1η ΜΑΗ 2015

womens-struggle-4.jpg
Αυτοί που μας παίρνουν το ψωμί απ’ το τραπέζι μας λένε να βγούμε στους αγρούς και να μαζέψουμε λουλούδια για τ’ ανοιξιάτικα στεφάνια μας.
Εμείς θα πάρουμε μια αγκαλιά γαρίφαλα για τους τάφους τους σκοτωμένων μας και θα δώσουμε όρκο στη μνήμη τους πως θα πάρουμε τη θέση τους στον αγώνα μέχρι να ανατρέψουμε τους δυνάστες μας.

«Γλυκέ μου εσύ δε χάθηκες, μέσα στις φλέβες μου είσαι.
Γιέ μου, στις φλέβες ολουνών, έμπα βαθιά και ζήσε.

Δες, πλάγι μας περνούν πολλοί, περνούν καβαλλαραίοι,
Όλοι στητοί και δυνατοί και σαν κ’ εσένα ωραίοι.

Ανάθεμά τους, γιόκα μου, θωρώ σε αναστημένο,
Το θώρι σου στο θώρι τους μυριοζωγραφισμένο.

Και γω η φτωχή και γω η λιγνή, μεγάλη μέσα σ’ όλους,
Με τα μεγάλα νύχια μου κόβω τη γη σε σβώλους.

Και τους πετάω κατάμουτρα στους λύκους και στ’ αγρίμια
Που μου καναν της όψης σου το κρούσταλλο συντρίμμια.

Κι ακολουθάς και συ νεκρός, κι ο κόμπος του λυγμού μας
δένεται κόμπος του σκοινιού για το λαιμό του οχτρού μας.

Κι ως το θελες (ως το λεγες τα βράδια με το λύχνο)
ασκώνω το σκεβρό κορμί και τη γροθιά μου δείχνω.

Κα αντίς τ’ άφταιγα στήθια μου να γδέρνω, δες, βαδίζω
και πίσω από τα δάκρυα μου τον ήλιο αντικρίζω.

Γιέ μου στ’ αδέρφια σου τραβώ και σμίγω την οργή μου,
σου πήρα το ντουφέκι σου· κοιμήσου, εσύ, πουλί μου.»

Το 1884, στο συνέδριό της η νεοσύστατη, τότε, Αμερικανική Ομοσπονδία Εργασίας αποφάσισε ότι η 1η Μάη του 1886 θα είναι ημέρα ενός εκτεταμένου απεργιακού αγώνα των εργατών, με σκοπό την καθιέρωση του Οχτάωρου. Την απόφαση αυτή, στη συνέχεια, την πήρε στα χέρια της η ίδια η εργατική τάξη των Ηνωμένων Πολιτειών και την έκανε πράξη. Όσο, δε, πλησίαζε η εν λόγω ημερομηνία, τόσο περισσότερο ζούσαν οι Αμερικανοί εργάτες τον πυρετό της μάχης. Είχαν δημιουργήσει, μάλιστα, κι ένα τραγούδι για το Οχτάωρο, το οποίο έλεγε:

«Σκοπεύουμε ν’ αλλάξουμε τα πράγματα.
Όχι πια να μοχθούμε απ’ τα χαράματα.
Ίσα – ίσα μόνο για να ζούμε,
Να μην έχουμε ποτέ μια ώρα για να σκεφτούμε.
Θέλουμε να νιώσουμε τον ήλιο,
Θέλουμε να μυρίσουμε τ’ άνθη
Είμαστε σίγουροι πως είναι θέλημα θεού
Και τ’ αποφασίσαμε να έχουμε οχτάωρο.
Καλούμε τις δυνάμεις από
Ναυπηγεία κι εργοστάσια:
Οχτώ ώρες για εργασία, οχτώ ώρες για ανάπαυση
κι οχτώ ώρες για ό,τι θέλουμε»

Στην πρωτομαγιάτικη απεργία του 1886, στις ΗΠΑ, γύρω στο μισό εκατομμύριο εργάτες παράτησαν τη δουλειά τους και συνενώθηκαν στους δρόμους του αγώνα. Σημαντικές απεργίες και διαδηλώσεις έγιναν στις περισσότερες από τις μεγάλες πόλεις, αλλά και στις μικρές πόλεις και κωμοπόλεις. Επίκεντρο, όμως, του αγώνα αναδείχτηκε το Σικάγο, με 90.000 διαδηλωτές στους δρόμους
Η πρωτομαγιάτικη απεργία του 1886 είχε ως αποτέλεσμα 185.000 εργάτες να κερδίσουν το 8ωρο και τουλάχιστον 200.000 εργάτες να μειώσουν το χρόνο εργασία τους από τις 12 στις 10 και 9 ώρες. Σε πολλές, επίσης, περιοχές, κερδήθηκε η ημιαργία του Σαββάτου, ενώ αρκετές βιομηχανίες σταμάτησαν την κυριακάτικη εργασία.
Στις 20 Ιουλίου 1889, το ιδρυτικό συνέδριο της Δεύτερης Διεθνούς πήρε την εξής απόφαση: «Θα οργανωθεί μια μεγάλη διεθνής εκδήλωση για μια καθορισμένη ημερομηνία, με τέτοιο τρόπο, ώστε οι εργάτες σε όλες τις χώρες και σε όλες τις πόλεις ν’ απευθύνουν ταυτόχρονα μια συγκεκριμένη μέρα, προς τις δημόσιες αρχές, ένα αίτημα για να καθοριστεί η εργάσιμη μέρα σε οκτώ ώρες και να τεθούν σε ισχύ οι άλλες αποφάσεις του Διεθνούς Συνεδρίου του Παρισιού.
Ενόψει του ότι μια τέτοια εκδήλωση έχει ήδη αποφασιστεί από την Αμερικανική Ομοσπονδία Εργασίας στο συνέδριό της, το Δεκέμβρη του 1888 στο Σεντ Λούις για την 1η του Μάη 1890, η μέρα αυτή γίνεται δεκτή σαν η μέρα για τη διεθνή εκδήλωση. Οι εργάτες των διαφόρων χωρών θα πρέπει να οργανώσουν την εκδήλωση με τρόπο ανάλογο προς τις συνθήκες της χώρας τους».
Έτσι η 1η Μάη του 1886 αποφασίστηκε να καθιερωθεί ως η Εργατική Πρωτομαγιά.

Η δεύτερη αιματοβαμμένη Πρωτομαγιά ήταν το 1891 στο Φουρμί της Βόρειας Γαλλίας, ανάμεσα στους υφαντουργούς που αιματοκυλίστηκαν πρωταγωνιστούν νέες κοπέλες και παιδιά.
Στο Φουρμί είχε οργανωθεί εκ των προτέρων μια στρατιωτική επιχείρηση εναντίον των πιθανών απεργών. Από το πρωί, όταν οι εργάτες συγκεντρώθηκαν μπροστά στο υφαντουργείο «Το Απαράμιλλο», για να παρακινήσουν αυτούς που βρίσκονταν μέσα να ενωθούν μαζί τους στη διαδήλωση, μια ομάδα στρατιωτών υπό τις διαταγές ενός υπολοχαγού συνέλαβε πολλούς άντρες. Η οργή των εργατών άρχισε να φουντώνει. Το απόγευμα, η οργή αυτή εκφράστηκε σε διαδήλωση…
Τα πυρρόξανθα μαλλιά πέταξαν…
«Μια εικοσάχρονη νεαρή κοπέλα, η Μαρί Μπολντό, βάδιζε επικεφαλής της πορείας, κρατώντας ένα κλαδί με λευκάνθεμα. Πυρ!
Καθώς οι σφαίρες τη βρήκαν στο πρόσωπο, τα μαλλιά της Μαρί κυριολεκτικά αποκολλήθηκαν από το κεφάλι της, τα μακριά πυρρόξανθα μαλλιά της πετούσαν στον αέρα μαζί με τα λευκάνθεμα κάτω από το όμορφο φως του ήλιου του Βορρά και τα μαλλιά της δε βρέθηκαν ποτέ. Το μόνο που βρέθηκε στη γωνιά του πεζοδρομίου ήταν κομμάτια από μυαλά και οστά…».

Ο πρώτος γιορτασμός της εργατικής Πρωτομαγιάς στην Ελλάδα έγινε στις 2 Μάη του 1893 στο Παναθηναϊκό Στάδιο. Οργανωτής του γιορτασμού ήταν ο ιδρυτής του «Κεντρικού Σοσιαλιστικού Συλλόγου» Σταύρος Καλέργης.
οι συγκεντρωμένοι υπόγραψαν ψήφισμα, στο οποίο, μεταξύ άλλων, υπογραμμίζονταν τα παρακάτω αιτήματα: κυριακάτικη αργία, οκτάωρο και ταμεία αλληλοβοήθειας.
Την επόμενη χρονιά, 1894, η Πρωτομαγιά γιορτάζεται στο Παναθηναϊκό Στάδιο από όλους τους σοσιαλιστικούς ομίλους. Στο ψήφισμα εκείνης της συγκέντρωσης περιλαμβάνονται τρία αιτήματα, πρωτοποριακά για την εποχή τους, με τεράστια σημασία όμως για τους εργάτες που «διεξήγαγαν απεγνωσμένο με το θάνατο αγώνα» στους χώρους δουλειάς. Τρία αιτήματα που κατακτήθηκαν λίγες δεκαετίες μετά και αφού μεσολάβησαν σκληροί αγώνες.
«Συνελθόντες σήμερον την 1ην Μάη, αποφασίζομεν και ψηφίζομεν:
α. Την Κυριακήν να κλείνονται τα καταστήματα καθ’ όλην την ημέραν και οι εργάται να αναπαύονται.
β. Οι εργάται να εργάζονται επί 8 ώρας την ημέραν και να απαγορευθεί η εργασία εις τους ανηλίκους.
γ. Να απονέμεται σύνταξις εις τους εργάτας παθόντας και καταστάντας ανικάνους προς συντήρηση εαυτών και της οικογενείας των».

Η πρώτη ματωμένη Πρωτομαγιά στην Ελλάδα ήταν αυτή του 1924. Η συγκέντρωση διοργανώθηκε από το Εργατικό Κέντρο Αθήνας στην πλατεία Κοτζιά και πραγματοποιήθηκε παρά την απαγόρευση της κυβέρνησης Παπαναστασίου. Η συγκέντρωση διαλύθηκε βίαια με συνέπεια να χάσει τη ζωή του ο εργάτης Σωτήρης Παρασκευαΐδης και δεκάδες άλλοι να τραυματιστούν.
Το 1935, στην Ελλάδα, παρουσιάζεται σοβαρή ανάπτυξη του απεργιακού κινήματος που συνοδεύεται από παλλαϊκά συλλαλητήρια. Τις 200.000 φτάνουν οι απεργοί εργάτες μέχρι τον Οκτώβρη του χρόνου εκείνου, χωρίς να υπολογίζονται οι μήνες Μάρτης – Απρίλης. Χαρακτηριστικό γνώρισμα αυτών των αγώνων, που αγκαλιάζουν όλα σχεδόν τα μεγάλα αστικά κέντρα της χώρας, είναι η αποφασιστικότητα και το πείσμα των εργαζόμενων μαζών, που φτάνουν ακόμη και σε ανοιχτή σύγκρουση με τους εργοδότες και την αστυνομία. Το 1935 σημαδεύεται επίσης με το ματοκύλισμα δεκάδων εργατών και αγροτών.
Στους πρώτους μήνες του ’36, το απεργιακό κίνημα της εργατικής τάξης αλλά και των μεσαίων στρωμάτων σημείωσε πρωτοφανή άνοδο απ’ άκρη σ’ άκρη της Ελλάδας. Μόνο στο τρίμηνο Γενάρη – Μάρτη απέργησαν πάνω από 200 χιλιάδες εργάτες. Στο ίδιο χρονικό διάστημα οι αγρότες μιας σειράς επαρχιών συγκροτούσαν συλλαλητήρια, ενώ οι επαγγελματίες των πόλεων κατέβαιναν σε απεργίες. Σ’ αυτές τις παλλαϊκές κινητοποιήσεις το «παρών» έδωσε και η σπουδάζουσα νεολαία. Ολόκληρο το πρώτο δεκαήμερο του Μάρτη, οι φοιτητές των πανεπιστημίων και όλων των άλλων σχολών βρίσκονταν σε απεργία, απαιτώντας πανεπιστημιακές και γενικότερα δημοκρατικές ελευθερίες.
Τη μεγάλη άνοδο των εργατικών και λαϊκών αγώνων φανερώνει και η αντίδραση των κατασταλτικών μηχανισμών του κράτους.

Τετάρτη 29 Απρίλη 1936. Δώδεκα χιλιάδες καπνεργάτες της Θεσσαλονίκης – εκ των οποίων περίπου το 70% γυναίκες – αυτή τη μέρα δεν πιάνουν δουλειά αλλά κατεβαίνουν σε απεργία, ύστερα από απόφαση του συνδικαλιστικού τους φορέα, της Πανελλήνιας Καπνεργατικής Ομοσπονδίας (ΠΚΟ). Κυριότερο αίτημά τους έχουν την αύξηση των ημερομισθίων στις 120 – 135 δραχμές με την εφαρμογή της σύμβασης του 19248. Η απεργία ξεκινάει από τις 9.30 το πρωί. Τα καπνομάγαζα κλείνουν και οι απεργοί κατευθύνονται αρχικά στα γραφεία της Ομοσπονδίας και στη συνέχεια στον κινηματογράφο «Πάνθεον», όπου έχουν συγκέντρωση, για να συζητήσουν και να αποφασίσουν τα μέτρα που πρέπει να λάβουν για την περιφρούρηση του αγώνα τους. Έξω από τον κινηματογράφο, η αστυνομία με ισχυρές δυνάμεις δείχνει τα δόντια της.
Οι απεργοί αγνοούν την προκλητική αστυνομική παρουσία, εκλέγουν Κεντρική Επιτροπή Αγώνα και στις 12.30 το μεσημέρι η Επιτροπή κάνει παράσταση στον γενικό Διοικητή Μακεδονίας Κ. Πάλλη με το υπόμνημα των αιτημάτων των καπνεργατών. Την ίδια μέρα ξεσπά η απεργία στον Βόλο και τις Σέρρες. Πολύ γρήγορα, η απεργία επεκτείνεται και στην υπόλοιπη Ελλάδα.
Την Πέμπτη 30 Απρίλη στην απεργία κατεβαίνουν τα Σωματεία καπνεργατών στην Καβάλα και στη Δράμα.
Το Σάββατο 2 Μάη θα προστεθούν τα Σωματεία Αγρινίου, Κομοτηνής, Σάμου, Σιδηροκάστρου, Προσοτσάνης, Νιγρίτας, Ξάνθης, Λαγκαδά, Σιάτιστας, Καρδίτσας, Πειραιά κ.ά.
Την Τρίτη 5 Μάη – 7η μέρα της απεργίας, κατεβαίνουν σε συμπαράσταση στη Θεσσαλονίκη οι κλωστοϋφαντουργοί, οι χαρτεργάτες, οι τσαγκαράδες και οι λαστιχάδες.
Στις 6 Μάη το μεσημέρι μέλη φασιστικών οργανώσεων τους οποίους χρησιμοποιεί το κράτος πυροβολούν και τραυματίζουν τον καπνεργάτη Κώστα Σαμιώτη 20 χρονών.

Την επομένη, 7 Μάη, το Ενωτικό Εργατικό Κέντρο Θεσσαλονίκης καλεί την εργατική τάξη σε επιφυλακή για 24ωρη απεργία συμπαράστασης. Εν τω μεταξύ, η εργατική τάξη της Ελλάδας συμπαραστέκεται στους απεργούς. Οι πιο μαζικές ομοσπονδίες του Ηλεκτρισμού, Δέρματος, Οικοδόμων, Επισιτισμού, Ιματισμού, Κουρέων, Αρτεργατών, Φυματικών, το Ενωτικό Εργατικό Κέντρο Αθήνας, με τηλεγραφήματά τους προς τη Γενική Διοίκηση Μακεδονίας τονίζουν ότι αν δε λυθούν τα δίκαια αιτήματα των Καπνεργατών, των τσαγκαράδων και υφαντουργών και σε περίπτωση που εφαρμοστούν τα τρομοκρατικά μέτρα που εξαγγέλθηκαν, η εργατιά όλης της χώρας θα κατέβει σε πανελλαδική απεργία.
Στις 8 Μάη, λίγο πριν το μεσημέρι, εφτά χιλιάδες απεργοί της Θεσσαλονίκης κατευθύνθηκαν προς τη γενική Διοίκηση Βορείου Ελλάδος, για να απαιτήσουν την άμεση επίλυση των αιτημάτων τους. Δυνάμεις έφιππης και πεζής χωροφυλακής προσπάθησαν να τους σταματήσουν, χωρίς όμως να το πετύχουν. Τότε άρχισαν να πυροβολούν κατά του άοπλου πλήθους, που ύστερα από το πρώτο σοκ ανασύνταξε τις δυνάμεις του κι άρχισε να στήνει οδοφράγματα. Την ίδια ώρα, άλλη διαδήλωση από τρεις χιλιάδες περίπου εργάτες, που κατευθυνόταν επίσης προς το διοικητήριο, δέχτηκε κι αυτή επίθεση από τους χωροφύλακες. Οι εργάτες κατάφεραν να σπάσουν τις ζώνες των χωροφυλάκων και να ενωθούν με τους συναδέλφους τους στα οδοφράγματα.
Μέσα σε λίγη ώρα τα νέα είχαν φτάσει σε κάθε σημείο της πόλης κι ο κόσμος κατέβαινε από τις συνοικίες προς το κέντρο για να βοηθήσει τους αγωνιζόμενους εργάτες. Οι αρχές τρομοκρατήθηκαν. Ο Διοικητής της φρουράς Θεσσαλονίκης έδωσε διαταγή στο στρατό να χτυπήσει τους διαδηλωτές αλλά οι φαντάροι δεν υπάκουσαν. Τρεισήμισι ώρες κράτησαν οι οδομαχίες και τελικά οι διαδηλωτές υποχώρησαν. Πολλοί εργάτες είχαν τραυματιστεί αλλά η αγανάκτηση το λαού ήταν στο κατακόρυφο. Το βράδυ, πολλά σωματεία της Θεσσαλονίκης (αυτοκινητιστές, λιμενεργάτες, οικοδόμοι, τροχιοδρομικοί κ.ά.) κήρυξαν απεργία. Η κυβέρνηση σε απάντηση προχώρησε στην έκδοση διατάγματος επιστράτευσης των τροχιοδρομικών και των σιδηροδρομικών και διέταξε το Γ΄ Σώμα Στρατού να λάβει εξαιρετικά μέτρα προς εξασφάλιση της τάξης.
Την επομένη, 9 Μαΐου, η απεργία στη συμπρωτεύουσα είχε γενικευτεί. Μαζί με τους εργάτες κατέβηκαν σε απεργία διαμαρτυρίας και οι επαγγελματίες, οι βιοτέχνες και οι φοιτητές. Έτσι οι χωροφύλακες από νωρίς το πρωί άρχισαν τις επιθέσεις εναντίον εργατικών συγκεντρώσεων. Η πρώτη σοβαρή σύγκρουση έγινε μεταξύ χωροφυλακής και απεργών αυτοκινητιστών στην οδό Εγνατίας. Οι χωροφύλακες χτύπησαν στο ψαχνό και σε λίγο έπεσε ο πρώτος νεκρός απεργός: ήταν ο αυτοκινητιστής Τάσος Τούσης.
«Το πλακόστρωτο και οι γύρω δρόμοι βάφονται με αίμα. Παντού ακούγονται αγκομαχητά των πληγωμένων και οι κατάρες του πλήθους ενάντια στους φονιάδες. Γίνεται διαδήλωση με το νεκρό εργάτη πάνω σε μια πόρτα μπροστά προς το Διοικητήριο, από το οποίο απουσιάζει ο Διοικητής, όχι, όμως και οι χωροφύλακες που το φυλάνε πάνοπλοι. Την ίδια ώρα οι καμπάνες σε όλες τις συνοικίες κτυπάν συναγερμό, ο λαός ξεχύνεται στους δρόμους και κατηφορίζει προς το Κέντρο. Πορείες με υψωμένες τις γροθιές ενώνονται με τους απεργούς, ενώ κόκκινα λάβαρα βαμμένα από το αίμα των δολοφονημένων εργατών ανεμίζουν.»
Μέσα στους πρώτους νεκρούς και η Αναστασία Καρανικόλα.
Οι μαζικές δολοφονίες διαδηλωτών αντί να κάμψουν τη λαϊκή αντίσταση, τη θεριεύουν προκαλώντας νέα κύματα οργής και αγανάκτησης. Όλη η πόλη έχει ξεσηκωθεί ενώ οι στρατιώτες παραβαίνουν τις διαταγές, αρνούνται να σηκώσουν όπλο κατά του λαού και συγκρούονται με τους χωροφύλακες.
Η βάρβαρη δολοφονική επίθεση εναντίον του λαού της Θεσσαλονίκης προκάλεσε έκρηξη κι απεργιακές κινητοποιήσεις σε ολόκληρη την Ελλάδα.

ΠΡΩΤΟΜΑΓΙΑ 1944
Τέτοια μέρα δεν ξανάζησε η Καισαριανή… Γεμάτη θάνατο… Γεμάτη περηφάνια…

«…Οι άντρες βγάζανε στο πέρασμά τους τα καπέλα, οι γυναίκες τρέχανε και κουβαλούσανε λουλούδια κι όλοι ήταν θαρρείς σαν υπνωτισμένοι απάνω από τις σταγόνες το αίμα τους, που ‘τρεχε κι έπηζε κι η γης δεν το έπινε και γινότανε αυλάκια… Μέσα στο χώρο της εκτέλεσης, οι εργάτες του δήμου κουβάλησαν από το δίπλα χωράφι με φτυάρια πολύ χώμα για να ρουφήξει το αίμα…».
Και ήτανε μουντή, λένε, εκείνη η Πρωτομαγιά…
Σαν να θρηνούσε ο ουρανός το θάνατο των 200 παλικαριών…
Ο δρόμος από το Χαϊδάρι μέχρι την Καισαριανή γέμισε ρούχα, σημειώματα, περηφάνια και πατριωτισμό. Κανείς δε λύγισε. Κανείς δε ζήτησε να του χαριστεί η ζωή. Μόνο εκδίκηση ζητούσαν και αγώνα για τη λευτεριά. Άλλωστε, η ζωή κατακτάται, δε χαρίζεται…
Στην πρώτη γραμμή ο Ναπολέων Σουκατζίδης, ο κομμουνιστής, ο οποίος μπορούσε να ζήσει και να πάει άλλος στο εκτελεστικό απόσπασμα στη θέση του, απέδειξε το μεγαλείο του, λέγοντας ΟΧΙ…
Τα σημειώματα γράφτηκαν με αίμα, πάνω σε κομμάτια από ύφασμα και ρίχτηκαν στο δρόμο. Παράκληση στους περαστικούς, να γίνουν αγγελιοφόροι θανάτου, στις οικογένειες των ηρώων. Σημειώματα, ελπίδα για το μέλλον. Δεσμευτικά για τη συνέχιση του αγώνα μέχρι τη λευτεριά.
Δέκα φορτηγά χρειάστηκαν, να μεταφέρουν τους διακόσιους, στο Σκοπευτήριο της Καισαριανής. Η είδηση για την εκτέλεση διαδόθηκε σαν αστραπή. Πλήθος κόσμου μαζεύτηκε κι έψαχνε αν είναι κάποιος δικός του στα καμιόνια του θανάτου.
Και έφτασαν στον τόπο της θυσίας. Ανά εικοσάδες γίνονταν οι εκτελέσεις. Δέκα φορές. Κι ο τοίχος της Καισαριανής κόκκινος. Το αίμα ζεστό κι υπάλληλοι του δήμου, να προσπαθούν να το μαζέψουν. Οι μελλοθάνατοι ‘βαζαν τους νεκρούς στα φορτηγά. Πολλοί δεν πέθαναν αμέσως. Ξεψύχησαν στο δρόμο. Ηρωικές και οι τελευταίες τους λέξεις.
Κατάρες κι αναθέματα αντηχούσαν στην Καισαριανή. Θρήνος και οδυρμός ζωγράφιζαν εκείνη τη μέρα με τα πιο σκοτεινά χρώματα κι έγραφαν με το αίμα των 200 κομμουνιστών τις πιο περήφανες σελίδες της νεότερης ιστορίας.
Απομεσήμερο Δευτέρας, τέλειωσαν οι εκτελέσεις. Και οι 200. Μέχρι το βράδυ, λένε, τους είχαν θάψει όλους.
Διακόσιοι τάφοι άνοιξαν, δεν μπόρεσαν όμως να θάψουν το κουράγιο, την ανδρεία και την αυταπάρνηση των αγωνιστών της Καισαριανής. Διακόσιοι θάνατοι, που ανάστησαν τη φλόγα για τη λευτεριά…

Η 1η Μάη, για μας, συμβολίζει όλους τους αγώνες των εργατριών και των εργατών, των αγροτισσών και των αγροτών, των λαϊκών οικογενειών, από τους πρώτους αγώνες μετά τη βιομηχανική επανάσταση μέχρι και σήμερα.
Τιμάμε τις υφάντρες του εργοστασίου του Ρετσίνα στον Πειραιά που νίκησαν το φόβο τους και κατέβηκαν σε μεγαλειώδη απεργία το 1892, ζητώντας τα αυτονόητα.
Την καπνεργάτρια Μαρία Χουσιάδου που δολοφονήθηκε στην απεργία των καπνεργατών της Καβάλας το 1924.
Τη Βασιλική Γεωργαντζέλη, μάνα και έγκυο στο τρίτο της παιδί που δολοφονήθηκε στην απεργία των καπνεργατών του Αγρινίου το 1926.
Την καπνεργάτρια Κωνσταντέλλη που δολοφονήθηκε το 1927 στις κινητοποιήσεις των καπνεργατών στη Θεσσαλονίκη.
Τη 17χρονη Παναγιώτα Σταθοπούλου και τη 19χρονη Κούλα Λίλλη που έπεσαν νεκρές από τα κατοχικά τάνκ στην οδό Πανεπιστημίου το 1943.
Όλες τις επώνυμες και ανώνυμες αγωνίστριες που βρέθηκαν φυλακισμένες στις φυλακές Αβέρωφ, στις φυλακές Αλικαρνασσού, στο Τρίκερι, στο Μακρονήσι και στην Ανάφη.
Όλες τις γυναίκες της εργατικής τάξης και των λαϊκών στρωμάτων που δεν σκύβουν το κεφάλι και συνεχίζουν ακόμη και σήμερα να αγωνίζονται κάθε μέρα μέσα από το ριζοσπαστικό γυναικείο κίνημα και την Κοινωνική Συμμαχία για μια κοινωνία που θα μπορούν να δημιουργηθούν οι προϋποθέσεις για την πραγματική ισοτιμία των γυναικών.

«…Μόνο θυμηθείτε το αν η ελευθερία δε βαδίσει στα χνάρια του αίματός μας, εδώ θα μας σκοτώνουν κάθε μέρα. Γεια σας».
ΓΙΑΝΝΗΣ ΡΙΤΣΟΣ – ΣΚΟΠΕΥΤΗΡΙΟ ΚΑΙΣΑΡΙΑΝΗΣ

για την μεταναστευτική πολιτική

ΑΝΑΚΟΙΝΩΣΗ της ΟΓΕ

Η Ομοσπονδία Γυναικών Ελλάδας (ΟΓΕ) εκφράζει τη θλίψη της και την οργή της για τα εκατοντάδες νέα θύματα που βρήκαν τραγικό θάνατο τις τελευταίες ώρες στη θάλασσα της Μεσογείου, που μετατρέπεται καθημερινά σε νεκροταφείο ψυχών.
Κι όσοι καταφέρνουν να βγουν ζωντανοί στη στεριά καλούνται να επιβιώσουν κάτω από τις πιο αντίξοες συνθήκες, χωρίς ούτε τις στοιχειώδεις υποδομές. Ανάμεσα σ’ αυτούς χιλιάδες γυναίκες, άλλες έγκυες, άλλες με τα μωρά στην αγκαλιά, άλλες που γεννάνε μέσα στα δουλεμπορικά σαπιοκάραβα αναζητώντας μια ανθρώπινη ζωή γι αυτές και τα παιδιά τους.
Εκατοντάδες χιλιάδες άνθρωποι σπρώχνονται στο δρόμο της προσφυγιάς και της μετανάστευσης από τη Μέση Ανατολή, την Ασία και την Αφρική εξαιτίας της βάρβαρης πολιτικής του ΝΑΤΟ, των ΗΠΑ και της ΕΕ. Αυτοί ευθύνονται για τις ιμπεριαλιστικές επεμβάσεις στη Συρία, το Ιράκ, το Αφγανιστάν, τη Λιβύη, το Μάλι, για την εκμετάλλευση και την καταλήστευση των πλουτοπαραγωγικών πηγών της Αφρικής και της Μέσης Ανατολής. Δικό τους δημιούργημα είναι οι « τζιχαντιστές».
Η υποκρισία της ΕΕ και των κυβερνήσεών, ανάμεσα σ’ αυτές και της Ελλάδας, περισσεύει. Η ελληνική κυβέρνηση όχι μόνο είναι πρόθυμη και συμμετέχει ενεργά στα σχέδια ΗΠΑ- ΝΑΤΟ- ΕΕ, αλλά και εναρμονίζεται πλήρως με τη μεταναστευτική πολιτική της ΕΕ, με τον κανονισμό του Δουβλίνου και τη Σένγκεν, που εγκλωβίζουν χιλιάδες πρόσφυγες στη χώρα μας. Καταδικάζουμε την απαράδεκτη δήλωση της Υπουργού Μεταναστευτικής Πολιτικής, η οποία δήλωσε ότι γνωρίζει μόνο πόσοι μπαίνουν στη χώρα, οι άλλοι μπορεί να κάνουν και « ηλιοθεραπεία» στην Ομόνοια. Ποιος έχει δηλαδή την ευθύνη για μέτρα προστασίας και μέριμνας για τα εκατοντάδες παιδιά που διατρέχουν κίνδυνο για την ασφάλειά τους από τα κυκλώματα δουλεμπορίας και σωματεμπορίας, για τις χιλιάδες κατατρεγμένες γυναίκες.
Εκφράζουμε την αμέριστη συμπαράσταση και αλληλεγγύη μας στους απελπισμένους αυτούς ανθρώπους, ιδιαίτερα τις γυναίκες με τα παιδιά τους. Κάθε γυναίκα που ανησυχεί για το μέλλον των παιδιών της χρειάζεται να εκφράσει με πολύμορφο τρόπο την αλληλεγγύη της, απομονώνοντας το ρατσιστικό δηλητήριο που καλλιεργείται.

Απαιτούμε:
Να δημιουργηθούν ανοιχτά κέντρα προσωρινής φιλοξενίας προσφύγων και μεταναστών, όπου θα παρέχονται ιατροφαρμακευτική περίθαλψη, σίτιση και ανθρώπινες συνθήκες διαβίωσης, δωρεάν νομική αρωγή και διερμηνεία, καταγραφή και διευθέτηση των πρώτων αναγκών τους. Απαραίτητη παρουσία γυναικών γιατρών και γυναικολόγων για τις αναγκαίες εξετάσεις σε όσες μετανάστριες έχουν ανάγκη.
Ειδική μέριμνα από κρατικούς φορείς για ασυνόδευτους ανήλικους, εγκύους, μητέρες και παιδιά, θύματα κυκλωμάτων διακίνησης ανθρώπων, πρόσφυγες και αιτούντες άσυλο.
Να δοθεί άσυλο σε όλους τους πρόσφυγες, θύματα ιμπεριαλιστικών πολέμων, επεμβάσεων και αντιδραστικών καθεστώτων, με γρήγορες, αξιόπιστες και δίκαιες διαδικασίες, με την αύξηση των γραφείων ασύλου και του προσωπικού τους.
Να χορηγούνται άμεσα ταξιδιωτικά έγγραφα σε όλους τους πρόσφυγες και μετανάστες που έχουν προορισμό άλλα κράτη – μέλη της ΕΕ, ενάντια στον Κανονισμό του Δουβλίνου και της Συνθήκης Σένγκεν.
Να απομακρυνθούν ο FRONTEX και οι άλλοι μηχανισμοί καταστολής μεταναστών της ΕΕ στα σύνορα, που κάθε άλλο παρά διασφαλίζουν τη διάσωση των προσφύγων και μεταναστών.
Να νομιμοποιηθούν οι μετανάστες και μετανάστριες που ζουν και εργάζονται στη χώρα μας πολλά χρόνια και έχουν αναπτύξει ισχυρούς βιοτικούς δεσμούς, με πλήρη εργατικά, κοινωνικά και δημοκρατικά δικαιώματα.
Καλούμε τις γυναίκες στο συλλαλητήριο που οργανώνει το ΠΑΜΕ στα γραφεία της Ευρωπαϊκής Ένωσης την Πέμπτη 23 Απρίλη. Συγκέντρωση 7 μ.μ., πλ. Κλαυθμώνος

Αθήνα, 20.4.2015

Image

ΠΡΟΣΚΛΗΣΗ: ΠΡΟΣΧΟΛΙΚΗ ΑΓΩΓΗ ΚΑΙ ΔΗΜΟΣΙΑ ΥΓΕΙΑ ΤΟΥ ΠΑΙΔΙΟΥ

href=»https://syllogosargyroupolis.files.wordpress.com/2015/04/3-cf80cf81cebfcf83cebacebbceb7cf83ceb7-e1429776076222.jpg»>3.ΠΡΟΣΚΛΗΣΗ

Για να μην ξεχνάμε

Ένα δραματοποιημένο ντοκιμαντέρ, που δείχνει την εκπαίδευση των εσατζήδων .
Ώστε να γίνουν από απλοί οπλίτες σε κτηνώδεις βασανιστές.
Το δραματοποιημένο ντοκιμαντέρ, σε σκηνοθεσία των Joergen Flint Pedersen και Erik Stephensen, εκτός από τους ηθοποιούς, συμμετέχουν και πρώην «Εσατζήδες», μεταξύ των οποίων και ο γνωστός Πέτρου, όπως και θύματα βασανιστηρίων. Την ερεύνα έκανε η Καθηγήτρια Ψυχολογίας Μίκα Χαρίτου-Φατούρου

Το δικό μας Πάσχα

Το παρακάτω ποίημα ανήρτησε η Έρη Ρίτσου στο Facebook και την ευχαριστούμε πολύ για το «Δώρο» αυτό.

ΕΠΙΤΑΦΙΟΣ ΘΡΗΝΟΣ
Ποιό νάναι τούτο το άγιο λειψανο
που το σέρνουν στο χώμα
που το πατάνε και το φτύνουν
οι πατημένοι κι οι κατάφτυστοι;
Ποιά νάναι τούτη η άγια κάρα
δεμένη στο Τρικαλινό φανάρι
με την αγαρινή τριχιά την ίδια
πούσυρε και τον Πατριάρχη;
Ποιά νάναι τούτη η άγια κάρα
που εκεί ψηλά απ’ το φανοστάτη
κοιτάει ψηλά με τα βαθιά της μάτια
πάνου αό τα κεφάλια των βουνώνε
πάνου απ’ τα κεραμίδια των αιώνων
ίσια μπροστά κατάματα κοιτάει
τ’ αστέρι της αθανασίας;
Σκίστε μανάδες την ψυχή σας
σκίστε βουνά τον κόρφο σας
μαυροφορέσου Λιάκουρα
ήλιε ρασοφορέσου
βόγγηξε μέγα σύγνεφο της Γκιώνας
σκούξε κατακαημένη Καλαμπάκα
ετούτος είναι ο Άρης Βελουχιώτης
πούτρωγε βόλια για ψωμί
μπαρούτι για προσφάγι
που εκέρνα το αίμα του κρασί
στα χείλια όλου του κόσμου.
Ποιός να το πει πως να το πει
λεβέντη μας
ποιός να το μολογήσει
και με τί φωνή
ποιό χείλη να λαλήσει
και με τί καρδιά.
Ο Βελουχιώτης ο Άρης
κρέμεται σα ληστής
και κάτου οι Αλαμάνοι
κάτου οι ληστές
και κάτου τα τσακάλια
της προδοσιάς
χορεύουν και μεθάνε
με τ’ άγιο το αίμα του.
(Αυτό το απόσπασμα από το ποίημα ΤΟ ΥΣΤΕΡΟΓΡΑΦΟ ΤΗΣ ΔΟΞΑΣ (1945) του Γιάννη Ρίτσου, αφιερωμένο στον Άρη Βελουχιώτη, διάβασα χθες στο Δημοτικό Θέατρο Πειραιά.
Είμαστε στη Βδομάδα των Παθών, με τα χρόνια των Παθών να είναι μπροστά μας, έτσι μου ήρθαν στο νου τα περασμένα χρόνια των Παθών και το συγκεκριμένο απόσπασμα με την αναφορά του στο Μυστικό Δείπνο «που εκέρνα το αίμα του κρασί στα χείλια όλου του κόσμου» και στη σταύρωση «Ο Βελουχιώτης ο Άρης κρέμεται σα ληστής» και για τούτο το επέλεξα ως «δικό μου Πάσχα»).(Έρη Ρίτσου)

Παγκόσμια Ημέρα Θεάτρου

( Από την στήλη του Ν. Μπογιόπουλου)

Παγκόσμια Ημέρα Θεάτρου η σημερινή. Ο ένοικος της στήλης παραμερίζει. Τα αποσπάσματα που ακολουθούν είναι από το κολοσσιαίο έργο του μεγάλου Πέτερ Βάις «Η δολοφονία του Μαρά» (εκδόσεις «Δωδώνη») σε αξεπέραστη μετάφραση του Μάριου Πλωρίτη.

Ο Πέτερ Βάις επινοεί μια συνάντηση μεταξύ του Μαρκήσιου ντε Σαντ με τον Ζαν Πωλ Μαρά.

Από τη μια ο ηδονιστικός εγωκεντρισμός. Από την άλλη η φλόγα της Επανάστασης.

Από τη μια ο ατομικισμός που ποζάρει τον μηδενισμό του σαν «ελευθερία». Από την άλλη ένα «κατηγορώ» τόσο προς τους πατρίκιους που ζουν μακριά από το λαό και θεωρούν το λαό σαν μια άπλαστη και άμορφη μάζα, όσο και προς εκείνους που στο όνομα του λαού επιδιώκουν να υποβιβάσουν τα δικαιώματα του λαού το πολύ μέχρι το επίπεδο της «αξιοσέβαστης φτώχειας».

***

ΣΑΝΤ: «Εμείς, μονάχα εμείς, δίνουμε κάποια σημασία στη ζωή μας, η Φύση θα ‘μενε σιωπηλή και αδιάφορη ακόμα κι αν ολόκληρη η ανθρώπινη φυλή αφανιζόταν. Μισώ τη Φύση, θέλω να τήνε δυναστέψω, θέλω να τήνε πολεμήσω με τα δικά της τα όπλα (…).

Πάντα και πάντα, δεν πασχίζαμε, στης Φύσης να υπακούσουμε το νόμο, που παραδίνει τον αδύναμο γυμνό στο έλεος του δυνατού; Πάντα και πάντα, δεν πνίξαμε την ψεύτικη αρετή κάτω από την πιο χοντροκομμένη πονηριά; Πάντα και πάντα, δεν κάναμε πειράματα στα εργαστήρια πριν φτάσουμε στα τελικά βασανιστήρια; (…).

Η συμπόνια, Μαρά, είναι χτήμα των προνομιούχων. Όταν σκύβει ο “πονετικός” να ελεήσει ένα ζητιάνο, είναι γεμάτος περιφρόνηση, καμώθηκε πως συγκινήθηκε για να δείξει τα πλούτη του κι η ελεημοσύνη που δίνει δεν είναι παρά κλωτσιά στα πισινά.

Όχι , Μαρά, ασ’ τα φτηνοαισθήματα, ξέρω πως άλλα έχεις στο νου σου. Για σένα, όπως και για μένα, μόνο το απόλυτο έχει σημασία».

*

ΜΑΡΑ: «Αν είμαι απόλυτος εγώ τότε δεν είμαι απόλυτος με το δικό σου τρόπο. Ενάντια στη σιωπή της Φύσης ορθώνω εγώ τη δράση. Μες στην απέραντη αδιαφορία της βρίσκω ένα νόημα. Κι αντί να μένω ατάραχος, ρίχνομαι στη μέση και λέω πως τούτο ή εκείνο είναι ψέμα κι άδικο και πασχίζω να τα’ αλλάξω και να τα καλυτερέψω. Αλλά, γι’ αυτό, πρέπει ν’ αρπάξεις τον εαυτό σου απ’ τα μαλλιά και να τoνε σηκώσεις αψηλά, να γυρίσεις τα μέσα σου έξω κι όλα να τα’ αντικρίσεις με καινούργια μάτια (…).

Πόσον καιρό μας λέγαν πως οι βασιλιάδες είναι οι καλοί μας πατερούληδες που, κάτω από τη σκιά τους, ζούσαμε ειρηνικά, και μας τραγουδούσαν τα κατορθώματά τους πουλημένοι ποιητές. Ευλαβικά μαθαίναν οι απλοϊκοί οικογενειάρχες το τροπάρι ετούτο στα παιδιά τους (…).

Και τα παιδιά ξαναμασούσαν το τροπάρι και το πίστευαν όπως πιστεύουμε καθετι που ακούμε ολοένα κι ολοένα. Έτσι ακούγαμε και τους παπάδες να μας λένε: “Η ευσπλαχνία μας αγκαλιάζει όλους τους ανθρώπους χωρίς διάκριση, ούτε σύνορα, ούτε κράτη μπορούν να μας χωρίσουν, είμαστε όλοι ένας λαός, είμαστε όλοι αδέρφια”.

Και οι παπάδες βλέπανε μπροστά τους την αδικία μα σώπαιναν και διαλαλούσαν: “Η βασιλεία μας δεν είν’ του κόσμου τούτου, η γης αυτή δεν είναι παρά τόπος προσκυνήματος, μας πρέπει μόνο υπομονή και ταπεινοσύνη”.

Κι έτσι ρουφούσαν από τους φτωχούς την τελευταία τους πεντάρα και τηνε φύλαγαν ηδονικά μέσα στους θησαυρούς τους και τρωγοπίναν με τους άρχοντες κα λέγανε στους πεινασμένους: “Υποφέρετε, υποφέρετε όπως Εκείνος πάνω στο Σταυρό γιατί έτσι θέλει ο Θεός” (…).

Και καθετί που ακούμε ολοένα κι ολοένα στο τέλος το πιστεύουμε κι έτσι χορταίναν οι πεινασμένοι με την εικόνα του Σταυρωμένου, του Ματωμένου, του Καθηλωμένου, και προσκυνούσαν την εικόνα της δικής τους δυστυχίας κι ερημιάς.

Κι οι παπάδες έλεγαν: “Σηκώστε τα χέρια σας στο ουρανό κι υπομείνετε χωρίς παράπονα τον πόνο σας, προσεύχεστε για τους δημίους σας, γιατί οι προσευχές κι οι ευλογίες σας είναι τα μόνα σας όπλα για να κερδίσετε την βασιλεία των Ουρανών”.

Έτσι τους αλυσόδεναν στην αγραμματοσύνη τους για να μην ξεσηκωθούν ενάντια στους αφέντες τους, που βασιλεύανε απάνω τους με την απάτη κάποιας “θεικής αποστολής” (…).

Κι αν δε βλέπετε πια τόση μιζέρια, είναι επειδή την έχουμε κρυμμένη κι αν κερδίζετε χρήματα και μπορείτε κάτι ν’ αγοράστε απ’ τα “καλά” που οι βιομηχανίες σας πασάρουν, κι αν σας φαίνεται πως η καλοπέραση έφτασε στην πόρτα σας, μην ξεχνάτε πως όλ’ αυτά δεν είναι παρά απάτη εκείνων που έτσι κι αλλιώς έχουνε πάντα πιο πολλά από σας.

Μην τους πιστεύετε όταν σας χτυπάνε φιλικά την πλάτη και λένε πως δεν υπάρχουν πια διαφορές ανάμεσά σας πως δεν αξίζει να μιλάμε πια γι’ αυτές και να φιλονικούμε, γιατί ίσα – ίσα τότε βρίσκονται στο κορύφωμα της δύναμής τους μες στους καινούργιους πύργους τους όλο μάρμαρο κι ατσάλι απ΄ όπου ξεγυμνώνουνε τον κόσμο ολόκληρο με την πρόφαση πως “διαδίδουν τον πολιτισμό”.

Φυλαχτείτε γιατί μόλις τους γουστάρει θα σας στείλουν να διαφεντέψετε το χρυσάφι τους σε πολέμους, όπoυ τα όπλα τους, με τη γοργή εξέλιξη της πουλημένης επιστήμης, όλο και πιο άγρια θα χτυπάν κι όλο μυριάδες, από σας θα κομματιάζουν (…)».

*

ΣΑΝΤ: «Έτσι, λοιπόν, εσύ (…) πιστεύεις πάντα πως μπορεί να υπάρξει δικαιοσύνη και πως όλοι μπορούμε να ‘μαστε ίσοι και υπεύθυνοι (…). Θαρρείς πως είναι μπορετό να ενώσεις τους ανθρώπους, ενώ βλέπεις πως ακόμα και οι λιγοστοί που ξεσηκώθηκαν να φέρουν την παγκόσμια αρμονία, μαλλιοτραβιούνται και για μικροπράγματα γίνονται εχθροί θανάσιμοι»;

*

ΜΑΡΑ: «Δεν είναι τούτα μικροπράματα, είναι αρχή και νόμος μες στην πορεία της Επανάστασης ν’ αφανίζονται οι μικρόψυχοι κι οι καιροσκόποι. Δεν μπορούμε να χτίσουμε αν δε γκρεμίσουμε τα πάντα ως τα θεμέλια».

21 Μάρτη: Παγκόσμια μέρα για την εξάλειψη των φυλετικών διακρίσεων – Παγκόσμια μέρα Ποίησης.

(του Ηρακλή Κακαβάνη στο site «Ατέχνως»)

Με αφορμή την Παγκόσμια μέρα για την εξάλειψη των φυλετικών διακρίσεων παρουσιάζουμε το ποίημα «Αλαμπάμα» του Κώστα Βάρναλη, που γράφτηκε στις 15/9/58 στο νοσοκομείο «Ευαγγελισμός» όπου νοσηλευόταν ο ποιητής για επτά μήνες περίπου, δημοσιεύτηκε στην «Αυγή» στις 21/9/58 και δε δημοσιεύτηκε σε καμία συλλογή. Δημοσιεύεται μαζί με το γεγονός που ενέπνευσε τον ποιητή στο βιβλίο μου «Ο άγνωστος Βάρναλης και 19 αδημοσίευτα ποιήματά του»

«Αλαμπάμα»

Εμμερυ Χιλλ (sic) – Γκυ Φόστερ

Αμα ο Θεός αμόλησεν τους άξιους πρωτόπλαστους
απ” το στενόν παράδεισο, κι όλης της γης την άπλα
τους χάρισε βασίλειό τους, Αμέρικα – Ιγγλιτέρα,
την πύρινη ρομφαία του τους έδωσε κι: – «Αμέτι»!
Με της ρομφαίας μου τη φωτιά με της ρομφαίας την κόψη
στη Γης να διαφεντεύετε το Δίκιο, την Ειρήνη!

***

Λαός δεν έμεινε λευκός ή κίτρινος ή μαύρος
που να μη χάρηκε βαθιά στα κόκκαλα το Δίκιο
και να μην τρώγει και αίματα και μ” ίδρο την μπουκιά του
και που να μην πεθαίνει αυτός να ζει τ” αφεντικό του.

***

Ενα νεγράκι, Εμμερυ Τιλλ, κατράμι των αιώνων,
εσφύριξε σε μια λευκή νεράιδα που περνούσε
κ” ευτύς του κόψαν τ” απαυτά να μην ξανασφυρίξει
παράδειγμα και μάθημα για κάθε Τιλλ του κόσμου.
Με μαύρα γράμματα σε ήλιου και φεγγαριού το δίσκο
Εμμερυ Τιλλ εγράψανε να βλέπουν να φοβούνται
άσπροι, μαύροι και κίτρινοι να μην ποτέ σφυρίξουν
μα να φιλούν ευλαβικά την άγιαν άλυσό τος.

***

Και να τώρα ξανάγραψεν η Θεά Δικαιοσύνη
δεύτερο μαύρον όνομα και σ” ήλιο και φεγγάρι
Γκυ Φόστερ, δεκαφτά χρονών, μαύρος κι αυτός μιας μαύρης
μοναχοπαίδι, στήριγμα κ” ελπίδα της φυλής του
τι μίλησε σε μια λευκή από να δρόμο σ” άλλο.
Και τότε ο άγγελος φρουρός της Παξ Αμερικάνα
του φύτεψε μιαν πιστολιά στο μαύρο του κροτάφι
για να σωθούν ολ” οι λαοί κίτρινοι, μαύροι κι άσπροι.

***

Προσπέφτουμε στα γόνατα για να προσευχηθούμε
να κόβει μέρες μας ο Θεός και να σας δίνει χρόνους
ξεσοϊσμένοι Θούληδες κι αισχροί Νεοκοσμίτες
να δώσετε μιαν πιστολιά σ” όλης της Γης το μαύρο
κροτάφι, μάιδε να σφυράει και μάιδε να μιλάει!

***

«Για ιδέστε τον αμάραντο σε τι γκρεμό κρατιέται
τον τρων τα λάφια και ψοφούν, τ” αρκούδια και μερώνουν
να χε τον φάει κ” η μάνα μας να μη μας εγεννούσε».
Οχι!… Μ” αυτά τα χέρια μας στα βάθη της αβύσσου,
να τους γκρεμοτσακίσουμε τους Δράκοντες του κόσμου!
ΚΩΣΤΑΣ ΒΑΡΝΑΛΗΣ
«Ευαγγελισμός» 15/9/58

«Σκασμός οι ρήτορες, πολύ μιλήσατε»!

O χαμός του παιδιού στα Γιάννενα θα καταγραφεί ως αυτοκτονία. Αλλά είναι δολοφονία. Μια δολοφονία με ηθικούς αυτουργούς που κατά πάσα βεβαιότητα ποτέ δεν θα τους αποδοθούν κατηγορίες. Όπως δεν θα αποδοθούν κατηγορίες ποτέ και σε κανέναν για το αδίκημα της υποκρισίας.

Μιλάμε για εκείνους τους υποκριτές που τώρα μόλις ανακάλυψαν την «μαγκιά» και την τρομοκρατία του «λεβέντη» απέναντι στον διαφορετικό. Μέχρι τώρα δεν την ήξεραν αυτή την ψευτομαγκιά. Δεν άκουσαν τίποτα για τον πολυεπίπεδο ρατσισμό ενάντια στο «μη εγκεκριμένο». Δεν τον είδαν ποτέ ούτε στο χωριό τους, ούτε στο σχολείο τους, ούτε στη γειτονιά τους, ούτε στο σόι τους. Δεν ήξεραν τίποτα για την βία του «δυνατού» απέναντι στον αδύναμο, απέναντι στον «άλλον». Αλλά τώρα ήρθε η λέξη… «bullying» και τους άνοιξε τα μάτια. Για τη λέξη «καψώνι» από το στρατό μέχρι το εργοστάσιο δεν είχαν ακούσει ποτέ τίποτα.

Το παιδί χάθηκε. Και τώρα έχει στηθεί ένας χορός από «κροκόδειλους που δακρύζουν». Ειδικά στα ΜΜΕ δίνεται μια παράσταση χωρίς προηγούμενο. Με φιλάνθρωπους και εστέτ που συνωστίζονται ποιος θα πρωτολανσάρει τον αποτροπιασμό του.

Πολλών από αυτούς η ποιότητα των ευαίσθητων χορδών τους είναι γνωστή. Ποιός δεν ξέρει ότι έχουν βάλει κατά καιρούς το δικό τους λιθαράκι για την αναπαραγωγή ενός ηθικού και αγγελικού κόσμου που έχει ως προμετωπίδα του όχι την αλληλεγγύη και την συναλληλία, αλλά τον «ανταγωνισμό»;

Ποιος δεν έχει ακούσει τη σιωπή τους όλα αυτά τα χρόνια για εκείνα τα κυρίαρχα πρότυπα πολιτικής συμπεριφοράς που οδήγησαν κάποιους άλλους «αδύναμους» σε χιλιάδες αυτοκτονίες;

Ποιος δεν γνωρίζει ότι τα «κανονιστικά πρότυπα» που δεν χωρούσαν τον Βαγγέλη Γιακουμάκη στον κόσμο των «κανονικών» συνδέονται ως συγκοινωνούντα δοχεία με εκείνα τα «κανονιστικά πρότυπα» που τη μια δεν χωρούν και εξοβελίζουν τον μελαμψό, τον μετανάστη, τον σκούρο, την άλλη εξοστρακίζουν τον άσχημο, την τρίτη καθιστούν αποσυνάγωγο τον οικονομικά κατεστραμμένο κοκ;

Η παράσταση των «κροκόδειλων που δακρύζουν» είναι σίγουρο ότι θα συνεχιστεί. Τους το επιτρέπει το στάτους μιας πολιτικής, οικονομικής, μιντιακής και τελικά κοινωνικής κυριαρχίας που επιτρέπει σε υπουργούς (σε υπουργούς!) να διαπομπεύουν κορίτσια και να κρεμάνε κοπέλες στα μανταλάκια σαν οροθετικές κι όμως να τη βγάζουν καθαρή!

Τους το επιτρέπει η απανθρωπιά μιας «δικαιοσύνης» που αθωώνει την εκμετάλλευση ακόμα κι όταν αυτή επιτίθεται με καραμπίνες εναντίον δούλων στη Μανωλάδα.

Τους το επιτρέπει η πολιτική ανοχή απέναντι σε καθίκια που γρονθοκοπούν γυναίκες ακόμα και σε τηλεοπτικά στούντιο…

Δίπλα στο θρήνο για το παιδί, στο θρήνο για το πώς μένει πραγματικά στο απυρόβλητο η αιτία που κατά τον Λοκ μετατρέπει τον άνθρωπο σε λύκο για τον άνθρωπο, απευθυνόμενοι στους «κροκόδειλους που δακρύζουν» μια κουβέντα έχουμε να πούμε, βροντοφωνάζοντας το δικό μας… «bullying»: «Σκασμός οι ρήτορες, πολύ μιλήσατε»!
Μπογιόπουλος «Ενικός»

Eκδήλωση για την Παγκόσμια Ημέρα της Γυναίκας

Συναγωνίστριες, φίλες και φίλοι
womens-struggle-4.jpg
Οι Σύλλογοι Γυναικών Αργυρούπολις και Ελληνικού σας καλούν την Κυριακή
15 Μάρτη στο Α΄ΚΑΠΗ Αργυρούπολης (Αλεξιουπόλεως 27) και ώρα 6μ.μ. στην εκδήλωσή μας
με αφορμή την Παγκόσμια Ημέρα της Γυναίκας.
Ελάτε να τιμήσουμε μαζί τους αγώνες των γυναικών από το μακρυνό 1857 μέχρι σήμερα.
ΔΙΕΚΔΙΚΟΥΜΕ ΤΗ ΖΩΗ ΠΟΥ ΜΑΣ ΑΝΗΚΕΙ ΚΑΙ ΜΑΣ ΣΤΕΡΟΥΝ Ε.Ε. ΚΑΙ ΚΥΒΕΡΝΗΣΕΙΣ

Πρός τούς άντρες-συντρόφους μας..

Είμαι η γυναίκα.
Αν κάνετε άγαλμα τη γυναίκα της Κίνας
ποιός θα οργώσει τη γή;
Ποιός θα πορευτεί στο μέλλον;
Αν κάνετε άγαλμα
της Ινδίας τη γυναίκα
ποιός θα θερίσει τη γή;
Ποιός θα ταίσει τα δώδεκα παιδιά της;
Αν κάνετε άγαλμα
τη μορφή της Ηλέκτρας
ποιός θα βάλει φωτιά
στις αδικίες των ανθρώπων;
Αν κάνετε άγαλμα
τη γυναίκα -επονίτισσα
ποιός το ντουφέκι θα γεμίσει;
…Ξεκινώ απ’ της γής τα έγκατα.
Ανεβαίνω πόντο τον πόντο
στιγμή τη στιγμή
τη κλίμακα του αγώνα
και καλημέρα θα σου πω
στις λεωφόρους
ενός κόσμου που έρχεται!
…Βαδίζω δίπλα σου.
Ποτέ δεν μένω πίσω.
Σου απλώνω το χέρι,
σε γροθιά!
Μαζί θα σπείρουμε!
………Είμαι γυναίκα.
Ο άλλος άνθρωπος.
Ο ίδιος άνθρωπος.
Όρκος μου, να βγώ απ’ το περιθώριο των ταμπού της Ιστορίας..
Μαρία Δημητρούκα