Παγκόσμια ημέρα προσφύγων

women3
-Αγνώστου μετανάστη, «ΜΗ ΜΕ ΦΩΝΑΖΕΙΣ ”ΞΕΝΟ”»!

«Επειδή άλλη μάνα με γέννησε
και σ’ άλλη γλώσσα άκουσες εσύ
τα όμορφα παιδικά σου παραμύθια…
μη με φωνάζεις «ξένο»
το ψωμί σου δε διαφέρει απ’ το δικό μου
το χέρι σου είναι όμοιο με το δικό μου,
σαν τη φωτιά καίει
και η δική μου φωτιά.
Γιατί λοιπόν με φωνάζεις «ξένο»;
Επειδή σ’ άλλους δρόμους βρέθηκα
και σ άλλο λαό γεννήθηκα
και άλλες θάλασσες γνώρισα
και απ’; αλλού σάλπαρα;
Αλλά το ίδιο άγχος κρύβουμε κι οι δυο
η ίδια εξάντληση
στην πλάτη μας βαραίνει,
αυτή που συντρίβει το κάθε θνητό
μέσ’ απ’ του χρόνου τα σκοτάδια
από τότε που σύνορα δεν είχαν τεθεί
κι ανάμεσά μας ακόμη δεν είχαν φθάσει
όσοι διχάζουν
και σκοτώνουν το φτωχό,
αυτοί που κλέβουν
και μοιράζουν ψέμματα,
αυτοί που εμπορεύονται κι εμάς
και θάβουν αδίστακτα τα όνειρά μας
όσοι εφεύραν αυτή τη λέξη
τη σκληρή: «ξένος».
λέξη παγωμένη και γεμάτη θλίψη
που θυμίζει αλησμοσύνη κι εξορία.
Αν θέλεις το καλό μου να είσαι καλός
σταμάτα τώρα να με φωνάζεις «ξένο»
αν θέλεις, κοίταξέ με στα μάτια,
πιο πέρα απ’ το μίσος
ας φθάσει η ματιά σου,
ας ξεπεράσει φόβο, εγωισμό.
Για δες, άνθρωπος είμαι κι εγώ
Όχι, δεν είμαι ξένος!»

ΟΛΕΣ ΣΤΟ ΣΥΛΛΑΛΗΤΗΡΙΟ ΤΟΥ ΠΑΜΕ ΣΤΙΣ 11 ΙΟΥΝΗ, ΣΤΙΣ 7.30μμ, ΣΤΗΝ ΟΜΟΝΟΙΑ

Οι ζωές μας δε σηκώνουν άλλα μέτρα.
Οι ανάγκες μας δε μπορούν να περιμένουν!

Οι γυναίκες από τις λαϊκές οικογένειες συμμετέχουμε στα συλλαλητήρια του ΠΑΜΕ σε όλη την Ελλάδα γιατί:
Δεν αποδεχόμαστε τον «έντιμο συμβιβασμό» της συγκυβέρνησης που σημαίνει φτώχεια, ανεργία, ανασφάλεια για εμάς και τα παιδιά μας.
Δε συμβιβαζόμαστε με τις κατακτήσεις που μας πήραν πίσω την περίοδο της κρίσης και στο όνομα του χρέους. Ένα χρέος που δεν είναι του λαού και συνεχίζουμε να ματώνουμε για να πληρώνεται κάθε δόση στους δανειστές
Δεν ανεχόμαστε να στερούμαστε δημόσιες και δωρεάν υπηρεσίες υγείας, προληπτικές και διαγνωστικές εξετάσεις, το επίδομα μητρότητας και τοκετού, να «χρυσοπληρώνουμε» για το δικαίωμα των παιδιών μας στην προσχολική αγωγή, στην παιδεία, στον αθλητισμό και τον πολιτισμό. Και την ίδια στιγμή κυβέρνηση, Διοικήσεις ΟΑΕΔ, ασφαλιστικών οργανισμών, Δήμων κα να δεσμεύουν τα αποθεματικά των ασφαλιστικών ταμείων, των νοσοκομείων, των Πανεπιστημίων, της Τοπικής Διοίκησης.
Είναι εδώ όλο το αντιλαϊκό οπλοστάσιο που βάζει «θηλιά» στις ζωές μας και προετοιμάζονται για «νέα συμφωνία»- μνημόνιο.
Η αναμονή δίνει «αέρα στα πανιά» συγκυβέρνησης και μεγαλοεργοδοσίας για να συνεχίζουν το «πνίξιμο» των εργασιακών, ασφαλιστικών δικαιωμάτων μας, τη φοροαφαίμαξη κα.
Η ΕΕ και οι κυβερνήσεις των χωρών που την απαρτίζουν, έχουν περάσει νόμους και μέτρα εναντίον των γυναικών. Απαξιώνουν από τη μια τον κοινωνικό ρόλο της μητρότητας, ενώ από την άλλη φουσκώνουν τα κέρδη των μεγάλων επιχειρήσεων.

Στο όνομα της «ισότητας» των γυναικών:

Κατάργησαν την 5ετή διαφορά στην ηλικία συνταξιοδότησης των γυναικών και σήμερα όχι μόνο δε συζητάνε να την επαναφέρουν, αλλά αυξάνουν το όριο ηλικίας συνταξιοδότησης ακόμα και για τις μάνες με ανήλικα ή ανάπηρα παιδιά.
Η «θετική» διάκριση της 5ετούς διαφοράς δεν είναι ούτε προνόμιο, ούτε «μ πρόωρη. Οι βιολογικές ανάγκες της εργαζόμενης γυναίκας, η προστασία της μητρότητας επιβάλουν την 5ετή διαφορά, όπως και την απαλλαγή των γυναικών από βαριές και ανθυγιεινές εργασίες. Είναι ανάγκη ακόμα περισσότερο σήμερα που η ανισοτιμία έχει ενταθεί, όταν οι κοινωνικές υπηρεσίες έχουν ιδιωτικοποιηθεί ή εμπορευματοποιηθεί και οι γυναίκες έχουν φορτωθεί στις πλάτες τους την φροντίδα ηλικιωμένων, αρρώστων κλπ.
Αυξάνουν τον αριθμό των ενσήμων, όταν οι γυναίκες είναι πρώτες στις ελαστικές μορφές απασχόλησης – μερική απασχόληση – εκ περιτροπής εργασία- πρώτες στις απολύσεις και στην ανεργία, ανασφάλιστες, όπως στα 5μηνα προγράμματα ή ακόμα προσφέροντας και «εθελοντική» εργασία για μια θέση στον ήλιο κάποια στιγμή.
Αλήθεια πόσα χρόνια θα πρέπει να εργαστούν για να φτάσουν έστω και στον ελάχιστο αριθμό ενσήμων;
Κατάργησαν το επίδομα τοκετού και δίνεται μόνο σε όσες γεννούν στο σπίτι. Πολλές γυναίκες αποκλείονται από το επίδομα που δίνουν ΙΚΑ και ΟΑΕΔ την περίοδο της άδειας μητρότητας, γιατί δεν έχουν συμπληρώσει 200 μέρες ασφάλισης τα 2 τελευταία χρόνια.
Τιμωρούνται με πέναλτι 6% όσες συνταξιοδοτήθηκαν με 5.500 ένσημα και ανήλικο παιδί στα 50 χρόνια τους, ακόμα και αν είχαν 30 χρόνια δουλειάς.
Ακόμα πιο δραματική κατάσταση βιώνουν οι αυτοαπασχολούμενες αφού δεν έχουν ούτε στοιχειώδεις παροχές προστασίας της μητρότητας, παίρνουν μικρότερες συντάξεις, αν και εφόσον είχαν ασφάλιση στον ΟΑΕΕ.
Οι αντιασφαλιστικοί νόμοι που παραμένουν στη θέση τους πλήττουν παράλληλα την υγεία, την περίθαλψη, τις εργαζόμενες στα ΒΑΕ, την προστασία από εργατικό ατύχημα, άλλες κοινωνικές παροχές από τα ταμεία, όπως οι παιδικές κατασκηνώσεις.

Η ΟΓΕ απευθύνεται σε όλες τις γυναίκες των λαϊκών στρωμάτων.
Τώρα να οργανώσουμε την πάλη μας.
Να πάρουμε τη ζωή μας στα χέρια μας.

ΟΧΙ ΑΛΛΗ ΑΝΑΜΟΝΗ
ΟΥΤΕ ΒΗΜΑ ΠΙΣΩ ΑΠΟ ΤΙΣ ΣΥΓΧΡΟΝΕΣ ΑΝΑΓΚΕΣ ΜΑΣ.

ü Ουσιαστική προστασία της μητρότητας, της υγείας των γυναικών στους χώρους δουλειάς.
ü Μόνιμη και σταθερή δουλειά με όλα τα εργασιακά και ασφαλιστικά δικαιώματα
ü Αποκατάσταση επιδομάτων (τοκετού, μητρότητας κλπ)
ü Απαγόρευση των απολύσεων εγκύων και άδειες μητρότητας ανάλογες με τις ανάγκες μητέρας και παιδιού.
ü Αποκλειστικά δημόσιες και δωρεάν υγειονομικές και κοινωνικές υπηρεσίες για τη λαϊκή οικογένεια.

Δίνουμε αγωνιστικό παρών μέσα από τους συλλόγους γυναικών της ΟΓΕ στα συλλαλητήρια του ΠΑΜΕ στις 11 Ιούνη
Στην Αθήνα στις 7.30μμ στην Ομόνοια

25-05-2015, στο Ασκληπιείο Βούλας

25-05-2015, στο Ασκληπιείο Βούλας

Στις 25 του Μαϊου τα μέλη των Συλλόγων της ΟΓΕ, πήραν μέρος μαζί με μέλη των Λαϊκών Επιτροπών και των Επιτροπων Αγώνα της Αργυρούπολης, του Ελληνικού, του Αλιμου και της Γλυφάδας στην διαμαρτυρία για την κατάσταση του Ασκληπιείου Βούλας και τις φήμες περί κλεισίματος του Νοσοκομείου που εξυπηρετεί πάνω από ένα εκατομμύριο κατοίκους από Πειραιά μέχρι Σούνιο. Ελλείψεις σε γιατρούς (μόνο δύο παιδίατροι), έλλειψη σε αναλώσιμα πρώτης ανάγκης αλλά και απαραίτητα για επεμβάσεις, ελλείψεις σε νοσηλευτικό προσωπικό,αλλά και άγνοια από την διοίκηση για το πότε θα δοθούν χρήματα για να καλυφθούν οι ανάγκες κ.λ.π. όπως καταγγέλλει η αγωνιστική συνεργασία των εργαζομένων στο Ασκληπιείο. Από την επαφή επιτροπής των συναγωνιστών που παρευρεθήκαμε με τον διοικητή του νοσοκομείου δεν βγήκε (όπως ήταν αναμενόμενο) τίποτα. Είναι όμως ένα πρόβλημα που οι κάτοικοι των γύρω προαστίων που εξυπηρετούνται από το εν λόγω νοσοκομείο δεν πρόκειται να αφήσουμε να ξεχαστεί. Η υγεία είναι αγαθό που δικαιούμαστε όλοι να απολαμβάνουμε δωρεάν και σε υψηλή ποιότητα χωρίς να αναγκαζόμαστε να καταφεύγουμε στις….ασπιρίνες των «κοινωνικών ιατρείων».

35η Μαραθώνια Πορεία Ειρήνης

ΔΕΛΤΙΟ ΤΥΠΟΥ
(Για την 35η Μαραθώνια Πορεία Ειρήνης)

Η Ομοσπονδία Γυναικών Ελλάδας (ΟΓΕ) θα πορευτεί μαζί με τους χιλιάδες αγωνιστές της ειρήνης την Κυριακή στις 17 Μάη 2015 στη Μαραθώνια Πορεία Ειρήνης που διοργανώνει η ΕΕΔΥΕ.
Καλούμε τις γυναίκες να διατρανώσουμε την αντίθεσή μας σ’ όλους τους ιμπεριαλιστικούς πολέμους και τους ιμπεριαλιστικούς μηχανισμούς που ματοκυλούν τους λαούς για τα συμφέροντα των μονοπωλιακών ομίλων.
Εμείς οι γυναίκες της ΟΓΕ σηκώνουμε ψηλά τη σημαία του αγώνα ενάντια στους ιμπεριαλιστές που βομβαρδίζουν τα πάντα στη ζωή μας.
Η εκκίνηση θα γίνει στις 8 το πρωί από τον Τύμβο του Μαραθώνα. Η Ομοσπονδία Γυναικών Ελλάδας συμμετέχοντας στην 35η Μαραθώνια Πορεία Ειρήνης θα απευθύνει χαιρετισμό στην εκδήλωση που θα γίνει στη στάση στην Παλλήνη και θα βρίσκεται με πανό στις 5 το απόγευμα στην Αγία Παρασκευή για να πορευτεί προς το Υπουργείο Εθνικής Άμυνας.

Αθήνα, 13/5/2015
Το Γραφείο Τύπου
της ΟΓΕ

Σχολικός εκφοβισμός (bulling)

Ο Σύλλογος εκπαιδευτικών «ΘΟΥΚΥΔΙΔΗΣ», οργανώνει την Τετάρτη 6/5ου στις 6:30μ.μ. εκδήλωση με θέμα: » Σχολικός εκφοβισμός. Μύθοι και πραγματικότητα».
Η εκδήλωση θα γίνει στο 3ο Δημοτικό Σχολείο Ελληνικού, απέναντι από το Praktiker.
Ο Σύλλογος Γυναικών Αργυρούπολης, στηρίζοντας αυτή την πρωτοβουλία, καλεί τα μέλη του να παρακολουθήσουν την ενδιαφέρουσα αυτή εκδήλωση, ιδιαίτερα οι γονείς παιδιών σε σχολική ηλικία (όλων των βαθμίδων).

1η ΜΑΗ 2015

womens-struggle-4.jpg
Αυτοί που μας παίρνουν το ψωμί απ’ το τραπέζι μας λένε να βγούμε στους αγρούς και να μαζέψουμε λουλούδια για τ’ ανοιξιάτικα στεφάνια μας.
Εμείς θα πάρουμε μια αγκαλιά γαρίφαλα για τους τάφους τους σκοτωμένων μας και θα δώσουμε όρκο στη μνήμη τους πως θα πάρουμε τη θέση τους στον αγώνα μέχρι να ανατρέψουμε τους δυνάστες μας.

«Γλυκέ μου εσύ δε χάθηκες, μέσα στις φλέβες μου είσαι.
Γιέ μου, στις φλέβες ολουνών, έμπα βαθιά και ζήσε.

Δες, πλάγι μας περνούν πολλοί, περνούν καβαλλαραίοι,
Όλοι στητοί και δυνατοί και σαν κ’ εσένα ωραίοι.

Ανάθεμά τους, γιόκα μου, θωρώ σε αναστημένο,
Το θώρι σου στο θώρι τους μυριοζωγραφισμένο.

Και γω η φτωχή και γω η λιγνή, μεγάλη μέσα σ’ όλους,
Με τα μεγάλα νύχια μου κόβω τη γη σε σβώλους.

Και τους πετάω κατάμουτρα στους λύκους και στ’ αγρίμια
Που μου καναν της όψης σου το κρούσταλλο συντρίμμια.

Κι ακολουθάς και συ νεκρός, κι ο κόμπος του λυγμού μας
δένεται κόμπος του σκοινιού για το λαιμό του οχτρού μας.

Κι ως το θελες (ως το λεγες τα βράδια με το λύχνο)
ασκώνω το σκεβρό κορμί και τη γροθιά μου δείχνω.

Κα αντίς τ’ άφταιγα στήθια μου να γδέρνω, δες, βαδίζω
και πίσω από τα δάκρυα μου τον ήλιο αντικρίζω.

Γιέ μου στ’ αδέρφια σου τραβώ και σμίγω την οργή μου,
σου πήρα το ντουφέκι σου· κοιμήσου, εσύ, πουλί μου.»

Το 1884, στο συνέδριό της η νεοσύστατη, τότε, Αμερικανική Ομοσπονδία Εργασίας αποφάσισε ότι η 1η Μάη του 1886 θα είναι ημέρα ενός εκτεταμένου απεργιακού αγώνα των εργατών, με σκοπό την καθιέρωση του Οχτάωρου. Την απόφαση αυτή, στη συνέχεια, την πήρε στα χέρια της η ίδια η εργατική τάξη των Ηνωμένων Πολιτειών και την έκανε πράξη. Όσο, δε, πλησίαζε η εν λόγω ημερομηνία, τόσο περισσότερο ζούσαν οι Αμερικανοί εργάτες τον πυρετό της μάχης. Είχαν δημιουργήσει, μάλιστα, κι ένα τραγούδι για το Οχτάωρο, το οποίο έλεγε:

«Σκοπεύουμε ν’ αλλάξουμε τα πράγματα.
Όχι πια να μοχθούμε απ’ τα χαράματα.
Ίσα – ίσα μόνο για να ζούμε,
Να μην έχουμε ποτέ μια ώρα για να σκεφτούμε.
Θέλουμε να νιώσουμε τον ήλιο,
Θέλουμε να μυρίσουμε τ’ άνθη
Είμαστε σίγουροι πως είναι θέλημα θεού
Και τ’ αποφασίσαμε να έχουμε οχτάωρο.
Καλούμε τις δυνάμεις από
Ναυπηγεία κι εργοστάσια:
Οχτώ ώρες για εργασία, οχτώ ώρες για ανάπαυση
κι οχτώ ώρες για ό,τι θέλουμε»

Στην πρωτομαγιάτικη απεργία του 1886, στις ΗΠΑ, γύρω στο μισό εκατομμύριο εργάτες παράτησαν τη δουλειά τους και συνενώθηκαν στους δρόμους του αγώνα. Σημαντικές απεργίες και διαδηλώσεις έγιναν στις περισσότερες από τις μεγάλες πόλεις, αλλά και στις μικρές πόλεις και κωμοπόλεις. Επίκεντρο, όμως, του αγώνα αναδείχτηκε το Σικάγο, με 90.000 διαδηλωτές στους δρόμους
Η πρωτομαγιάτικη απεργία του 1886 είχε ως αποτέλεσμα 185.000 εργάτες να κερδίσουν το 8ωρο και τουλάχιστον 200.000 εργάτες να μειώσουν το χρόνο εργασία τους από τις 12 στις 10 και 9 ώρες. Σε πολλές, επίσης, περιοχές, κερδήθηκε η ημιαργία του Σαββάτου, ενώ αρκετές βιομηχανίες σταμάτησαν την κυριακάτικη εργασία.
Στις 20 Ιουλίου 1889, το ιδρυτικό συνέδριο της Δεύτερης Διεθνούς πήρε την εξής απόφαση: «Θα οργανωθεί μια μεγάλη διεθνής εκδήλωση για μια καθορισμένη ημερομηνία, με τέτοιο τρόπο, ώστε οι εργάτες σε όλες τις χώρες και σε όλες τις πόλεις ν’ απευθύνουν ταυτόχρονα μια συγκεκριμένη μέρα, προς τις δημόσιες αρχές, ένα αίτημα για να καθοριστεί η εργάσιμη μέρα σε οκτώ ώρες και να τεθούν σε ισχύ οι άλλες αποφάσεις του Διεθνούς Συνεδρίου του Παρισιού.
Ενόψει του ότι μια τέτοια εκδήλωση έχει ήδη αποφασιστεί από την Αμερικανική Ομοσπονδία Εργασίας στο συνέδριό της, το Δεκέμβρη του 1888 στο Σεντ Λούις για την 1η του Μάη 1890, η μέρα αυτή γίνεται δεκτή σαν η μέρα για τη διεθνή εκδήλωση. Οι εργάτες των διαφόρων χωρών θα πρέπει να οργανώσουν την εκδήλωση με τρόπο ανάλογο προς τις συνθήκες της χώρας τους».
Έτσι η 1η Μάη του 1886 αποφασίστηκε να καθιερωθεί ως η Εργατική Πρωτομαγιά.

Η δεύτερη αιματοβαμμένη Πρωτομαγιά ήταν το 1891 στο Φουρμί της Βόρειας Γαλλίας, ανάμεσα στους υφαντουργούς που αιματοκυλίστηκαν πρωταγωνιστούν νέες κοπέλες και παιδιά.
Στο Φουρμί είχε οργανωθεί εκ των προτέρων μια στρατιωτική επιχείρηση εναντίον των πιθανών απεργών. Από το πρωί, όταν οι εργάτες συγκεντρώθηκαν μπροστά στο υφαντουργείο «Το Απαράμιλλο», για να παρακινήσουν αυτούς που βρίσκονταν μέσα να ενωθούν μαζί τους στη διαδήλωση, μια ομάδα στρατιωτών υπό τις διαταγές ενός υπολοχαγού συνέλαβε πολλούς άντρες. Η οργή των εργατών άρχισε να φουντώνει. Το απόγευμα, η οργή αυτή εκφράστηκε σε διαδήλωση…
Τα πυρρόξανθα μαλλιά πέταξαν…
«Μια εικοσάχρονη νεαρή κοπέλα, η Μαρί Μπολντό, βάδιζε επικεφαλής της πορείας, κρατώντας ένα κλαδί με λευκάνθεμα. Πυρ!
Καθώς οι σφαίρες τη βρήκαν στο πρόσωπο, τα μαλλιά της Μαρί κυριολεκτικά αποκολλήθηκαν από το κεφάλι της, τα μακριά πυρρόξανθα μαλλιά της πετούσαν στον αέρα μαζί με τα λευκάνθεμα κάτω από το όμορφο φως του ήλιου του Βορρά και τα μαλλιά της δε βρέθηκαν ποτέ. Το μόνο που βρέθηκε στη γωνιά του πεζοδρομίου ήταν κομμάτια από μυαλά και οστά…».

Ο πρώτος γιορτασμός της εργατικής Πρωτομαγιάς στην Ελλάδα έγινε στις 2 Μάη του 1893 στο Παναθηναϊκό Στάδιο. Οργανωτής του γιορτασμού ήταν ο ιδρυτής του «Κεντρικού Σοσιαλιστικού Συλλόγου» Σταύρος Καλέργης.
οι συγκεντρωμένοι υπόγραψαν ψήφισμα, στο οποίο, μεταξύ άλλων, υπογραμμίζονταν τα παρακάτω αιτήματα: κυριακάτικη αργία, οκτάωρο και ταμεία αλληλοβοήθειας.
Την επόμενη χρονιά, 1894, η Πρωτομαγιά γιορτάζεται στο Παναθηναϊκό Στάδιο από όλους τους σοσιαλιστικούς ομίλους. Στο ψήφισμα εκείνης της συγκέντρωσης περιλαμβάνονται τρία αιτήματα, πρωτοποριακά για την εποχή τους, με τεράστια σημασία όμως για τους εργάτες που «διεξήγαγαν απεγνωσμένο με το θάνατο αγώνα» στους χώρους δουλειάς. Τρία αιτήματα που κατακτήθηκαν λίγες δεκαετίες μετά και αφού μεσολάβησαν σκληροί αγώνες.
«Συνελθόντες σήμερον την 1ην Μάη, αποφασίζομεν και ψηφίζομεν:
α. Την Κυριακήν να κλείνονται τα καταστήματα καθ’ όλην την ημέραν και οι εργάται να αναπαύονται.
β. Οι εργάται να εργάζονται επί 8 ώρας την ημέραν και να απαγορευθεί η εργασία εις τους ανηλίκους.
γ. Να απονέμεται σύνταξις εις τους εργάτας παθόντας και καταστάντας ανικάνους προς συντήρηση εαυτών και της οικογενείας των».

Η πρώτη ματωμένη Πρωτομαγιά στην Ελλάδα ήταν αυτή του 1924. Η συγκέντρωση διοργανώθηκε από το Εργατικό Κέντρο Αθήνας στην πλατεία Κοτζιά και πραγματοποιήθηκε παρά την απαγόρευση της κυβέρνησης Παπαναστασίου. Η συγκέντρωση διαλύθηκε βίαια με συνέπεια να χάσει τη ζωή του ο εργάτης Σωτήρης Παρασκευαΐδης και δεκάδες άλλοι να τραυματιστούν.
Το 1935, στην Ελλάδα, παρουσιάζεται σοβαρή ανάπτυξη του απεργιακού κινήματος που συνοδεύεται από παλλαϊκά συλλαλητήρια. Τις 200.000 φτάνουν οι απεργοί εργάτες μέχρι τον Οκτώβρη του χρόνου εκείνου, χωρίς να υπολογίζονται οι μήνες Μάρτης – Απρίλης. Χαρακτηριστικό γνώρισμα αυτών των αγώνων, που αγκαλιάζουν όλα σχεδόν τα μεγάλα αστικά κέντρα της χώρας, είναι η αποφασιστικότητα και το πείσμα των εργαζόμενων μαζών, που φτάνουν ακόμη και σε ανοιχτή σύγκρουση με τους εργοδότες και την αστυνομία. Το 1935 σημαδεύεται επίσης με το ματοκύλισμα δεκάδων εργατών και αγροτών.
Στους πρώτους μήνες του ’36, το απεργιακό κίνημα της εργατικής τάξης αλλά και των μεσαίων στρωμάτων σημείωσε πρωτοφανή άνοδο απ’ άκρη σ’ άκρη της Ελλάδας. Μόνο στο τρίμηνο Γενάρη – Μάρτη απέργησαν πάνω από 200 χιλιάδες εργάτες. Στο ίδιο χρονικό διάστημα οι αγρότες μιας σειράς επαρχιών συγκροτούσαν συλλαλητήρια, ενώ οι επαγγελματίες των πόλεων κατέβαιναν σε απεργίες. Σ’ αυτές τις παλλαϊκές κινητοποιήσεις το «παρών» έδωσε και η σπουδάζουσα νεολαία. Ολόκληρο το πρώτο δεκαήμερο του Μάρτη, οι φοιτητές των πανεπιστημίων και όλων των άλλων σχολών βρίσκονταν σε απεργία, απαιτώντας πανεπιστημιακές και γενικότερα δημοκρατικές ελευθερίες.
Τη μεγάλη άνοδο των εργατικών και λαϊκών αγώνων φανερώνει και η αντίδραση των κατασταλτικών μηχανισμών του κράτους.

Τετάρτη 29 Απρίλη 1936. Δώδεκα χιλιάδες καπνεργάτες της Θεσσαλονίκης – εκ των οποίων περίπου το 70% γυναίκες – αυτή τη μέρα δεν πιάνουν δουλειά αλλά κατεβαίνουν σε απεργία, ύστερα από απόφαση του συνδικαλιστικού τους φορέα, της Πανελλήνιας Καπνεργατικής Ομοσπονδίας (ΠΚΟ). Κυριότερο αίτημά τους έχουν την αύξηση των ημερομισθίων στις 120 – 135 δραχμές με την εφαρμογή της σύμβασης του 19248. Η απεργία ξεκινάει από τις 9.30 το πρωί. Τα καπνομάγαζα κλείνουν και οι απεργοί κατευθύνονται αρχικά στα γραφεία της Ομοσπονδίας και στη συνέχεια στον κινηματογράφο «Πάνθεον», όπου έχουν συγκέντρωση, για να συζητήσουν και να αποφασίσουν τα μέτρα που πρέπει να λάβουν για την περιφρούρηση του αγώνα τους. Έξω από τον κινηματογράφο, η αστυνομία με ισχυρές δυνάμεις δείχνει τα δόντια της.
Οι απεργοί αγνοούν την προκλητική αστυνομική παρουσία, εκλέγουν Κεντρική Επιτροπή Αγώνα και στις 12.30 το μεσημέρι η Επιτροπή κάνει παράσταση στον γενικό Διοικητή Μακεδονίας Κ. Πάλλη με το υπόμνημα των αιτημάτων των καπνεργατών. Την ίδια μέρα ξεσπά η απεργία στον Βόλο και τις Σέρρες. Πολύ γρήγορα, η απεργία επεκτείνεται και στην υπόλοιπη Ελλάδα.
Την Πέμπτη 30 Απρίλη στην απεργία κατεβαίνουν τα Σωματεία καπνεργατών στην Καβάλα και στη Δράμα.
Το Σάββατο 2 Μάη θα προστεθούν τα Σωματεία Αγρινίου, Κομοτηνής, Σάμου, Σιδηροκάστρου, Προσοτσάνης, Νιγρίτας, Ξάνθης, Λαγκαδά, Σιάτιστας, Καρδίτσας, Πειραιά κ.ά.
Την Τρίτη 5 Μάη – 7η μέρα της απεργίας, κατεβαίνουν σε συμπαράσταση στη Θεσσαλονίκη οι κλωστοϋφαντουργοί, οι χαρτεργάτες, οι τσαγκαράδες και οι λαστιχάδες.
Στις 6 Μάη το μεσημέρι μέλη φασιστικών οργανώσεων τους οποίους χρησιμοποιεί το κράτος πυροβολούν και τραυματίζουν τον καπνεργάτη Κώστα Σαμιώτη 20 χρονών.

Την επομένη, 7 Μάη, το Ενωτικό Εργατικό Κέντρο Θεσσαλονίκης καλεί την εργατική τάξη σε επιφυλακή για 24ωρη απεργία συμπαράστασης. Εν τω μεταξύ, η εργατική τάξη της Ελλάδας συμπαραστέκεται στους απεργούς. Οι πιο μαζικές ομοσπονδίες του Ηλεκτρισμού, Δέρματος, Οικοδόμων, Επισιτισμού, Ιματισμού, Κουρέων, Αρτεργατών, Φυματικών, το Ενωτικό Εργατικό Κέντρο Αθήνας, με τηλεγραφήματά τους προς τη Γενική Διοίκηση Μακεδονίας τονίζουν ότι αν δε λυθούν τα δίκαια αιτήματα των Καπνεργατών, των τσαγκαράδων και υφαντουργών και σε περίπτωση που εφαρμοστούν τα τρομοκρατικά μέτρα που εξαγγέλθηκαν, η εργατιά όλης της χώρας θα κατέβει σε πανελλαδική απεργία.
Στις 8 Μάη, λίγο πριν το μεσημέρι, εφτά χιλιάδες απεργοί της Θεσσαλονίκης κατευθύνθηκαν προς τη γενική Διοίκηση Βορείου Ελλάδος, για να απαιτήσουν την άμεση επίλυση των αιτημάτων τους. Δυνάμεις έφιππης και πεζής χωροφυλακής προσπάθησαν να τους σταματήσουν, χωρίς όμως να το πετύχουν. Τότε άρχισαν να πυροβολούν κατά του άοπλου πλήθους, που ύστερα από το πρώτο σοκ ανασύνταξε τις δυνάμεις του κι άρχισε να στήνει οδοφράγματα. Την ίδια ώρα, άλλη διαδήλωση από τρεις χιλιάδες περίπου εργάτες, που κατευθυνόταν επίσης προς το διοικητήριο, δέχτηκε κι αυτή επίθεση από τους χωροφύλακες. Οι εργάτες κατάφεραν να σπάσουν τις ζώνες των χωροφυλάκων και να ενωθούν με τους συναδέλφους τους στα οδοφράγματα.
Μέσα σε λίγη ώρα τα νέα είχαν φτάσει σε κάθε σημείο της πόλης κι ο κόσμος κατέβαινε από τις συνοικίες προς το κέντρο για να βοηθήσει τους αγωνιζόμενους εργάτες. Οι αρχές τρομοκρατήθηκαν. Ο Διοικητής της φρουράς Θεσσαλονίκης έδωσε διαταγή στο στρατό να χτυπήσει τους διαδηλωτές αλλά οι φαντάροι δεν υπάκουσαν. Τρεισήμισι ώρες κράτησαν οι οδομαχίες και τελικά οι διαδηλωτές υποχώρησαν. Πολλοί εργάτες είχαν τραυματιστεί αλλά η αγανάκτηση το λαού ήταν στο κατακόρυφο. Το βράδυ, πολλά σωματεία της Θεσσαλονίκης (αυτοκινητιστές, λιμενεργάτες, οικοδόμοι, τροχιοδρομικοί κ.ά.) κήρυξαν απεργία. Η κυβέρνηση σε απάντηση προχώρησε στην έκδοση διατάγματος επιστράτευσης των τροχιοδρομικών και των σιδηροδρομικών και διέταξε το Γ΄ Σώμα Στρατού να λάβει εξαιρετικά μέτρα προς εξασφάλιση της τάξης.
Την επομένη, 9 Μαΐου, η απεργία στη συμπρωτεύουσα είχε γενικευτεί. Μαζί με τους εργάτες κατέβηκαν σε απεργία διαμαρτυρίας και οι επαγγελματίες, οι βιοτέχνες και οι φοιτητές. Έτσι οι χωροφύλακες από νωρίς το πρωί άρχισαν τις επιθέσεις εναντίον εργατικών συγκεντρώσεων. Η πρώτη σοβαρή σύγκρουση έγινε μεταξύ χωροφυλακής και απεργών αυτοκινητιστών στην οδό Εγνατίας. Οι χωροφύλακες χτύπησαν στο ψαχνό και σε λίγο έπεσε ο πρώτος νεκρός απεργός: ήταν ο αυτοκινητιστής Τάσος Τούσης.
«Το πλακόστρωτο και οι γύρω δρόμοι βάφονται με αίμα. Παντού ακούγονται αγκομαχητά των πληγωμένων και οι κατάρες του πλήθους ενάντια στους φονιάδες. Γίνεται διαδήλωση με το νεκρό εργάτη πάνω σε μια πόρτα μπροστά προς το Διοικητήριο, από το οποίο απουσιάζει ο Διοικητής, όχι, όμως και οι χωροφύλακες που το φυλάνε πάνοπλοι. Την ίδια ώρα οι καμπάνες σε όλες τις συνοικίες κτυπάν συναγερμό, ο λαός ξεχύνεται στους δρόμους και κατηφορίζει προς το Κέντρο. Πορείες με υψωμένες τις γροθιές ενώνονται με τους απεργούς, ενώ κόκκινα λάβαρα βαμμένα από το αίμα των δολοφονημένων εργατών ανεμίζουν.»
Μέσα στους πρώτους νεκρούς και η Αναστασία Καρανικόλα.
Οι μαζικές δολοφονίες διαδηλωτών αντί να κάμψουν τη λαϊκή αντίσταση, τη θεριεύουν προκαλώντας νέα κύματα οργής και αγανάκτησης. Όλη η πόλη έχει ξεσηκωθεί ενώ οι στρατιώτες παραβαίνουν τις διαταγές, αρνούνται να σηκώσουν όπλο κατά του λαού και συγκρούονται με τους χωροφύλακες.
Η βάρβαρη δολοφονική επίθεση εναντίον του λαού της Θεσσαλονίκης προκάλεσε έκρηξη κι απεργιακές κινητοποιήσεις σε ολόκληρη την Ελλάδα.

ΠΡΩΤΟΜΑΓΙΑ 1944
Τέτοια μέρα δεν ξανάζησε η Καισαριανή… Γεμάτη θάνατο… Γεμάτη περηφάνια…

«…Οι άντρες βγάζανε στο πέρασμά τους τα καπέλα, οι γυναίκες τρέχανε και κουβαλούσανε λουλούδια κι όλοι ήταν θαρρείς σαν υπνωτισμένοι απάνω από τις σταγόνες το αίμα τους, που ‘τρεχε κι έπηζε κι η γης δεν το έπινε και γινότανε αυλάκια… Μέσα στο χώρο της εκτέλεσης, οι εργάτες του δήμου κουβάλησαν από το δίπλα χωράφι με φτυάρια πολύ χώμα για να ρουφήξει το αίμα…».
Και ήτανε μουντή, λένε, εκείνη η Πρωτομαγιά…
Σαν να θρηνούσε ο ουρανός το θάνατο των 200 παλικαριών…
Ο δρόμος από το Χαϊδάρι μέχρι την Καισαριανή γέμισε ρούχα, σημειώματα, περηφάνια και πατριωτισμό. Κανείς δε λύγισε. Κανείς δε ζήτησε να του χαριστεί η ζωή. Μόνο εκδίκηση ζητούσαν και αγώνα για τη λευτεριά. Άλλωστε, η ζωή κατακτάται, δε χαρίζεται…
Στην πρώτη γραμμή ο Ναπολέων Σουκατζίδης, ο κομμουνιστής, ο οποίος μπορούσε να ζήσει και να πάει άλλος στο εκτελεστικό απόσπασμα στη θέση του, απέδειξε το μεγαλείο του, λέγοντας ΟΧΙ…
Τα σημειώματα γράφτηκαν με αίμα, πάνω σε κομμάτια από ύφασμα και ρίχτηκαν στο δρόμο. Παράκληση στους περαστικούς, να γίνουν αγγελιοφόροι θανάτου, στις οικογένειες των ηρώων. Σημειώματα, ελπίδα για το μέλλον. Δεσμευτικά για τη συνέχιση του αγώνα μέχρι τη λευτεριά.
Δέκα φορτηγά χρειάστηκαν, να μεταφέρουν τους διακόσιους, στο Σκοπευτήριο της Καισαριανής. Η είδηση για την εκτέλεση διαδόθηκε σαν αστραπή. Πλήθος κόσμου μαζεύτηκε κι έψαχνε αν είναι κάποιος δικός του στα καμιόνια του θανάτου.
Και έφτασαν στον τόπο της θυσίας. Ανά εικοσάδες γίνονταν οι εκτελέσεις. Δέκα φορές. Κι ο τοίχος της Καισαριανής κόκκινος. Το αίμα ζεστό κι υπάλληλοι του δήμου, να προσπαθούν να το μαζέψουν. Οι μελλοθάνατοι ‘βαζαν τους νεκρούς στα φορτηγά. Πολλοί δεν πέθαναν αμέσως. Ξεψύχησαν στο δρόμο. Ηρωικές και οι τελευταίες τους λέξεις.
Κατάρες κι αναθέματα αντηχούσαν στην Καισαριανή. Θρήνος και οδυρμός ζωγράφιζαν εκείνη τη μέρα με τα πιο σκοτεινά χρώματα κι έγραφαν με το αίμα των 200 κομμουνιστών τις πιο περήφανες σελίδες της νεότερης ιστορίας.
Απομεσήμερο Δευτέρας, τέλειωσαν οι εκτελέσεις. Και οι 200. Μέχρι το βράδυ, λένε, τους είχαν θάψει όλους.
Διακόσιοι τάφοι άνοιξαν, δεν μπόρεσαν όμως να θάψουν το κουράγιο, την ανδρεία και την αυταπάρνηση των αγωνιστών της Καισαριανής. Διακόσιοι θάνατοι, που ανάστησαν τη φλόγα για τη λευτεριά…

Η 1η Μάη, για μας, συμβολίζει όλους τους αγώνες των εργατριών και των εργατών, των αγροτισσών και των αγροτών, των λαϊκών οικογενειών, από τους πρώτους αγώνες μετά τη βιομηχανική επανάσταση μέχρι και σήμερα.
Τιμάμε τις υφάντρες του εργοστασίου του Ρετσίνα στον Πειραιά που νίκησαν το φόβο τους και κατέβηκαν σε μεγαλειώδη απεργία το 1892, ζητώντας τα αυτονόητα.
Την καπνεργάτρια Μαρία Χουσιάδου που δολοφονήθηκε στην απεργία των καπνεργατών της Καβάλας το 1924.
Τη Βασιλική Γεωργαντζέλη, μάνα και έγκυο στο τρίτο της παιδί που δολοφονήθηκε στην απεργία των καπνεργατών του Αγρινίου το 1926.
Την καπνεργάτρια Κωνσταντέλλη που δολοφονήθηκε το 1927 στις κινητοποιήσεις των καπνεργατών στη Θεσσαλονίκη.
Τη 17χρονη Παναγιώτα Σταθοπούλου και τη 19χρονη Κούλα Λίλλη που έπεσαν νεκρές από τα κατοχικά τάνκ στην οδό Πανεπιστημίου το 1943.
Όλες τις επώνυμες και ανώνυμες αγωνίστριες που βρέθηκαν φυλακισμένες στις φυλακές Αβέρωφ, στις φυλακές Αλικαρνασσού, στο Τρίκερι, στο Μακρονήσι και στην Ανάφη.
Όλες τις γυναίκες της εργατικής τάξης και των λαϊκών στρωμάτων που δεν σκύβουν το κεφάλι και συνεχίζουν ακόμη και σήμερα να αγωνίζονται κάθε μέρα μέσα από το ριζοσπαστικό γυναικείο κίνημα και την Κοινωνική Συμμαχία για μια κοινωνία που θα μπορούν να δημιουργηθούν οι προϋποθέσεις για την πραγματική ισοτιμία των γυναικών.

«…Μόνο θυμηθείτε το αν η ελευθερία δε βαδίσει στα χνάρια του αίματός μας, εδώ θα μας σκοτώνουν κάθε μέρα. Γεια σας».
ΓΙΑΝΝΗΣ ΡΙΤΣΟΣ – ΣΚΟΠΕΥΤΗΡΙΟ ΚΑΙΣΑΡΙΑΝΗΣ

για την μεταναστευτική πολιτική

ΑΝΑΚΟΙΝΩΣΗ της ΟΓΕ

Η Ομοσπονδία Γυναικών Ελλάδας (ΟΓΕ) εκφράζει τη θλίψη της και την οργή της για τα εκατοντάδες νέα θύματα που βρήκαν τραγικό θάνατο τις τελευταίες ώρες στη θάλασσα της Μεσογείου, που μετατρέπεται καθημερινά σε νεκροταφείο ψυχών.
Κι όσοι καταφέρνουν να βγουν ζωντανοί στη στεριά καλούνται να επιβιώσουν κάτω από τις πιο αντίξοες συνθήκες, χωρίς ούτε τις στοιχειώδεις υποδομές. Ανάμεσα σ’ αυτούς χιλιάδες γυναίκες, άλλες έγκυες, άλλες με τα μωρά στην αγκαλιά, άλλες που γεννάνε μέσα στα δουλεμπορικά σαπιοκάραβα αναζητώντας μια ανθρώπινη ζωή γι αυτές και τα παιδιά τους.
Εκατοντάδες χιλιάδες άνθρωποι σπρώχνονται στο δρόμο της προσφυγιάς και της μετανάστευσης από τη Μέση Ανατολή, την Ασία και την Αφρική εξαιτίας της βάρβαρης πολιτικής του ΝΑΤΟ, των ΗΠΑ και της ΕΕ. Αυτοί ευθύνονται για τις ιμπεριαλιστικές επεμβάσεις στη Συρία, το Ιράκ, το Αφγανιστάν, τη Λιβύη, το Μάλι, για την εκμετάλλευση και την καταλήστευση των πλουτοπαραγωγικών πηγών της Αφρικής και της Μέσης Ανατολής. Δικό τους δημιούργημα είναι οι « τζιχαντιστές».
Η υποκρισία της ΕΕ και των κυβερνήσεών, ανάμεσα σ’ αυτές και της Ελλάδας, περισσεύει. Η ελληνική κυβέρνηση όχι μόνο είναι πρόθυμη και συμμετέχει ενεργά στα σχέδια ΗΠΑ- ΝΑΤΟ- ΕΕ, αλλά και εναρμονίζεται πλήρως με τη μεταναστευτική πολιτική της ΕΕ, με τον κανονισμό του Δουβλίνου και τη Σένγκεν, που εγκλωβίζουν χιλιάδες πρόσφυγες στη χώρα μας. Καταδικάζουμε την απαράδεκτη δήλωση της Υπουργού Μεταναστευτικής Πολιτικής, η οποία δήλωσε ότι γνωρίζει μόνο πόσοι μπαίνουν στη χώρα, οι άλλοι μπορεί να κάνουν και « ηλιοθεραπεία» στην Ομόνοια. Ποιος έχει δηλαδή την ευθύνη για μέτρα προστασίας και μέριμνας για τα εκατοντάδες παιδιά που διατρέχουν κίνδυνο για την ασφάλειά τους από τα κυκλώματα δουλεμπορίας και σωματεμπορίας, για τις χιλιάδες κατατρεγμένες γυναίκες.
Εκφράζουμε την αμέριστη συμπαράσταση και αλληλεγγύη μας στους απελπισμένους αυτούς ανθρώπους, ιδιαίτερα τις γυναίκες με τα παιδιά τους. Κάθε γυναίκα που ανησυχεί για το μέλλον των παιδιών της χρειάζεται να εκφράσει με πολύμορφο τρόπο την αλληλεγγύη της, απομονώνοντας το ρατσιστικό δηλητήριο που καλλιεργείται.

Απαιτούμε:
Να δημιουργηθούν ανοιχτά κέντρα προσωρινής φιλοξενίας προσφύγων και μεταναστών, όπου θα παρέχονται ιατροφαρμακευτική περίθαλψη, σίτιση και ανθρώπινες συνθήκες διαβίωσης, δωρεάν νομική αρωγή και διερμηνεία, καταγραφή και διευθέτηση των πρώτων αναγκών τους. Απαραίτητη παρουσία γυναικών γιατρών και γυναικολόγων για τις αναγκαίες εξετάσεις σε όσες μετανάστριες έχουν ανάγκη.
Ειδική μέριμνα από κρατικούς φορείς για ασυνόδευτους ανήλικους, εγκύους, μητέρες και παιδιά, θύματα κυκλωμάτων διακίνησης ανθρώπων, πρόσφυγες και αιτούντες άσυλο.
Να δοθεί άσυλο σε όλους τους πρόσφυγες, θύματα ιμπεριαλιστικών πολέμων, επεμβάσεων και αντιδραστικών καθεστώτων, με γρήγορες, αξιόπιστες και δίκαιες διαδικασίες, με την αύξηση των γραφείων ασύλου και του προσωπικού τους.
Να χορηγούνται άμεσα ταξιδιωτικά έγγραφα σε όλους τους πρόσφυγες και μετανάστες που έχουν προορισμό άλλα κράτη – μέλη της ΕΕ, ενάντια στον Κανονισμό του Δουβλίνου και της Συνθήκης Σένγκεν.
Να απομακρυνθούν ο FRONTEX και οι άλλοι μηχανισμοί καταστολής μεταναστών της ΕΕ στα σύνορα, που κάθε άλλο παρά διασφαλίζουν τη διάσωση των προσφύγων και μεταναστών.
Να νομιμοποιηθούν οι μετανάστες και μετανάστριες που ζουν και εργάζονται στη χώρα μας πολλά χρόνια και έχουν αναπτύξει ισχυρούς βιοτικούς δεσμούς, με πλήρη εργατικά, κοινωνικά και δημοκρατικά δικαιώματα.
Καλούμε τις γυναίκες στο συλλαλητήριο που οργανώνει το ΠΑΜΕ στα γραφεία της Ευρωπαϊκής Ένωσης την Πέμπτη 23 Απρίλη. Συγκέντρωση 7 μ.μ., πλ. Κλαυθμώνος

Αθήνα, 20.4.2015

Εικόνα

ΠΡΟΣΚΛΗΣΗ: ΠΡΟΣΧΟΛΙΚΗ ΑΓΩΓΗ ΚΑΙ ΔΗΜΟΣΙΑ ΥΓΕΙΑ ΤΟΥ ΠΑΙΔΙΟΥ

href=»https://syllogosargyroupolis.files.wordpress.com/2015/04/3-cf80cf81cebfcf83cebacebbceb7cf83ceb7-e1429776076222.jpg»>3.ΠΡΟΣΚΛΗΣΗ

Για να μην ξεχνάμε

Ένα δραματοποιημένο ντοκιμαντέρ, που δείχνει την εκπαίδευση των εσατζήδων .
Ώστε να γίνουν από απλοί οπλίτες σε κτηνώδεις βασανιστές.
Το δραματοποιημένο ντοκιμαντέρ, σε σκηνοθεσία των Joergen Flint Pedersen και Erik Stephensen, εκτός από τους ηθοποιούς, συμμετέχουν και πρώην «Εσατζήδες», μεταξύ των οποίων και ο γνωστός Πέτρου, όπως και θύματα βασανιστηρίων. Την ερεύνα έκανε η Καθηγήτρια Ψυχολογίας Μίκα Χαρίτου-Φατούρου