1η Μάη : Ανακοίνωση της ΟΓΕ

23.4.2019

Εργαζόμενες και άνεργες,

αυταπασχολούμενες της πόλης και της υπαίθρου,

φοιτήτριες, νέες μητέρες, συνταξιούχοι,

μετανάστριες και πρόσφυγες

Η Ομοσπονδία Γυναικών Ελλάδας (ΟΓΕ) σας καλεί να δώσουμε όλες το μαχητικό μας «παρών» στην απεργία της Πρωτομαγιάς και στις συγκεντρώσεις που οργανώνει το ΠΑΜΕ σε όλη την Ελλάδα

Σας καλεί να τιμήσουμε τους μεγάλους εργατικούς αγώνες των εργαζομένων, που δε συμβιβάστηκαν με τις απάνθρωπες συνθήκες δουλειάς, με την εργασία χωρίς δικαιώματα, με την εκμετάλλευση ανθρώπου από άνθρωπο. Ανάμεσα σ’ αυτούς και χιλιάδες γυναίκες εργαζόμενες που έδωσαν ακόμα και τη ζωή τους, όπως στο Σικάγο το 1886, όπως στη Θεσσαλονίκη το 1936, για να ζήσουν οι ίδιες, τα παιδιά τους, οι μελλοντικές γενιές μια αξιοπρεπή ζωή.

Οι θυσίες τους δεν πήγαν χαμένες. Αποτελούν την πυξίδα για το σύγχρονο και αθόρυβο ηρωισμό των πρωτοπόρων γυναικών σήμερα στους χώρους δουλειάς, στις γειτονιές στις πόλεις και την ύπαιθρο, στα πανεπιστήμια. Ηρωισμός σήμερα είναι οι μάχες που δίνει καθημερινά η εργαζόμενη μητέρα που πάει στη δουλειά, συμμετέχει στο σωματείο, οργανώνει την απεργία, παρά τους εκβιασμούς της εργοδοσίας. Είναι οι μάχες που δίνουν καθημερινά οι νέες γυναίκες, σπουδάστριες και εργαζόμενες που συλλογικά διεκδικούν τη μόρφωση, τη γνώση και τα εργασιακά τους δικαιώματα συμμετέχοντας στους Συλλόγους και τα σωματεία τους.

Σήμερα, που υπάρχουν οι δυνατότητες, λόγω της προόδου της επιστήμης και της τεχνολογίας θα μπορούσαμε να έχουμε όλες οι εργαζόμενες μία μόνιμη και σταθερή εργασία, με πλήρη εργασιακά και ασφαλιστικά δικαιώματα καθώς και ολόπλευρη προστασία της μητρότητας.

Όμως τα δικαιώματα μας σκοντάφτουν πάνω στα κέρδη των βιομηχάνων, των τραπεζιτών, των μεγαλεμπόρων, των μεγαλοξενοδόχων και των εφοπλιστών. Κυβέρνηση, Ευρωπαϊκή Ένωση και όλα τα κόμματα που τους υπηρετούν τσακίζουν τα δικαιώματά μας για να κερδίζουν αυτοί στον ανταγωνισμό με τους επιχειρηματικούς ομίλους άλλων κρατών ή ιμπεριαλιστικών συμμαχιών. Όποιες διαφορές προβάλλουν μεταξύ τους, ιδιαίτερα σήμερα μπροστά στις εκλογές είναι ψευδεπίγραφες και κάλπικες, αφού στηρίζουν το σύστημα που γεννάει φτώχεια, πολέμους και προσφυγιά. Θέλουν να αποδεχτούμε ότι θα ζούμε με ψίχουλα, προβάλλοντας τη λογική του μικρότερου κακού.

Μας καταδικάζουν να ζούμε με μισθούς και συντάξεις πείνας, με ευέλικτες εργασιακές σχέσεις, με εργασία χωρίς δικαιώματα, με φορολεηλασία, ενώ η μητρότητα θεωρείται κόστος για την εργοδοσία και το κράτος, και η φροντίδα των παιδιών, των ηλικιωμένων, των ΑμΕΑ είναι ατομική – οικογενειακή μας υπόθεση, για την οποία πρέπει να βάλουμε βαθειά το χέρι στην τσέπη.

Δίνουν “γη και ‘ύδωρ” στους φονιάδες των λαών. Όχι μόνο διαθέτουν πολλά δις ευρώ για τους στρατιωτικούς εξοπλισμούς, ενώ οι οικογένειές μας στενάζουν, αλλά έχουν μετατρέψει την Ελλάδα σε μια απέραντη αμερικανοΝΑΤΟϊκή βάση, στηρίζοντας τους ιμπεριαλιστικούς σχεδιασμούς στην περιοχή παίζοντας στο παιχνίδι της μοιρασιάς για λογαριασμό των ελληνικών μονοπωλιακών ομίλων. Γι’ αυτό και η κυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ αποτελεί τον “προτιμώμενο εταίρο” στα βάρβαρα σχέδιά τους.

ΦΤΑΝΕΙ ΠΙΑ !

Δε θα υποτάξουμε τις ανάγκες μας στα συμφέροντα των επιχειρηματικών ομίλων, όπως επιδιώκουν όλοι οι μηχανισμοί που τους στηρίζουν, η ΕΕ, οι κυβερνήσεις, τα κόμματα, καθώς και ο εργοδοτικός και κυβερνητικός συνδικαλισμός.

Με τη μαζική μας συμμετοχή στα συλλαλητήρια της Πρωτομαγιάς, στο πλευρό ΠΑΜΕ

σπάμε τη μοιρολατρία και την απογοήτευση

Οργανώνουμε την πάλη μας και διεκδικούμε τη ζωή που μας αξίζει

Βγαίνουμε μπροστά στον αγώνα

Για τα σύγχρονα δικαιώματά μας στην εργασία, τη μητρότητα, στον ελεύθερο χρόνο

ΟΛΕΣ ΣΤΗΝ ΣΥΓΚΕΝΤΡΩΣΗ ΤΗΣ ΠΡΩΤΟΜΑΓΙΑΣ 10:30πμ ΣΤΟ ΣΥΝΤΑΓΜΑ

23.4.2019

ΟΜΟΣΠΟΝΔΙΑ ΓΥΝΑΙΚΩΝ ΕΛΛΑΔΑΣ

Advertisements

Δεν ξεχνάμε

Επάρατη η αυριανή ημέρα. Η μνήμη όσων έζησαν την ξενοκίνητη χούντα, ΄με προσωπική εμπειρία, ή οικογενειακή, ή φιλική είτε ακόμα σαν παρατηρητές, μένει άσβεστη και έτσι πρέπει να μείνει. Γιατί ότι ξεχνάμε, μας ξαναεπισκέπτεται. Ας μεταφερθεί αυτή η πείρα , λοιπόν, γιατί κάποια πολιτικά αποβράσματα, εγκληματίες, ουσιαστικά, που ντύνονται τον μανδύα του «Ελληνολάτρη», και λερώνουν τα εθνικά σύμβολα κάθε που τα σηκώνουν σήκωσαν κεφάλι πολύ ψηλά. Ένα απόσπασμα από το διήγημα «Το Αλογο» από το βιβλίο της Ελένης Βόϊσκου «Ανθρωποι, ζώα και πράγματα», Εκδόσεις «Ιωλκός»).
Η Ελένη Βοΐσκου βίωσε και απαθανάτισε στα γραπτά της τη ζωή των γυναικών στο ΕΑΤ – ΕΣΑ.
Το όραμα του δρόμου
«Δεν τα καταφέρναμε – εννιά γυναίκες – ούτε κατά πλάτος να κοιμηθούμε. Χωριστήκαμε σε δυο βάρδιες. Τέσσερις ώρες η καθεμιά. Πέντε στην πρώτη, τέσσερις στη δεύτερη. Μα δεν κοιμόμασταν ούτε όταν έρχονταν η σειρά μας. Φωνές, ομιλίες, βογκητά, καψώνια, μουσική όταν γίνονταν βασανιστήρια. Και, πολύ συχνά, οι φύλακες έχωναν και την άλλη βάρδια μέσα, για να περάσουν κανένα βασανισμένο. Δυο – τρεις γυναίκες που μόλις είχαν βγει από την απομόνωση – γιατί χρειάζονταν τα κελιά για καινούριους – νοσταλγούσαν τώρα τον ύπνο της απομόνωσης. Και μόλις κοιμόνταν λίγο, μετάνιωναν για τη σκέψη τους. Νυστάζαμε όλη την ημέρα. Η ζέστη και η υγρασία ήταν αφόρητες. Μετά τα μεσάνυχτα, το κελί ήταν ψυγείο. Νιώθαμε, πολλές φορές, σύγκρυα κι ας ήταν αρχές του Μάη.

… Μόλις τελείωνε η Καίτη, μόλις τελείωνε η Μαίρη, μόλις τελείωνε η Φωτεινή, μόλις τελείωνε η Ναυσικά, η Κατερίνα έσκυβε σ’ εμένα κι έλεγε ψιθυριστά:

– Ο Φράνκο είναι ακόμα στην εξουσία. Σαράντα χρόνια δικτατορία στην Πορτογαλία. Η όγδοη φορά που με πιάνουν.

– Σώπα τώρα, της έλεγα ή της έδινα μια σκουντιά.

Υστερα μιλούσε κι η Μικρή. Ηταν δεκαεφτά χρόνων. Παρακαλούσε να πάει είτε εξορία, είτε φυλακή κι όχι αναμορφωτήριο, γιατί ήταν κάτω από δεκαοχτώ. Ολο μας έλεγε τα ίδια και τα ίδια:

– Ο σκύλος μου είναι όσο χρόνων είμαι κι εγώ. Εκείνη την ημέρα, που τον βρήκε ο πατέρας στο δρόμο, κουταβάκι σε μια χαρτοσακούλα, μ’ είχε γεννήσει η μαμά. Ο πατέρας συγκινήθηκε και τον έφερε στο σπίτι. Μεγαλώσαμε μαζί. Θέλω να προλάβει να με δει πριν πεθάνει. Κάθεται κάτω από το κρεβάτι μου και κλαίει όλη νύχτα. Οταν θα βγω θα του μιλώ και θα τον παίζω μια ολόκληρη μέρα. Και κάθε μέρα θα τον βγάζω περίπατο. Τώρα σκέφτομαι πως είναι σαν να ‘ναι φυλακή. Σκεφτήκατε ποτέ το προλεταριάτο των ζώων;

…- Εσύ, Κατερίνα, τι θα κάνεις μόλις βγεις;

– Θα νοικιάσει ένα αυτοκίνητο – ξέρετε τι καλή οδηγός είναι – και θα τρέξει την Εθνική Οδό ως τη Θεσσαλονίκη.

– Εγώ, θα βγω με τους τελευταίους, αν προλάβω να βγω.

Πέφτουν τότε πάνω της να τη φάνε.

– Καλά, καλά. Δεν ξέρω τι θα κάνω, τι θα πρωτοκάνω μόλις βγω. Ξέρω τι θα κάνουμε όλοι μας μόλις πέσει η Χούντα. Χτένια, ψαλίδια, καζανάκια, κρεβάτια και πράσινα άλογα. Θα βρεθούμε όλοι στους δρόμους να φωνάζουμε. Να τι θα κάνουμε.

Σωπαίναμε και ζούσαμε αυτό το όραμα του δρόμου. Του δρόμου. Ο δρόμος. Ο δρόμος. Ο δρόμος. Δε σταματούσα να σκέφτομαι τη λέξη. Δρόμος. Οι δρόμοι. Οι δρόμοι και οι φωνές των δρόμων. Να, λοιπόν, τι θα ‘κανα. Θα περπατούσα. Θα περπατούσα. Θα περπατούσα…

»… Τα δόντια μου χτυπούν από τα ρίγη. Είμαι σ’ ένα ψυγείο κι ύστερα η ζέστη κι η υγρασία φτάνουν στο απροχώρητο. Ακούω τον ξέφρενο καλπασμό και το χλιμίντρισμα του αλόγου που τρέχει κατά μήκος μιας θάλασσας, αγριεμένης και τρομερής. Τα ρίγη διαδέχεται ένας συγκλονιστικός πυρετός, θανατηφόρος σα φωτιά. Κι είναι ο αφρός της μπανιέρας κατακόκκινος σα φλόγες. Κι από τα πυρακτωμένα μου μάτια ξεχύνονται ασταμάτητα δάκρυα στα σκοτεινά. Δάκρυα, δάκρυα. Οχι, όχι για μένα, μα για όλους τους ανθρώπους, όλα τα ζωντανά, που υποφέρουν μέσα σε κλουβιά στα κρατητήρια, σε φυλακές, σε εξορίες, σε ζωολογικούς, σε θηριοτροφεία, σε μια επίγεια κόλαση που μπορεί να γίνει παράδεισος μ’ ένα πιάτο πατάτες γιαχνί, σάλτσα, ψωμί, μια μπανιέρα, μια σκάφη, μια βρύση κάτω απόνα ήλιο ελευθερίας, κι ένα άλογο να καλπάζει ξέφρενο, χωρίς καβαλάρη, σε μια παραλία, έτσι σαν εθνόσημο, σα σύμβολο ανυποταγής».

Mια επιτυχημένη εκδήλωση!!

Όταν έχει επιτυχία η προσπάθεια που κάνεις σε γεμίζει ελπίδα για τη συνέχεια. Αυτό συνέβη εχθές με την εκδήλωσή μας για την Παγκόσμια ημέρα της γυναίκας. Γέμισε η αίθουσα του Α΄ΚΑΠΗ Αργ/λης, παρά τους…… αποτρεπτικούς αέρηδες και παρά τις ιώσεις που καθήλωσαν πολλά από τα μέλη μας. Ευχαριστούμε όλες που μας τίμησαν με την παρουσία τους και ιδιαίτερα όσες βοήθησαν στο στήσιμό της. (Γεωργία Π. σε ευχαριστούμε για τον ….καλλιτεχνικό χρόνο που μας χάρησες για το στήσιμο της έκθεσης φωτογραφίας, ξέροντας ότι δεν σου περισσεύει). Ευχαριστούμε και τις φίλες στην απαγγελία και ανάγνωση λογοτεχνικών κομματιών, τις φίλες που επιμελήθηκαν τον μπουφέ και φυσικά τον κ.Ζέρβα και την Ιουλία για το όμορφο μουσικό πρόγραμμα που έφτιαξε την ωραία ατμόσφαιρα.

ΕΚΔΗΛΩΣΗ ΓΙΑ ΤΗΝ ΠΑΓΚΟΣΜΙΑ ΗΜΕΡΑ ΤΗΣ ΓΥΝΑΙΚΑΣ

Λίγο αργοπορημένα, αλλά τα καταφέραμε να βρούμε χώρο και μέρα για να αποτίσουμε κι εμείς φόρο τιμής στους αγώνες των Γυναικών και στο αίμα που χύσανε για την ισοτιμία. Έτσι το Σάββατο, 30 Μαρτίου, στο Α΄ΚΑΠΗ Αργυρούπολης (Αλεξιουπόλεως 27), σας περιμένουμε, στις 6:30 το απόγευμα, να γιορτάσουμε όπως πρέπει αυτη τη σημαντική μέρα για μας. Εκτός από την κεντρική ομιλία, θα έχουμε ένα μικρό αφιέρωμα λογοτεχνικό, έκθεση φωτογραφίας με θέματα απο τη ζωή των γυναικών και φυσικά μουσική και τραγούδια που θα τα απολαύσουμε στο τέλος με κεράσματα και καφεδάκι. Σας περιμένουμε , είτε φυσάει είτε όχι.

Πίττα της Ένωσης Γυναικών Αργυρούπολης (ΟΓΕ)

Με μεγάλη επιτυχία πραγματοποιήθηκε χθές , 26 Ιανουαρίου, στο Α΄ΚΑΠΗ Αργυρούπολης , η κοπή της Πρωτοχρονιάτικης πίττας του Συλλόγου μας. Τα μέλη και οι φίλες μας, μετά τον χαιρετισμό της προέδρου, παρακολούθησαν video της ομοσπονδίας σχετικό με την καμπάνια για τις φοιτήτριες, ενημερώθηκαν για την πορεία της καμπάνιας και τα αποτελέσματά της. Στη συνέχεια, μέλη του συλλόγου μας, παρουσίασαν κείμενα και ποιήματα που μέσα από την τέχνη φαινόταν διαχρονικά η θέση της γυναίκας στην κοινωνία (θέμα που πραγματεύεται η φετινή ατζέντα της ΟΓΕ) και στο τέλος άκολούθησε μουσικό πρόγραμμα. Στον χώρο υπήρχε και bazaar με πράγματα που κατασκεύασαν μέλη του συλλόγου μας.Ευχαριστούμε όλες τις συναγωνίστριες και φίλες που μας τίμησαν με την παρουσία τους και ευχόμαστε να είναι συνοδοιπόροι μας και σε μελλοντικές δράσεις.

Σας περιμένουμε με τα παιδάκια σας, τα εγγονάκια σας, τα ανιψάκια σας και ό,τι , τέλος πάντων έχετε έως 11 χρονών. Θα έχουμε διαδραστικά παιχνίδια, κατασκευές, παραμύθια και ασφαλώς μπουφέ και χορό! Την Κυριακή 16 του μηνός, στις 17:30 στο 7ο Δημοτικό Σχολείο Αργυρούπολης (Κωνσταντινουπόλεως και Κύπρου)

ΑΝΑΚΟΙΝΩΣΗ ΓΙΑ ΤΗΝ ΠΑΓΚΟΣΜΙΑ ΗΜΕΡΑ ΕΞΑΛΕΙΨΗΣ ΤΗΣ ΒΙΑΣ ΚΑΤΑ ΤΩΝ ΓΥΝΑΙΚΩΝ

Η Ομοσπονδία Γυναικών Ελλάδας (ΟΓΕ) όλα τα χρόνια ζωής και δράσης της αντιπαλεύει την πολύμορφη βία που δέχονται οι γυναίκες.
Η βία κατά των γυναικών, αυτό το σοβαρό και υπαρκτό κοινωνικό φαινόμενο, συνδέεται άρρηκτα με τις εκμεταλλευτικές κοινωνίες όπου κυριαρχεί ο ανταγωνισμός, ο ατομικός τρόπος ζωής, οι αναχρονιστικές απόψεις για τη θέση της γυναίκας στην κοινωνία που αγκαλιάζουν και τις σχέσεις μεταξύ των δύο φύλων.
Παραβλέποντας όλα αυτά, κυβέρνηση και Ευρωπαϊκή Ενωση αντιμετωπίζουν το φαινόμενο με μεγάλες δόσεις υποκρισίας, με κριτήριο το “κόστος” για το κράτος για την εργοδοσία και όχι την ουσιαστική κοινωνική προστασία των κακοποιημένων γυναικών.
Η σωματική, λεκτική, ψυχολογική ή όποια άλλη μορφή βίας, υφίστανται οι γυναίκες, δεν προκύπτει σε “κενό αέρος”. Ούτε περιορίζεται σε συγκεκριμένες μορφές, όπως η ενδοοικογενειακή βία, η πορνεία, το εμπόριο ανθρώπων, στις οποίες ύπουλα εστιάζουν.

Οι γυναίκες σήμερα αντιμετωπίζουν μια εργασιακή ζούγκλα. Βιώνουν την εργοδοτική και κρατική βία. Ζουν τον εφιάλτη της ανεργίας και των ευέλικτων εργασιακών σχέσεων, τη βία του να μην έχεις αργία ούτε μια Κυριακή για να την αφιερώσεις στην οικογένειά και στα ενδιαφέροντά σου. Εργάζονται χωρίς συλλογικές συμβάσεις και δικαιώματα, πολλές χωρίς να δικαιούνται άδεις μητρότητας και επιδόματα. Άλλες βιώνουν τη βία της απόλυσης, λόγω εγκυμοσύνης, φέτος για πρώτη φορά και με τη βούλα του Ευρωπαϊκού Δικαστηρίου. Εργαζόμενες απολύονται γιατί τολμούν να διεκδικήσουν τα αυτονόητα δικαιώματά τους στην εργασία και τη μητρότητα, η συνδικαλιστική δράση, η απεργία αντιμετωπίζονται με το εργοδοτικό μαστίγιο και την κρατική καταστολή. Σε αυτό το απάνθρωπο εργασιακό καθεστώς καταγράφονται περιστατικά σεξουαλικής παρενόχλησης και στο χώρο εργασίας.

Οι όροι ζωής των γυναικών και των οικογένειών τους επιδεινώνονται ακόμα περισσότερο από το ξήλωμα της δημόσιας και δωρεάν Υγείας, Παιδείας και Πρόνοιας, από την πολιτική που αντιμετωπίζει τη μητρότητα ως κόστος για τους επιχειρηματικούς ομίλους και το κράτος. Κάτω από αυτές τις συνθήκες οι γυναίκες δυσκολεύονται περισσότερο να σταθούν ανεξάρτητες οικονομικά και να μην εγκλωβίζονται, παρά τη θέλησή τους, σε προσωπικές και οικογενειακές σχέσεις, παθογόνες και προβληματικές, επικίνδυνες για τις ίδιες και τα παιδιά τους. Σε αυτό το έδαφος αυξάνονται και τα ποσοστά ενδοοικογενειακής βίας, το ποσοστό των γυναικών που εκπορνεύονται, τα φαινόμενα και οι πρακτικές που παραβιάζουν θεμελιώδη δικαιώματα των γυναικών.
Οι φαρισαϊκές διακηρύξεις της κυβέρνησης περί “ισότητας δικαιωμάτων” ανδρών και γυναικών έχουν μία και μόνη μετάφραση : ισοπέδωση εργασιακών, ασφαλιστικών και κοινωνικών δικαιωμάτων γυναικών και ανδρών. Οι εργαζόμενες άλλωστε έχουν πληρώσει ήδη ακριβά αυτήν την “ισότητα” τις προηγούμενες δεκαετίες με την απαράδεκτη εξίσωση των ορίων συνταξιοδότησης, την κατάργηση μιας σειράς μέτρων προστασίας του γυναικείου οργανισμού. Δίπλα σ’ αυτά τα μέτρα ήρθαν να προστεθούν και τα μνημόνια, οι εκατοντάδες εφαρμοστικοί νόμοι που φορτώνουν νέα βάρη στις γυναίκες και τις οικογένειές τους.

Είναι τουλάχιστον υποκριτικό να υλοποιεί η κυβέρνηση προγράμματα καταπολέμησης της βίας για τις γυναίκες πρόσφυγες, ενώ εμπλέκεται ενεργά στους ιμπεριαλιστικούς σχεδιασμούς ΗΠΑ, ΝΑΤΟ και ΕΕ, όταν δίνει 2% του ΑΕΠ, 4 δισ. το χρόνο για τους εξοπλισμούς της δολοφονικής μηχανής του ΝΑΤΟ, που σκορπάει τον πόλεμο και την προσφυγιά. Την ίδια στιγμή δε βγάζει άχνα για τις συνθήκες βαρβαρότητας και βιασμών που βιώνουν οι γυναίκες πρόσφυγες στα hot spot των νησιών.
Στη χώρα μας οι υπηρεσίες πρόληψης και στήριξης των κακοποιημένων γυναικών δεν διαθέτουν το απαραίτητο προσωπικό, ούτε την αναγκαία χρηματοδότηση. Η κυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ – ΑΝΕΛ επαφίεται στα ευρωπαϊκά κονδύλια, με ημερομηνία λήξης για τη χρηματοδότηση των δομών πρόληψης και στήριξης των κακοποιημένων γυναικών.

Η Ομοσπονδία Γυναικών Ελλάδας καλεί τις εργαζόμενες της πόλης και της υπαίθρου, τις άνεργες γυναίκες να διεκδικήσουμε μαζί μέτρα που ουσιαστικά μπορούν να συμβάλλουν στην εξάλειψη της βίας κατά των γυναικών.
Σήμερα που υπάρχουν όλες οι δυνατότητες δεν μας αρκεί να συμβιβαστούμε με τα ψίχουλα των ευρωπαϊκών προγραμμάτων για ολιγοήμερη φιλοξενία στους ξενώνες και μετά μες στη μιζέρια της «φιλόπτωχης αλληλεγγύης», αντί να διεκδικήσουμε δουλειά με δικαιώματα, αξιοπρεπή μισθό, προνοιακές παροχές.

ΔΙΕΚΔΙΚΟΥΜΕ

• Χρηματοδότηση από τον κρατικό προϋπολογισμό για τη λειτουργία των κρατικών κοινωνικών υπηρεσιών και υποδομών για την πρόληψη του φαινομένου της βίας κατά των γυναικών και για τη στήριξη των κακοποιημένων γυναικών (ξενώνες, τηλεφωνικές γραμμές κ.α.), με την άμεση και πλήρη στελέχωσή τους από εξειδικευμένο προσωπικό με μόνιμη και σταθερή εργασία χωρίς καμία εμπλοκή ΜΚΟ και ΚΟΙΝΣΕΠ.

• Μέτρα στήριξης των άνεργων γυναικών, των γυναικών από μονογονεϊκές και πολύτεκνες οικογένειες, μόνιμη και σταθερή δουλειά με αξιοπρεπείς μισθούς, κατοχυρωμένους από Συλλογικές Συμβάσεις Εργασίας, πλήρη εργασιακά και ασφαλιστικά δικαιώματα, για να μπορέσουν οι γυναίκες να σταθούν με αξιοπρέπεια στα πόδια τους και να πάρουν τη ζωή στα χέρια τους. Επίδομα ανεργίας χωρίς όρους και προϋποθέσεις.

Αθήνα, 22/11/18
Το Γραφείο Τύπου της ΟΓΕ

ΤΟΥ ΠΟΛΥΤΕΧΝΕΙΟΥ

Νίκος Σαραντάκος (Άχθος Αρούρης)
ΤΟΥ ΠΟΛΥΤΕΧΝΕΙΟΥ

Φουκαραδάκι ο δύστυχος, είχε τελειώσει
νυχτερινό γυμνάσιο. Για σπουδές
ελπίδα δεν τ’ απόμενε ούτε τόση
Δε βάφονται τ’ αυγά με τις πορδές!

Δούλευε εφαρμοστής. Δουλειά του πάγκου,
θέλει σίγουρο χέρι και μυαλό ξουράφι.
Κι ήταν ο πιο ξυπνός στου Μαστροβάγγου
—Δω μέσα ρε παιδιά, πηγαίνω στράφι!

— Ε! όχι δα ρε Μπάμπη, εδώ μαστόροι
πολύ παλιοί σου βγάζουν το καπέλο.
Τι παραπάνω θά ‘θελες αγόρι;
— Θά ‘θελα να σπουδάσω, μα όσο κι αν θέλω…

Πολυτεχνείο το λεν, δεν είν’ αστεία,
αν βρίσκονταν παράδες κι αν… και αν…
για φροντιστήρια, δίδακτρα, βιβλία…
(κι ας λεν πως είναι η παιδεία «Δωρεάν»)

Εν τέλει τα κατάφερε και μπήκε
μέσ’ στη σχολή που επόθει, μιαν εσπέρα
στα τέλη τον Νοέμβρη. Και μια σφαίρα
στα φλογισμένα στήθη τον ευρήκε.

Ανέκδοτο, Π. Φάληρο Δεκέμβριος 1973