Διαβάσαμε και μας άρεσαν


«Το ημερολόγιο ενός αθέατου Απρίλη», του Ο. Ελύτη….
«Το ημερολόγιο ενός αθέατου Απρίλη»
(απόσπασμα)
Ολοένα σφύριζε ο αέρας κι ολοένα σκοτείνιαζε
Κι ολοένα έφτανε η μακρινή φωνή στ’ αυτιά μου:
«μια ζωή ολόκληρη»… «μια ζωή ολόκληρη…»….
Άραγες να ‘ναι η μοναξιά σ’ όλους του κόσμους ίδια;
…………………………………
Ολοένα σφύριζε ο αέρας κι ολοένα σκοτείνιαζε
Κι ολοένα έφτανε η μακρινή φωνή στ’ αυτιά μου:
«μια ζωή ολόκληρη»… «μια ζωή ολόκληρη…»….
Στον αντικρινό τοίχο οι σκιές των δέντρων παίζουν κινηματογράφο.
Κάπου, φαίνεται, θα διασκεδάζουν
Μόλο που δεν υπάρχουν διόλου σπίτια ή άνθρωποι
Ακούω κιθάρες κι άλλα γέλια που δεν είναι σιμά
Μπορεί και μακριά πολύ μέσα στων ουρανών τα αποκαϊδια
Την Ανδρομέδα, την Άρκτο ή την Παρθένο…
Άραγες να ‘ναι η μοναξιά σ’ όλους του κόσμους ίδια;»
 

Ήταν ομόψυχη η επανάσταση του 1821? (Μπογιόπουλος-Ημεροδρόμος)

«Ό,τι ξέρουμε για το 1821 μοιάζει με αντεστραμμένο είδωλο στον καθρέφτη. Υπάρχουν δύο ‘21, αυτό των αρχόντων, των Φαναριωτών και της επίσημης διπλωματίας και αυτό του λαού και των προοδευτικών ανθρώπων όλου του κόσμου…» 
Ι
Ι
Ι
Ι
Ι
Ι
Ι
Ι
Ι
Ι
Ι
Ι
                                                                    (Δ. Φωτιάδης, από την ιστορική μονογραφία «ΚΑΡΑΪΣΚΑΚΗΣ»)
Πώς γίνεται η Καλαμάτα να έχει απελευθερωθεί από τον τουρκικό ζυγό στις 23 Μάρτη του 1821, αλλά να γιορτάζουμε την έναρξη της Επανάστασης στις 25 Μάρτη;
Η απάντηση είναι απλή: Έπρεπε ο ξεσηκωμός να εγκιβωτιστεί σε ένα σχήμα που θα εξυπηρετούσε τους επί τουρκοκρατίας εξουσιαστές του λαού που παρέμειναν τέτοιοι και μετά την Επανάσταση. Ανάμεσά τους οι σεβάσμιοι δεσποτάδες της εποχής. Κι αφού οι τελευταίοι δεν είχαν να επιστρατεύσουν τίποτα άλλο για να οικειοποιηθούν την Επανάσταση, επιστράτευσαν την Παναγία.
Ήταν 17 ολόκληρα χρόνια μετά την Επανάσταση, με διάταγμα του 1838, που ως εθνική γιορτή ορίστηκε η μέρα του Ευαγγελισμού ώστε το ιερατείο να καμώνεται ότι ευλόγησε τον ξεσηκωμό…
Η αλήθεια, βέβαια, είναι ελαφρώς διαφορετική: Η σημαία της επανάστασης πρωτοσηκώθηκε από το λαογέννητο ηγέτη και δολοφονημένο αργότερα από τους πρόκριτους, Παναγιώτη Καρατζά, στην Πάτρα στις 21 Μάρτη. Όσο για τον Παλαιών Πατρών Γερμανό, που όπως επιβεβαιώνουν τα απομνημονεύματά του απλώς… απουσίαζε, θυμήθηκε να «ευλογήσει» τα όπλα μόνο αφότου η Επανάσταση είχε ξεσπάσει και επιβληθεί.
Και τούτο συνέβη γιατί ο λαός (ανάμεσά του και ο λαϊκός κλήρος) δεν άκουσε τις «νουθεσίες» του ραγιαδισμού ούτε τις φοβέρες των φορέων του. Αυτοί, οι δεύτεροι, αντί του «Ελευθερία ή θάνατος» είχαν άλλη αντίληψη:
«Ας αφήσουμε τα παιδιά του Μωάμεθ να αποτελειώσουν τα παιδιά του Ροβεσπιέρου», έλεγαν…
***
Ας δούμε τι έλεγαν τα «παιδιά του Ροβεσπιέρου» και γιατί δεν άρεσαν στο αρχοντολόι:
«Σ’ Ανατολή και Δύση και Νότον και Βοριά
για την πατρίδα όλοι να ‘χωμεν μία καρδιά
στην πίστη του καθένας ελεύθερος να ζει
στη δόξαν του πολέμου να τρέξωμεν μαζί
Βούλγαροι κι Αρβανίτες, Αρμένιοι και Ρωμιοί,
αράπηδες και άσπροι, με μια κοινή ορμή,
για την Ελευθερίαν να ζώσωμεν σπαθί
πως είμαστ’ αντρειωμένοι παντού να ξακουστεί.
Βούλγαροι κι Αρβανίτες, Αρμένιοι και Ρωμιοί
Αράπηδες και άσπροι με μια κοινή ορμή
για την ελευθερία να ζώσουμε σπαθί
να σφάξουμε τους λύκους που το ζυγόν βαστούν
και Χριστιανούς και Τούρκους σκληρά
τους τυραννούν».
Αυτά έγραφε τότε ο Ρήγας Φεραίος. Έγραφε κι αυτά:
«Όταν η Διοίκησις βιάζη, αθετή, καταφρονή τα δίκαια του λαού και δεν εισακούη τα παράπονά του, το να κάμη τότε ο λαός ή κάθε μέρος του λαού επανάστασιν, να αρπάζη τα άρματα και να τιμωρήση τους τυράννους του, είναι (το) πλέον ιερόν από όλα τα δίκαιά του και το πλέον απαραίτητον από όλα τα χρέη του.
Αν ευρίσκωνται όμως εις τόπον, όπου είναι περισσότεροι τύραννοι, οι πλέον ανδρείοι πατριώται και φιλελεύθεροι πρέπει να πιάσουν τα περάσματα των δρόμων και τα ύψη των βουνών, εν όσω ν’ ανταμωθούν πολλοί, να πληθύνη ο αριθμός των, και τότε να αρχίσουν την επιδρομήν κατά των τυράννων (…)».
Κι επειδή έγραφε κι έλεγε αυτά, γι’ αυτό και ο Πατριάρχης Γρηγόριος ο Ε’ και οι αυλικοί του είχαν αποφανθεί ότι ο Ρήγας ήταν ένας «διεφθαρμένος τη φρένα»…
Όταν, δε, ο Ρήγας και οι σύντροφοί του δολοφονήθηκαν, οι …άνθρωποι του Θεού και …προστάτες του Γένους, αγαλλίασαν! Όπως έγραφε ο Μητροπολίτης Ιωαννίνων, ο Ρήγας και οι σύντροφοί του «εσκόπευον να κάμουν επανάστασιν κατά του κραταιωτάτου Σουλτάνου αλλ’ ο μεγαλοδύναμος Θεός τους επαίδευσε κατά τας πράξεις των με τον θάνατον όπου τους έπρεπε (…)».
Έχουν κάποιο νόημα όλα αυτά ή μήπως να τα αγνοήσουμε και να το ρίξουμε στο τσάμικο αυτής της περίφημης… «εθνικής ομοψυχίας» και του «όλοι μαζί» που διακινούν αιώνες τώρα οι «από πάνω», οι οποίοι συνήθως απουσιάζουν και από το «όλοι» και από το «μαζί»;
***
Τι ήταν ο Παπαφλέσσας; Ήταν ο φλογερός αγωνιστής που γνωρίζουμε; Για το λαό ναι. Αλλά οι κοτσαμπάσηδες και οι σεβάσμιοι δεσποτάδες που τα είχαν κάνει τάτσι μήτσι κότσι με τους πασάδες είχαν άλλη άποψη.
Για παράδειγμα, και σύμφωνα με τα λόγια του Παλαιών Πατρών Γερμανού όπως καταγράφονται στα απομνημονεύματά του, ο Παπαφλέσσας – αυτός που θα μνημονεύεται στους αιώνες για τη θυσία του στο Μανιάκι – ήταν «… άνθρωπος απατεών και εξωλέστατος περί μηδενός άλλου φροντίζων ειμή τινί τρόπω να ερεθίση την ταραχήν του έθνους…».
Όταν ο Παπαφλέσσας συναντήθηκε με τον Παλαιών Πατρών Γερμανό για να του πει ότι όλα ήταν έτοιμα για την Επανάσταση, ο τελευταίος αυτό το «πατριωτικό» του απάντησε: «Είσαι απατεώνας».
Ποιο το συμπέρασμα; Μήπως να αδιαφορήσουμε για την αλήθεια και να συνεχίσουμε το «εθνικό» τσάμικο εκείνων που όποτε ακούνε για «ελευθερία» και «δικαιώματα» βλέπουν «ταραχήν του έθνους»;
***
Τι ήταν το κίνημα του Υψηλάντη και του Σούτσου που ξεδιπλώθηκε τον Μάρτη του ’21 στην Μολδοβλαχία; Τι ήταν αυτή καθ’ αυτή η Επανάσταση του 1821; Αν μιλάμε για το λαό ήταν η λύτρωση. Ήταν το σάλπισμα για την διεκδίκηση της λευτεριάς και του δίκιου.
Για τους προύχοντες, όμως, τι ήταν; Για το «ιερατείο» των «κεφαλών του Έθνους» τι ήταν; Μας το πληροφορεί το φιρμάνι του αφορισμού (!) της Επανάστασης (ο αφορισμός εκτός από την υπογραφή του πατριάρχη Κωνσταντινουπόλεως, φέρει την υπογραφή του μητροπολίτη Ιεροσολύμων, καθώς και, μεταξύ άλλων, των μητροπολιτών Καισαρείας, Νικομήδειας, Δέρκων, Ανδριανουπόλεως, Βιζύης, Σίφνου, Ηρακλείας, Νικαίας, Θεσσαλονίκης, Βέροιας, Διδυμοτείχου, Βάρνης, Φαναρίου, Ναυπάκτου, Χαλκηδόνος, Τυρνάβου…):
«… αμφότεροι (Υψηλάντης και Σούτσος) αλαζόνες και δοξομανείς, ή μάλλον ειπείν ματαιόφρονες εκήρυξαν του γένους την ελευθερίαν και με την φωνήν αυτήν εφείλκυσαν πολλούς των εκεί κακοήθεις και ανοήτους (…) έγινε γνωστή εις το πολυχρόνιον κράτος η ρίζα και η βάσις όλου αυτού του κακοήθους σχεδίου. Με τοιαύτας ραδιουργίας εσχημάτισαν την ολεθρίαν σκηνήν οι δύο ούτοι και τούτων συμπράκτορες φιλελεύθεροι, μάλλον δε μισελεύθεροι, και επεχείρησαν έργον μιαρόν, θεοσταγές και ασύνετον, θέλοντες να διακηρύξωσι την άνεσιν και ησυχίαν των ομογενών μας πιστών ραγιάδων της κραταιάς βασιλείας (…) Αντί λοιπόν φιλελευθέρων εφάνησαν μισελεύθεροι, και αντί φιλογενών και φιλοθρήσκων εφάνησαν μισογενείς, μισόθρησκοι και αντίθετοι, διοργανίζοντες, φευ, οι ασυνείδητοι με τα απονενοημένα κινήματά των την αγανάκτησιν της ευμενούς κραταιάς βασιλείας (…)».
Και οι εκπρόσωποι του …Θεού και του Έθνους φτάνουν στο διά ταύτα και «παραγγέλλουν»:
«Διά τούτο (…) συμβουλεύομεν και παραινούμεν και εντελλόμεθα και παραγγέλλομεν πάσιν υμίν (…) να διακηρύξητε την απάτην των ειρημένων κακοποιών και κακόβουλων ανθρώπων και να τους αποδείξητε και να τους στηλιτεύσητε πανταχού (…) Εκείνους δε τους ασεβείς πρωταιτίους και απονενοημένους φυγάδας και αποστάτας ολεθρίους να τους μισήτε και να τους αποστρέφεστε και διανοία και λόγω, καθότι και η εκκλησία και το γένος τούς έχει μεμισημένους, και επισωρεύει κατ’ αυτών τας παλαμναιοτάτας και φρικωδεστάτας αράς: ως μέλη σεσηπότα, τους έχει αποκεκομμένους της καθαράς και υγιαινούσης χριστιανικής ολομελείας. Ως παραβάται δε των θείων νόμων και κανονικών διατάξεων… αφορισμένοι υπάρχειεν και κατηραμένοι και ασυγχώρητοι και μετά θάνατον (…)».
Ωραίο δεν είναι το τσάμικο της… «εθνικής ομοψυχίας»;
***
Αυτά, λοιπόν, με τους «μέσα». Αλλά υπήρχαν και οι «φίλοι» μας οι «απ’ έξω». Ας πάμε να δούμε τι συνέβη και με τους «έξω». Ο λόγος στον Στρατηγό, τον Μακρυγιάννη:
«Και παραδοθήκαμεν εις την τιμή εσάς των ομοθρήσκων μας Ρούσσων και Άγγλων και Γάλλων να μας σώσετε – κ’ εσείς οι φιλάνθρωποι της πρώτες χρονιές πιάνατε ένα αθώον παιδί, ένα αρφανό, οπού γύρευε η τυραγνία να του πάρη την ζωή του και την τιμή του και θρησκεία του και με την βοήθεια του Θεού εσώθη· και οι τρεις εσείς το κιντυνεύετε να το πάτε πάλε εις την δικαιοσύνη του τύραγνου·(…) Τι φαντάζεστε, ότι μας βοηθήσετε, ή μας μολύνετε και μας αφανίσετε; Ξίκι να γίνεταν από ‘μας ήταν καλύτερα και το καλό σας και το κακό σας! Ευγνωμονούμεν οι Ελληνες γενικώς τους φιλανθρώπους υποκόγους σας, έχομεν χάριτες εις αυτούς τους ευεργέτες μας –καμμιά χάρη ‘σ εσάς της ανεμοδούρες, της διαφταρμένες μηχανές δεν έχομεν! Οι τίμιοι άνθρωποι να μην σας ακούσουνε! Ούτε το καλό σας θέλουν να τους κάμετε. Ας σας ευγνωμονήσουνε εκείνοι οπού τους δώσετε τα δάνεια και τα ‘φκειασαν λούσια και πολυτέλειες κι’ άλλα τοιούτα. Εκεινών εκάμετε καλό με τα δάνειά σας, του Αρμασπέρη, του Κωλέτη, του Μαυροκορδάτου, του Μεταξά και συντροφιές τους (…) δεν θέλω σας ξέρη, ούτε να σας ακούσω! Από αυτά όλα η πατρίδα κλονίζεται, από της οδηγίες της πατρικές των Πρέσβεων και δικώ μας ξενολάτρων».
Αυτά συνέβαιναν, γράφονταν και λέγονταν δυο αιώνες προ ΝΑΤΟ και προ ΕΕ. Και μάλλον δεν χρειάζεται κάποιο πιο επίκαιρο σχόλιο.
***
Τα συμπεράσματα – τα δικά μας τουλάχιστον – από όλα αυτά παραμένουν αναλλοίωτα:
Πρώτο: Τιμή και δόξα στην Επανάσταση του ’21. Τιμή και δόξα στους επαναστάτες, σε εκείνους που ανάμεσά τους δεν υπήρξε «κανένας φρόνιμος», όπως το λέει ο Κολοκοτρώνης.
Δεύτερο: Τιμή και δόξα στην «επαναστάτισσα Ελλάδα» που ύμνησε ο Πούσκιν και λάτρεψε ο Μπάιρον, τιμή και δόξα στον επαναστατημένο λαό που δεν αρνήθηκε το ευκταίο στο όνομα του «εφικτού», τιμή και δόξα στους «Καραισκάκηδες» που δεν διαπραγματεύτηκαν τον ξεσηκωμό τους με τον Μέτερνιχ.
Τρίτο: «Όσοι το χάλκεον χέρι του φόβου βαρύ αισθάνονται, ζυγόν δουλείας, ας έχουσι. Θέλει αρετήν και τόλμην η Ελευθερία» (Αντρέας Κάλβος). Η’ όπως το έλεγε 120 χρόνια μετά την Επανάσταση του ’21 ο ύμνος του ΕΛΑΣ: «Αντάρτης, κλέφτης, παλικάρι, πάντα είναι ο ίδιος ο λαός».
Τέταρτο: Ο λαός. Ο μόνος που μπορεί να βάζει τέλος στις τυραννίες. Που ακόμα κι όταν «χάνονται» οι Επαναστάσεις του, δεν έχει άλλο δρόμο από εκείνον που γράφει: «Πέθανε η Επανάσταση. Ζήτω η Επανάσταση»!

Αναδημοσιεύουμε ένα βαθιά ανθρώπινο κείμενο μιας εκπαιδευτικού, της Ελένης Καραγιάννη, που δημοσίευσε χθες στο προφίλ της στο facebook με αφορμή την φασιστική επίθεση στο σχολείο του Περάματος, σαν χαρακτηριστικό παράδειγμα προς μίμηση συνολικότερης στάσης ζωής από κάθε μέλος της εκπαιδευτικής κοινότητας: Δασκάλων, παιδιών, γονιών. Ολης της κοινωνίας.

«Αυτό το κείμενο όπως και όλα τα άλλα, αναρτήθηκε στην ανοικτή, δημόσια και ελεύθερη σελίδα μου σε αυτόν εδώ το χώρο, με πολύ θάρρος και παρρησία. Την τελευταία φορά που έγραψα για την εκπαίδευση των παιδιών των προσφύγων δέχθηκα “προειδοποιήσεις”. Είμαι επικηρυγμένη βλέπετε στις σελίδες της Χρυσής Αυγής και στις σελίδες της “σοβαρής” Χρυσής Αυγής.
Αλλά δυστυχώς δεν φοβάμαι. Δυστυχώς. Για αυτο θα συνεχίσω να μιλάω. Ξέρω. Δεν επιτρέπεται αυτήν την εποχή.
Ιδιαίτερα σε γυναίκες. Όμως θα το κάνω.
»Δεν μπορώ να μην το κάνω. Γιατί θα έρθει το πλήρωμα του χρόνου και η ψυχή μου θα με ρωτήσει: “Μίλησες ; Υπερασπίστηκες τον αδύναμο;”
»Σήμερα ήμουν μάρτυρας σε μια από τις πιο θλιβερές εικόνες της ζωή μου. Προπηλακισμοί. Χαστούκια. Μπουνιές. Βρισιές. Ουρλιαχτά. Υστερίες. Τεντωμένα πρόσωπα. Υψωμένες γροθιές. Μέσα και έξω από τον ιερό χώρο ενός σχολείου.
»Γιατί;
»Για να μην έρθουν στην απογευματινή βάρδια ενός δημόσιου ελληνικού σχολείου κάπου 20-25 παιδιά του πολέμου. Παιδιά που έχουν επιβιώσει από οβίδες, από μισαλλοδοξία, από φανατισμό, από πείνα, από δίψα, από το κρύο, από τη θάλασσα. Παιδιά τραυματισμένα στη ψυχή και στο σώμα.
»Παιδιά . Παιδιά. Παιδιά γαμώτο. Παιδιά.
»Δεν θα πω πολλά όμως για τον Υπόδικο. Παρά μόνο πως ούτε επιθετικότητα ήταν αυτο που έκανε. Ούτε καν βία. Ήταν ένα χορευτικό. Μια περφόρμανς. Ένα σκετς. Αγανακτισμένος έσπρωχνε την πόρτα του σχολείου για να μπει τελικά μέσα, να κάνει μια στροφή σα να χόρευε ζεϊμπέκικο και στη συνέχεια να αποχωρήσει. Το ξύλο στις δασκάλες και στους δασκάλους το έριξαν οι συνοδοί του.
»Ολα αυτά που σας περιγράφω έγιναν μπροστά στα μάτια κάποιων παιδιών που δεν είχαν προλάβει να αποχωρήσουν από το σχολείο. Έκλαιγαν αυτά τα παιδιά. Είδαν τον Κύριο και την Κυρία τους, τους δασκάλους τους, να τρώνε σφαλιάρες και σπρωξίματα.
»Γιατί;
»Πως θα παρηγορήσουμε αυτά τα παιδιά.;
Ποιος θα τους εξηγήσει; Τι να τους εξηγήσει;
Για αυτά τα παιδιά δεν γίνεται όλο αυτο; Για να τα προστατεύσουμε;.
Γιατί έπρεπε να γίνει όλο αυτο;
»Το υπόλοιπο μήνυμά μου αφορά στους γονείς του σχολείου. Και κάθε σχολείου. Ιδιαίτερα εκείνους που ήμασταν μαζί στη συζήτηση. Ξέρω πως το σχόλιό μου θα φτάσει στα χέρια τους. Θέλω να τους πω πως δεν έχω θυμό γι αυτους. Έχω θυμό μόνο σε όσους εκμεταλλεύονται τα συναισθήματά τους.
»Γιατί τα ξέρω τα συναισθήματά τους. Ήμουν κοντά τους τα τελευταία 19 χρόνια. Ήμουν κοντά τους όταν έχασαν τη δουλειά τους. Όταν μαζί με τους άλλους συναδέρφους μαζέψαμε λίγα χρήματα για να τους πληρώσουμε το κομμένο ρεύμα. Ήμουν εκεί κοντά στην μητέρα που κακοποιήθηκε από έναν βάναυσο σύζυγο και με άφησε να της κρατήσω το χέρι. Ήμουν κοντά τους στην αγωνία τους για τον μέλλον το δικό τους και των παιδιών τους. Δεν θα τους κατηγορήσω. Γιατί τους κατανοώ. Ξέρω.
»Ειλικρινά ξέρω τις δυσκολίες , τις αγωνίες και τον πόνο της ψυχής τους. Και το λέω χωρίς ίχνος ειρωνείας. Ξέρω το βάρος του να μεγαλώνεις παιδιά σε αυτές τις δύσκολες εποχές της χολέρας. Της φτώχειας. Της ψυχικής ανέχειας. Ξέρω. Ήμουν εκεί όταν εκμυστηρεύτηκαν τις αγωνίες τους. Πήρα τα παιδιά τους αγκαλιά όταν μάτωναν τα γόνατά τους στο προαύλιο και ζητούσαν τη μαμά. Μέχρι να έρθει η μαμά, ήμουν εγώ εκεί για εκείνα. Χωρίς φόβο τα πήρα αγκαλιά όταν έβραζαν από πυρετό.
»Πολλές φορές κόλλησα τις ασθένειές τους. Τις γρίπες τους. Τα δερματικά τους. Τα παράσιτά τους. Ναι. Τα Ελληνάκια έχουν από ολα αυτα. Αλλά δεν σταμάτησα ούτε στιγμή να είμαι εκεί σαν δεύτερη Μητέρα για αυτα. Τα αγαπάω τα παιδιά τους. Μάλιστα τα πιο μικρά, μερικές φορές μπερδεύονται και με φώναζαν μαμά. Αλήθεια. Το κάνουν αυτο οι πολύ μικροί μαθητές.
»Και θα συνεχίσω να τα αγαπάω και να διαθέτω την αγκαλιά μου και την ψυχή μου για αυτά. Γιατί έχω επιλέξει να είμαι Δασκάλα. Είναι δύσκολο να είσαι δάσκαλος. Γιατί βλέπεις να κυλάει η ιστορία μπροστά σου και πολλές φορές είναι πέρα από τις δυνάμεις σου να αλλάξεις το ελάχιστο.Όμως αυτό δεν είναι αλήθεια. Έτσι νόμιζα. Έτσι ήθελαν να με κάνουν να νομίζω . Ότι είμαι θύμα. Ότι δεν μπορώ να αλλάξω πολλά. Είναι ψέμα όμως. Μπορώ να αλλάξω τη μοίρα μου. Μπορώ να αλλάξω τη μοίρα των μαθητών μου. Μπορώ να συμβάλω λίγο. Ένα μικρο βηματάκι προς μια πιο ανθρώπινη ζωή.
»Πιο ανθρώπινη ζωή.
»Και γι αυτόν τον λόγο θα συνεχίζω να αγκαλιάζω τα παιδιά τους όταν έχουν πυρετό και να βρίσκομαι δίπλα στις μητέρες αυτές όταν θα θέλουν υποστήριξη. Θα το κάνω..Με όλη μου την καρδιά.
»Θα το κάνω όμως και για τα παιδιά των προσφύγων .
»Δεν υπάρχει ούτε μια περίπτωση να μην το κάνω και για τα παιδιά των προσφύγων.
Ξέρετε γιατί;
Για ένα μόνο λόγο.
Για να αλλάξω τον κόσμο. Αυτό με ενδιαφέρει μόνο.
Δυστυχώς αυτο με ενδιαφέρει μόνο.
Γιατί ο Δαρβίνος είπε, πως τα είδη που δείχνουν Συμπόνοια στα αδύναμα μέλη της αγέλης, είναι τα είδη που επιβιώνουν. Είναι τα είδη που κατακτούν το κόσμο. Τα δυνατά είδη. Αυτά τα είδη στο βασίλειο της φύσης επιβιώνουν. Όχι τα βίαια. Όχι εκείνα που αφήνουν πίσω στο πέρασμά τους και έξω από την αγέλη τον αδύναμο. Αλλά αυτά που κάνουν χώρο.
Χώρο.
Θα ήθελα να είμαστε μαζί σε αυτό το Μεγάλο και Ιερό σκοπό. Μια αγκαλιά. Για να αλλάξουμε τον κόσμο. Για να γίνουμε λίγο πιο δυνατοί και λίγο πιο θωρακισμένοι και προετοιμασμένοι για τα επόμενα δύσκολα χρόνια που έρχονται. Σε αυτές τις φήμες πολέμου και σε αυτο το χωνευτήρι ψυχών που έχει καταντήσει ο κόσμος θέλω ειλικρινά να είμαστε μαζί και να αγκαλιάσουμε τους αδύναμους.
Για να αλλάξουμε τον κόσμο.
Θα έρθετε;
Ελένη Καραγιάννη
Εκπαιδευτικός εικαστικής αγωγής
Συντονίστρια Εκπαίδευσης Σχιστού».
I
I
I
I
I
I
I
I
I
I
I
I
Ναρκωτικά: Μια άλλη ματιά.

Για ακόμη μία φορά θα έχουμε την…..χαρά σε λίγο καιρό να απολαύσουμε το ναρκω-φεστιβάλ που ετοιμάζουν οι πολύ «προχωρημένοι» (σε αντίθεση με εμάς τους….οπισθοδρομικούς). Ακόμη μια φορά θα διατρανώσουν το πόσο απαραίτητη είναι η νομιμοποίηση της κάνναβης , που μας κάνει τόοοσο καλό η χρήση της, που έχει φαρμακευτικές ιδιότητες και που –προπαντός- θα τσακίσει το παράνομο εμπόριο.
Είναι να αγανακτεί κανείς με την τόση υποκρισία. Όταν όλα τα στοιχεία συνηγορούν για το αντίθετο, οι λάτρεις της ναρκωκουλτούρας υψώνουν φωνή για την νομιμοποίηση της χρήσης της κάνναβης είτε ευθέως, είτε κρυβόμενοι πίσω από την ιατρική χρήση της. Πριν όμως αποδείξουμε ότι έτσι κι αλλιώς η κάνναβη είναι τύποις παράνομη, ας παραθέσουμε μερικά στοιχεία που πρόσφατα ανακοινώθηκαν στην ΕΤΗΣΙΑ ΕΚΘΕΣΗ (2015) ΤΟΥ ΟΗΕ ΓΙΑ ΤΑ ΝΑΡΚΩΤΙΚΑ που αποδεικνύουν την σαθρότητα των επιχειρημάτων όσων υποστηρίζουν το «ακίνδυνο» της ελεύθερης χρήσης της.
Ιδιαίτερη αναφορά γίνεται και φέτος στην κάνναβη, την επικινδυνότητά της, καθώς όλα τα στοιχεία επιβεβαιώνουν ότι πρόκειται για εξαρτησιογόνο ουσία, που όπως όλα τα ναρκωτικά, επιδρά στο κεντρικό νευρικό σύστημα. Ταυτόχρονα, επιβεβαιώνουν ότι η φιλολογία για τη διανομή της από το κράτος για «ιατρική χρήση» και με πρόσχημα την πάταξη του παράνομου εμπορίου αποτελεί «δούρειο ίππο» για τη νομιμοποίηση και διάδοσή της. Η κάνναβη είναι η πιο διαδεδομένη ουσία παγκοσμίως: Το 25,8% των μαθητών Δευτεροβάθμιας Εκπαίδευσης στις ΗΠΑ κάνει χρήση κάνναβης, το 1/4 των Ευρωπαίων έχουν δοκιμάσει τουλάχιστον μια φορά. Ταυτόχρονα, από το 2004 έως το 2011 καταγράφηκε 62% αύξηση των επειγόντων περιστατικών που σχετίζονται με τη χρήση κάνναβης. Μέχρι τον Οκτώβρη του 2015, στην Ευρώπη έχουν αναφερθεί 602 νέες ψυχοδραστικές ουσίες, αύξηση 55% σε σχέση με το 2014. Πρόκειται κυρίως για συνθετικά κανναβινοειδή.
Η κάνναβη εκτρέπεται από προγράμματα «ιατρικής χρήσης» στην παράνομη αγορά. Στις ΗΠΑ, σε όσες πολιτείες έχουν νομιμοποιήσει προγράμματα ιατρικής χρήσης της κάνναβης, η ουσία εκτρέπεται από τα προγράμματα αυτά στο παράνομο εμπόριο, αποτελώντας σημαντική πηγή παράνομης χρήσης, ιδιαίτερα από τους νέους. Στις πολιτείες που επιτρέπεται η «ιατρική χρήση», το 1/3 των τελειόφοιτων λυκείου έχουν κάνει χρήση κάνναβης τους τελευταίους 12 μήνες, αναφέροντας ως πηγή προμήθειας την κάνναβη για ιατρικούς λόγους που είχε συνταγογραφηθεί για κάποιον άλλο. Πολιτείες των ΗΠΑ που συνορεύουν με εκείνες στις οποίες έχει νομιμοποιηθεί η κάνναβη για «ψυχαγωγική χρήση», έχουν αναφέρει αρνητικές επιπτώσεις ως αποτέλεσμα της παράνομης διακίνησης της ουσίας στις περιοχές δικαιοδοσίας τους. Η νομιμοποίηση της κάνναβης δεν έχει εξαλείψει το παράνομο εμπόριο κάνναβης, σύμφωνα με το Ειδικό Σώμα κατά των Ναρκωτικών των ΗΠΑ.
Ιδιαίτερης σημασίας στην Ετήσια Εκθεση του ΟΗΕ για τον έλεγχο των ναρκωτικών είναι τα στοιχεία τα οποία απογυμνώνουν τα αντιδραστικά ιδεολογήματα όπως αυτά απορρέουν από τις ευρωενωσιακές ντιρεκτίβες, αφού θέτουν το πρόβλημα ως σύνθετο και πολυπαραγοντικό, που οξύνεται λόγω των κοινωνικοπολιτικών συνθηκών κι όχι απλά ως ιατρικό πρόβλημα ή ως καταπατημένο «ατομικό δικαίωμα» στην …«αυτοδιάθεση».
«Η φτώχεια, η πείνα, η οικονομική ανισότητα, ο κοινωνικός αποκλεισμός, η αποστέρηση, η μετανάστευση, η υποχρεωτική εκτόπιση, οι περιορισμένες δυνατότητες πρόσβασης στην Εκπαίδευση και την εργασία, η έκθεση στη βία, είναι κρίσιμοι παράγοντες που οδηγούν στη χρήση ναρκωτικών. Η αντιμετώπιση αυτών των προβλημάτων είναι, επομένως, εξίσου σημαντική με τις προσπάθειες που στοχεύουν στις ίδιες τις ουσίες», επισημαίνεται στην Ετήσια Εκθεση. Μια διαπίστωση που επιβεβαιώνει ότι σήμερα περισσότερο από ποτέ και για όλα όσα συμβαίνουν γύρω μας η αιτία είναι κοινή και οι λαοί θα πρέπει να χτυπήσουν τη ρίζα του κακού, το ίδιο το σύστημα της εκμετάλλευσης. Το σύστημα αυτό που τεχνηέντως προσπαθεί με την επίμονη προπαγάνδα υπέρ της νομιμοποίησης της κάνναβης, να συνηθίσει την κοινωνία και ιδιαίτερα τους νέους στην ιδέα της χρήσης της, να την παρουσιάσουν ως «αθώα» και «ακίνδυνη». Συνέπεια αυτού θα είναι φυσικά, η χειραγώγηση των νέων, η έλλειψη κάθε αντίδρασης και η παθητική αποδοχή όποιου μέτρου επιβάλλεται από τις αντιλαϊκές κυβερνήσεις.Τώρα επιστρατεύεται ο διαχωρισμός της ίδιας της κάνναβης και της χρήσης της για «ψυχαγωγικούς», «ιατρικούς» και βιομηχανικούς σκοπούς, με απώτερο στόχο να περάσουν από την πίσω πόρτα τη νομιμοποίησή της. Μα το νομοθετικό πλαίσιο για τη ιατρική χρήση της κάνναβης ήδη υπάρχει, ήδη αξιοποιείται από την επιστημονική κοινότητα όταν και όπου υπάρχει ανάγκη. Πέραν όλων των άλλων, η νόμιμη χρήση της κάνναβης για πιθανούς ιατρικούς λόγους, δεν αφορά την ελεύθερη παραγωγή για προσωπική χρήση με γλάστρες στα μπαλκόνια ή την ελεύθερη χρήση για τα «τσιγαριλίκια». Αφορά ορισμένες ουσίες που εμπεριέχονται σε αυτήν, τη μορφή των πιθανών φαρμακευτικών σκευασμάτων, τον ιατρικό καθορισμό του τρόπου χρήσης τους, τις παρενέργειές τους. Μην ξεχνάμε ότι όλες οι ψυχοτρόπες ουσίες έχουν και την φαρμακευτική τους χρήση (οπιοειδή, βαρβιτουρικά, αμφεταμίνες, ηρωίνη…..). Άλλο όμως η φαρμακευτική τους δράση και άλλο η «ναρκωτική». Εάν αυτό δεν κατανοηθεί, τότε διατρέχουμε τον κίνδυνο να νομιμοποιήσουμε την ηρωινομανία εστιάζοντας στις φαρμακευτικές ιδιότητες της ηρωίνης. Να υπενθυμίσουμε ότι όταν ανακαλύφθηκε η ηρωίνη διαφημίστηκε για τις θαυματουργές φαρμακευτικές της ιδιότητες. Η αποϊστορικοποίηση του προβλήματος οδηγεί στην επανάληψη των ίδιων λαθών, αλλά αυτή τη φορά με την κάνναβη.
Όσο για την καλλιέργεια της κλωστικής ή βιομηχανικής κάνναβης στην Ελλάδα άνοιξε ο δρόμος με τον νόμο 4139/2013, ενώ ήδη από το 1990 με την Οδηγία 1308/1990 της ΕΕ η καλλιέργειά της κατέστη νόμιμη στην Ευρώπη. Επίσης ήδη έχει υπογραφεί η ΚΥΑ των υπουργών Δικαιοσύνης και Γεωργίας για την καλλιέργεια της κλωστικής ή βιομηχανικής κάνναβης (με πολλά κενά θεωρούμε). Προς τι όλος ο θόρυβος λοιπόν?
Στα διάφορα επιχειρήματά τους οι υπέρ της πλήρους νομιμοποίησης, εντάσσουν τον μεγάλο αριθμό ατόμων που κάνουν χρήση κάνναβης , αλλά και το κέρδος που θα έχει η χώρα από την απόδοση φόρων . Ένα κράτος-διακινητής ναρκωτικών δηλαδή και καταστροφέας της νεολαίας του. Με όποιον τρόπο κι αν επιχειρείται να περάσει η αποποινικοποίηση της χρήσης κάνναβης είναι επικίνδυνη. Γιατί η κάνναβη και όλα τα ναρκωτικά είναι επικίνδυνα και γι’ αυτό εξάλλου είναι παράνομα. Η απαγόρευσή τους σε πολλές περιπτώσεις λειτουργεί ως μοχλός πίεσης κι ευκαιρία για απεξάρτηση, όπως για παράδειγμα η παραπομπή χρηστών από εισαγγελικές αρχές σε θεραπευτικά προγράμματα. Οι συνέπειες της επίμονης και επικίνδυνης προπαγάνδας των τελευταίων δεκαετιών για την «ακίνδυνη» κάνναβη ήδη έχουν αποτυπωθεί στα σχολεία της χώρας. Οι εμπνευστές και όσοι στηρίζουν αυτήν την προπαγάνδα οφείλουν τουλάχιστον να αναλογιστούν το μερίδιο ευθύνης τους. Για ποιο σκοπό και γιατί τώρα που το πρόβλημα των ναρκωτικών έχει εκτιναχθεί στα ύψη λόγω της βαθιάς κρίσης ;

I
I
I
I
I
I
I
I
I
I
I
I
I
IToυ Νίκου Μπογιόπουλου

«Ό,τι ξέρουμε για το 1821 μοιάζει με αντεστραμμένο είδωλο στον καθρέφτη. Υπάρχουν δύο ‘21, αυτό των αρχόντων, των Φαναριωτών και της επίσημης διπλωματίας και αυτό του λαού και των προοδευτικών ανθρώπων όλου του κόσμου…»

(Δ. Φωτιάδης, από την ιστορική μονογραφία «ΚΑΡΑΪΣΚΑΚΗΣ»)

Πώς γίνεται η Καλαμάτα να έχει απελευθερωθεί από τον τουρκικό ζυγό στις 23 Μάρτη του 1821, αλλά να γιορτάζουμε την έναρξη της Επανάστασης στις 25 Μάρτη;

Η απάντηση είναι απλή: Έπρεπε ο ξεσηκωμός να εγκιβωτιστεί σε ένα σχήμα που θα εξυπηρετούσε τους επί τουρκοκρατίας εξουσιαστές του λαού που παρέμειναν τέτοιοι και μετά την Επανάσταση. Ανάμεσά τους οι σεβάσμιοι δεσποτάδες της εποχής. Κι αφού οι τελευταίοι δεν είχαν να επιστρατεύσουν τίποτα άλλο για να οικειοποιηθούν την Επανάσταση, επιστράτευσαν την Παναγία.

Ήταν 17 ολόκληρα χρόνια μετά την Επανάσταση, με διάταγμα του 1838, που ως εθνική γιορτή ορίστηκε η μέρα του Ευαγγελισμού ώστε το ιερατείο να καμώνεται ότι ευλόγησε τον ξεσηκωμό…

Η αλήθεια, βέβαια, είναι ελαφρώς διαφορετική: Η σημαία της επανάστασης πρωτοσηκώθηκε από το λαογέννητο ηγέτη και δολοφονημένο αργότερα από τους πρόκριτους, Παναγιώτη Καρατζά, στην Πάτρα στις 21 Μάρτη. Όσο για τον Παλαιών Πατρών Γερμανό, που όπως επιβεβαιώνουν τα απομνημονεύματά του απλώς… απουσίαζε, θυμήθηκε να «ευλογήσει» τα όπλα μόνο αφότου η Επανάσταση είχε ξεσπάσει και επιβληθεί.

Και τούτο συνέβη γιατί ο λαός (ανάμεσά του και ο λαϊκός κλήρος) δεν άκουσε τις «νουθεσίες» του ραγιαδισμού ούτε τις φοβέρες των φορέων του. Αυτοί, οι δεύτεροι, αντί του «Ελευθερία ή θάνατος» είχαν άλλη αντίληψη:

«Ας αφήσουμε τα παιδιά του Μωάμεθ να αποτελειώσουν τα παιδιά του Ροβεσπιέρου», έλεγαν…

***

Ας δούμε τι έλεγαν τα «παιδιά του Ροβεσπιέρου» και γιατί δεν άρεσαν στο αρχοντολόι:

«Σ’ Ανατολήκαι Δύση και Νότον και Βοριά

για την πατρίδα όλοι να ‘χωμεν μία καρδιά

στην πίστη του καθένας ελεύθερος να ζει

στη δόξαν του πολέμου να τρέξωμεν μαζί

Βούλγαροι κι Αρβανίτες, Αρμένιοι και Ρωμιοί,

αράπηδες και άσπροι, με μια κοινή ορμή,

για την Ελευθερίαν να ζώσωμεν σπαθί

πως είμαστ’ αντρειωμένοι παντού να ξακουστεί.

Βούλγαροι κι Αρβανίτες, Αρμένιοι και Ρωμιοί

Αράπηδες και άσπροι με μια κοινή ορμή

για την ελευθερία να ζώσουμε σπαθί

να σφάξουμε τους λύκους που το ζυγόν βαστούν

και Χριστιανούς και Τούρκους σκληρά

τους τυραννούν».

Αυτάέγραφε τότε ο Ρήγας Φεραίος.Έγραφε κι αυτά:

«Όταν η Διοίκησις βιάζη, αθετή, καταφρονή τα δίκαια του λαού και δεν εισακούη τα παράπονά του, το να κάμη τότε ο λαός ή κάθε μέρος του λαού επανάστασιν, να αρπάζη τα άρματα και να τιμωρήση τους τυράννους του, είναι (το) πλέον ιερόν από όλα τα δίκαιά του και το πλέον απαραίτητον από όλα τα χρέη του.

Αν ευρίσκωνται όμως εις τόπον, όπου είναι περισσότεροι τύραννοι, οι πλέον ανδρείοι πατριώται και φιλελεύθεροι πρέπει να πιάσουν τα περάσματα των δρόμων και τα ύψη των βουνών, εν όσω ν’ ανταμωθούν πολλοί, να πληθύνη ο αριθμός των, και τότε να αρχίσουν την επιδρομήν κατά των τυράννων (…)».

Κι επειδή έγραφε κι έλεγε αυτά, γι’ αυτό και ο Πατριάρχης Γρηγόριος ο Ε’ και οι αυλικοί του είχαν αποφανθεί ότι ο Ρήγας ήταν ένας «διεφθαρμένος τη φρένα»…

Όταν, δε, ο Ρήγας και οι σύντροφοί του δολοφονήθηκαν, οι …άνθρωποι του Θεού και …προστάτες του Γένους, αγαλλίασαν! Όπως έγραφε ο Μητροπολίτης Ιωαννίνων, ο Ρήγας και οι σύντροφοί του «εσκόπευον να κάμουν επανάστασιν κατά του κραταιωτάτου Σουλτάνου αλλ’ ο μεγαλοδύναμος Θεός τους επαίδευσε κατά τας πράξεις των με τον θάνατον όπου τους έπρεπε (…)».

Έχουν κάποιο νόημα όλα αυτά ή μήπως να τα αγνοήσουμε και να το ρίξουμε στο τσάμικο αυτής της περίφημης… «εθνικής ομοψυχίας» και του «όλοι μαζί» που διακινούν αιώνες τώρα οι «από πάνω», οι οποίοι συνήθως απουσιάζουν και από το «όλοι» και από το «μαζί»;

***

Τι ήταν ο Παπαφλέσσας; Ήταν ο φλογερός αγωνιστής που γνωρίζουμε; Για το λαό ναι. Αλλά οι κοτσαμπάσηδες και οι σεβάσμιοι δεσποτάδες που τα είχαν κάνει τάτσι μήτσι κότσι με τους πασάδες είχαν άλλη άποψη.

Για παράδειγμα, και σύμφωνα με τα λόγια του Παλαιών Πατρών Γερμανού όπως καταγράφονται στα απομνημονεύματά του, ο Παπαφλέσσας – αυτός που θα μνημονεύεται στους αιώνες για τη θυσία του στο Μανιάκι – ήταν «… άνθρωπος απατεών και εξωλέστατος περί μηδενός άλλου φροντίζων ειμή τινί τρόπω να ερεθίση την ταραχήν του έθνους…».

Όταν ο Παπαφλέσσας συναντήθηκε με τον Παλαιών Πατρών Γερμανό για να του πει ότι όλα ήταν έτοιμα για την Επανάσταση, ο τελευταίος αυτό το «πατριωτικό» του απάντησε: «Είσαι απατεώνας».

Ποιο το συμπέρασμα; Μήπως να αδιαφορήσουμε για την αλήθεια και να συνεχίσουμε το «εθνικό» τσάμικο εκείνων που όποτε ακούνε για «ελευθερία» και «δικαιώματα» βλέπουν «ταραχήν του έθνους»;

***

Τι ήταν το κίνημα του Υψηλάντη και του Σούτσου που ξεδιπλώθηκε τον Μάρτη του ’21 στην Μολδοβλαχία; Τι ήταν αυτή καθ’ αυτή η Επανάσταση του 1821; Αν μιλάμε για το λαό ήταν η λύτρωση. Ήταν το σάλπισμα για την διεκδίκηση της λευτεριάς και του δίκιου.

Για τους προύχοντες, όμως, τι ήταν; Για το «ιερατείο» των «κεφαλών του Έθνους» τι ήταν; Μας το πληροφορεί το φιρμάνι του αφορισμού (!) της Επανάστασης (ο αφορισμός εκτός από την υπογραφή του πατριάρχη Κωνσταντινουπόλεως, φέρει την υπογραφή του μητροπολίτη Ιεροσολύμων, καθώς και, μεταξύ άλλων, των μητροπολιτών Καισαρείας, Νικομήδειας, Δέρκων, Ανδριανουπόλεως, Βιζύης, Σίφνου, Ηρακλείας, Νικαίας, Θεσσαλονίκης, Βέροιας, Διδυμοτείχου, Βάρνης, Φαναρίου, Ναυπάκτου, Χαλκηδόνος, Τυρνάβου…):

«… αμφότεροι (Υψηλάντης και Σούτσος)αλαζόνεςκαιδοξομανείς, ή μάλλον ειπείνματαιόφρονεςεκήρυξαν του γένους την ελευθερίαν και με την φωνήν αυτήν εφείλκυσαν πολλούς των εκείκακοήθειςκαι ανοήτους(…) έγινε γνωστή εις το πολυχρόνιον κράτος η ρίζα και η βάσις όλου αυτού του κακοήθους σχεδίου. Με τοιαύταςραδιουργίας εσχημάτισαν την ολεθρίαν σκηνήν οι δύο ούτοι και τούτων συμπράκτορες φιλελεύθεροι, μάλλον δεμισελεύθεροι,και επεχείρησανέργον μιαρόν, θεοσταγέςκαιασύνετον, θέλοντες να διακηρύξωσι την άνεσιν και ησυχίαν των ομογενών μας πιστών ραγιάδων της κραταιάς βασιλείας (…) Αντί λοιπόν φιλελευθέρων εφάνησαν μισελεύθεροι, και αντί φιλογενών και φιλοθρήσκων εφάνησαν μισογενείς, μισόθρησκοι και αντίθετοι, διοργανίζοντες, φευ, οι ασυνείδητοι με τα απονενοημένα κινήματά των την αγανάκτησιν της ευμενούς κραταιάς βασιλείας(…)».

Και οιεκπρόσωποι του …Θεού και του Έθνους φτάνουν στο διά ταύτα και «παραγγέλλουν»:

«Διά τούτο (…) συμβουλεύομεν και παραινούμεν και εντελλόμεθα και παραγγέλλομεν πάσιν υμίν (…) να διακηρύξητε την απάτην των ειρημένων κακοποιών και κακόβουλων ανθρώπων και να τους αποδείξητε και να τους στηλιτεύσητε πανταχού (…) Εκείνους δε τους ασεβείς πρωταιτίους και απονενοημένους φυγάδας και αποστάτας ολεθρίουςνα τους μισήτεκαι να τους αποστρέφεστε και διανοία και λόγω, καθότι και η εκκλησία και το γένος τούς έχει μεμισημένους, και επισωρεύει κατ’ αυτών τας παλαμναιοτάτας και φρικωδεστάτας αράς: ως μέλη σεσηπότα, τους έχει αποκεκομμένους της καθαράς και υγιαινούσης χριστιανικής ολομελείας. Ως παραβάται δε των θείων νόμων και κανονικών διατάξεων… αφορισμένοι υπάρχειεν και κατηραμένοι και ασυγχώρητοι και μετά θάνατον (…)».

Ωραίο δεν είναι το τσάμικο της… «εθνικής ομοψυχίας»;

***

Αυτά, λοιπόν, με τους «μέσα». Αλλά υπήρχαν και οι «φίλοι» μας οι «απ’ έξω». Ας πάμε να δούμε τι συνέβη και με τους «έξω». Ο λόγος στον Στρατηγό, τον Μακρυγιάννη:

«Και παραδοθήκαμεν εις την τιμή εσάς των ομοθρήσκων μας Ρούσσων και Άγγλων και Γάλλων να μας σώσετε – κ’ εσείς οι φιλάνθρωποι της πρώτες χρονιές πιάνατε ένα αθώον παιδί, ένα αρφανό, οπού γύρευε η τυραγνία να του πάρη την ζωή του και την τιμή του και θρησκεία του και με την βοήθεια του Θεού εσώθη·και οι τρεις εσείς το κιντυνεύετε να το πάτε πάλε εις την δικαιοσύνη του τύραγνου·(…)Τι φαντάζεστε, ότι μας βοηθήσετε, ή μας μολύνετε και μας αφανίσετε; Ξίκι να γίνεταν από ‘μας ήταν καλύτερα και το καλό σας και το κακό σας!Ευγνωμονούμεν οι Ελληνες γενικώς τους φιλανθρώπους υποκόγους σας, έχομεν χάριτες εις αυτούς τους ευεργέτες μας -καμμιά χάρη ‘σ εσάς της ανεμοδούρες, της διαφταρμένες μηχανές δεν έχομεν! Οι τίμιοι άνθρωποι να μην σας ακούσουνε! Ούτε το καλό σας θέλουν να τους κάμετε.Ας σας ευγνωμονήσουνε εκείνοι οπού τους δώσετε τα δάνεια και τα ‘φκειασαν λούσια και πολυτέλειες κι’ άλλα τοιούτα. Εκεινών εκάμετε καλό με τα δάνειά σας, του Αρμασπέρη, του Κωλέτη, του Μαυροκορδάτου, του Μεταξά και συντροφιές τους (…) δεν θέλω σας ξέρη, ούτε να σας ακούσω! Από αυτά όλα η πατρίδα κλονίζεται, από της οδηγίες της πατρικές των Πρέσβεων και δικώ μας ξενολάτρων».

Αυτά συνέβαιναν, γράφονταν και λέγονταν δυο αιώνες προ ΝΑΤΟ και προ ΕΕ. Και μάλλον δεν χρειάζεται κάποιο πιο επίκαιρο σχόλιο.

***

Τα συμπεράσματα – τα δικά μας τουλάχιστον – από όλα αυτά παραμένουν αναλλοίωτα:

Πρώτο: Τιμή και δόξα στην Επανάσταση του ’21. Τιμή και δόξα στους επαναστάτες, σε εκείνους που ανάμεσά τους δεν υπήρξε «κανένας φρόνιμος», όπως το λέει ο Κολοκοτρώνης.

Δεύτερο: Τιμή και δόξαστην «επαναστάτισσα Ελλάδα» που ύμνησε ο Πούσκιν και λάτρεψε ο Μπάιρον, τιμή και δόξα στον επαναστατημένο λαό που δεν αρνήθηκε το ευκταίο στο όνομα του «εφικτού», τιμή και δόξα στους «Καραισκάκηδες» που δεν διαπραγματεύτηκαν τον ξεσηκωμό τους με τον Μέτερνιχ.

Τρίτο:«Όσοι το χάλκεον χέρι του φόβου βαρύ αισθάνονται, ζυγόν δουλείας, ας έχουσι. Θέλει αρετήν και τόλμην η Ελευθερία»(Αντρέας Κάλβος).Η’ όπως το έλεγε 120 χρόνια μετά την Επανάσταση του ’21 ο ύμνος του ΕΛΑΣ: «Αντάρτης, κλέφτης παλικάρι πάντα είναι ο ίδιος ο λαός».

Τέταρτο: Ο λαός. Ο μόνος που μπορεί να βάζει τέλος στις τυραννίες. Που ακόμα κι όταν «χάνονται» οι Επαναστάσεις του, δεν έχει άλλο δρόμο από εκείνον που γράφει: «Πέθανε η Επανάσταση. Ζήτω η Επανάσταση»!ikow

I
I
I
I
I
I
I
I
I
I
I
I
I
I
I
I
I
Ερη Ελευθερία Ριτσου
..

Στον απόηχο της μέρας ποίησης, το ποίημα του Γιώργου Μπακόλα, που διάβασε στα Γιάννενα ο ηθοποιός, σκηνοθέτης και συγγραφέας Βασίλης Κονταξής.

Στο πέρασμα

Κείνη τη νύχτα
Ρίξανε δίχτυα οι ψαράδες
Του Βροντάδου
Και πιάσανε παιδιά
νεκρά παιδιά
Στο πέρασμα Χίου Τσεσμέ
Τριανταέξι πρόσφυγες
Δυο τρεις εγλίτωσαν
Κείνοι που πήγαν στα βαθιά
αντάμωσαν παλιές ψυχές
-Πούθ΄ ειστ΄εσείς;
-Σύρια , Αλέπο
-Σεις ;
-Ρωμιοί
-Σμύρνη και Φώκαια
Χρόνια εκατό είμαστ΄ εδώ
Στρώσαμε το τραπέζι μας ελάτε.
-Ανάθεμα στης Τροίας το χρυσάφι όλο
-Ανάθεμα στις συμπαιγνίες των ανθρώπων
-Ανάθεμα στον που ρημάζει τις ζωές των τιποτένιων
σαν εμάς
-Μην είδες το παιδί μου, την γυνάικα μου ;
-Στρώσαμε το τραπέζι μας ,ελάτε
Φύκια και λησμονιά
Δυο τρεις που επέζησαν
παλεύανε να πιάσουνε στεριά
Πιο πέρα οι Σειρήνες
στην πέτρα του Ομήρου τραγουδούσαν
απόκοσμο τραγούδι:
Βαθιά νερά αιώνες
Κύκλοι που ανοίγουν
του ονείρου τις εικόνες
Παλλόμενη φλέβα
Φλόγα που σβήνει ο χρόνος
Μικρή η ζωή, βαριά σκιά ο πόνος
Βαθιά νερά γαλήνη
Και μια μορφή
που όσο πάει και σβήνει
Απρόσιτη σφαίρα
πέρα μακριά η σελήνη
Ψυχρή ομορφιά
Και μια μορφή που πάει
Καθρέφτης η ψυχή
ραγίζει μα δεν σπάει
Πίσω μακριά
Μαύρο σκυλί αλυχτάει
Μπροστά η πόλη
ακόμα ξενυχτάει
Ασάλευτο τέρας
ξυπνάει κι απόψε εκεί
Τρέμει η ψυχή
κρυψώνα αναζητάει
ασάλευτο τέρας
ξυπνάει κι απόψε εκεί
Τρέμει η ψυχή κι ο θηρευτής γελάει
Στο πέρασμα Χίου Τσεσμέ
Κείνη τη νύχτα
Δυο τρεις εγλίτωσαν

Γιατί 20 βουλευτές του ΣΥΡΙΖΑ στηρίζουν ξαφνικά νομιμοποίηση της κάνναβης; Είναι η Μονσάντο ηλίθιε!

Posted by Christos On February 14, 2016 0 Comment

cannabis_box

του Χρήστου Μελίδη

Δεν βρίσκετε λίγο παράξενο το γεγονός ότι ξαφνικά κυβερνητικοί βουλευτές άρχισαν να ενδιαφέρονται για την υγεία μας; Δεν βρίσκετε λίγο παράξενο ότι αυτό το συγκινητικό ανθρωπιστικό ενδιαφέρον, δεν εδράζεται στο να σταματήσουν οι αυτοκτονίες και τα ψυχολογικά προβλήματα χιλιάδων πολιτών λόγω οικονομικής κρίσης, αλλά επικεντρώνει ειδικά και συγκεκριμένα στην νομιμοποίηση της κάνναβης;

Πριν λίγες μέρες, 20 βουλευτές του ΣΥΡΙΖΑ με ερώτηση που κατέθεσαν στη Βουλή πρότειναν την πλήρη νομιμοποίηση της παραγωγής, μεταποίησης και αξιοποίησης της φαρμακευτικής και της βιομηχανικής κάνναβης.

Γιατί όμως την κάνναβη; Και γιατί τώρα;

Διότι τώρα ήρθε η στιγμή που μπορούν κάποια μεγάλα συμφέροντα να βγάλουν δισεκατομμύρια από αυτήν την νομιμοποίηση. Υπάρχει ένα ολόκληρο παγκόσμιο κίνημα αφοσιωμένο σ’ αυτόν τον σκοπό, ένα κίνημα υποστηριζόμενο από αμέτρητους οργανισμούς, επιτροπές, ΜΚΟ, και φυσικά τεράστια χρηματοδότηση. Η πορεία για την ελεύθερη χρήση κάνναβης που έγινε πέρσι στην Αθήνα, ο Γιώργος Παπανδρέου που έκανε παρόμοια πρόταση πριν τρία χρόνια και οι 20 βουλευτές του ΣΥΡΙΖΑ τώρα, είναι όλοι ηθοποιοί στο ίδιο σενάριο.

Ποιά συμφέροντα βρίσκονται από πίσω; Ποιοί κερδίζουν;

Όπως είχε αποκαλύψει το 2014 η Washington Times, ο δισεκατομμυριούχος Τζορτζ Σόρος μέσω ενός δικτύου μη κερδοσκοπικών οργανώσεων έχει ξοδέψει τουλάχιστον 80 εκατομμύρια δολάρια στην προσπάθεια νομιμοποίησης της μαριχουάνας από το 1994. Τότε είχε διοχετεύσει ένα μέρος των κεφαλαίων του για να οργανώσει τη διερεύνηση εναλλακτικών πολιτικών για τα ναρκωτικά.

george-soros-marijuana-600×425

Ο Σόρος κάνει τις δωρεές του μέσω της Drug Policy Alliance, μιας ΜΚΟ που χρηματοδοτεί με περίπου 4 εκατομμύρια δολάρια τις ετήσιες συνεισφορές του Ιδρύματος Ανοιχτής Κοινωνίας (Open Society Foundations). Τα Open Society Foundations του Σόρος είναι και ένας από τους μεγαλύτερους υποστηρικτές της μεταναστευτικής ροής στην Ευρώπη. Σύμφωνα με την Washington Times, έχουν ετήσια περιουσιακά στοιχεία άνω των 3,5 δισεκατομμυρίων δολαρίων.

«Το κίνημα υπέρ της νομιμοποίησης της μαριχουάνας δεν έχει προέλθει από την λαϊκή βάση. Ένα μεγάλο μέρος της χρηματοδότησης και της απάτης έχει διαπραχθεί από τον Τζορτζ Σόρος και προωθείται από διασημότητες», είπε ο Τζον Γουόλτερς, διευθυντής του Γραφείου Εθνικής Πολιτικής Ελέγχου Ναρκωτικών του Λευκού Οίκου επί προεδρίας Τζορτζ Μπους.

Το 2010, ο Σόρος είχε γράψει μάλιστα και ένα κομμάτι στην Wall Street Journal με τίτλο ”Γιατί υποστηρίζω την νόμιμη μαριχουάνα”.

Ναι, γιατί άραγε; Και εδώ είναι που αρχίζει να γίνεται ενδιαφέρον.

Γενετικά τροποποιημένη κάνναβη

Οι μελέτες δείχνουν ότι η Μονσάντο διεξάγει χωρίς μεγάλες φανφάρες ερευνητικά προγράμματα σχετικά με το ενεργό συστατικό στη μαριχουάνα, δηλαδή το THC (τετραϋδροκανναβινόλη), προκειμένου να τροποποιήσει γενετικά το φυτό. Ο Ντέιβιντ Γουάτσον της Ολλανδικής εταιρείας Hortapharm έχει από το 1990 δημιουργήσει τη μεγαλύτερη συλλογή στον κόσμο ποικιλιών σπόρων κάνναβης. Το 1998, η Βρετανική εταιρεία GW Pharmaceuticals υπέγραψε συμφωνία με την Hortapharm που δίνει στην GW Pharma τα δικαιώματα χρήσης κάνναβης της Hortapharm για την έρευνά τους.

Το 2003 η Γερμανική Bayer AG υπέγραψε στη συνέχεια μια συμφωνία με την GW Pharmaceuticals για την από κοινού έρευνα σε ένα εκχύλισμα με βάση την κάνναβη. Το 2007, η Bayer AG συμφώνησε σε ανταλλαγή τεχνολογίας με την Μονσάντο σύμφωνα με την ανταλλαγή των αποτελεσμάτων της έρευνάς τους. Έτσι η Μονσάντο έχει διακριτική πρόσβαση στις εργασίες του φυτού κάνναβης και την γενετική του τροποποίηση. Το 2009 η GW Pharmaceuticals ανακοίνωσε ότι είχε επιτύχει γενετική τροποποίηση ενός φυτού κάνναβης και κατοχύρωσε μια νέα γενιά κάνναβης.

Εάν λοιπόν επιτραπεί παγκοσμίως η καλλιέργεια φυτών κάνναβης, μπορεί κανείς εύκολα να φανταστεί ότι η Μονσάντο βλέπει μια τεράστια νέα αγορά που ο Όμιλος είναι σε θέση να ελέγχει μόνο αν έχει την πατέντα των σπόρων κάνναβης, όπως σήμερα συμβαίνει στην αγορά για τη σόγια. Ο Πρόεδρος Mujica της Ουρουγουάης π.χ. όπου η καλλιέργεια επιτρέπεται, έχει καταστήσει σαφές ότι θέλει ένα μοναδικό γενετικό κώδικα για την κάνναβη στη χώρα του, προκειμένου να «κρατήσει τη μαύρη αγορά υπό έλεγχο.”

Γενετικά τροποποιημένοι σπόροι κάνναβης από την Μονσάντο θα έδιναν τέτοιο έλεγχο. Για δεκαετίες η Μονσάντο στην Ουρουγουάη καλλιεργεί επίσης γονίδιο-σόγιας και γενετικά μεταλλαγμένο αραβόσιτο. Ο Τζόρτζ Σόρος είναι συνιδιοκτήτης των αγροτικών επιχειρήσεων Adecoagro, όπου φυτεύτηκαν γενετικά τροποποιημένοι σπόροι σόγιας και ηλιοτρόπια για τα βιοκαύσιμα.

Ο καιρός για την Ελλάδα έφτασε

Για την Ελλάδα, ήρθε ο καιρός να χορέψει κι αυτή στο ρυθμό των μεγάλων πολυεθνικών. Αμέτρητα μπλογκ και μέσα ενημέρωσης-βιτρίνες τέτοιων συμφερόντων κάνουν τη δική τους εκστρατεία για τον επηρεασμό της κοινής γνώμης, με πιο χαρακτηριστικό και πιο γνωστό απ’ όλα το Lifo. Μια έρευνα λίγων δευτερολέπτων στο google θα σας αποκαλύψει άρθρα με τίτλους όπως ”Θα νομιμοποιηθεί ποτέ η κάνναβη στην Ελλάδα;”, ”Ο Morgan Freeman είναι υπέρ της νομιμοποίησης της κάνναβης” ή ”Χρίστος Ριγανάς: «Η κάνναβη είναι η καλύτερη νοσοκόμα»”.

Είναι πολύ χαρακτηριστικό ότι η αφίσα της περσινής πορείας υπέρ της κάνναβης στην οποία συμμετείχε και η Νεολαία του ΣΥΡΙΖΑ, είναι βασισμένη στο προεκλογικό σλόγκαν του Μπάρακ Ομπάμα, του προέδρου των ΗΠΑ, της μεγαλύτερης ιμπεριαλιστικής δύναμης στον κόσμο.

giorti-kannavis-afisa
To ”Yes We Can” του Μπαράκ Ομπάμα έγινε ”Yes We Cannabis”.

Έχουμε δηλαδή αριστερές ομάδες που στηρίζουν μια πλήρη αμερικανοποιημένη ατζέντα η οποία προωθείται απ’ το απανταχού κεφάλαιο, τη στιγμή που οι ίδιες ομάδες σε άλλες διαδηλώσεις κατηγορούν το ίδιο κεφάλαιο. Η αλήθεια είναι ότι μόνο κάποιος που καπνίζει χόρτο θα μπορούσε να το κάνει αυτό.

Αντίστοιχες παρελάσεις, πορείες κι εκδηλώσεις όπως εκείνη της Αθήνας συνέβησαν σε 300 πόλεις σε όλο τον κόσμο, και η 17η Μαϊου καθιερώθηκε ως Ημέρα Παγκόσμιας Πορείας για την Κάνναβη (Global Marihuana March). Το καλύτερο: αυτοί που συμμετείχαν, νόμιζαν ότι όλη αυτή η παγκόσμια κινητοποίηση είναι ”αυθόρμητη”.

Η ελληνική κυβέρνηση γνωρίζει φυσικά ποιός κρύβεται πίσω από την προώθηση και χρηματοδότηση αυτού του κινήματος. Ίσως μια εκτενέστερη έρευνα αποκαλύψει μάλιστα κι άλλους συνδέσμους πίσω από την ενέργεια των 20 βουλευτών του ΣΥΡΙΖΑ.

Διότι προφανώς, για τα ισχυρά συμφέροντα πίσω από τη νομιμοποίηση της μαριχουάνας, το θέμα αφορά πολύ περισσότερα από όσα μας αφήνουν να γνωρίζουμε.

I
I
I
I
I
I
I
I
I
I
Ikollect|ειδησεογραφία|αρθρογραφία|άποψη| έρευνα|χιούμορ
ΤΟ ΛΙΚΝΟ ΤΗΣ ΛΑΣΠΟΥΡΙΑΣ – ΤΗΣ ΚΑΤΕΡΙΝΑΣ ΔΗΜΑ

4 Δεκεμβρίου 2015 · από kollectinfo · in Απόψεις-Θέσεις, Πολιτική · 1 σχόλιο
Και οι φυλακές της ψυχής.

CVXZlA1WsAAWzm7 (1)
φωτογραφία: Ειδομένη Yannis Behrakis
Αυτό το μωρό δεν ξέρω αν θα καταφέρει να μεγαλώσει ή όχι. Δεν ξέρω αν οι γονείς του ζουν, αν θα ζουν, ή ποιος θα το μεγαλώσει. Σε ποια χώρα κατέληξε ή θα καταλήξει. Αν θα έχει μια ασφαλή ζωή, αν θα πεθάνει από πνευμονία, ανενοβλογιά, αν θα γίνει θύμα τραφικινγκ, παιδικής πορνογραφίας, πορνείας, εμπορίας οργάνων, παιδικής σκλαβιάς.

Σοκάρουν αυτές οι λέξεις δίπλα σε ένα μωρό…

Ακόμα και δίπλα σ’ ένα μωρό μέσα σε ένα χαρτόκουτο όπως αυτό, κι όπως τα γατιά που μόλις γεννηθούν τα βάζουν μέσα και τα στραγγαλίζουν ή τα πετάνε ζωντανά στα σκουπίδια να «ψοφήσουν» εκεί.

Σοκάρουν λες και τα μωρά που τους έχουν συμβεί όλα αυτά έπεσαν από ένα διαστημόπλοιο που τα προσγείωσε κατευθείαν μέσα σε σάπιες συνθήκες, λες και αυτά τα μωρά δεν ήταν ποτέ δίπλα μας, λες και ποτέ δεν είχαμε την ευκαιρία να μην στρέψουμε τα μάτια μας απ’ την άλλη.

Λες και δεν ακούγαμε τις κραυγές τους από τη διπλανή πόρτα, δεν τα είδαμε να τριγυρνάνε μόνα τους τις νύχτες, δεν τα είδαμε βρώμικα και πεινασμένα να τα κλωτσάει μια «αγανακτισμένη» αλλά ακόμα κι αν δεν τα κλωτσήσαμε κι εμείς μαζί της, ακόμα κι αν είπαμε «κρίμα το παιδάκι το καημένο» επιταχύναμε το βήμα γιατί ερχόταν το λεωφορείο – κι έτσι ευτυχώς δεν χρειάστηκε να παραδεχτούμε ούτε στον εαυτό μας το «πού να μπλέκω τώρα». Λες και η μικρή Άννυ δεν φώναζε απελπισμένα κάθε νύχτα, λες και μία στοιχειώδης έγνοια μας για τη ζωή, δεν θα μπορούσε να τα έχει αποτρέψει όλα αυτά.

Αυτό το μωρό δεν ξέρω πώς θα μεγαλώσει. Ξέρω ότι τώρα κοιμάται και ξυπνάει ακούγουντας στη διάρκεια της μέρας κλάματα, φωνές, εντάσεις, αγωνία, και τις νύχτες αναστεναγμούς, βογγητά και ψίθυρους. Απελπισίας. Δεν ξέρω πόσοι πέθαναν δίπλα του, πόσες τελευταίες επιθανάτιες κραυγές αγωνίας άκουσε ως τώρα. Αυτό το μωρό το πιάνουν χέρια βρώμικα, επειδή δεν είχαν πού να πλυθούν, το ακουμπάνε χάμω στο σκουπιδότοπο που ζει και του υπόσχονται με κλάματα ή με κομμένη από την κούραση φωνή, μια καλύτερη ζωή.

Του υπόσχονται ένα μεγαλύτερο χαρτόκουτο, μια φυλακή της ψυχής μέσα στην προσφυγιά, στο ρατσισμό, στην αβεβαιότητα, και αυτό στην καλή περίπτωση.

Του υπόσχονται μια καλύτερη ζωή -να ζήσει δηλαδή περικυκλωμένο από ανθρώπους σαν κι αυτούς που κοιτάνε ετούτη τη φωτογραφία και δεν ιδρώνουν, που συνεχίζουν να μασουλάνε τα πατατάκια που άφησε ο κανακάρης μισοτελειωμένα στο τραπέζι της κουζίνας, που θα θυμίσουν στην κόρη φεύγοντας για το γυμναστήριο να πάρει το κινητό μαζί της μη της τύχει τίποτα μικρό κορίτσι στο δρόμο, που θα της πουν να θυμάται όταν βλέπει σκούρους να περνάει απέναντι και να μην τους κοιτάζει γιατί δεν ξέρεις τι κουμάσια είναι, και που όταν τη φώναξε στο δρόμο εκείνος ο σκουρόχρωμος να της δώσει το τσαντάκι με τα καλλυντικά που της έπεσε και που έμοιαζε με πορτοφόλι «ε, θα τον είδε ο κόσμος και δεν πρόλαβε να το χώσει στην τσέπη!» της είπες που σε κοιτούσε απορημένη γιατί ο σκούρος ψιλοκουρελής, της έδωσε πίσω τα πράγματά της, που μετά εσύ στο σπίτι απολύμανες με οινόπνευμα, μην πάθει καμιά χολέρα.

Αυτό το μωρό, θα διεκδικήσει μια καλύτερη ζωή πλάι σε ανθρώπους σαν κι εσένα, που πας και ταΐζεις τους Έλληνες σε συσσίτια της εκκλησίας με τα χτεσινά αποφάγια, γιατί αυτοί τα παίρνουν και λένε κι ευχαριστώ, όχι να κάνουν κιόλας και τους καμπόσους με φωνές και αγριάδες και να ζητάνε πράματα και θάματα λες και τους τα χρωστάμε.

Αυτό το σκουρόχρωμο μωρό θα διεκδικήσει μια καλύτερη ζωή πλάι στον άντρα σου που θα το πάρει στη δουλειά αν είναι αγόρι για χαμάλη, να κουβαλάει καφάσια στην κάβα, 12ωρα κι άμα έχει θα τον πληρώνει, άμα δεν έχει δεν τρέχει και τίποτα, κι αν είναι κορίτσι θα το πάρει ο αδελφός σου στην καφετέρια γκαρσόνα, θα το διατάζει, θα το προσβάλλει θα το ξεθεώνει, κι όταν το χουφτώσει, άμα τολμήσει να πει και κουβέντα η καριόλα αντί να πει κι ευχαριστώ, θα την πετάξει έξω γιατί δεν φτάνει που τους μαζέψαμε όλους εδώ χάμω θα μας μάθει και γράμματα! Όπως η άλλη η μαύρη που πήγε και του’φερε κάτι σωματεία και παπαριές κι ήρθε με το γκόμενο και κουνιότανε, και πήρε κι ο αδελφός σου δυο φουσκωτούς και του ξηγήσανε το όνειρο του μαλάκα, που χάθηκε ο κόσμος να πάει με μια Ελληνίδα, τόσα κορίτσια σαν τα κρύα τα νερά, με τη μαύρη βρήκε ο άπλυτος, αλλά τον βάλανε κι οι φουσκωτοί κι έφτυσε τρία δόντια κι ησύχασε.

Δεν ξέρω αν αυτό το μωρό θα πάει σχολείο, αν θα βρεθεί κοκαλωμένο από το κρύο, αν θα καταλήξει πρεζάκι στο δρόμο απ’ αυτά που περνάς και γυρνάς το κεφάλι σου με απέχθεια, γιατί δεν θα μπορούσε ποτέ να συμβεί σε σένα, ή στο δικό σου το παιδί, γιατί «άλλο εσύ» αυτά συμβαίνουν μόνο στους αλήτες και στους καμένους.

Αυτό το μωρό ότι κι αν απογίνει είναι ο καθρέφτης σου. Εσένα που καμαρώνεις ότι ζεις στο «λίκνο του πολιτισμού». Γιατί αυτός ο αχταρμάς είναι ο πολιτισμός σου έλληνα, ομοφοβικέ, ρατσιστή, που ξιπάζεσαι για τους αρχαίους σου προγόνους και μετά τρέχεις και προσκυνάς κόκαλα και εικόνες, και φιλάς βρωμόχερα που χαϊδεύουν ανήλικα τα βράδια στα μοναστήρια της ορθοδοξίας – της ορθοδοξίας που κατέστρεψε τα αρχαία με τους κασμάδες, με την ίδια μανία που κατέστρεφαν τα μάρμαρα πριν λίγους μήνες οι ISIS στo Iράκ κι εσύ τους κοίταγες στην τηλεόραση κι έλεγες «τους κωλοβάρβαρους».

Αυτό το μωρό ό,τι κι αν απογίνει είναι ο καθρέφτης σου, Ελληνίδα, εσένα που καμαρώνεις ότι ζεις στο «λίκνο του πολιτισμού» και λες το φλιτζάνι στη φιλενάδα σου την ώρα που βάφετε τα μαλλιά η μία της άλλης, γιατί πού λεφτά για κομμωτήριο, κι εκείνη σου λέει τα χαρτιά, κι ύστερα φρεσκοβαμμένες φτιάχνετε τη φανουρόπιτα, και πάτε στολισμένες και σταυροκοπιέστε στο άγιο να σας «φανερώσει» καμιά δουλειά για το παιδί, κι ανάβετε κεριά, και διαβάζετε τα ζώδια, όλα μαζί, ένας πολιτισμένος αχταρμάς, όλα φίρδην μίγδην, μια λασπουριά ψυχής μέσα στο λίκνο σας.

Αυτό που μηρυκάζετε όλοι, ξεδοντιάρηδες μέσα σε μια γρια Ευρώπη που αργοπεθαίνει, που την πνίγει το αίμα από τα εγκλήματα που έκανε αιώνες, που της έχει φτάσει ως το λαιμό, τη σκεπάζει, της ξεβάφει τα ρίμελ απ’τη μούρη, και πέφτουν οι μάσκες και δεν ξέρει από πού να γραπωθεί, εκτός απ’ το φασισμό, για να σώσει το τομάρι της.

Γιατί αυτό είναι το λίκνο σας, «ευρωπαίοι». Ένα χαρτόκουτο για σκουπίδια. Εκεί όπου υποβαθμίσατε την ανθρώπινη ζωή, να βρίσκεται αποκαλώντας την «λαθραία», με την αδιαφορία, την υποταγή, το ξεπούλημα, στον πολιτισμό του τίποτα, που δέχεστε να σας πουλάνε οι παγκόσμιες εξουσίες για ζωή.
I
I
I
I
I
I
I
I
I
I
I
I
I
Από την σελίδα «Πολιτισμός του site της ΟΓΕ:

Αφουγκραστείτε τις «φωνές» των σιωπηλών πραγμάτων
και δείτε τα με άλλο μάτι…
Τα χριστουγεννιάτικα σκουπίδια

Τα Χριστούγεννα είχαν περάσει προ πολλού. Το ίδιο και η Πρωτοχρονιά. Τα «Φώτα» έκανε τέτοιο παλιόκαιρο που έφυγαν χωρίς καλά-καλά κανείς να τα καταλάβει…
Μέσα στη γκρίζα κι ανεμοδαρμένη πολιτεία που τη μαστίγωνε ο χιονιάς οι περαστικοί ήταν λίγοι. Έκανε ψοφόκρυο κι έτρεχαν όλοι να χωθούνε στα σπίτια τους ή, τελοσπάντων, όπου μπορούσε ο καθένας να αναζητήσει λίγη ζεστασιά. Μεταξύ μας, τα σπίτια, μερικές φορές, ήταν πιο κρύα από το δρόμο, όμως αυτό είναι μία άλλη ιστορία.
Βρομόνερα κυλούσαν στα ρείθρα των πεζοδρομίων, όπου λουφαγμένα και ορφανά, φώλιαζαν μέσα, πάνω κι έξω από τους δημοτικούς κάδους τα χριστουγεννιάτικα σκουπίδια. Σε σακούλες πλαστικές ή τελείως γυμνά κι ασκέπαστα, όλα τ’ άχρηστα πια γιορτινά υπολείμματα που δε γινόταν να ξαναχρησιμοποιηθούν περίμεναν σιωπηλά τη μοίρα τους.
Σιωπηλά;… Όχι και τόσο. Αρκεί να ’χει κανείς αυτιά ν’ ακούει κι εγκέφαλο που να καταλαβαίνει. Δεν είναι όμως σίγουρο ότι τις έχουν όλοι οι άνθρωποι αυτές τις αρετές. Ακούν, βέβαια, με τ’ αυτιά τους και σκέφτονται με το μυαλό τους, αλλά μπορεί να μην αντιλαμβάνονται τι ακριβώς ακούν ή να μην ξέρουν τι μονοπάτια πρέπει ν’ ακολουθήσει η σκέψη τους. Επειδή όμως κι αυτό είναι άλλη ιστορία, ας γίνουμε εμείς τα κατάλληλα αυτιά και ο δραστήριος εγκέφαλος για να μπορέσουμε ν’ ακούσουμε και να καταλάβουμε για τι πράγμα κουβεντιάζει εκείνη η σιωπηλή –κατά τα φαινόμενα– παρέα των σκουπιδιών.
Δεν τη βλέπετε;… Να τη. Πλάι στο χριστουγεννιάτικο έλατο που ψυχορραγεί. Ναι, αυτό. Δεν πάει ούτε εικοσιτετράωρο που το παράτησαν πλάι στον κάδο της ανακύκλωσης. Στα κλαδιά του ακόμα «φυτρώνει» το ψεύτικο χιόνι. Στις μισοπεθαμένες βελόνες του είναι μπλεγμένα απομεινάρια από γιρλάντες, κι ένα σωρό χρυσόσκονη έχει κολλήσει στα αδειανά από στολίδια κλαδιά του.
Δίπλα στο πεσμένο έλατο, μια ανοιχτή πλαστική σακούλα φιλοξενεί, εκθέτοντάς τους στην κοινή θέα, μερικούς απόμαχους των χριστουγεννιάτικων γιορτών. Ούτε πολλοί είναι, ούτε σπουδαίοι.
P1030115sΈνα χριστουγεννιάτικο αστέρι με σπασμένες τις δύο από τις πέντε άκρες του. Ένα τριγωνάκι για κάλαντα που του λείπει το ταίρι του, δηλαδή το μεταλλικό ραβδάκι του. Ένα αδειανό κουτί από δώρο. Κι ένα… ολόκληρο, αφάγωτο μελομακάρονο!
Ε, δεν ήταν και καμιά επιφανής παρέα. Μάλλον κανένας δεν ανήκε στην «αριστοκρατία», ακόμα κι όταν ήτανε στα καλά του. Το αστέρι το είχαν αγοράσει από έναν πλανόδιο μετανάστη. Τα τριγωνάκια, έτσι κι αλλιώς, είναι τα πιο σκληρά εργαζόμενα χριστουγεννιάτικα αξεσουάρ. Το άδειο κουτί ήταν ξεχαρβαλωμένο και πολυχρησιμοποιημένο. Όσο για το μελομακάρονο, ήταν σκληρό σαν πέτρα και μπορούσε άνετα να σπάσει κεφάλια, έτσι και σκαρφιζόταν κανείς να το μεταχειριστεί σαν πολεμοφόδιο…
«Είμαι ο πιο άτυχος απ’ όλους…» θρήνησε το μελομακάρονο.
Είχε αργήσει πολύ να ξεπεράσει το σοκ της εγκατάλειψης και να παραδεχτεί ότι δεν επρόκειτο να το φάνε, αλλά θα το πέταγαν άσπλαχνα στα σκουπίδια!
«Μελομακάρονο είμαι στο κάτω-κάτω…» παραπονέθηκε στους υπόλοιπους «… είναι μεγάλη φιλοδοξία να θέλω κι εγώ να γλυκάνω έναν άνθρωπο;»
Η ιστορία του μελομακάρονου ήταν απλή. Ούτε κι εκείνο είχε σπουδαία καταγωγή. Το είχαν αγοράσει από ένα μικρό και ταπεινό συνοικιακό φούρνο. Δεν ήταν μέρος της υπερπαραγωγής κάποιου ονομαστού ζαχαροπλαστείου, ούτε γεννήθηκε χάρη στη μυστική συνταγή κανενός διάσημου σεφ της τηλεόρασης. Το είχαν πλάσει τα κουρασμένα χέρια μιας ξενυχτισμένης φουρνάρισσας και ταξίδεψε για τον προορισμό του μέσα σ’ ένα μικρούτσικο κουτάκι που, μόλις και μετά βίας, χώραγε καμιά δεκαριά από τ’ αδέρφια του.
«Κι ύστερα τι έγινε;» ήθελε να μάθει το χηρευάμενο τριγωνάκι.
2Η δική του ιστορία ήταν –έλεγε– ακόμα πιο θλιβερή. Το τριγωνάκι είχε εξυπηρετήσει στη ζωή του κάμποσους καλαντιστές. Η αλήθεια ήταν ότι, πριν χαθεί το ταίρι του, πρόλαβε να γνωρίσει όχι και λίγες δόξες. Όταν το παιδί ήτανε καλλίφωνο, το τριγωνάκι με το ραβδάκι του έκαναν ό,τι μπορούσαν για ν’ αναδείξουν το ταλέντο του. Όταν ήταν φάλτσο, τότε η δουλειά τους γινότανε πιο απαιτητική. Έπρεπε να καλύπτουν τις παραφωνίες και να μη νομίζετε πως αυτό ήταν τόσο εύκολη δουλειά!
Το μελομακάρονο ξέχασε για λίγο την απογοήτευσή του.
«Να ένα χρήσιμο επάγγελμα!» θαύμασε από μέσα του.
Και παραδέχτηκε –κι απέξω του– ότι, αν δεν ήταν μελομακάρονο, θα του άρεσε πολύ να είναι χριστουγεννιάτικο τριγωνάκι.
«Ναι, αλλά εσύ έχεις μία αυτοτέλεια, ενώ το τριγωνάκι όχι!» παρατήρησε περισπούδαστα το σακατεμένο αστέρι.
«Τι θα πει αυτό;» απόρησε το μελομακάρονο.
«Θα πει ότι εσύ δε χρειάζεσαι παρέα για να σε φάνε» μπήκε στη μέση και το ξεχαρβαλωμένο κουτί.
Αλήθεια ήταν αυτό. Το χριστουγεννιάτικο τριγωνάκι, όσο χρήσιμο κι αν ήταν, δεν μπορούσε να κάνει τίποτα χωρίς το «μαγικό» ραβδάκι του. Χωρίς αυτό δεν κατάφερνε να παράγει ήχους! Ήταν σύντροφοι στη δουλειά, σύντροφοι και στη ζωή. Έτσι, χάνοντας το ταίρι του, το καημένο το τριγωνάκι έχασε τα πάντα…
064-K-47731«Το μόνο που μπορώ πια να περιμένω» είπε στο μελομακάρονο «είναι να περάσει η σκουπιδιάρα του δήμου για να με πάει στη χωματερή. Ενώ εσένα, μπορεί να σε χάψει κανένας αδέσποτος σκύλος.»
«Ναι, αν τον καταπιεί αμάσητο…» παρατήρησε –όχι και πολύ ευγενικά– το χριστουγεννιάτικο αστέρι, αλλά το μελομακάρονο δεν παρεξηγήθηκε. Δεν ένιωθε καμιά έχθρα για τα αδέσποτα ζώα (κι η δική τους παρέα, άλλωστε, από αδέσποτους αποτελούνταν) και δεν θα αισθανόταν καθόλου καλά αν –έστω κι άθελα– γινόταν η αιτία να χάσει τα δόντια του κανένα πεινασμένο ζωντανό.
«Υπομονή!» σύστησε στους υπόλοιπους ενοίκους της σακούλας το κουτί του δώρου «Μέχρι αύριο που θα έρθει η σκουπιδιάρα, έχουνε να γίνουν πολλά πράγματα!»
«Σαν τι πράγματα δηλαδή;» ήθελε να μάθει το χριστουγεννιάτικο αστέρι.
Η δική του τύχη δεν μπορούσε να είναι και πολύ ευνοϊκή γιατί ένα αστέρι με τρεις άκρες γερές και δυο σπασμένες έχει πάψει να είναι αστέρι… Είχε καταντήσει τόσο απροσδιόριστο πράγμα που θα ’πρεπε να ’ναι κανείς μεθυσμένος για να του φανεί σαν κάτι χρήσιμο κι επιθυμητό.
Κι όμως! Το ξεχαρβαλωμένο κουτί είχε άλλη άποψη και μπορούσε επιπλέον να τη στηρίξει. Ο λόγος ήταν ότι δε βρισκότανε για πρώτη φορά στο δρόμο. Στην πραγματικότητα, το κουτί αυτό είχε μεγαλύτερη ηλικία και μεγαλύτερη ιστορία από εκείνη που έδειχνε.
«Είμαι σε θέση να σας διαβεβαιώσω ότι έχετε μπροστά σας το Μαθουσάλα των χριστουγεννιάτικων σκουπιδιών!» δήλωσε –όχι χωρίς κάποιο καμάρι– το παρατημένο κουτί.
Και διηγήθηκε την ιστορία του –όσα δηλαδή κομμάτια κατάφερε να θυμηθεί– γιατί τα επεισόδιά της ήταν πολλά και τα κεφάλαια μεγάλα.
Το μελομακάρονο, το αστέρι και το χηρευάμενο τριγωνάκι έμαθαν με κατάπληξη ότι η σκούφια του προσωρινού συγκατοίκου τους κρατούσε από πολύ ψηλά! Και δεν του φαινόταν… Ήταν ωστόσο αλήθεια γιατί, στις αρχές της καριέρας του, είχε φιλοξενήσει ένα ακριβό δώρο, αγορασμένο από ένα πολύ της μόδας μαγαζί.
«Το πρώτο σπίτι που μου έτυχε ήταν ένα παλάτι!» πληροφόρησε την παρέα του, χωρίς όμως να κοκορεύεται.
kalantaΤο κουτί δεν ήταν περήφανο για την καταγωγή του που καθόλου δεν το βοήθησε στο να γνωρίσει την ευτυχία. Από τη δεύτερη κιόλας μέρα της σταδιοδρομίας του, λίγο έλειψε να καταλήξει, το δύστυχο, στα σκουπίδια! Οι πλούσιοι που έμεναν σ’ εκείνο το σπίτι δε χρειάζονταν κουτιά, ας ήταν και γαλαζοαίματα. Έτσι, το υπηρετικό προσωπικό διατάχτηκε να ξεφορτωθεί τη χριστουγεννιάτικη «σαβούρα» στους κάδους. Καλά που η παραδουλεύτρα του πλουσιόσπιτου σκέφτηκε να το πάρει για το σπίτι της… Εκεί φιλοξένησε ένα άλλο δώρο, πολύ πιο φτηνό βέβαια από το πρώτο, τουλάχιστον όμως μπήκε κάτω από το χριστουγεννιάτικο δέντρο. Στη συνέχεια ξέπεσε κι άλλο κι έγινε (με τη σειρά) κουτί του ραψίματος, κουτί για κέρματα και, στο τέλος, κουτί για τα χαμένα ταίρια. Φιλοξενούσε δηλαδή όποιο αντικείμενο είχε χάσει το ταίρι του ή τους συγγενείς του: κουμπιά, κάλτσες, φιόγκους για τα μαλλιά…
Στο σημείο αυτό το κουτί (που είχε αρχίσει λίγο να τα χάνει λόγω ηλικίας) κατάλαβε ότι έκανε γκάφα, γιατί το χηρευάμενο τριγωνάκι θυμήθηκε το χαμένο ραβδάκι κι άρχισε να χαλάει τον κόσμο με τα ξεφωνητά του. Ευτυχώς, η περιέργεια για τη συνέχεια της ιστορίας αποδείχτηκε μεγαλύτερη από τη θλίψη για τον αδικοχαμένο σύντροφο και, σε λίγη ώρα, το τριγωνάκι παρηγορήθηκε.
«Ε… να μην τα πολυλογώ…» είπε ο Μαθουσάλας (φοβούμενος τίποτα καινούργια ξεσπάσματα) «…τα επόμενα Χριστούγεννα γνώρισα και τους κάδους…»
Μετά από τόσο μακριά θητεία στο σπίτι της παραδουλεύτρας, το πρώην κομψό κουτί δεν είχε πια μούρη για κάτω από το δέντρο και πετάχτηκε –τελικά– στα σκουπίδια.
«Και τι έγινε παρακάτω;» ανυπομόνησε το σπασμένο αστέρι.
DSC02675Το κουτί-Μαθουσάλας είχε υποσχεθεί «να γίνουν πολλά», όμως με τη μέχρι τώρα εξέλιξη της ιστορίας, το αστέρι δεν τα ’βλεπε να συμβαίνουν… Αλλά το μελομακάρονο, που δεν είχε ξανακούσει ιστορίες, κλεισμένο όπως ήτανε στη σκοτεινιά του κουτιού, είχε μείνει με το στόμα ανοιχτό (κι αν του απόμενε καθόλου μέλι, θα του ’τρεχαν τα μέλια, όπως στα παιδιά τρέχουνε τα σάλια, όταν ακούνε κάτι ενδιαφέρον).
«Τα παράξενα που συμβαίνουν στους κάδους μπορεί να συμβούν οποιαδήποτε στιγμή, τα πιο πολλά όμως συμβαίνουν όταν πέφτει το σκοτάδι» δήλωσε με στόμφο το ξεχαρβαλωμένο κουτί.
Έτσι, οι νεοφερμένοι έμαθαν ότι τους κάδους δεν τους επισκέπτεται μόνο η σκουπιδιάρα. Πολύ πριν εμφανιστούν οι εργάτες του δήμου με τα θηριώδη μηχανήματά τους, ένα σωρό κόσμος υποβάλλει τα σέβη του στη μοσχοβολιστή γειτονιά τους.
«Θες να πεις ότι ψάχνουν στα σκουπίδια;!» ρώτησαν με μια φωνή το μελομακάρονο, το αστέρι και το χριστουγεννιάτικο τριγωνάκι.
«Αυτό ακριβώς κάνουν! Οι κάδοι (κι όχι μονάχα της ανακύκλωσης) είναι το σούπερ μάρκετ των φτωχών και των άστεγων.»
Το κουτί-Μαθουσάλας –όπως τους εξήγησε– πέρασε πολλά Χριστούγεννα κάτω από δέντρα οικογενειών που το ψάρεψαν, μαζί με άλλα «άχρηστα» πράγματα από τα σκουπίδια.
«Τους χρησίμευα μόνο για ντεκόρ, αφού δεν είχαν λεφτά να πάρουν δώρα και να βάλουν κάτι μέσα. Κι όμως! Ήταν ωραία τα Χριστούγεννα εκεί γιατί σε κάτι τέτοια σπίτια μ’ εκτιμούσαν πραγματικά. Ένιωθα όμορφος και χρήσιμος αφού για κείνους τους ανθρώπους αντιπροσώπευα την ελπίδα!»
«Και τι σόι ελπίδα είναι αυτή;» αναρωτήθηκε το αστέρι.
Δεν είχε καθόλου πείρα από τη ζωή, γιατί δεν πρόλαβε να γνωρίσει τον κόσμο. Η ποιότητά του ήτανε τόσο κακή που έσπασε σχεδόν αμέσως, και μόνο η φιλευσπλαχνία εκείνων που το αγόρασαν δεν το οδήγησε την ίδια στιγμή στους κάδους και (όπως φοβόταν) στη σκουπιδιάρα και τη χωματερή.
«Η ελπίδα ότι τα πράγματα μπορούν ν’ αλλάξουν και θ’ αλλάξουν» απάντησε το πολύπειρο κουτί.
Το μελομακάρονο (που είχε μικρότερη πείρα της ζωής ακόμα κι από τ’ αστέρι) ήθελε να ρωτήσει πώς θ’ άλλαζαν, όμως αυτό ούτε το κουτί ήξερε να το απαντήσει. Ήταν –είπε– δουλειά των ανθρώπων. Ήξεραν εκείνοι τι έπρεπε να κάνουν…
Ήξεραν;… Το τριγωνάκι για τα κάλαντα αναρωτιόταν. Δεν πρόλαβε όμως ν’ αναρωτηθεί πολύ. Είχε πέσει πια το σκοτάδι κι άρχισε ν’ αντιλαμβάνεται γύρω τους κάτι περίεργες κινήσεις.
melomakarona1-620×330Μια χερούκλα είχε χωθεί μέσα στη σακούλα με τα χριστουγεννιάτικα σκουπίδια και την ψαχούλευε με ζήλο. Το αστέρι, το κουτί-Μαθουσάλας, το τριγωνάκι χωρίς ταίρι και το αφάγωτο μελομακάρονο είδαν να σκύβει από πάνω τους η πονηρούτσικη μουσούδα ενός γέρου.
«Α… χριστουγεννιάτικα καλούδια!» άκουσαν τη φωνή του γέρου να τα προσφωνεί.
«Πού τα είδε;…» αναρωτήθηκε το αστέρι.
Ο αέρας είχε πέσει κάπως, αλλά το κρύο όλο και δυνάμωνε. Ένα ψιλό χιονόνερο έπεφτε, αραιό και παγωμένο. Ο γέρος κιαλάρισε το μισοπεθαμένο δέντρο.
«Ωραίο στρώμα…»
Άδραξε το πεταμένο έλατο απ’ τη βάση και το ’συρε κάτω από ένα υπόστεγο. Ύστερα γύρισε για τη σακούλα με τα «καλούδια». Κάτω από το υπόστεγο, τα χριστουγεννιάτικα σκουπίδια είδαν αραγμένο ένα καρότσι από σούπερ-μάρκετ, γεμισμένο ως επάνω με παλιοπράματα που ήταν, φαίνεται, τα υπάρχοντα του γέρου. Οι τέσσερις συγκάτοικοι της σακούλας κατάλαβαν ότι επρόκειτο για άστεγο.
c573db18601f1077522f4714bea2bb7eΟ άστεγος είχε κάνει τα κουμάντα του. Πρώτα έβγαλε από το καρότσι μια χοντρούτσικη κουβέρτα. Την έστρωσε πάνω στα κλαδιά του ελάτου και θρονιάστηκε σαν τον Αϊ-Βασίλη στο έλκηθρό του. Άδειασε τη σακούλα πάνω στην κουβέρτα. Από κάποια τσέπη είχε ξετρυπώσει έναν αναπτήρα, αλλά δεν άναβε.
«Δεν πειράζει» είπε «Κάνει και το φανάρι του δρόμου.»
Το φανάρι του δρόμου δε φώτιζε και πάρα πολύ, αλλά τα μικρούτσικα μάτια του άστεγου ήταν συνηθισμένα. Έτσι, ήρθαν στο «φως» όλα τα θέλγητρα του σακατεμένου άστρου, του άδειου κουτιού, του άχρηστου χριστουγεννιάτικου τριγώνου και του πετρωμένου μελομακάρονου…
Σε λίγη ώρα, τα πάντα είχαν τακτοποιηθεί. Θρονιασμένος στο «έλκηθρο», ο άστεγος καμάρωνε το καινούργιο του αστέρι (που το είχε στήσει πάνω στο καρότσι) κι έγλυφε απολαυστικά το μελομακάρονο. Έτσι απολιθωμένο που ήταν, σκεφτόταν, θα κρατούσε για πολλή-πολλή ώρα, ίσως και μέχρι αύριο. Το κουτί-Μαθουσάλας, έστω και ξεχαρβαλωμένο, του χρησίμεψε πολύ. Ένα σωρό ψιλοπράγματα, που τα είχε σκόρπια μέσα στο καρότσι, βρήκαν τώρα τη θέση τους και μάλιστα βολεύτηκαν τόσο καλά σα να ήξεραν από την αρχή ότι ανήκαν εκεί μέσα. Όσο για τα καθυστερημένα κάλαντα (μια και τα Χριστούγεννα είχαν περάσει), δεν του έλειψαν ούτε αυτά. Το χηρευάμενο τριγωνάκι ξαναπαντρεύτηκε μ’ ένα παλιό κουτάλι κι έκανε την ίδια καλή δουλειά όπως πριν. Μάλιστα χρειάστηκε να την κάνει ακόμα καλύτερα. Τα φάλτσα του γέρου ήταν αδύνατο να τα υποφέρεις…
Ε. Κ.

I
I
I
I
I
I
I
I
I
I
I
Αν υπάρχει ένα πράγμα που ποτέ δεν αμφισβητείται, αυτόΙ
Ι
είναι η Ευρωπαϊκή Ένωση. Κι αν υπάρχει ένα άλλο πράγμα που επίσης δεν αμφισβητείται ποτέ εντός της ΕΕ, αυτό είναι η εξωτερική πολιτική της. Η ΕΕ είναι δύναμη ειρήνης, σταθερότητας και ασφάλειας – το ξέρετε ήδη φαντάζομαι, θα το έχετε ακούσει εδώ κι εκεί, από δεξιούς κι αριστερούς, μνημονιακούς και άλλους. Κι αν η πραγματικότητα δεν συμβαδίζει μ’ αυτό, τόσο το χειρότερο γι’ αυτήν – για την πραγματικότητα. Μια σχετικά άγνωστη πτυχή της ιστορίας του ISIS – της ισλαμιστικής οργάνωσης που σπέρνει τον τρόμο σε Ιράκ και Συρία – είναι η υποστήριξη που έλαβε από την ΕΕ. Για την ακρίβεια: η ΕΕ χρηματοδότησε τον ISIS. Πώς; Μέσω της άρσης του εμπάργκο στις εισαγωγές πετρελαίου από τη Συρία. Τον Απρίλιο του 2013, οι υπουργοί εξωτερικών της ΕΕ απέσυραν όλες τις κυρώσεις που μπλόκαραν την εισαγωγή συριακού πετρελαίου. Έτσι μπόρεσαν οι ομάδες που βρίσκονταν στο βορειο-ανατολικό τμήμα της Συρίας – ανάμεσά τους και ο ISIS – να ενισχυθούν οικονομικά από τις πετρελαιοπηγές που έλεγχαν. Και δεν μιλάμε για κάποιο «λάθος», μια «αβλεψία» των Ευρωπαίων κλπ. Μιλάμε για μια απόφαση που ελήφθη με ρητό στόχο τη διευκόλυνση της ροής πετρελαίου από τις οργανώσεις της συριανής αντιπολίτευσης προς στο εξωτερικό. Και είναι αυτή ακριβώς η απόφαση που συνέβαλε στη σταθεροποίηση της οικονομικής βάσης του ISIS εντός της Συρίας, και στην επέκτασή της οργάνωσης στο βόρειο Ιράκ. «Είναι σημαντικό για μας να στείλουμε ένα σινιάλο ότι είμαστε ανοιχτοί να βοηθήσουμε με κάθε δυνατό τρόπο» δήλωνε στις 22 Απριλίου του 2013 ο υπουργός εξωτερικών της Βρετανίας Ουίλιαμ Χέιγκ. «Πρέπει να κάνουμε περισσότερα για να βοηθήσουμε τη συριανή αντιπολίτευση».[i] Αντίστοιχα, ο Γερμανός υπουργός εξωτερικών, Γκίντο Βεστερβέλλε, αποσαφήνιζε την ίδια μέρα: «Επιθυμούμε να υπάρξει οικονομική ανάπτυξη στις περιοχές που ελέγχονται από την αντιπολίτευση, και γι’ αυτό θα άρουμε τις κυρώσεις που εμποδίζουν το έργο των μετριοπαθών δυνάμεων της αντιπολίτευσης».[ii] Στην πορεία, αυτοί που βοηθήθηκαν ήταν οι τζιχαντιστές. Το πόσο μετριοπαθείς είναι αυτοί, βεβαίως, το βλέπουμε καθημερινά, με τελευταία πράξη …μετριοπάθειας την εκτέλεση εκατοντάδων αιχμαλώτων πολέμου, ύστερα από την κατάληψη της αεροπορικής βάσης Τάμπκα. Η άρση του εμπάργκο πέρασε το μήνυμα στις οργανώσεις της αντιπολίτευσης να ξεκαθαρίσουν τους λογαριασμούς μεταξύ τους, ώστε να αποκτήσουν τον έλεγχο των πετρελαϊκών πόρων. «Η απόφαση της ΕΕ θα μπορούσε να εντείνει τη βία στη Συρία, ξεκινώντας έναν αιμοσταγή ανταγωνισμό για τον έλεγχο ενός πόρου που φθίνει ύστερα από δύο χρόνια ενός σκληρού εμφυλίου πολέμου», προέβλεπε σε ανύποπτο χρόνο το TIME.[iii] Και καθώς νικητής σ’ αυτόν τον ανταγωνισμό βγήκε ο ISIS, μπορούμε να εξάγουμε το ασφαλές συμπέρασμα ότι, de facto, η ΕΕ κατέληξε να ενισχύει οικονομικά τις στρατιωτικές του προσπάθειες. Παράλληλα, με την πολιτική της η ΕΕ ενθάρρυνε την πλήρη λεηλασία των κρατικών πόρων και εγκαταστάσεων από δυνάμεις τις οποίες η ΕΕ υποτίθεται ότι αντιμάχεται. «Είναι γεγονός ότι πολλές από τις πετρελαιοπηγές που βρίσκονται στα χέρια των ανταρτών είναι υπό τον έλεγχο της Jabhat al-Nusra, που έχει δηλώσει πίστη στην al-Qaeda».[iv] Όταν λοιπόν από δω κι εμπρός δείτε τους υπουργούς εξωτερικών των κρατών-μελών της ΕΕ να συσκέπτονται και τους αρχηγούς τους να ανησυχούν για τις εξελίξεις στη Μέση Ανατολή, θυμηθείτε: η Ευρώπη βούτηξε – ξανά – τα χέρια της στο αίμα, με στόχο αυτήν τη φορά να ξεφορτωθεί το καθεστώς Άσαντ. «Η απόφαση της ΕΕ να άρει τις κυρώσεις στο πετρέλαιο της Συρίας για να βοηθήσει την αντιπολίτευση, επιτάχυνε τη μάχη για τον έλεγχο πηγών και αγωγών στις περιοχές που ελέγχονται από τους αντάρτες και συνέβαλε στη σταθεροποίηση της εξουσίας των τζιχαντιστικών ομάδων επί των κρίσιμων πόρων της χώρας».[v] Δεν το λέει κάποιος κακός κομμουνιστής αυτό, το λέει ο Guardian. Έτσι έχουν τα πράγματα με την ΕΕ, που εξάγει σταθερότητα και ασφάλεια – αλλά κάποιες φορές εξάγει και χρήμα στα παρακλάδια της al-Qaeda. Και καμιά προσπάθεια αντιστροφής αυτής της καταστροφικής πολιτικής, κατόπιν εορτής, δεν μπορεί να καλύψει τις εγκληματικές αποφάσεις που ελήφθησαν μέχρι σήμερα και συνέβαλλαν – μαζί με μια σειρά άλλων παραγόντων – στην ασύλληπτη αποσταθεροποίηση και το αιματοκύλισμα της περιοχής.

(Aναδημοσίευση από το site «Κίνηση απελάστε το ρατσισμό»
I
I
I
I
I
I
I
I
I
I
I
και ξανά “ΌXI” και πάλι “OXI”!
Πρώτη καταχώρηση: 28/06/2015 – 21:00
Τελευταία δημοσίευση: 11:00Ο Νίκος Μπογιόπουλος στον eniko
“ΌXI” και ξανά “ΌXI” και πάλι “OXI”!
Ερώτηση 1η: Μόλις πριν από 5 μήνες δόθηκε μια καθαρή λαϊκή εντολή: Να μπει τέλος στη λιτότητα, να καταργηθούν τα Μνημόνια. Γιατί λοιπόν χρειάζεται δημοψήφισμα η Κυβέρνηση για να εφαρμόσει μια λαϊκή εντολή η οποία της έχει δοθεί ήδη με τις εκλογές και μάλιστα ξεκάθαρα; Εκτός εάν το δημοψήφισμα γίνεται για άλλο λόγο. Αλλά για ποιόν;

Ερώτηση 2η: Ο κ. Τσίπρας λέει ότι είναι άλλο πράγμα να έχεις την κυβέρνηση και είναι άλλο πράγμα να έχεις την εξουσία. Σωστά. Η κυβέρνηση επίσης καταγγέλλει ότι στο εσωτερικό της χώρας πολιτικοί της αντίπαλοι, μιντιακά συγκροτήματα κ.λπ. δρουν με όρους «πέμπτης φάλαγγας» και σαν «εσωτερική τρόικα». Γιατί λοιπόν η Κυβέρνηση δίνει περιθώριο κινήσεων σε αυτή την «πέμπτη φάλαγγα»; Γιατί, αντί να εφαρμόσει την πολιτική της κατάργησης των Μνημονίων για την οποία ψηφίστηκε στις εκλογές επιτρέπει σε αυτήν την «πέμπτη φάλαγγα» – όπως η ίδια την χαρακτηρίζει – να μετατρέψει τις απειλές, την κινδυνολογία, τους εκβιασμούς σε σκηνικό απόλυτης τρομοκράτησης του λαού με κίνδυνο την υφαρπαγή του «ναι» από λαϊκά στρώματα;

Τι μέτρα, τι προετοιμασία, υπήρξε όλο το προηγούμενο διάστημα ή ακόμα και τώρα από την κυβέρνηση για να αποτραπούν παιχνίδια πανικού όπως αυτά με τις τράπεζες, τα βενζινάδικα, τα σούπερ μάρκετ; Και τελικά αυτή η τακτική τι ενισχύει; Είναι ή δεν είναι εργαλείο στα χέρια εκείνων που σπρώχνουν ανθρώπους στο «ναι» με κίνδυνο αυτό να υπερισχύσει δίνοντας τη δυνατότητα στους δυνάστες εντός και εκτός των τειχών να λένε ότι ο ελληνικός λαός «θέλει Μνημόνια» (!) και καλλιεργώντας στο εσωτερικό της χώρας τη λογική του «σφάξε με αγά μου ν’ αγιάσω», υπονομεύοντας για μακρύ διάστημα το αίτημα μιας άλλης προοπτικής για τον τόπο;

Ερώτηση 3η: Πριν τις εκλογές, ο κ. Τσίπρας ισχυριζόταν ότι στις διαπραγματεύσεις που θα έκανε με τους εταίρους ως πρωθυπουργός, εκείνοι θα κάμπτονταν ή ότι εάν δεν κάμπτονταν εκείνος σε κάθε περίπτωση θα εφάρμοζε το πρόγραμμά του. Τίποτα από όλα αυτά δεν επαληθεύτηκε. Ο κ. Τσίπρας μας λέει ότι και μετά το δημοψήφισμα, πάλι με τους ίδιους «εταίρους, φίλους» και «θεσμούς» θα πάει να διαπραγματευτεί. Εάν και πάλι του πουν «όχι», εκείνος αυτή τη φορά τι θα κάνει; Αυτό δεν μας το απαντάει…

Ερώτηση 4η: Ο κ. Τσίπρας, όχι μόνον δεν απαντάει τι θα κάνει αν οι εκβιαστές, οι γκάγκστερ, οι τοκογλύφοι, παραμείνουν εκβιαστές, γκάγκστερ και τοκογλύφοι, αλλά προεξοφλεί κιόλας ότι το «όχι» στο δημοψήφισμα δεν συνιστά αποχώρηση από την Ευρωπαϊκή Ένωση. Προεξοφλεί ότι το «όχι» στο δημοψήφισμα θα συνιστά παραμονή στο τραπέζι για «ειλικρινή» και «έντιμη», όπως συνεχίζει να λέει, συμφωνία με τους «εταίρους». Ότι το «όχι» που επιδιώκει δεν είναι απόφαση ρήξης με την Ευρωπαϊκή Ένωση. Προεξοφλεί δηλαδή ότι το «όχι» που ζητά από τον ελληνικό λαό, το ζητά για να διατηρήσει τον ελληνικό λαό στην αρένα των εκβιαστών, των γκάγκστερ και των τοκογλύφων! Αλλά αυτό το «όχι», όπως δηλώνει ότι θα το ερμηνεύσει ο κ. Τσίπρας, σε τι διαφέρει στρατηγικά από το «ναι»;

Ερώτηση 5η: Ο κ. Τσίπρας δήλωσε στη Βουλή το Σάββατο ότι το Μνημόνιο είναι μια τραγωδία που πρέπει να τελειώσει. Αλήθεια: Η υπογραφή του κ.Τσίπρα κάτω από τη συμφωνία της 20ης Φεβρουαρίου που παρέτεινε το Μνημόνιο, η υπογραφή του κάτω από τις «47 σελίδες», η υπογραφή του κάτω από τις επόμενες «10 σελίδες», είναι αντιμνημονιακές; Έτσι ισχυρίζεται ψευδώς ο κ. Τσίπρας. Αλλά τότε, μπροστά σε ένα τέτοιο θεόρατο ψέμα, είναι μεμψίμοιρο και κακόπιστο να υποθέσει κανείς ότι το «όχι» που ζητάει εναντίον του «Μνημονίου των θεσμών», ο κ.Τσίπρας το θέλει για να λειτουργήσει ως δούρειος ίππος για το «ναι» στα «Μνημόνια των 47 + 10 σελίδων»;

Ερώτηση 6η: Είπε ο κ. Τσίπρας στη Βουλή ότι στα προτεινόμενα Μνημόνια των «47 + 10 σελίδων» που φέρουν τη δική υπογραφή, τα βάρη επιμερίζονται με κριτήριο τη δικαιοσύνη! Αλλά αν είναι δικαιοσύνη ο ΕΝΦΙΑ τουλάχιστον μέχρι το 2016, οι νέες μειώσεις μισθών και συντάξεων, οι νέοι φόροι 2 δις. ευρώ μέσω ΦΠΑ, το ξεπούλημα αεροδρομίων, λιμανιών, δρόμων, επιχειρήσεων και ολόκληρων περιοχών (Ελληνικό), τότε αυτό λέει ή δεν λέει κάτι για τη γενική κατεύθυνση της κυβερνητικής πολιτικής; Λέει ή δεν λέει κάτι για την πορεία της κυβερνητικής πολιτικής και μετά από ένα δημοψήφισμα όπου θα έχει εγκριθεί αυτή η «δίκαιη» και «αντιμνημονιακή» – τάχα – πολιτική;

Ερώτηση 7η: Ακόμα και τώρα, και μάλιστα στο όνομα της Αριστεράς, ο κ. Τσίπρας μιλάει για τις «ιδρυτικές αξίες» της ΕΕ και για το «κοινό ευρωπαϊκό μας σπίτι». Λες και δεν υπήρξε ποτέ η ΕΔΑ που μάλλον δεν θα ήταν και τόσο Αριστερή όσο ο ΣΥΡΙΖΑ και γι’ αυτό ενδεχομένως ό,τι σήμερα ο κ. Τσίπρας το εμφανίζει σαν «δημοκρατικό κεκτημένο της Ευρώπης», η ΕΔΑ το χαρακτήριζε (από την πρώτη στιγμή της ίδρυσης της ΕΟΚ) ως λάκκο των λεόντων. Λες και οι «μεγάλοι ευρωπαϊστές ηγέτες» στους οποίους υποκλίνεται ο κ. Τσίπρας δεν είναι αυτοί που δημιούργησαν τα «λευκά κελιά» στις χώρες τους ή που μετέτρεπαν τον Μάη του ‘68 σε παρέλαση τεθωρακισμένων στους δρόμους του Παρισιού. Λες και δεν υπήρξε ποτέ το Μάαστριχτ και η σιδερένια μπότα του γερμανού τραπεζίτη. Λες και δεν υπήρξε ποτέ το ευρώ ως μεταμφιεσμένο μάρκο. Λες και δεν υπήρξε ποτέ ο βομβαρδισμός και η διάλυση της Γιουγκοσλαβίας. Λες και δεν υπάρχει η τωρινή συνεργασία της ΕΕ με τους ναζί και τους φασίστες της Ουκρανίας. Λες και τα 30 εκατ. ανέργων και τα 100 εκατ. φτωχών της ΕΕ έχουν προκύψει «κατά λάθος» και δεν είναι απότοκο των πραγματικών «ιδρυτικών αξιών» του μεγάλου κεφαλαίου της Ευρώπης. Αλλά να που ο κ. Τσίπρας για να πουλήσει φύκια με μεταξωτές κορδέλες όσον αφορά τον χαρακτήρα της ΕΕ προσθέτει στο τέλος κι ένα «όχι». Σε τι διαφέρουν τα δικά του φύκια από τα φύκια των άλλων με το «ναι»;

Ερώτηση 8η: Τρεις μόλις μέρες πριν από την εξαγγελία του δημοψηφίσματος που έχει συνδυαστεί με πολλά «λεβεντοκοτρωνέικα» και «εθνικοκυριαρχικά» από τον κ. Τσίπρα, ο κ. Βαρουφάκης ομολόγησε ότι η κυβέρνηση πρότεινε στο Eurogroup τη λειτουργία ενός αυτοματοποιημένου μηχανισμού που θα κόβει δαπάνες, δηλαδή μισθούς και συντάξεις, εάν δεν εκτελείται σωστά ο προϋπολογισμός, λέγοντας ότι ο μηχανισμός αυτός θα ενεργεί και θα αποφασίζει στα πλαίσια των ευρωπαϊκών κανόνων ανεξάρτητα και πάνω από την όποια εκλεγμένη ελληνική κυβέρνηση! Αυτή η «λεβεντιά» συνιστά «ναι» ή «όχι»;

Δημοψήφισμα λοιπόν. Ο λόγος στον λαό, λοιπόν. Ναι, δημοψήφισμα. Αλλά σε ποιό ερώτημα; Σε ένα ερώτημα που το υπονομευμένο «όχι» του θα αξιοποιηθεί ως το αμπαλάζ του υποτελούς, του ραγιάδικου «ναι»; Σε ένα δημοψήφισμα που όσα αντιδραστικά εμπεριέχει το «ναι» του εισάγονται από την πίσω πόρτα με το περιτύλιγμα του «όχι»;

Ο λόγος στο λαό, λοιπόν. Ναι, αλλά τι είδους ελευθερία λόγου είναι αυτή όταν το δικαίωμα του λαού να μιλήσει καθορίζεται με βάση τα όρια και τις συντεταγμένες του Άννα και του Καϊάφα;

Τι δημοψήφισμα; Εκεί που το «ναι» ισοδυναμεί με τον Αρμαγεδδώνα του «Μνημονίου των θεσμών» και εκεί που το «όχι» ισοδυναμεί με το τσουνάμι του «Μνημονίου των 47 + 10 σελίδων»;

Τι δημοψήφισμα; Εκεί που το «ναι» στην εξαθλίωση, την καταστροφή, την εξάρτηση συναντιέται σε ένα σικέ γήπεδο διαπραγμάτευσης με το «όχι» της τάχα μου «δημιουργικής ασάφειας» και με τους επαίσχυντους, αντιλαϊκούς – και ανέντιμους – συμβιβασμούς;

Δημοψήφισμα λοιπόν. Αλλά αφού το κάνουν που το κάνουν και χωρίς αυταπάτες για το πώς επιδιώκουν να διαμορφώσουν την «ελεύθερη βούληση» των ψηφοφόρων, χωρίς αυταπάτες ότι οι μεν θέλουν το «ναι» για να επιβάλλουν το «όχι» στα δικαιώματα του λαού, και οι δε θέλουν ένα «όχι» για να συνεχίσουν να λένε «ναι» στην καταστρατήγηση των δικαιωμάτων του λαού, ας το αξιοποιήσουμε.

Πώς; Ακόμα κι αν η δημοκρατία τους είναι τόσο δημοκρατική ώστε να θεωρεί… άκυρο ό,τι αρνείται τόσο τη Σκύλλα όσο και τη Χάρυβδη, ακόμα κι αν θεωρούν ότι είναι… άκυρο να διαλέγεις άλλο δρόμο από εκείνον που περνά μέσα από τις Συμπληγάδες, έχει μεγάλη σημασία να καταγραφεί με τρόπο ανόθευτο, πολιτικά έγκυρο και μετρήσιμο στην κάλπη το μόνο ουσιαστικό, ελπιδοφόρο και εξεργετικό «Όχι» που υπάρχει:

«Όχι στην ΕΕ- αποδέσμευση τώρα» από τον «λάκκο των λεόντων»!

Ένα «Όχι» που κανείς δεν θα μπορεί τη Δευτέρα να το μακιγιάρει όπως θέλει. Ένα «Όχι» που θα κατατεθεί στους αγώνες του λαού και δεν θα επιδέχεται καμίας «ασάφειας».

«Όχι και ξανά Όχι και πάλι Όχι», λοιπόν! «Όχι σε όλα τα Μνημόνια»! «Όχι και στις υπογραφές – Όχι και στις διαπραγματεύσεις Μνημονίων»! «Όχι στον λάκκο των λεόντων»! «Όχι στα δεσμά της ΕΕ»! Αποδέσμευση! Τώρα!
I
I
I
I
I
I
I
I
I
I
I
ΠΡΩΤΟΜΑΓΙΑ


ΝΙΚΟΣ ΜΠΟΓΙΟΠΟΥΛΟΣ ΝΙΚΟΣ ΜΠΟΓΙΟΠΟΥΛΟΣ • 30 ΑΠΡΙΛΙΟΥ 2015, 09:20 • ΠΡΟΒΟΛΕΣ 383
«Εμείςπαραβήκαμε τους νόμους σας,για να δείξουμε στο λαό σε τι αποβλέπουν όλοι σας οι θεσμοί: στο να εγκαθιδρύσουν, στη χώρα αυτή, μία ολιγαρχία, όμοια της οποίας σε κτηνωδία, δεν υπάρχει πουθενά στη Γη!

Αν πιστεύετεότι με το να μας κρεμάσετε θα εξουδετερώσετε το κίνημα των εργαζομένων, το κίνημα από το οποίο εκατομμύρια ανθρώπινα πλάσματα που σέρνονται στη φτώχεια και στη μιζέρια, περιμένουν τη λύτρωσή τους -αν αυτή είναι η γνώμη σας- τότε κρεμάστε μας!

Εδώ θα ποδοπατήσετε μία μικρή σπίθα, εκεί όμως και πιο πέρα και απέναντι και γύρω μας παντού, θα ξεπεταχτούν οι φλόγες. Η φωτιά είναι υπόγεια και δε θα μπορέσετε να τη σβήσετε…».

Αυτά ήταν τα λόγια με τα οποία ο Αύγουστος Σπάις, ένας από τους ηγέτες της εξέγερσης του Μάη, απευθύνθηκε στους δικαστές του την ώρα που εκείνοι τον έστελναν μαζί με τους συντρόφους του στην αγχόνη.

Αυτά στο Σικάγο του 1886.

Σήμερα, στην Ελλάδα του 2015, παραμονή Πρωτομαγιάς, συνεχίζουν να συμβαίνουν τα εξής:

Σύμφωνα με τα στοιχεία του Γραφείου Προϋπολογισμού της Βουλής οι Έλληνες που ζουν σε συνθήκες ένδειας, φτώχειας και κοινωνικού αποκλεισμού ανέρχονται στα 6 εκατομμύρια.
Σύμφωνα με τα στοιχεία της ΕΛΣΤΑΤ τα νοικοκυριά που έχουν τη δυνατότητα να εξασφαλίσουν θέρμανση για τα σπίτια τους μειώθηκαν κατά 31,3%.
Σύμφωνα με τα στοιχεία του ΟΑΕΔ το ποσοστό ανεργίας των νέων έχει ανέλθει στο 60%.
Σύμφωνα με την έρευνα της εταιρείας «Wealth-Χ» και της ελβετικής τράπεζας UBS στην Ελλάδα το 2014 είχαμε 11 κροίσους από 9 το 2013, οι οποίοι αύξησαν την περιουσία τους από τα 16 δισ. δολάρια στα 18 δισ. δολάρια (14,2 δισ. ευρώ). Σύμφωνα με την ίδια έρευνα επιβεβαιώνεται η τάση μετατροπής της Ελλάδας στη χώρα «με τον δεύτερο αυξανόμενο πληθυσμό πολυεκατομμυριούχων στην Ευρώπη».
Και μετά τις εκλογές, λοιπόν, σε μια χώρα που 6 εκατομμύρια άνθρωποι ζουν στην ανέχεια, υπάρχουν και 559 «πατριωτάκια» μας που μέσα στα χρόνια της κρίσης είδαν τα πλούτη τους να εκτινάσσονται στα 76 δισ. δολάρια («Βήμα», 24/8/2014) και να ανέρχονται στο 45% του ΑΕΠ της χώρας.

Υπάρχει και εκείνο το 10% του πλουσιότερου πληθυσμού της χώρας που μέσα στα χρόνια της κρίσης, την περίοδο που στην Ελλάδα έφτασαν να υποσιτίζονται 686.000 παιδιά (έκθεση Unicef), αυτή η μειοψηφία είδε τα πλούτη της να εκτινάσσονται φτάνοντας σήμερα στο σημείο να κατέχει το 56,1% του εγχώριου πλούτου από το 48,6% που συγκέντρωνε το 2007 (έκθεση της ελβετικής τράπεζας «Credit Suisse»).

Αλλά απέναντι σε αυτή την οικτρή μειοψηφία των κερδισμένων δεν πάρθηκε ποτέ μια Πράξη Νομοθετικού Περιεχομένου – ούτε πριν ούτε τώρα – που να τους καλεί να καταβάλλουν το δικό τους μερίδιο στην κρίση, όπως το έχουν κάνει οι μισθωτοί και οι συνταξιούχοι που απώλεσαν μέσα σε μια 5ετία το 50% του εισοδήματός τους.

Επειδή, λοιπόν, αύριο ξημερώνει Πρωτομαγιά, επειδή η Πρωτομαγιά εκτός όλων των άλλων είναι και εκείνος ο άσβεστος φάρος που φωτίζει τη δυνατότητα«η Γη να γίνει κόκκινη από ζωή κι όχι από θάνατο», όπως έλεγε ο ποιητής, και επειδή όσα ζούμε στην Ελλάδα – και στον κόσμο – κάθε άλλο παρά άσχετα είναι με το ανεκπλήρωτο των αιτημάτων και οραμάτων που συμβολίζει η Πρωτομαγιά, θα προσπαθήσουμε να είμαστε απολύτως σαφείς για το βασικό συμπέρασμα που – κατά τη γνώμη μας – προκύπτει απ΄ όλα όσα ζούμε.

Και το συμπέρασμα είναι:

Στην Ελλάδα – και στον κόσμο – μία χούφτα εκμεταλλευτών κατέχουν την οικονομική εξουσία. Η οικονομική τους εξουσία βασίζεται στο γεγονός ότι ως ιδιοκτήτες των μέσων παραγωγής κλέβουν τον πλούτο που παράγουν οι εργαζόμενοι, σφετερίζονται τους καρπούς που γεννούν το μυαλό και τα χέρια εκατομμυρίων ανθρώπων.

Αυτό είναι το πρόβλημα, αυτή είναι η αιτία που γεννά τις κρίσεις, τις αβυσσαλέες κοινωνικές ανισότητες: Ότι το προϊόν της παραγωγής, αντί να επιστρέφει στην κοινωνία των εργαζόμενων ανθρώπων που το δημιουργούν, το ιδιοποιούνται, το παρακρατούν για λογαριασμό τους μια «κάστα» κηφήνων – εκμεταλλευτών, επιβάλλοντας ταυτόχρονα τις πολιτικές που – με ή χωρίς μνημόνια και δανειακές συμβάσεις – φτωχοποιούν τα λαϊκά στρώματα.

Συνεπώς, κι αφού αυτό είναι το πρόβλημα, κι αφού αυτή η αντίθεση ανάμεσα στο κεφάλαιο, από τη μια μεριά, και στην εργασία, από την άλλη, είναι ανειρήνευτη και αγεφύρωτη, τότε η λύση – η μοναδική λύση – δεν μπορεί να είναι παρά τούτη: Από αυτή τη δράκα της οικτρής μειοψηφίας των εκμεταλλευτών πρέπει να της αφαιρεθεί η οικονομική εξουσία, που της επιτρέπει αφενός να καταχράται τον πλούτο που παράγει μια ολόκληρη κοινωνία, αφετέρου να ρίχνει στα Τάρταρα εκείνους που τον δημιουργούν.

Αλλά: Η μόνη ικανή και αναγκαία συνθήκη, η πρώτη και βασική προϋπόθεση για να αφαιρεθεί η οικονομική εξουσία από την πλουτοκρατία είναι να της αφαιρεθεί η πολιτική εξουσία, που την ασκεί μέσω των μονοκομματικών, δικομματικών, τρικομματικών και κάθε λογής αριθμού και απόχρωσης εκπροσώπων της ώστε να θωρακίζει και να αναπαράγει θεσμικά, νομοθετικά, κατασταλτικά, ιδεολογικά το καθεστώς της οικονομικής της εξουσίας.

Εν ολίγοις:

Είναι η πολιτική εξουσία του κεφαλαίου που επιτρέπει στους λίγους να διαθέτουν πολλαπλάσιο πλούτο σε σχέση με ολόκληρο το ΑΕΠ της χώρας φορτώνοντας στο λαό τα χρέη των «άδειων» ταμείων.
Είναι η πολιτική εξουσία που τους επιτρέπει να ρημάζουν στη λιτότητα τον εργάτη για να επιδοτούνται βιομήχανοι, τραπεζίτες, εφοπλιστές και εργολάβοι.
Είναι η πολιτική εξουσία που τους επιτρέπει να χρησιμοποιούν το κράτος ως κράτος των μονοπωλίων και ως συλλογικό τους «κομματάρχη» που υπαγορεύει δεινά, επιβάλλει χαράτσια, στερεί δικαιώματα, τρομοκρατεί, απειλεί και βγάζει κέρδη από την ίδια τη δυστυχία της φτωχολογιάς.

Αυτή η εξουσία, η εξουσία των μονοπωλίων, πρέπει να ανατραπεί. Και να αντικατασταθεί από μια άλλη, από μια εξουσία του λαού, με μια κυβέρνηση βγαλμένη μέσα από τα σπλάχνα του λαού, η οποία σε κάθε βήμα της και ανά πάσα στιγμή θα τελεί υπό διαρκή εργατικό και λαϊκό έλεγχο.

Αυτή η «άλλη» εξουσία – για να είναι του λαού και εφόσον είναι του λαού – δεν μπορεί να μεταχειρίζεται τους κυβερνητικούς θώκους για να συνδιαλέγεται μέσα στο αστικό πλαίσιο με τους σφαγιαστές του λαού, για να κάνει «κοινωνικούς διαλόγους» μαζί τους, για να παζαρεύει με τα μονοπώλια και τον ιμπεριαλισμό τους κανόνες των «έντιμων συμβιβασμών» – με ποιους; – με τους σφαγιαστές του λαού.

Αυτή η «άλλη» εξουσία – για να είναι του λαού και εφόσον είναι του λαού – δεν μπορεί να δημιουργεί αυταπάτες ότι θα «εξημερώσει» και θα κάνει τους σφαγιαστές …συνεννοήσιμους ή να πουλά σαν «σωτηρία» του λαού την πολιτική μεθαδόνη ότι οι σφαγιαστές θα επιδείξουν διάθεση… αναστολής και χρονικής μετάθεσης του (δεδομένου, όμως) σφαγιασμού του λαού.

Αυτή η «άλλη» εξουσία – για να είναι του λαού και εφόσον είναι του λαού – δεν προστρέχει στη «γενναιοδωρία» των τοκογλύφων για να αποκομίσει κάποια «αναστολή πληρωμής», αλλά προχωρά σε μονομερή διαγραφή του χρέους διακηρύσσοντας προς κάθε κεφαλαιοκράτη, ιμπεριαλιστή πιστωτή, νέτα – σκέτα, ότι το χρέος αυτό δεν αφορά τον λαό, δεν είναι του λαού, ότι το χρέος για το οποίο μιλούν και το οποίο ο λαός, ως μη όφειλε, το έχει πληρώσει επανειλημμένως, είναι χρέος της πλουτοκρατίας και ότι η λαϊκή εξουσία αρνείται να αναγνωρίσει το χρέος της πλουτοκρατίας ως χρέος του λαού.

Αυτή η «άλλη» εξουσία – για να είναι του λαού και εφόσον είναι του λαού – δεν συνεχίζει να κρατά την Ελλάδα δεσμευμένη, αλυσοδεμένη μέσα στο σφαγείο, αλλά την αποδεσμεύει από τους δυνάστες του λαού, πετά έξω την ΕΕ, πετά έξω το ΔΝΤ, πετά έξω τους ντόπιους και ξένους κεφαλαιοκράτες που μόνη τους «πατρίδα» είναι το κέρδος.

Αυτή η «άλλη» εξουσία – για να είναι του λαού και εφόσον είναι του λαού – γεννιέται και στηρίζεται από την ταξική ενότητα και την ενιαία πάλη των λαϊκών στρωμάτων έχοντας ως Λυδία λίθο της αποστολής της και του καθημερινού βηματισμού της το πέρασμα όλου του παραγόμενου πλούτου στα χέρια του λαού.

Αλλά: Το πέρασμα του παραγόμενου πλούτου στα χέρια του λαού δεν μπορεί να πραγματοποιηθεί, τελικά, με τίποτα λιγότερο από την κοινωνικοποίηση των μέσων παραγωγής.

Και αυτό δεν μπορεί να υλοποιηθεί παρά μόνο από μια εξουσία που – για να είναι του λαού και εφόσον είναι του λαού – προκύπτει και προχωρά μέσα από την ταξική υπερίσχυση της εργατιάς και των συμμάχων της στη σύγκρουσή τους με τα μονοπώλια.

Πώς; Μέσα από την οργανωμένη, σχεδιασμένη, αταλάντευτα προσανατολισμένη και αποφασιστική εκείνη πολιτική πάλη που για να είναι νικηφόρα και όχι «άλμα στο κενό», όχι μια ηττημένη ουτοπία, όχι μια προδοσία της ελπίδας που θα σημαίνει επιστροφή πιο βαθιά στη βαρβαρότητα, δεν μπορεί –

χωρίς να βαφτίζει τα ψίχουλα σαν «παροχή», χωρίς να βαφτίσει σαν «καλυτέρευση» το «και μη χειρότερα», και ενώ δεν θα σταματά ούτε για μια στιγμή να δίνει τη μάχη για την πιο μικρή ανακούφιση και την πιο μεγάλη βελτίωση της ζωής του λαού στις παρούσες συνθήκες –

παρά να έχει για προμετωπίδα της:

Την έξωση από το προσκήνιο της Ιστορίας όλων των πολιτικών εκπροσώπων και όλης της τάξης του φιλοτομαρισμού. Που σημαίνει: Κατάργηση της κεφαλαιοκρατικής ιδιοκτησίας και πέρασμα από την ιδιοποίηση των κερδών και τη συνακόλουθη «κοινωνικοποίηση» των ζημιών, στην κοινωνικοποίηση των προϊόντων του ανθρώπινου μόχθου.

Η παραίτηση από αυτή την προοπτική τότε – συνειδητά ή ασυνείδητα – συμβάλλει ώστε από την εξέγερση του Σικάγου, από τον Μάη του ’36 στη Θεσσαλονίκη και τον «Επιτάφιο» του Ρίτσου, από τον τοίχο της Καισαριανής την Πρωτομαγιά του ’44, να έχουν απομείνει μόνο οι αγχόνες των εκμεταλλευτών.
I
I
I
I
I
I
I
I
I
I
I
(Του ηθοποιού Γιάννη Καλατζόπουλου)
27 ΜΑΡΤΙΟΥ (δυό μέρες μετά την επέτειο της Επανάστασης): Η παγκόσμια ημέρα Θεάτρου και η επαναστατική καταγωγή του νεοελληνικού Θεάτρου.
Ο Ιερός Λόχος ήταν στρατιωτικό σώμα που ιδρύθηκε από τον πρίγκιπα Αλέξανδρο Υψηλάντη στα μέσα Μαρτίου του 1821 και συγκροτήθηκε από εθελοντές σπουδαστές των ελληνικών παροικιών της Μολδοβλαχίας και της Οδησσού, κυρίως. Ήταν η πρώτη οργανωμένη στρατιωτική μονάδα της Ελληνικής Επανάστασης του 1821 και του ελληνικού στρατού γενικότερα. Ο Υψηλάντης πίστευε πως οι νεαροί αυτοί θα μπορούσαν να αποτελέσουν την ψυχή του στρατού του. Γι’ αυτό τους ονομάτισε από το κλασικό όνομα του αρχαίου Ιερού Λόχου των Θηβών.
Χιλίαρχος του Ιερού Λόχου ήταν ο Κοζανίτης λόγιος και συγγραφέας Γεώργιος Λασσάνης. Εκατόνταρχοι ήταν ο δραματικός ηθοποιός από την Ιθάκη Σπυρίδων Δρακούλης (που σκοτώθηκε στη μάχη) , ο Κωνσταντινοπολίτης Δημήτριος Σούτσος, αδελφός του ποιητή Αλέξανδρου Σούτσου, ο Κεφαλλονίτης Λουκάς Βαλσαμάκης , ο Πελοποννήσιος Ανδρόνικος, ο Φαναριώτης Αλέξανδρος Ρίζος, γιος του πρωθυπουργού της Μολδαβίας Ιακώβου Ρίζου Νερουλού, ο Ρίζος από τα Ιωάννινα και ο Χιώτης Ιωάννης Κρόκιας.
Μεταξύ των αξιωματικών ήταν ακόμα ένας ηθοποιός, ο Κωνσταντίνος Κυριακού, ο οποίος μαζί με τον Δρακούλη είχε διακριθεί στις ερασιτεχνικές παραστάσεις που έδιναν οι φοιτητές στην Οδησσό, στο Βουκουρέστι και σε άλλα κέντρα του ελληνισμού με έργα πατριωτικά και προπαγανδιστικά της επικείμενης επανάστασης, όπως το «Η Ελλάς και ο Ξένος» του Λασσάνη κ.ά.
Την πρώτη και τελευταία του μάχη ο Ιερός Λόχος την έδωσε στην κωμόπολη του Δραγατσανίου, όπου ήταν εγκατεστημένη ισχυρή φρουρά με ιππικό των Τούρκων. Η μάχη ήταν σκληρή και αιματηρή. Οι Ιερολοχίτες πολέμησαν ηρωικά αλλά ηττήθηκαν και οι απώλειες ήταν σημαντικές. Ο Δρακούλης και οι άλλοι εκατόνταρχοι, ο σημαιοφόρος του Λόχου, 25 αξιωματικοί και 180 στρατιώτες έπεσαν νεκροί, ενώ 37 Ιερολοχίτες αιχμαλωτίστηκαν και στάλθηκαν στο Βουκουρέστι κι από εκεί στην Κωνσταντινούπολη, όπου αποκεφαλίστηκαν. Ο Κυριακού τραυματισμένος βαριά κατάφερε να διαφύγει. Ύστερα από πολλές περιπέτειες και κακουχίες, βρέθηκε στο Παρίσι όπου σπούδασε (με υποτροφία της φιλότεχνης κόρης του ηγεμόνα της Μολδοβλαχίας Ραλλούς Καρατζά) την τέχνη του ηθοποιού και γύρισε στην επαναστατημένη Ελλάδα. Πήρε μέρος σε πολλές μάχες και μετά την απελευθέρωση με το ψευδώνυμο Αριστίας ίδρυσε το πρώτο θέατρο στην ελεύθερη πια Ελλάδα. Αυτός καθιέρωσε τον όρο «ηθοποιός» και τον επέβαλε, αντικαθιστώντας με αυτόν την υποτιμητική για την εποχή εκείνη λέξη «θεατρίνος». Αντιτάχθηκε στην απολυταρχία του Όθωνα και των Βαυαρών, που κατάφεραν τελικά να χάσει το θέατρό του και να αυτοεξοριστεί στο Βουκουρέστι. Εκεί διέπρεψε σαν ηθοποιός και μέχρι σήμερα το Εθνικό Θέατρο της Ρουμανίας φέρει το όνομά του.

Ι
Ι
Ι
Ι
Ι
Ι
Ι
Ι
Τα παιδιά της σοκολάτας
Posted on Μαρτίου 3, 2015 by xrusalida65
Κανονικό
Τα περισσότερα παιδιά λατρεύουν τις σοκολάτες. Κάποια παιδιά, όμως, τις απεχθάνονται. Ένα από αυτά είναι και ο Ντρίσα.

Ο Ντρίσα φέρει ακόμη τα σημάδια της περιόδου που πέρασε, δουλεύοντας σε κάποια φυτεία κακάο της Ακτής του Ελεφαντοστού.

Πολυάριθμα σημάδια από χτυπήματα. Ο Ντρίσα ήταν ένας «σκλάβος της σοκολάτας», ένα από τον άγνωστο αριθμό παιδιών από τη δυτική Αφρική που πωλούνται από τις οικογένειές τους ως σκλάβοι στην Ακτή του Ελεφαντοστού, τη μεγαλύτερη παραγωγό χώρα κακάο στον κόσμο.
Τα υποχρεώνουν να εργάζονται χωρίς να τα πληρώνουν, τα χτυπούν όταν αυτά εκδηλώνουν κάποιες αντιρρήσεις τους και τα εγκαταλείπουν, όταν αρρωσταίνουν.

Ο Ντρίσα εργαζόταν 18 ώρες την ημέρα, έτρωγε ελάχιστα και το βράδυ κοιμόταν κλειδωμένος σ΄ ένα μικρό δωμάτιο. Τα χτυπήματα που δεχόταν ήταν αρκετά για να τον «πείσουν» να συνεχίσει. Οι «σκλάβοι της σοκολάτας» που χρησιμοποιούνται στην Ακτή του Ελεφαντοστού προέρχονται, κατά κύριο λόγο, από το Μάλι, το Μπενίν, το Τόγκο και την Κεντροαφρικάνικη Δημοκρατία. Οι πληροφορίες που υπάρχουν, ωστόσο, γι΄ αυτά είναι λιγοστές και συγκεχυμένες.

Η Ακτή Ελεφαντοστού αποτελεί την πρώτη σε παραγωγή κακάο χώρα του κόσμου αφού εξάγει το 40%του συνόλου της παγκόσμιας παραγωγής. Οι χαμηλές τιμές του κακάο οι οποίες συνεπάγονται φθηνά εργατικά χέρια ωθούν τους παραγωγούς στην εκδούλευση μικρών παιδιών ώστε να ανταπεξέλθουν στον εξοντωτικό ανταγωνισμό. Οι ΗΠΑ υπολογίζουν πως περισσότερα από 109.000 παιδιά στην Ακτή Ελεφαντοστού δουλεύουν υπό τις χειρότερες συνθήκες παιδικής εργασίας ενώ περίπου 10.000 εξ αυτών είναι θύματα πορνείας και δουλεμπορίου.

Δεκαοκτώ με τριάντα μήνες μετά το φύτεμα, τα κακαόδεντρα, που μπορεί να ξεπεράσουν και τα επτά μέτρα σε ύψος, αρχίζουν να δίνουν τον πολύτιμο καρπό, καθιστώντας την Γκάνα την δεύτερη σε εξαγωγές στην δυτική Αφρική με πεντακόσιες εξήντα χιλιάδες μετρικούς τόνους παραγωγή (2005) και νούμερο δύο στις κακάο-παραγωγές χώρες στον κόσμο. Μαζί με την Ακτή του Ελεφαντοστού, το Καμερούν και την Νιγηρία καλύπτουν το 70% της παγκόσμιας ζήτησης. Πάνω από δύο εκατομμύρια αγρότες δουλεύουν στην παραγωγή κακάο στην χώρα.

Στην συγκομιδή και στην καλλιέργεια των κακαόδεντρων, όπως και στις υπόλοιπες αφρικάνικες χώρες, η παιδική εργασία είναι πολύ διαδεδομένη. Μικρά παιδιά με τις ματσέτες στα χέρια ξημεροβραδιάζονται κάτω από το καυτό ήλιο, αντιμετωπίζοντας την επίδραση των χημικών φυτοφαρμάκων, τα καθημερινά ατυχήματα και την βαναυσότητα των αφεντικών.

Υπολογίζονται σε πάνω από ογδόντα χιλιάδες τα παιδιά σχολικής ηλικίας, που εργάζονται στις φυτείες κακάο ο μέσος όρος ηλικίας δεν ξεπερνά τα 13,5 χρόνια. Τα περισσότερα είναι από τις φτωχές βόρειες επαρχίες της χώρας αλλά και από τις γειτονικές Μπουργκίνα Φάσο, Μάλι και την περιοχή της νότιας Σαχάρας και δουλεύουν για τριακόσιες χιλιάδες Cedi τον χρόνο που ισοδυναμούν μόνο με τριάντα δολάρια! Τους παρέχεται ένα άθλιο φαγητό και δωρεάν στέγη σε αποθήκες αλλά αυτό δεν αλλάζει το γεγονός πως η εκμετάλλευση είναι εξοργιστική.

«Πήγαινα σχολείο», λέει ο Μαρκ Γιάο Κουάμε που μαζί με τον αδελφό του Φαμπρίς, δουλεύουν σε μια απομακρυσμένη φάρμα. «Αλλά ο πατέρας μου δεν είχε άλλον να δουλέψει στη φάρμα, έτσι με πήρε από το σχολείο. Η μητέρα μου είναι μακριά από εδώ, έχω να τη δω 10 χρόνια, από τότε που ήμουν 2 χρονών».

Με τρεις δυτικές πολυεθνικές να ελέγχουν το 83% του παγκόσμιου εμπορίου κακάο, είναι προφανές πως οι φτωχές χώρες παραγωγής της πρώτης ύλης είναι χειροπόδαρα δεμένες στις απαιτήσεις και τους εκβιασμούς των αγοραστών. Η δραματική καθίζηση των τιμών το 1998, που τις έριξε στο μισό, ανάγκασε τους μικρούς παραγωγούς να ψάξουν τρόπους μείωσης του κόστους για να επιβιώσουν. Ο κυριότερος ήταν η επέκταση της παιδικής εργασίας που στην Γκάνα αλλά και στην Ακτή του Ελεφαντοστού ιδιαίτερα, έχει πάρει την μορφή επιδημίας.

Το 2001, σε μια προσπάθεια να αποφύγουν την κυβερνητική παρέμβαση και την κριτική του Τύπου, οι μεγάλες βιομηχανίες του κακάο υπέγραψαν μια εθελοντική σύμβαση (το Πρωτόκολλο της Βιομηχανίας του Κακάο) ώστε να εξαλειφθεί η παιδική εργασία έως το 2005. Όμως, η ημερομηνία πέρασε χωρίς να δοθεί μεγάλη σημασία ή να αλλάξει κάτι. Το όριο εξάλειψης πήρε τελικά παράταση έως τον Ιούλιο του 2008 ώστε μέχρι τότε τουλάχιστον στο 50% των παραγωγών κακάο να μη χρησιμοποιούν παιδιά στα χωράφια τους.

Οι εταιρείες κακάο δημοσιοποίησαν κάποια πιλοτικά προγράμματα χωρίς ωστόσο να έχει αλλάξει κάτι στην τακτική τους αποκόμισης κερδών από την παιδική εργασία. Την ίδια στιγμή στην άλλη όχθη του Ατλαντικού, η Herseys Company, κλείνει φέτος τα εκατό εφτά χρόνια από την κυκλοφορία του πιο αγαπημένου της προϊόντος.

Ήταν το 1907, που εμφανίστηκαν στα μαγαζιά τα Hersheys Κisses, οι μικρές σοκολατένιες καραμέλες που φέρνουν τεράστια κέρδη στα ταμεία της και έφτασαν πέρυσι τα ογδόντα εκατομμύρια κομμάτια καθημερινές πωλήσεις. Η Hersheys μαζί με της Μars ελέγχουν τα 2/3 από τα 13 δις δολάρια πωλήσεων σοκολάτας στις ΗΠΑ και προμηθεύονται κακάο κυρίως από την Δυτική Αφρική. Μαζί με την Nestle και μερικές ακόμη ευρωπαϊκές πολυεθνικές, πάρα τις δεσμεύσεις και την διεθνή κατακραυγή συνεχίζουν να αγοράζουν πρώτη ύλη που μαζεύεται από παιδικά χέρια, συμμετέχοντας ταυτόχρονα και σε εκστρατείες ενάντια στην παιδική εργασία! .

Οταν πριν από δύο χρόνια ο δανός δημοσιογράφος Μ.Mistrati θέλησε να φάει μια σοκολάτα, πήγε σε ένα σουπερμάρκετ και άρχισε να ψάχνει: «Παρατήρησα ότι από τις επτά διαφορετικές σοκολάτες που είχα στα χέρια μου, μόνον μία ακολουθούσε τις αρχές του fair trade. Αναρωτήθηκα τι να συμβαίνει με τις υπόλοιπες», περιγράφει ο ίδιος. Αυτό ήταν και η αφετηρία ενός επώδυνου χρονικού που με τον R. Romano οδήγησαν σε ένα συγκλονιστικό ντοκυμανταίρ «τη σκοτεινή πλευρά της σοκολάτας» στο οποίο αποκαλύπτεται είναι η πραγματικότητα που χρηματοδοτεί η πανίσχυρη βιομηχανία που γλυκαίνει τις αισθήσεις.

Το ντοκυμανταίρ περιγράφει την καλιέργεια κακάο στην Ακτή Ελεφαντοστού εκεί όπου πρόσφατα ο διεθνώς αμφισβητούμενος πρόεδρος Λόραν Γκμπάγκμπο εθνικοποίησε τις τοπικές αγορές και τις εξαγωγές του κακάο με στόχο την προστασία των εσόδων από φόρους και δασμούς. Εσοδα που μοιράζονται εκτός των άλλων και στη συντήρηση των μισθοφόρων Τα εργατικά χέρια όπου βασίζονται οι καλλιεργητές κακάο στην Ακτή Ελεφαντοστού κρύβουν το πλέον απροκάλυπτο δουλεμπόριο παιδιών 7 έως 14 ετών.

Γι’ αυτά τα παιδιά σοκολάτα σημαίνει αρπαγή από τις οικογένειές τους, σκληρή δουλειά, ξύλο, σεξουαλική κακοποίηση και επικίνδυνες χαντζάρες. Οι Mistrati και Romano ξεκινούν την έρευνα από την Ευρώπη με εκπροσώπους των μεγαλύτερων εταιρειών να δηλώνουν άγνοια για τις «φήμες», όπως τις χαρακτήρισαν.

Το ταξίδι τους στην Αφρική καλείται να επιβεβαιώσει τις… «φήμες». «Είχα πολλές δυσκολίες καθώς έπρεπε να δουλέψω με απόλυτη κάλυψη στην Ακτή Ελεφαντοστού, το Μάλι και την Μπουρκίνα Φάσο. Οι κυβερνήσεις εκεί δεν επιθυμούν δημοσιογράφους που ερευνούν ζητήματα δουλεμπορίου παιδιών» λέει ο Mistrati και επισημαίνει: «Βεβαίως είχα κατά νου και την περίπτωση ένος άλλου συναδέλφου, του Guy-Andre Kieffer, ο οποίος σε ανάλογη έρευνα το 2004 είχε απαχθεί και δεν επέστρεψε ποτέ». Πρώτος σταθμός η φτωχή περιφέρεια του Μάλι.

Ο 50χρονος οδηγός των Δανών κατάγεται από εκεί και βιώνει την πραγματικότητα των «παιδιών του κακάο» καθημερινά. Τα παιδιά μεταφέρονται από διάφορα χωριά στους σταθμούς των λεωφορείων που φεύγουν για τα σύνορα. Για άλλα έχει προηγηθεί συμφωνία του δουλέμπορου με τους γονείς (ένα παιδί μπορεί να πουληθεί ακόμη και 230 ευρώ), για άλλα όμως όχι. Απλώς, τα απάγουν… «Φοβόμουν να δουλέψω χωρίς κρυφή κάμερα. Οι traffickers είναι αδίστακτοι εγκληματίες και κάνουν τα πάντα για το χρήμα. Κατάφερα όμως να ακολουθήσω όλη τη διαδρομή» περιγράφει ο Mistrati.

Σταθμός Sikasso: Ο Idrissa Kante, γενικός γραμματέας του σωματείου οδηγών, περιγράφει πώς οι traffickers μεταφέρουν κάθε φορά 10 με 15 παιδιά. Μόλις το λεωφορείο πλησιάζει στα σύνορα, ανεβαίνουν σε μοτοσικλέτες με τις οποίες μέλη του κυκλώματος ακολουθούν το λεωφορείο. Τα περνάνε από τα σύνορα. Στην άλλη πλευρά, οι ιδιοκτήτες φυτειών τα παραλαμβάνουν. Την ώρα που οι Δανοί βρίσκονται στο Sikasso, ένας άντρας φωνάζει: «Παίρνουν ένα κορίτσι»!

Πλησιάζουν το λεωφορείο, αλλά η «συνοδός» του έχει γίνει καπνός. Η 12χρονη Mariam Marico περιγράφει λίγο μετά: «Μου είπε ότι θα έβγαζα χρήματα». Τα γόνατά της, όμως, είναι ματωμένα. Είναι φανερό ότι το παιδί είχε συρθεί με τη βία. – Φύγε και μην ξαναγυρίσεις εδώ, να τους πεις ότι εδώ δεν υπάρχουν χρήματα, της φωνάζει ένας άντρας που ανήκει σε εθελοντική οργάνωση και λίγο αργότερα τη μεταφέρει πίσω στο χωριό της. Βλέποντάς την, ο οδηγός των δημοσιογράφων ξεσπά σε κλάματα γιατί είναι σίγουρος ότι θα την ξαναδεί να επιστρέφει: «Η καρδιά μου έχει τσακίσει, δεν είναι η πρώτη φορά που συμβαίνει κάτι τέτοιο»… Επόμενος σταθμός το χωριό Zegua.

Ο αρχηγός των 500 κατοίκων, Diamoutenne Bakary, περιγράφει τις απαγωγές παιδιών. Ακολουθεί η SAF CACAO, ο μεγαλύτερος εξαγωγέας κακάο με κορυφαίους πελάτες ανά τον κόσμο. Ο γενικός διευθυντής Ali Lakiss δεν ξέρει τίποτα: «Γεννήθηκα στη βιομηχανία του κακάο και δεν έχω συναντήσει ποτέ παιδιά από 10 έως 16 ετών να δουλεύουν στις φυτείες».

Σπεύδει να υπενθυμίσει πως: «Είμαστε ο μεγαλύτερος παραγωγός κακάο παγκοσμίως. Φαντάζεστε τι είδους καταστροφή θα συνέβαινε αν οι άνθρωποι έπαυαν να αγοράζουν κακάο;» Μάλλον ο Lakiss είχε πολλά χρόνια να… επισκεφθεί τις φυτείες. Το ‘καναν αντ’ αυτού οι Δανοί και φυσικά συνάντησαν αρκετά παιδιά την ώρα της δουλειάς. Για τον κυβερνητικό Tohe Adam Malick, το θέμα έχει πάρει υπερβολικές διαστάσεις. Αποδίδει τη μεταφορά παιδιών στην Ακτή Ελεφαντοστού σε τουρισμό: «Πώς είναι να πηγαίνεις στο Παρίσι»!

Και η έρευνα συνεχίζεται σε μία ακόμη φυτεία. Αυτή τη φορά ο οδηγός τους υποδύεται τον παραγωγό.

Θα χρειαστούμε πολλά παιδιά να δουλέψουν για μας, μπορείς να βοηθήσεις; ρωτά τον ιδιοκτήτη της φυτείας. «Εδώ είναι ο μεγάλος μου αδελφός, πείτε του πόσα θέλετε και θα τα φέρει κατευθείαν σε σας», του απαντά. – Πόσο κοστίζει; «Υπολόγισε 230 ευρώ»… Στη χώρα μας καταναλώνονται κάθε χρόνο 22.000 τόνοι σοκολάτας, με τη μία στις τρεις να είναι εισαγόμενη.
Ομως η αγορά είναι κατακλυσμένη από προϊόντα που το ταξίδι τους έχει ξεκινήσει από την Ακτή Ελεφαντοστού. Η Ελλάδα ανήκει στις χώρες που δεν έδειξαν κανένα ενδιαφέρον για το ντοκιμαντέρ.

Αναρωτιέται ο Mistrati σε συνεντευξή του στην Ελευθεροτυπία: «Δεν ενδιαφέρει τους Ελληνες να μάθουν πώς παράγεται η σοκολάτα που τρώνε;».

Ο δημοσιογράφος το άφησε αναπάντητο, όπως κι εκείνος μία από τις ερωτήσεις : – Μετά από τα όσα έζησες, απολαμβάνεις το ίδιο μία σοκολάτα;

I
I
I
I
I
I
I
I
I
I
I
Ο Πελετίδης έδωσε σε άπορους στην Πάτρα την εκμετάλλευση ελαιόδεντρων. Αστυνομικοί και ιερείς αντέδρασαν!

November 30th, 2014 | Author: Κίνηση «Απελάστε το Ρατσισμό»
1Παρακαλώ, την προσοχή σας. Παρά τις “λογοτεχνικές παρεμβάσεις” του γράφοντος, η ιστορία που ακολουθεί είναι πέρα για πέρα αληθινή:
Επειδή στην Πάτρα κατά τις τελευταίες δημοτικές εκλογές πλειοψήφισαν οι κομμουνιστές, είναι φυσικό και επόμενο η δημοτική αρχή να μην ασχολείται με σοβαρά και κεφαλαιώδη προβλήματα της πόλης, όπως κάνει π.χ. ο δήμος Ναυπλιέων, ο οποίος ασχολήθηκε με το να ονομάσει τον Αντώνη Σαμαρά επίτιμο δημότη του. Εμείς εδώ, κολλημένοι κομμουνιστές, επιμένουμε να ασχολούμαστε με τρίχες, όπως π.χ. πώς θα ανακουφίσουμε (έστω και λίγο) τους συμπολίτες μας που υποφέρουν.
Μέσα σ’ αυτό το πλαίσιο, λοιπόν, οι διοικούντες τον δήμο σκέφτηκαν κάτι απλό: να αξιοποιήσουν κατά τον πιο πρόσφορο τρόπο την δημοτική περιουσία. Κι ανάμεσα στα περιουσιακά στοιχεία τού δήμου υπάρχουν και… ελιές! Μιας και στο σχέδιο πόλης έχουν ενταχθεί αγροί και χωράφια, πολλά των οποίων έχουν ήδη απαλλοτριωθεί προκειμένου να ανοιχτούν δρόμοι, να γίνουν πλατείες, να χτιστούν σχολεία κλπ, είναι λογικό να υπάρχουν μεταξύ τους και κάποια με ελιές.

Η απλή σκέψη της δημοτικής αρχής, λοιπόν, ήταν να καταγράψει τις ελιές των απαλλοτριωμένων εκτάσεων και στην συνέχεια να παραχωρήσει το δικαίωμα συλλογής και εκμετάλλευσης του ελαιοκάρπου τους σε άπορες οικογένειες, άνεργους, πολύτεκνους κλπ. Μοίρασε τις σχετικές άδειες στους δικαιούχους κι εκείνοι ξαμολύθηκαν να βγάλουν το λάδι των οικογενειών τους. Όλα καλά ως εδώ και μπράβο στον δήμαρχο και στην ομάδα του, που σκέφτηκαν κάτι τέτοιο. Όμως… Όμως, τώρα αρχίζουν τα προβλήματα.

Πρώτα-πρώτα, σε κάποια από τα χωράφια που προαναφέραμε, πλάκωσε η αστυνομία για να συλλάβει τους ελαιοσυλλέκτες. Μάταια οι άνθρωποι επέδειξαν την άδεια του δήμου κι άδικα διαμαρτυρήθηκαν, αφού τα όργανα της τάξης ήσαν ανένδοτα: έπρεπε να συλλάβουν τους κλέφτες και να τους προσαγάγουν για εξακρίβωση στοιχείων. Ευτυχώς, κάποιος από τους “κλέφτες” κατάφερε και ενημέρωσε τηλεφωνικά την αρμόδια του δήμου, η οποία έσπευσε στο αστυνομικό τμήμα. Στην ερώτησή της “γιατί τους συλλάβατε, αφού σας έδειξαν την άδεια με την υπογραφή τού δημάρχου;”, η απάντηση ήταν αφοπλιστική: “Κυρία μου, τόσα χρόνια αυτές τις ελιές τις μαζεύουμε εμείς οι αστυνομικοί για να βγάζουμε το λάδι μας”! Τελικά, οι εκπρόσωποι του νόμου κατάλαβαν ότι η υπόθεση δεν θα εξελισσόταν προς το συμφέρον τους αν την παρατραβούσαν και άφησαν ελεύθερους τους “εγκληματίες”. Πρόλαβαν, όμως, να προσθέσουν “πείτε τους, τουλάχιστον, να φέρουν και σε μας κανένα τενεκέ λάδι”.

Ανοίγουμε παρένθεση για να κάνουμε μια απαραίτητη διευκρίνιση. Φυσικά, οι αστυνομικοί τού τοπικού τμήματος δεν πήγαιναν οι ίδιοι να μαζέψουν ελιές. Γι’ αυτή την δουλειά υπήρχαν συνεργεία με τον κατάλληλο εξοπλισμό (όχι σαν τους φουκαράδες που τους κάλεσε ο δήμος να μζέψουν ελιές κι εκείνοι δεν είχαν ούτε λιόπανα). Οι αστυνομικοί έκαναν, απλώς, τα στραβά μάτια ενώ, παράλληλα, φρόντιζαν να απομακρύνουν τους περίεργους. Κλείνουμε την παρένθεση και συνεχίζουμε.

Ανακουφισμένοι, οι άνθρωποι γύρισαν στα σπίτια τους. Όμως, εκεί τους περίμενε άλλη μια έκπληξη. Δυο υπάλληλοι του δήμου πήγαν με άγριες διαθέσεις για “τσαμπουκά”, επειδή “αυτές τις ελιές τις μαζεύουμε εμείς με τους αστυνομικούς και μοιραζόμαστε το λάδι χρόνια τώρα”! Προφανώς, οι δυο υπηρέτες τού δήμου ήσαν σίγουροι πως είχαν αποκτήσει κάποιο δικαίωμα χρησικτησίας επί της δημοτικής περιουσίας.

Οι -έκπληκτοι με όσα τους συνέβαιναν- άνθρωποι ξανατηλεφώνησαν στην αρμόδια, η οποία ζήτησε να μιλήσει με τους “διαμαρτυρόμενους” δημοτικούς υπαλλήλους και τους επέπληξε αυστηρά, προειδοποώντας τους για τις συνέπειες που θα είχαν αν επέμεναν. Τελικά, εκείνοι κατάλαβαν ότι ο “τσαμπουκάς” τους δεν θα έβγαζε πουθενά και αναγκάστηκαν να φύγουν. Όχι, όμως, δίχως να προσθέσουν με αγανάκτηση: “τέτοιες μαλακίες κάνει ο Πελετίδης και δεν πρόκειται να ξαναβγεί”. Το ότι κανένας δεν πίστεψε ότι αυτοί οι δυο ψήφισαν Πελετίδη, δεν έχει καμμιά σημασία.

Κι αν όλα αυτά σας ακούγονται απίθανα, περιμένετε διότι δεν φτάσαμε ακόμη στο καλύτερο.

Το ίδιο βράδυ, παρουσιάστηκαν σε άλλη οικογένεια ελαιοσυλλεκτών τέσσερις ιερείς τής κοντινής εκκλησίας, απαιτώντας να σταματήσει αμέσως η διαδικασία συλλογής τού ελαιοκάρπου, διότι “αυτές τις ελιές τις μαζεύουμε εμείς χρόνια τώρα, για να βγάζουμε το λάδι για τα καντήλια της εκκλησίας”(!) Φυσικά, έγινε πάλι το -συνηθισμένο πια- τηλεφώνημα στην αρμόδια. Όμως, οι εν λόγω ιερείς ήσαν τόσο φορτικοί και τόσο επίμονοι ώστε χρειάστηκε η προσωπική παρέμβαση του δημάρχου για να πειστούν να αποχωρήσουν και να αφήσουν τους ανθρώπους στην ησυχία τους. Προφανώς, οι σεμνοί λευίτες διαπίστωσαν με αγανάκτηση ότι ο κομμουνιστής (και, σίγουρα, άθεος) δήμαρχος δεν έδινε δεκάρα για τα καντήλια τους…

Αυτή ήταν η μικρή σημερινή μας ιστορία. Την οποία, βεβαίως, μη περιμένετε να διαβάσετε και σε κάποια τοπική εφημερίδα ή να ακούσετε σε κάποιο τοπικό κανάλι. Σκεφτείτε, όμως: αν οι εφημερίδες και τα κανάλια δεν ήσαν όπως είναι, ποιόν λόγο ύπαρξης θα είχαν τα ιστολόγια;

Τελειώνω. Είτε σας αρέσουν οι ιστορίες λαδιού είτε όχι, δείτε -ή και ξαναδείτε- την πρώτη ιστορία (“Το Ρολόι”) από την εξαιρετική σπονδυλωτή ταινία “Το κανόνι και τ’ αηδόνι“, των Ιάκωβου και Γιώργου Καμπανέλλη (σε σενάριο του πρώτου). Θα ξοδέψετε 34 λεπτά από την ζωή σας αλλά δεν θα μετανοιώσετε ποτέ.

πηγή:teddygr.blogspot.gr

I
I
I
I
I
I
I
I
I
I

15 Χάι Κου, επιλεγμένα . Κοινός πυρήνας όλων αυτών των τρίστιχων είναι η Ποίηση. Η αγρύπνια, η αγωνία και ο αγώνας του κάθε ποιητή (καταξιωμένου ή άδοξου) με το προσωπικό του σαράκι.
1.
Εάν ο κόσμος
είναι στίχος της φωτιάς
νά’σαι το σπίρτο.

2.
Σε λευκό χαρτί
ματώνω τις λέξεις μου
χωρίς αιτία.

3.
Μοναδική μου
προκοπή χαρτιά λευκά
μουντζουρωμένα.

4.
Ξάστερος πόνος
κι αίμα χαράμι ξανά
οι στίχοι άδειοι.

5.
Αίμα στα γραπτά
νεογέννητος στίχος
αλυχτάει.

6.
Ο ατέλειωτος
στίχος με πυροβολεί
και με ματώνει.

7.
Τη φωτιά βάζω
σε στίχους και το αίμα
νύχτες αγρύπνιας.

8.
Στίχους στοιβάζω
τα ξύλα μιας φωτιάς
που θα με κάψει.

9.
Στοιβάζω λέξεις,
στα χέρια το μελάνι
ο φόνος νωπός.

10.
Σκαμμένες λέξεις
ψήγματα εννοιών
εξορύσσονται.

11.
Ποια λέξη είχα
για το φώς δε θέλησες
ποτέ ν’ ακούσεις.

12.
Μόνο αέρας
βιαστικά ξεφυλλίζει
τα γραπτά μου.

13.
Αφού έμαθα
το ποίημα τό’σκισα
ποτέ δεν τό’πα.

14.
Ειν’ βουτηχτάδες
τ’ ουρανού οι ποιητές
πνίγηκαν τόσοι.

15.
Σπίτια ποιητών
οι μικρές εκκλησίες
των ονείρων μας.
Ι
Ι
Ι
Ι
Ι
Ι
Ι
Ι
Ι
Ι
Ι
Ι

Το μαγικό σκηνικό με την πανσέληνο του Ιουλίου πάνω από το ναό του Ποσειδώνα στο Σούνιο, κατέγραψε το πρακτορείο Reuters σε βίντεο, που κάνει το γύρο του κόσμου. «Τεράστια υπερπανσέληνος αιωρείται πάνω αρχαίο ναό στην Ελλάδα»

https://lh3.googleusercontent.com/proxy/zbRWUWGq8g87kYccjZbyCmz3AlY_qzJJTWv5HcDkuHG07y8uTmOnF_zSZPV1rEfUK-vZufXmY2iAqkQcf1NIEbmUrWPkPJuXFDyKE9bLiHG3ILRTd–CTQa60D7LoPn4c2OCpnVYXFdcYkLtfwPXN9VSv0eb8VYaE-E7o9o

26 Χρόνια από το θάνατο του Τάσου Λειβαδίτη (30-10-1988)

Αν θέλεις να λέγεσαι άνθρωπος

Αν θέλεις να λέγεσαι άνθρωπος
δεν θα πάψεις ούτε στιγμή ν΄αγωνίζεσαι για την ειρήνη και
για το δίκαιο.
Θα βγείς στους δρόμους, θα φωνάξεις, τα χείλια σου θα
ματώσουν απ΄τις φωνές
το πρόσωπό σου θα ματώσει από τις σφαίρες – μα ούτε βήμα πίσω.
Κάθε κραυγή σου μια πετριά στα τζάμια των πολεμοκάπηλων
Κάθε χειρονομία σου σα να γκρεμίζει την αδικία.
Και πρόσεξε: μη ξεχαστείς ούτε στιγμή.
Έτσι λίγο να θυμηθείς τα παιδικά σου χρόνια
αφήνεις χιλιάδες παιδιά να κομματιάζονται την ώρα που παίζουν ανύποπτα στις
πολιτείες
μια στιγμή αν κοιτάξεις το ηλιοβασίλεμα
αύριο οι άνθρωποι θα χάνουνται στη νύχτα του πολέμου
έτσι και σταματήσεις μια στιγμή να ονειρευτείς
εκατομμύρια ανθρώπινα όνειρα θα γίνουν στάχτη κάτω από τις οβίδες.
Δεν έχεις καιρό
δεν έχεις καιρό για τον εαυτό σου
αν θέλεις να λέγεσαι άνθρωπος.

Αν θέλεις να λέγεσαι άνθρωπος
μπορεί να χρειαστεί ν΄αφήσεις τη μάνα σου, την αγαπημένη
ή το παιδί σου.
Δε θα διστάσεις.
Θ΄απαρνηθείς τη λάμπα σου και το ψωμί σου
Θ΄απαρνηθείς τη βραδινή ξεκούραση στο σπιτικό κατώφλι
για τον τραχύ δρόμο που πάει στο αύριο.
Μπροστά σε τίποτα δε θα δειλιάσεις κι ούτε θα φοβηθείς.
Το ξέρω, είναι όμορφο ν΄ακούς μια φυσαρμόνικα το βράδυ,
να κοιτάς έν΄ άστρο, να ονειρεύεσαι
είναι όμορφο σκυμένος πάνω απ΄το κόκκινο στόμα της αγάπης σου
Να την ακούς να σου λέει τα όνειρα της για το μέλλον.
Μα εσύ πρέπει να τ΄αποχαιρετήσεις όλ΄αυτά και να ξεκινήσεις
γιατί εσύ είσαι υπεύθυνος για όλες τις φυσαρμόνικες του κόσμου,
για όλα τ΄άστρα, για όλες τις λάμπες και
για όλα τα όνειρα
αν θέλεις να λέγεσαι άνθρωπος.

Αν θέλεις να λέγεσαι άνθρωπος
μπορεί να χρειαστεί να σε κλείσουν φυλακή για είκοσι ή
και περισσότερα χρόνια
μα εσύ και μες στη φυλακή θα θυμάσαι πάντοτε την άνοιξη,
τη μάνα σου και τον κόσμο.
Εσύ και μες απ΄ το τετραγωνικό μέτρο του κελλιού σου
θα συνεχίσεις τον δρόμο σου πάνω στη γη .
Κι΄ όταν μες στην απέραντη σιωπή, τη νύχτα
θα χτυπάς τον τοίχο του κελλιού σου με το δάχτυλο
απ΄τ΄άλλο μέρος του τοίχου θα σου απαντάει η Ισπανία.
Εσύ, κι ας βλέπεις να περνάν τα χρόνια σου και ν΄ ασπρίζουν
τα μαλλιά σου
δε θα γερνάς.
Εσύ και μες στη φυλακή κάθε πρωί θα ξημερώνεσαι πιο νέος
Αφού όλο και νέοι αγώνες θ΄ αρχίζουνε στον κόσμο
αν θέλεις να λέγεσαι άνθρωπος

Αν θέλεις να λέγεσαι άνθρωπος
θα πρέπει να μπορείς να πεθάνεις ένα οποιοδήποτε πρωινό.
Αποβραδίς στην απομόνωση θα γράψεις ένα μεγάλο τρυφερό
γράμμα στη μάνα σου
Θα γράψεις στον τοίχο την ημερομηνία, τ΄αρχικά του ονόματος σου και μια λέξη :
Ειρήνη
σα ναγραφες όλη την ιστορία της ζωής σου.
Να μπορείς να πεθάνεις ένα οποιοδήποτε πρωινό
να μπορείς να σταθείς μπροστά στα έξη ντουφέκια
σα να στεκόσουνα μπροστά σ΄ολάκαιρο το μέλλον.
Να μπορείς, απάνω απ΄την ομοβροντία που σε σκοτώνει
εσύ ν΄ακούς τα εκατομμύρια των απλών ανθρώπων που
τραγουδώντας πολεμάνε για την ειρήνη.
Αν θέλεις να λέγεσαι άνθρωπος.

Ε
I
I
I
I
I
I
I
I
I
Iίναι βαρύς ο αγέρας σαν μολύβι
Φωνάζω, φωνάζω, φωνάζω
Ελάτε γρήγορα σας φωνάζω
Να λειώσουμε το μολύβι

Κάποιος μου λέει
Φωτιά θα πάρεις απ’ την ίδια σου φωνή
Θα γίνεις στάχτη
Στάχτη σαν τον Κερέμ
Που κάηκε απ’ τον έρωτά του

Και εγώ του λέω
Ας καώ, ας γίνω στάχτη σαν τον Κερέμ
Αν δεν καώ εγώ
Αν δεν καείς εσύ
Αν δεν καούμε εμείς
Πώς θα γενούν τα σκοτάδια λάμψη

ΝΑΖΙΜ ΧΙΚΜΕΤ
I
I
I
I
I
I
I
I
I
I

Επιστολή του ΠΑΜΕ Εκπαιδευτικών προς τους μαθητές για την 28η Οκτωβρίου
«Μια ιστορία …που δεν θα σου διδάξει το σημερινό σχολείο!»
Δημοσίευση: Παρ, 24/10/2014 – 12:32

Επιστολή στους μαθητές για την 28η Οκτωβρίου στέλνει το ΠΑΜΕ Εκπαιδευτικών με τίτλο «Μια ιστορία …που δεν θα σου διδάξει το σημερινό σχολείο!». Ολόκληρη η επιστολή έχει ως εξής:

«Αγαπητέ μαθητή – μαθήτρια,

Η γιορτή της 28ης Οκτωβρίου δεν είναι παρέλαση, επέτειος και μνημόσυνο. Είναι η ιστορία του λαού μας γραμμένη με το αίμα του. Το κάλεσμά μας αυτό θέλουμε να είναι μια αφορμή να ψάξεις περισσότερο, να ρωτήσεις, να διαβάσεις, να μάθεις το πώς οι λαοί πάλεψαν για το δίκιο τους και πώς τσάκισαν το φασισμό.

Το «μάθημα αυτό» δεν θα το κάνει το επίσημο σημερινό σχολείο, τα βιβλία του! Ούτε θέλει, ούτε μπορεί! Στόχο έχει να γεμίσει με ψέματα και ανακρίβειες το μυαλό μας, να μας κοιμίσει μεγάλους και μικρούς, να κρύψει το κύριο και το πιο σημαντικό: Η ιστορική αλήθεια είναι μία και τη γράφουν οι λαοί. Ο λαός όταν πιστέψει στη δύναμή του μπορεί να νικήσει «θεούς και δαίμονες». Τα πρόσωπα, οι «ηγέτες» παίζουν ρόλο, αλλά δεν φτιάχνουν την Ιστορία, όπως μας λένε στα βιβλία. Ο αγώνας ενάντια στο φασισμό έδειξε ότι δεν είμαστε πατριώτες όλοι επειδή είμαστε Έλληνες. Τότε κάποιοι, Έλληνες κι αυτοί, λέγανε «καθίστε φρόνιμα», «είμαστε μικροί κι αυτοί μεγάλοι» κλπ. Ο λαός δεν τους άκουσε κι έγραψε μια Ιστορία που και σήμερα μπορεί να μας εμπνεύσει.

Μάθε, λοιπόν, ψάξε και μόνος σου!

Ο Χίτλερ και ο Μουσολίνι δεν ήταν τρελοί, όπως μας λένε. Ο Χίτλερ ανέβηκε στην εξουσία με εκλογές. Τον στήριξαν οι βιομήχανοι. Ο φασισμός γιγαντώθηκε με την ενίσχυση που απλόχερα του παρείχαν δεκάδες καπιταλιστές των Ηνωμένων Πολιτειών, της Αγγλίας και της Γαλλίας («Ford», «General Motors», IBM). Το ναζιστικό καθεστώς κυνήγησε πρώτα τους Γερμανούς πρωτοπόρους αγωνιστές, τους κομμουνιστές. Έκανε τους Γερμανούς εργάτες σκλάβους για τα κέρδη των Γερμανών καπιταλιστών. Μεγάλοι βιομηχανικοί κολοσοί, όπως η «ThyssenKrupp», γιγαντώθηκαν πάνω στο αίμα χιλιάδων εργατών που τους μετέφεραν τα τρένα των ναζιστών σαν σκλάβους απ’ όλη την Ευρώπη.

Δίπλα στη δίκη της Νυρεμβέργης (ηγέτες των ναζί που δικάστηκαν για «εγκλήματα κατά της ανθρωπότητας»), εξίσου σημαντική ήταν και η «δίκη των βιομηχάνων» που στήριξαν τους ναζί και σήμερα έχει «ξεχαστεί», γιατί δείχνει ποιος και τι γεννάει το φασισμό.

Η δικτατορία του Μεταξά (4η Αυγούστου του 1936) στηρίχθηκε από όλα τα κόμματα που του έδωσαν ψήφο εμπιστοσύνης στη Βουλή – εκτός του ΚΚΕ. Στηρίχθηκε από τους ντόπιους καπιταλιστές και το βρετανικό ιμπεριαλισμό. Εξαθλίωσε το λαό, τσάκισε το εργατικό – λαϊκό κίνημα, άνοιξε τόπους εξορίας για τους αγωνιστές, ενίσχυσε τα κέρδη των καπιταλιστών.

Με ευθύνη του καθεστώτος Μεταξά ο στρατός βρέθηκε απροετοίμαστος, με τεράστιες ελλείψεις σε πολεμοφόδια, πολεμικά μέσα απαρχαιωμένα, χωρίς οχυρωματικά έργα, μπροστά στην εισβολή των κατακτητών. Ο λαός, οι απλοί φαντάροι, τίμιοι αξιωματικοί του στρατού -κόντρα στα σχέδια της δικτατορίας και της στρατιωτικής ηγεσίας- πολέμησαν με σθένος και ηρωισμό και κατάφεραν να πετάξουν τους Ιταλούς έξω απ’ τα ελληνικά εδάφη. Όταν τον Απρίλη του ’41 επιτέθηκε η ναζιστική Γερμανία, μέσα σε λίγες μέρες δόθηκε η εντολή για συνθηκολόγηση άνευ όρων, ενώ ακόμα πολεμούσαν. Έτσι η χώρα βρέθηκε κάτω από την τριπλή κατοχή των Γερμανών, Ιταλών και Βούλγαρων φασιστών. Το «όχι» του Μεταξά στους Ιταλούς είχε να κάνει με τα συμφέροντα της ελληνικής αστικής τάξης που τότε συνδεόταν με τη Βρετανία. Δεν είχε σχέση με το πραγματικό, ενθουσιώδες ΟΧΙ του ελληνικού λαού.

Όταν ο λαός είναι ενωμένος και οργανωμένος είναι ανίκητος!

Ο λαός μας το 1940-1945 είπε το μεγάλο ΟΧΙ, οργανώθηκε και έδιωξε Ιταλούς και Γερμανούς φασίστες. Οργανώθηκε με ψυχή και πρωτεργάτη τους κομμουνιστές μέσα από το ΕΑΜ, τον ένοπλο ΕΛΑΣ και την ΕΠΟΝ. Απελευθέρωσε τη μισή Ελλάδα πολύ πριν φύγουν οι Γερμανοί, λειτούργησε σχολεία, με θέατρα και πολιτισμό στις ελεύθερες περιοχές. Οργάνωσε ακόμα και μέσα σε αυτές τις συνθήκες ελεύθερες εκλογές που ψήφισαν για πρώτη φορά οι νέοι από 18 χρονών και οι γυναίκες. Με το τουφέκι τους στον ώμο, οργάνωναν την κοινωνία των αναγκών και των ονείρων τους, τη «λαοκρατία», όπως τη λέγανε. Αυτή που θα κατοχυρώνει το δικαίωμα στη δουλειά, στη μόρφωση, στον ελεύθερο χρόνο και θα απαγορεύει την ανεργία, την πείνα, τα ναρκωτικά. Μια κοινωνία που μαζί με τον ξένο κατακτητή θα έδιωχνε και τον ντόπιο εκμεταλλευτή.

Το ΕΑΜ (1943) εμπόδισε και τελικά κατάφερε να μη φύγει ούτε ένας Έλληνας για να πάει εργάτης στα εργοστάσια των ναζί. Το ΕΑΜ έσωσε το λαό από την πείνα, οργάνωσε τη «μάχη της σοδειάς». Και τότε και σήμερα αυτό που πραγματικά φοβούνται όλοι αυτοί που κατέχουν τον πλούτο είναι ο οργανωμένος λαός που διεκδικεί να κάνει κουμάντο στον τόπο του και στον πλούτο που παράγει.

Τι έκαναν οι καπιταλιστές, τα αφεντικά, της Ελλάδας τότε; Ένα κομμάτι της συνεργάστηκε με τον κατακτητή, έλεγαν «δε γίνεται τίποτα, ο εχθρός είναι παντοδύναμος», κρύφτηκαν περιμένοντας να έρθουν πάλι στα πράγματα. Και σήμερα υπάρχουν αυτοί που σου λένε «κάτσε φρόνιμα». Είναι η ίδια φάρα και τότε και σήμερα. Είναι οι επιχειρηματίες, βιομήχανοι, τραπεζίτες, τα κόμματά τους. Είναι αυτοί που τότε έπαιρναν το χρυσάφι της χώρας και έφευγαν για το Κάιρο και όταν έφυγαν οι Γερμανοί κυνηγημένοι από το λαό, δεν δίστασαν να τον ματώσουν (Δεκέμβρης του 1944) όπως και οι Γερμανοί κατακτητές.

Στα σχολικά βιβλία δεν θα σου πουν για το ρόλο της Σοβιετικής Ένωσης στη συντριβή του ναζισμού – φασισμού. Περισσότερα από 20 εκατομμύρια έφτασαν οι ανθρώπινες απώλειες της Σοβιετικής Ένωσης. Δεν θα σου πουν ότι οι ΗΠΑ και η Βρετανία άνοιξαν το δεύτερο μέτωπο (απόβαση στη Νορμανδία) στην Ευρώπη το 1944 για να προλάβουν την απελευθερωτική πορεία του Κόκκινου Στρατού.

Δεν θα σου πουν ότι την 1η Μάη του 1945 η σημαία της ΕΣΣΔ κυμάτισε στο Βερολίνο. Αυτή η σημαία έσερνε μαζί της το τίμημα 20 εκατομμυρίων νεκρών Σοβιετικών πολιτών.

Οι σημερινοί φασίστες-δολοφόνοι της Χρυσής Αυγής, οι νοσταλγοί του Χίτλερ είναι οι φυσικοί και πολιτικοί απόγονοι των Ελλήνων συνεργατών των ναζί, που μαζί αιματοκύλισαν τον ελληνικό λαό που αντιστεκόταν! Υπηρέτησαν το ναζιστικό τέρας με πλήρη συνείδηση, για τα πλούτη ή την εξουσία. Ήταν οι ταγματασφαλίτες, οι γερμανοτσολιάδες, οι Χίτες που ορκίζονταν πίστη στον Χίτλερ. Συμμετείχαν με ζήλο σε όλες τις θηριωδίες κατά του άμαχου λαού, σε μαζικές σφαγές, σε βιασμούς και στο πλιάτσικο. Ήταν οι χαφιέδες στις γειτονιές, φορούσαν κουκούλες και κατέδιδαν τους αγωνιστές. Αυτά είναι τα πρότυπα του χρυσαυγίτη!

«Τότε Χίτες τώρα χρυσαυγίτες»! Είναι οι δολοφόνοι του Φύσσα. Έκαναν μάλιστα Ερώτηση στη Βουλή γιατί οι μαθητές και οι εκπαιδευτικοί έκαναν ενός λεπτού σιγή για τη δολοφονία του Φύσσα!

Δεν έχουν καμία δουλειά μέσα στα σχολεία και τις γειτονιές μας!

Η Ευρωπαϊκή Ένωση, τα σχολικά βιβλία σου μιλάνε για ολοκληρωτισμό, ταυτίζοντας τους κομμουνιστές, τους αγωνιστές με τους φασίστες. Αναρωτήσου: Ποιος τα λέει όλα αυτά; Η Ευρωπαϊκή Ένωση, της ανεργίας, της φτώχειας, των ιμπεριαλιστικών επεμβάσεων.

Γύρισε την πλάτη σου στο δηλητήριό τους. Στόχο έχουν το μέλλον και το δίκιο μας! Θέλουν να σε πείσουν ότι είναι ακρότητα να παλεύεις για μια κοινωνία χωρίς φτώχεια και εκμετάλλευση.

Σήμερα το σύγχρονο περιεχόμενο της πάλης του ΕΑΜ είναι ο ανυποχώρητος αγώνας για το δίκιο μας. Για να έχει η νέα γενιά μόρφωση, δουλειά, δημιουργικό και ελεύθερο χρόνο, ασφάλεια. Στην εποχή μας όλα αυτά μπορούν να γίνουν. Αν ο λαός -όπως και τότε- αποφασίσει να οργανωθεί και να παλέψει. Να στραφεί ενάντια σ’ αυτούς που κλέβουν τον ιδρώτα και τον πλούτο μας. Τους καπιταλιστές.

Εμείς σου βάζουμε μερικά ερωτήματα που διευκολύνουν το ψάξιμο της αλήθειας. Η Ιστορία όμως και το ψάξιμο της αλήθειας είναι και δική σου υπόθεση. Μια φωτογραφία ενός αντάρτη, ένας αγωνιστής που ζει ακόμα στη γειτονιά, ένας τόπος θυσίας, μνημεία της αντίστασης του λαού μας, τότε και τώρα. Όλα αυτά κάν’ τα αφορμή και ψάξε, ανίχνευσε την Ιστορία, είναι η δική σου κληρονομιά και τη χρειάζεσαι για το μέλλον σου. Δεν είσαι μικρός γι’ αυτό, όπως σου λένε.

Ετοιμάσου από τώρα με οργάνωση, γνώση και πάλη.

Η ιστορία της γενιάς σου θα γραφτεί πάλι με αγώνες!».

I
I
I
I
I
I
I
I
I
I
Περί “Αλήθειας” και “Φιλότιμου”…

(Nikos Mpogiopoulos)

Μέχρι τώρα είχαν σμπαραλιάσει έννοιες όπως «πατρkίδα», «σωτηρία», «ανάπτυξη», «ελπίδα» κοκ. Όσο πλησιάζουμε προς τις εκλογές φαίνεται ότι αποφάσισαν να αποκολοκυνθώσουν λέξεις και έννοιες όπως «αλήθεια» και «φιλότιμο».

Μάρτυς μας ο κύριος Σαμαράς, ο οποίος κατά τη διάρκεια της ομιλίας του στη Θεσσαλονίκη εμφανίστηκε ως ο αυθεντικότερος πρεσβευτής της Αλήθειας. Της «ακατανίκητης» και «ανελέητης Αλήθειας», όπως δήλωσε…

Στην ίδια αυτή ομιλία, ο πρωθυπουργός είχε μια ακόμα εξαιρετική έμπνευση: Αποφάσισε να εισάγει στην πολιτική αντιπαράθεση την έννοια «Φιλότιμο»…

Θα ‘λεγε κανείς κάλλιο αργά παρά ποτέ. Ποιός μπορεί να έχει αντίρρηση οι πολιτικοί μας ταγοί να ενεργούν με κριτήριο το «φιλότιμο». Με μια διαφορά: Η έννοια «φιλότιμο» υπήρχε στην Ελλάδα και πριν ακόμα ο κ.Σαμαράς την επιλέξει για να την υποβιβάσει σε πλαστική προεκλογική σημαία.

Η έννοια «φιλότιμο» υπήρχε, για παράδειγμα, και τότε που ο κ.Σαμαράς όταν ρωτήθηκε να εξηγήσει γιατί πριν γίνει πρωθυπουργός εμφανιζόταν σαν «αντιμνημονιακός», απαντούσε – ενώπιον της Μέρκελ – με εκείνο το περίφημο: «Ουδείς αναμάρτητος»…
Εν πάση περιπτώσει, από την ΔΕΘ και τη εκεί θεσμοθετημένη πολιτική περατζάδα, ας κρατήσουμε τούτο: Η «Νέα Ελλάδα» για την οποία τόσος λόγος γίνεται, η «Νέα Ελλάδα» που οικοδομείται από τον πρωθυπουργό, από τον κ.Γιακουμάτο, από τον κ.Μητσοτάκη και από τον «δεν είναι δικός μου νόμος ο ΕΝΦΙΑ για να απολογούμαι» κ.Χαρδούβελη, η «Νέα Ελλάδα» που ο κ.Σαμαράς τη χτίζει σε συνεργασία με τον κ.Βενιζέλο και σε διαρκή «διαπραγμάτευση» με την τρόικα, στηρίζεται σε δυο πυλώνες: «Στηρίζεται στην Αλήθεια και στο Φιλότιμο»! Έτσι είπε ο κ.Σαμαράς…
Με αυτή την ιδιότητα, λοιπόν, του εκπροσώπου της Αλήθειας (και του Φιλότιμου), ο κύριος πρωθυπουργός εκφώνησε τον βαρυσήμαντο λόγο του. Τόσο βαρυσήμαντος, δε, ο λόγος του πρωθυπουργού ώστε φρόντισε να περιέχει 94 φορές τη λέξη «θα». Καθόλου κακή επίδοση για κάποιον που μιλάει στο όνομα της «Αλήθειας» – και του «Φιλότιμου»…
Σημειωτέον ότι από αυτά τα 94 «θα» που εκστόμισε ο πρωθυπουργός, τις 60 φορές το «θα» του κ.Σαμαρά ήταν ευθέως υποσχετικό. Μόνο που δεν είχε να ζηλέψει τίποτα από εκείνα τα «θα» που ο ελληνικός λαός τα έχει συνδέσει με υποσχέσεις που ξεκινούν από το ανέκδοτο της «εκτροπής του Αχελώου» και φτάνουν μέχρι το στρατόπεδο του «Παύλου Μελά» (το οποίο ο κ.Σαμαράς το ξανάδωσε στο Δήμο για… 6η φορά).

Ήταν, δε, στο πλαίσιο της «Αλήθειας» (και του «Φιλότιμου») που ο κ.Σαμαράς εμφάνισε σαν «παροχή» τη μείωση του φόρου θέρμανσης κατά 30%, αφού όμως πρώτα τον αύξησε κατά 124%…

Ήταν στο πλαίσιο της «Αλήθειας» (και του «Φιλότιμου») που ο κ.Σαμαράς μίλησε για «φοροελάφρυνση» στον Φόρο Αλληλεγγύης, που όμως υποτίθεται ότι θα έληγε το 2014, αλλά ο κ.Σαμαράς τον επεκτείνει για δυο – τουλάχιστον – χρόνια ακόμα…

Ήταν στο πλαίσιο της «Αλήθειας» (και του «Φιλότιμου») που ο κ.Σαμαράς έταξε «διορθώσεις» στον ΕΝΦΙΑ, που όμως υποτίθεται ότι επρόκειτο για ένα «έκτακτο» μέτρο, αλλά αποδείχτηκε ότι είναι ένα αιώνιο χαράτσι που η επιβολή του νομοθετείται εις το διηνεκές…

Ήταν στο πλαίσιο της «Αλήθειας» (και του «Φιλότιμου») που ο κ.Σαμαράς επανέφερε από την πίσω πόρτα το «όλοι μαζί τα φάγαμε» του Πάγκαλου, διακηρύσσοντας εις επήκοον των φτωχοποιημένων εργατών και των ρημαγμένων συνταξιούχων ότι «για την κρίση ευθύνονται όλοι»…

Ήταν στο πλαίσιο της «Αλήθειας» (και του «Φιλότιμου») που ο κ.Σαμαράς έδωσε ρεσιτάλ ΝΑΤΟφροσύνης λίγες ώρες αφότου ο υπουργός των Σκοπίων είχε γίνει δεκτός από το «εθνωφελές» ΝΑΤΟ στην Ουαλία ως υπουργός της «Μακεδονίας» και λίγες ώρες αφότου ο ΝΑΤΟικός σύμμαχος Ερντογάν μιλούσε – επί ΝΑΤΟικού εδάφους – για «δυο κράτη στην Κύπρο…

Ήταν στο πλαίσιο της «Αλήθειας» (και του «Φιλότιμου») που ο κ.Σαμαράς περηφανεύτηκε για τα λεφτά που δίνει η κυβέρνησή του στους τραπεζίτες υποστηρίζοντας ότι παίρνει από τους αδύναμους και δίνει στους ισχυρούς για «να έχουν οι τράπεζες περισσότερα χρήματα να δίνουν στον κόσμο»!

Αυτά και άλλα πολλά είπε ο κ.Σαμαράς στη Θεσσαλονίκη. Αυτές ήταν οι «φοροελαφρύνσεις» του. Αυτή ήταν και η συνεισφορά του στην εμβάθυνση εννοιών όπως «Αλήθεια και Φιλότιμο». Τέτοια εμβάθυνση είχε να παρακολουθήσει ο ελληνικός λαός από την εποχή του αείμνηστου Αυλωνίτη: «Πνεύμα και ηθική»…

Κατά τα λοιπά, την ώρα που ο κ.πρωθυπουργός έδινε αυτήν την άλλη διάσταση στις έννοιες «αλήθεια» και «φιλότιμο», η είδηση ερχόταν από το «Business insider»: Η Ελλάδα είναι η τρίτη πιο δυστυχισμένη χώρα στον κόσμο με βάση τα ποσοστά ανεργίας και τις τιμές των προϊόντων. Στη κλίμακα της δυστυχίας ο λαός της Ελλάδας βρίσκεται πάνω από τους λαούς της Αιγύπτου, της Ουκρανίας, της Κολομβίας, της Τουρκίας και των Φιλιππίνων…

Σε αυτόν τον λαό απευθύνθηκε με την ιδιότητα του αρχάγγελου της αλήθειας και του φιλότιμου ο κ.Σαμαράς. Αλλά σε αυτόν τον λαό απευθυνόταν και ο μεγάλος μας ποιητής, ο Τάσος Λειβαδίτης, όταν έγραφε:

«Πλανόδιοι αργυραμοιβοί στους δρόμους/

παζάρευαν τις μέρες μας/

με αμφίβολα νομίσματα/

από μελλοντικές αβέβαιες εποχές».

Σύμφωνα με το ιστορικό αφήγημα, ήταν γύρω στα 1914, κατά τη διάρκεια του Α’ Παγκοσμίου Πολέμου, όταν σε ένα οχηματαγωγό πλοίο της εποχής επιβιβάστηκε το ιππικό για να κατευθυνθεί από το μέτωπο στο ναύσταθμο. Μέσα στον πανικό υπήρξε μια παράλειψη: Ξέχασαν να φορτώσουν σανό για τα άλογα, για τα γαιδούρια και τα μουλάρια. Κάποια στιγμή τα ζώα πείνασαν και άρχισαν να διαμαρτύρονται. Μεγάλη η αναστάτωση στο πλοίο. Ο καπετάνιος ζήτησε να μάθει τι συμβαίνει. Τότε ο επικεφαλής αξιωματικός του ιππικού του εξήγησε ότι μέσα στον πυρετό των προετοιμασιών είχαν ξεχάσει να φροντίσουν για την τροφή των ζώων Ο καπετάνιος αφού σκέφτηκε για λίγο του απάντησε: «Μην ανησυχείς, άστο σε μένα. Το μόνο που θέλω από σένα είναι να μου φωνάξεις τον σαλπιγκτή σου».

Καθώς η ώρα περνούσε, το ποδοβολητό των αλόγων, λόγω της πείνας, είχε αρχίσει να θέτει σε κίνδυνο την ασφάλεια του πλοίου. Τότε ο καπετάνιος έδωσε τη διαταγή στον σαλπιγκτή: «Σάλπισε σιτηρέσιο»!

Στο άκουσμα των ήχων της σάλπιγγας άλογα, γαιδούρια και μουλάρια σταμάτησαν να διαμαρτύρονται. Ο ήχος τους ήταν γνώριμος. Είχαν μάθει ότι μετά από αυτόν τον ήχο έρχεται το φαγητό. Τα πράγματα στο πλοίο βελτιώθηκαν αφού τα ζώα είχαν ηρεμήσει με την προσμονή της έλευσης της τροφής. Μετά από κάποια ώρα, όμως, τα άλογα άρχισαν πάλι να διαμαρτύρονται. Νέος αναβρασμός στο πλοίο. Ο καπετάνιος έδωσε ξανά την εντολή: «Σάλπισε σιτηρέσιο»! Τα άλογα ηρέμησαν ξανά…

Το ίδιο επαναλαμβανόταν καθ’ όλη τη διάρκεια του ταξιδιού. Κάθε φορά που τα άλογα θυμούνταν την πείνα τους, ο καπετάνιος σάλπιζε σιτηρέσιο. Και κάθε φορά τα άλογα, εξαπατημένα, ηρεμούσαν από την προσμονή ότι κάποια στιγμή θα τους δώσουν φαγητό.

Εκατό χρόνια μετά η κυβέρνηση του κ.Σαμαρά κάνει ακριβώς αυτό: Κάθε τρεις και λίγο «σαλπίζει σιτηρέσιο». Εχει, φυσικά, και πρόθυμους σαλπιγκτές. Προχτές, για παράδειγμα, το «Mega» διαλαλούσε τι «ανάσα» είναι για το λαό οι ρυθμίσεις για τα «κόκκινα» στεγαστικά δάνεια. Ως «ανάσα» και «ευεργέτημα» εν προκειμένω ορίζεται να σου πλειστηριάζουν το σπίτι ή να πληρώνεις… ενοίκιο στην τράπεζα για να μένεις στο σπίτι σου. Σπίτι για το οποίο δεν μπορείς να πληρώσεις επειδή πολύ απλά σε κατέστρεψαν, σε λήστεψαν για να μπουκώσουν με χρήμα την ίδια εκείνη τράπεζα που, μετά το μισθό και τη σύνταξη, έχει βάλει στο μάτι να σου βουτήξει και το σπίτι…

Ενα από τα μεγαλύτερα «σουξέ» της κυβερνητικής «σάλπιγγας» είναι, επίσης, αυτό με τον ΕΝΦΙΑ. Σου φόρεσαν καπέλο το χαράτσι. Το μονιμοποίησαν. Το διεύρυναν. Ενώ υποτίθεται ότι θα το καταργούσαν, το μετέτρεψαν σε χαλκά και κατόπιν σε καπιστράνα. Και τώρα σου «σαλπίζουν» να κάτσεις ήσυχα διαφημίζοντας την καλοσύνη τους να μην σε κλέβουν σε πέντε, αλλά σε έξι δόσεις…

Εξίσου αγαπημένο στην κυβερνητική ορχήστρα είναι και το «εμβατήριο» που αφορά στο λεγόμενο «ελάχιστο εγγυημένο εισόδημα». Θαυμάστε τους: Σύμφωνα με τα στοιχεία της ΕΛΣΤΑΤ (τα δικά τους στοιχεία) έριξαν 4 εκατομμύρια Ελληνες κάτω από το όριο της φτώχειας. Εχουν ρίξει στην ακραία φτώχεια πάνω από το 7% του πληθυσμού. Και τώρα τι κάνουν: «Σαλπίζουν» ότι φέρνουν τη «μέγιστη των κοινωνικών μεταρρυθμίσεων» (σσ: αυτά έλεγε προχτές ο Βρούτσης). Που συνίσταται στα εξής: Εφόσον μια πάμφτωχη 4μελής οικογένεια, με μηδενικό εισόδημα, καταφέρει να πληροί τα κριτήρια και να μην εξαιρείται (ως συνήθως συμβαίνει) από τις προϋποθέσεις που έχει θέσει η κυβέρνηση των «σωτήρων», θα της… παρέχουν 400 (ολόκληρα) ευρώ το μήνα. Τουτέστιν 13 ευρώ την ημέρα! Για 4 ανθρώπους! Για να φάνε, να πιούνε, να ντυθούν, να στεγαστούν και να ζεσταθούν!

Επειδή, δε, είμαστε στη χώρα όπου οι 9 στους 10 ανέργους δεν παίρνουν ούτε καν το επίδομα ανεργίας, και επειδή τα ψίχουλα που αποκαλούν «ελάχιστο εγγυημένο εισόδημα» δεν αξίζουν ούτε να τα φτύσεις, για να καλύψουν την απόσταση που χωρίζει την απανθρωπιά από το φιλότιμο δεν αρκούν τα σαλπίσματα. Για αυτό το λόγο, εδώ πια εκτός από τις σάλπιγγες έχουν αρχίσει να βαράνε και τα νταούλια…

Για να επιστρέψουμε στα του 1914, με την τακτική «σαλπίσατε σιτηρέσιο» και ποντάροντας στην κατευναστική προσμονή των αλόγων που γεννιόταν από τον απατηλό ήχο της σάλπιγγας, ο καπετάνιος οδήγησε τελικά το καράβι στον προορισμό του…

Αποδείχτηκε, πράγματι, ότι όταν πρόκειται για άλογα, αυτή είναι μια αποδοτική μεθόδευση εξαπάτησης. Τί γίνεται, όμως, όταν αυτή η τακτική εφαρμόζεται πάνω σε ανθρώπους; Και τί υπέροχα διαφορετική εξέλιξη θα μπορούσαν να έχουν τα πράγματα αν – εύλογα – υποθέσει κανείς ότι οι άνθρωποι, έλλογοι καθώς είναι, το αποφασίσουν να κλωτσήσουν. Και πάψουν να ανέχονται όσους τους συμπεριφέρονται σαν σε άλογα. Σαν σε μουλάρια. Και γαιδούρια…

Ερώτηση προς τον υπουργό Δημόσιας Τάξης και Προστασίας του Πολίτη Βασίλη Κικίλια σε σχέση με το ρεπορτάζ του UNFOLLOW, στο προηγούμενο τεύχος (Ιουνίου 2014), κατέθεσαν χθες, 3 Ιουλίου 2014, βουλευτές του ΣΥΡΙΖΑ. Κατόπιν τούτου, αναρτούμε στα Επιλεγμένα Θέματα της Έντυπης Έκδοσης το πλήρες δημοσίευμά μας, προς διευκόλυνση της δημόσιας συζήτησης. Ολόκληρη την ερώτηση των βουλευτών της αξιωματικής αντιπολίτευσης μπορείτε να τη διαβάσετε εδώ: «Στη Βουλή το ρεπορτάζ του Unfollow: “Φυτώριο φασιστών η Σχολή Αξιωματικών της ΕΛ.ΑΣ. στην Αμυγδαλέζα;»»

Η φράση ανήκει σε δόκιμο αξιωματικό της ελληνικής αστυνομίας. Αυριανό στέλεχος ή ακόμα και μελλοντικό αρχηγό του Σώματος. Ειπώθηκε –μεταξύ άλλων τεράτων – κατά τη διάρκεια σεμιναριακού μαθήματος στη Σχολή Aστυνομικών στην Αμυγδαλέζα παρουσία μάλιστα εκπαιδευτών. Η καθηγήτρια Εγκληματολογίας που παρέδωσε τις διαλέξεις δέχτηκε να μας μιλήσει. Τα όσα εξιστορεί αποτελούν αντικείμενο μιας ΕΔΕ, που όμως καθυστέρησε έναν χρόνο.

Της Μαρινίκης Αλεβιζοπούλου και του Αυγουστίνου Ζενάκου – UNFOLLOW 30 (Ιούνιος 2014)

Από το «λευκό πόρισμα» που έδωσε στη δημοσιότητα το Υπουργείο Προστασίας του Πολίτη, αμέσως μετά τις συλλήψεις των μελών της Χρυσής Αυγής, σχετικά με την έρευνα που διεξήγαγε η Διεύθυνση Εσωτερικών Υποθέσεων της ΕΛ.ΑΣ για τη διασύνδεση αστυνομικών με το νεοναζιστικό μόρφωμα, πληροφορηθήκαμε ότι «από τα στοιχεία που αξιολογήθηκαν και παρουσιάζονται στην έκθεση, δεν διαπιστώνονται συγκροτημένες ομάδες εν ενεργεία αστυνομικών, που να επιδιώκουν κοινό εγκληματικό σκοπό και να τελούν μεταξύ τους σε τέτοια σχέση ώστε να αισθάνονται, έναντι αλλήλων, ως ενιαία μονάδα. Δεν συγκροτούνται πυρήνες ή αδιαφανείς φράξιες ή παρασυνταγματικοί πόλοι στην Ελληνική Αστυνομία, που στο σύνολό της αποτελεί πυλώνα της δημοκρατικής τάξης».

Πριν λίγες ημέρες, η αναπληρώτρια καθηγήτρια Εγκληματολογίας στο Πανεπιστήμιο Paris 11 και πρώην σύμβουλος του υπουργείου Προστασίας του Πολίτη επί Χρήστου Παπουτσή Αναστασία Τσουκαλά κλήθηκε, στο πλαίσιο Ένορκης Διοικητικής Εξέτασης, να καταθέσει την εμπειρία της από τις διαλέξεις που παραχώρησε στη Σχολή Αξιωματικών της Ελληνικής Αστυνομίας στην Αμυγδαλέζα πριν από ένα χρόνο. Το θέμα των διαλέξεων ήταν ο ρατσισμός και η ξενοφοβία. Η εμπειρία της είναι κάτι περισσότερο από αποκαλυπτική και σε πλήρη αντίθεση με τα συμπεράσματα της Διεύθυνσης Εσωτερικών Υποθέσεων.

Αντιρατσιστική διάλεξη στη Αμυγδαλέζα

Τον Ιανουάριο του 2013, ο τότε Διοικητής της Σχολής Αξιωματικών της Ελληνικής Αστυνομίας ταξίαρχος Γεώργιος Σταύρακας ενημερώνει την κ. Τσουκαλά ότι το πρόγραμμα σπουδών της Σχολής Αξιωματικών της Αστυνομίας στην Αμυγδαλέζα θα περιλάμβανε εφεξής έναν κύκλο σεμιναρίων με θέμα το ρατσισμό και την ξενοφοβία και την προσκαλεί να κάνει μια σειρά σχετικών διαλέξεων στους δόκιμους αξιωματικούς του 2ου, 3ου και 4ου εκπαιδευτικού τμήματος. Αυτό ισοδυναμεί με τους 2ετείς, 3ετείς και 4ετείς φοιτητές μιας Πανεπιστημιακής Σχολής. Αποδέχεται την πρόσκληση, αλλά αρνείται να λάβει την προβλεπόμενη αμοιβή.

Έτσι λοιπόν στις 28 Φεβρουαρίου και στις 4 Μαρτίου πραγματοποιεί δύο δίωρες διαλέξεις στους δόκιμους αξιωματικούς του 4ου εκπαιδευτικού τμήματος. Οι διαλέξεις, οι οποίες βιντεοσκοπούνταν φανερά, πραγματοποιήθηκαν ομαλά. «Το περιεχόμενο των διαλέξεων βιντεοσκοπήθηκε για παιδαγωγικούς σκοπούς αλλά, απ’ ό,τι έμαθα, δεν τέθηκε ποτέ στη διάθεση των δοκίμων και έχει πλέον σβηστεί. Έχω κρατήσει όμως τη δική μου ηχογράφηση των διαλέξεων» μας λέει.

Στις 5 Μαρτίου ακολουθεί η πρώτη δίωρη διάλεξη στους δόκιμους αξιωματικούς του 3ου εκπαιδευτικού τμήματος, στην οποία επαναλαμβάνει ουσιαστικά όσα είχε πει στις προηγούμενες. Στο τέλος της διάλεξης παραχωρεί στους δόκιμους ένα τέταρτο για να θέσουν τυχόν ερωτήσεις. Η συζήτηση διήρκεσε τελικά 45 λεπτά. Αξίζει να σημειωθεί ότι σε όλη τη διάλεξη και τη συζήτηση παρευρίσκονταν στην αίθουσα οι εκπαιδευτές των δοκίμων αξιωματικών, οι οποίοι παρέμειναν απολύτως αμέτοχοι στα γεγονότα που ακολουθούν αποφεύγοντας να κάνουν συστάσεις στους δόκιμους.

Οι περήφανοι φασίστες της Αστυνομίας

«Πήρε αρχικά τον λόγο ένας δόκιμος που μου ανακοίνωσε ότι διαφωνούσε ριζικά με όλα όσα είχα πει διότι δεν δεχόταν ότι οι μετανάστες ήταν ίσοι με τους Έλληνες. Σχολιάζοντας τη δήλωσή του, εξήγησα ότι, μιλώντας με πολιτικούς όρους, η αποδοχή της ανισότητας μεταξύ των ανθρώπων, με βάση φυλετικά ή εθνοτικά κριτήρια, δεν προσιδιάζει στη δημοκρατία αλλά σε καθεστώτα αυταρχικά και ολοκληρωτικά, φασιστικού τύπου. Ο δόκιμος συμφώνησε αβίαστα μαζί μου, λέγοντας: “Μα, είμαστε φασίστες. Και είμαστε περήφανοι που είμαστε φασίστες. Υπάρχει κανένα πρόβλημα;”». Η δήλωσή του προκάλεσε ενθουσιώδη χειροκροτήματα από τους συμφοιτητές του. Η κ. Τσουκαλά, πάλι, επιχείρησε να εξηγήσει ότι «οι πολίτες δεν ενδιαφέρονται για τις πολιτικές πεποιθήσεις των αστυνομικών. Αυτό που προσδοκούν είναι να μην επηρεάζονται οι αστυνομικοί από τις πολιτικές τους πεποιθήσεις κατά την άσκηση των καθηκόντων τους διότι σε ένα κράτος δικαίου οι αστυνομικοί οφείλουν να εφαρμόζουν το νόμο ουδέτερα και απρόσωπα, ούτως ώστε να εξασφαλίζεται η ισονομία».

Η απάντησή της αυτή προκάλεσε την αντίδραση ενός άλλου δόκιμου, ο οποίος της είπε ότι, ως καθηγήτρια εγκληματολογίας, θα όφειλε να γνωρίζει ότι «ο νόμος δεν έχει αυτοτελή αξία γιατί είναι κοινωνική κατασκευή, που αντανακλά τις εκάστοτε πολιτικές και κοινωνικές ισορροπίες». «Συμφώνησα θεωρητικά με το σχόλιο του» μας εξηγεί «προσδιορίζοντας όμως ότι το δημοκρατικό πολίτευμα βασίζεται, μεταξύ άλλων, στο ότι οι πολίτες αποδέχονται, κοινή συναινέσει, τη συμβατική αλήθεια του νόμου ως κρατούσα αρχή ρύθμισης του δημόσιου και ιδιωτικού βίου. Συμπλήρωσα λέγοντας ότι, επειδή όλοι γνωρίζουν ότι το συμβατικό δεν μπορεί να είναι μόνιμο, όλοι αποδέχονται τον προσωρινό χαρακτήρα της εκάστοτε νομοθετικής ρύθμισης, χωρίς όμως να αμφισβητούν την ισχύ της – πράγμα που δηλώνεται σαφώς από τη φράση “Νόμος ορίζει”».

Η διευκρίνιση αυτή προκάλεσε την έντονη αντίδραση του δόκιμου, ο οποίος απάντησε ότι «Είναι απαράδεκτο να ζητά από έναν αστυνομικό να εφαρμόζει νόμους με τους οποίους διαφωνεί. Ο αστυνομικός έχει κριτικό πνεύμα και δεν μπορεί παρά να εφαρμόσει μόνο τους νόμους εκείνους με τους οποίους συμφωνεί. Το “νόμος ορίζει” είναι υποκριτικό και δεν δεσμεύει τον αστυνομικό». Η δήλωσή του συνοδεύτηκε και πάλι από τα ενθουσιώδη χειροκροτήματα των συμφοιτητών του.

Οι χαρτογιακάδες, ο Χίτλερ και η σημαία

Η καθηγήτρια επιχειρεί εκ νέου να διαπιστώσει αν τουλάχιστον θεωρούν ότι δεσμεύονται από την ιεραρχία τους. «Είπα ότι, σε τελευταία ανάλυση, δεν έχει μεγάλη σημασία το αν συμφωνούν ή διαφωνούν με το περιεχόμενο του νόμου που καλούνται να εφαρμόσουν διότι, στο βαθμό που εκτελούν τις εντολές των ανωτέρων τους, είναι τελικά πολύ πιθανό να εφαρμόσουν πιστά το νόμο. Πήρε τότε το λόγο ένας άλλος δόκιμος, που δήλωσε απαξιωτικά ότι “στην Κατεχάκη είναι όλοι τους ανίκανοι, άχρηστοι χαρτογιακάδες, στην υπηρεσία της κάθε κυβέρνησης”. Ολοκλήρωσε τη σκέψη του, εν μέσω γενικής θυμηδίας, λέγοντας ότι είναι αδιανόητο να ζητάω από έναν αστυνομικό να προσαρμόσει τη δράση του στις εντολές που δέχεται από αξιωματικούς που, αφενός, επιδιώκουν να προωθήσουν την εκάστοτε κυβερνητική πολιτική και, αφετέρου, είναι άσχετοι προς τα επιχειρησιακά ζητήματα που προκύπτουν εν ώρα δράσης».

Στην προσπάθειά της να εντοπίσει ένα γενικά αποδεκτό σημείο αναφοράς, που να θεωρούν ότι τους δεσμεύει κατά την άσκηση των καθηκόντων τους, τους υπενθύμισε ότι θα ορκιστούν πίστη στο Σύνταγμα και τους νόμους του κράτους και τους ρώτησε αν προτίθενται να γίνουν επίορκοι. «Μου απάντησε ένας άλλος δόκιμος διευκρινίζοντας ότι “ο όρκος στο Ευαγγέλιο δεσμεύει μόνο τους χριστιανούς και όχι τους φασίστες που, συνήθως, είναι παγανιστές”». Και αυτή η δήλωση προκάλεσε γενική θυμηδία και ενθουσιώδη χειροκροτήματα.

Καθώς η συζήτηση εξελισσόταν σε ένα οριακά πολιτισμένο πλαίσιο, πήρε τον λόγο ένας άλλος δόκιμος επανερχόμενος στο θέμα των εθνικών συμβόλων, που είχε αναλύσει στη διάλεξή της. Έχοντας αναπτύξει το επιχείρημα ότι η ξενοφοβία υποδηλώνει αδύναμη εθνική ταυτότητα (διότι ένας ισχυρός πολιτισμός δεν κλείνεται στον εαυτό του, αλλά ανοίγεται με αυτοπεποίθηση προς τους άλλους πολιτισμούς), είχε εξηγήσει ότι η εμμονική προβολή εθνικών συμβόλων εκφράζει πολιτισμική παρακμή και όχι ισχύ, προσθέτοντας ότι, αντίθετα από ό,τι νομίζουν οι εθνικιστές, η εμμονική χρήση των εθνικών συμβόλων δεν συνιστά εκδήλωση εθνικής υπερηφάνειας αλλά ομολογία αγωνίας για τη φθίνουσα ισχύ του έθνους. Μεταξύ των διαφόρων παραδειγμάτων εμμονικής χρήσης εθνικών συμβόλων, είχε αναφέρει τη διαδεδομένη παραποίηση της στολής των αστυνομικών με την προσθήκη της ελληνικής σημαίας.

«Θίγοντας λοιπόν το σημείο αυτό, ο δόκιμος με ρώτησε επιθετικά αν ντρεπόμουν για τη σημαία που κυμάτιζε στο προαύλιο και για το εθνόσημο που κοσμούσε το βάθρο από όπου μιλούσα. Προκαταλαμβάνοντας την όποια απάντησή μου, δήλωσε ότι εκείνος ήταν περήφανος για τη σημαία, γιατί “γι’ αυτήν τη σημαία είχε δώσει το αίμα του ο πατέρας του, και ο πατέρας του πατέρα του, όταν πολεμούσαν για την πατρίδα”. Τόνισε επομένως ότι έθετε τη μελλοντική δουλειά του στην υπηρεσία αυτής της σημαίας, στην υπηρεσία της πατρίδας του, διότι “όταν μπαίνει στο περιπολικό ξέρει ότι πάει για πόλεμο, και στον πόλεμο μόνο η σημαία τον εμπνέει”. Όταν κόπασαν τα θυελλώδη χειροκροτήματα των συμφοιτητών του, τον ρώτησα να μου πει ποιος ήταν ο εχθρός του στον πόλεμο αυτό. Καθώς δεν μου απάντησε, έθεσα την ερώτηση σε όλους τους δόκιμους. Την τέταρτη συνεχόμενη φορά που έθεσα το ερώτημα “Ποιος είναι ο εχθρός σας όταν μπαίνετε στο περιπολικό;”, μια φωνή από το βάθος της αίθουσας είπε ειρωνικά “ο κακοποιός, ποιος άλλος;” προκαλώντας γενική θυμηδία».

Στις 7 Μαρτίου η κ. Τσουκαλά επιστρέφει για τη δεύτερη δίωρη διάλεξη στους δόκιμους αξιωματικούς του ίδιου τμήματος. Στο ακροατήριο υπήρχαν ανάμεσα στους δόκιμους ορισμένοι μεσήλικες, αγνώστων λοιπών στοιχείων. «Πριν ξεκινήσω τη διάλεξή μου, ζήτησα από τους δόκιμους να με βοηθήσουν να καταλάβω πόσο καλά γνώριζαν τα θέματα που είχαμε θίξει την προηγούμενη φορά. Ρώτησα αν μπορούσε κάποιος να μου εκθέσει συνοπτικά τα κύρια σημεία του φιλοσοφικού και πολιτικού συστήματος το οποίο, κατά δήλωσή τους, ασπάζονταν οι περισσότεροι παρευρισκόμενοι δόκιμοι, και να μου εξηγήσει τη θέση που κατέχει το άτομο σε μια φασιστική κοινωνία. Μου απάντησαν δύο εντυπωσιακά καλά καταρτισμένοι δόκιμοι, οι οποίοι δεν αρκέστηκαν στην παρουσίαση των βασικών χαρακτηριστικών που είχα ζητήσει, αλλά άρχισαν να αναλύουν διεξοδικά τις ιδεολογικές και πολιτικές διαφορές μεταξύ Φράνκο, Μουσολίνι και Χίτλερ, τις σχέσεις του φασισμού με το τραπεζικό σύστημα, τα αίτια της διαφορετικής αντιμετώπισης του εβραϊκού στοιχείου από τη μια χώρα στην άλλη κ.ο.κ. Ζήτησαν το λόγο και άλλοι δόκιμοι, προκειμένου να αναπτύξουν άλλες πτυχές του θέματος, αλλά δεν τους τον παραχώρησα γιατί κινδύνευα να μην έχω πλέον επαρκή χρόνο να ολοκληρώσω τη διάλεξή μου. Στο τέλος της διάλεξης, παραχώρησα το λόγο στους δόκιμους για τυχόν ερωτήσεις. Δεν μου τέθηκε καμία ερώτηση».

Η ΕΔΕ που άργησε έναν χρόνο

Όταν ολοκλήρωσε τον κύκλο των διαλέξεών της, κατήγγειλε τα έκτροπα στην ηγεσία της ΕΛ.ΑΣ. «Την 1η Απριλίου 2014, με πήραν τηλέφωνο στο Παρίσι από την ΕΛ.ΑΣ για να μου ανακοινώσουν ότι διεξαγόταν ΕΔΕ για τα έκτροπα του Μαρτίου 2013 και ότι με καλούσαν να καταθέσω». Τη ρωτάμε αν θεωρεί ότι η καθυστέρηση του ενός χρόνου και το γεγονός ότι την επόμενη ακριβώς ημέρα από το τηλεφώνημα που δέχτηκε αποκαλύφθηκε το περιβόητο βίντεο Κασιδιάρη-Μπαλτάκου είναι τυχαία γεγονότα ή προσπάθεια εκ μέρους της κυβέρνησης να φιλοτεχνήσει το δημοκρατικό της προφίλ, ξεθάβοντας από το συρτάρι υποθέσεις σαν κι αυτή. «Δεν είμαι σε θέση να γνωρίζω τι συνέβη ενδιαμέσως. Μετά την αρχική μου καταγγελία και μέχρι το τηλεφώνημα αυτό δεν είχα άλλη ενημέρωση. Όταν κατέστησα σαφές ότι δεν μπορούσα να μεταβώ άμεσα στην Αθήνα για να δώσω κατάθεση, μου δόθηκε η εντύπωση ότι η ΕΔΕ είχε επείγοντα χαρακτήρα. Όταν, στα μέσα Απριλίου, ανακοίνωσα ότι ήμουν διαθέσιμη συνειδητοποίησα πως η πίεση για άμεση διεξαγωγή της ΕΔΕ είχε ατονήσει. Τελικά, η ΕΔΕ ξεκίνησε όταν έδωσα κατάθεση στις 20 Μαΐου 2014».

Τα γεγονότα που καταγγέλλει η κ. Τσουκαλά δείχνουν ότι στην Ελληνική Αστυνομία δεν υπάρχουν απλώς «θύλακες» της Χρυσής Αυγής ή «ακροδεξιά σταγονίδια». Δείχνουν επίσης ότι η υποστήριξη της αστυνομίας προς τη Χρυσή Αυγή, που μαρτυρείται από τη συντριπτική ψήφο των αστυνομικών υπέρ των νεοναζί και στις πρόσφατες ευρωεκλογές, δεν είναι ούτε συγκυριακό φαινόμενο ούτε σύμπτωμα της κρίσης. Απεναντίας, η εικόνα που σχηματίζεται είναι αυτή της συστηματικής καλλιέργιας των φασιστικών ιδεών κατά την εκπαίδευση των αστυνομικών και μάλιστα τόσο απροκάλυπτα ώστε οι αυριανοί υπηρέτες του δημοκρατικού νόμου να μη νιώθουν ούτε καν φόβο να διατυμπανίσουν ότι είναι φασίστες.

«Πείτε με και μένα σκύλο»…
Στην ομιλία του (στο πολιτικό και πολιτιστικό διήμερο στο Πάρκο Φίξ), ο Γ. Πρωτούλης διάβασε ένα απόσπασμα από κείμενο που έχει αναρτηθεί στο διαδίκτυο και αναφέρεται στις συνθήκες κράτησης στο στρατόπεδο συγκέντρωσης μεταναστών στην Αμυγδαλέζα: «Είμαι ο Ζαφάρ, 16 χρονών (…) Είμαι πολύ καιρό εδώ, δεν ξέρω πόσο, μαζί με πολλούς ανθρώπους από διάφορες χώρες. Δεν ξέρω κανέναν και φοβάμαι πολύ. Δεν ξέρω γιατί είμαι φυλακισμένος αφού δεν πείραξα ποτέ κανέναν (…) Δεν μπορώ να ανασάνω και είμαι συνέχεια άρρωστος (…) Πριν από μέρες άκουσα πως δυο αστυνομικοί έσωσαν δυο σκυλάκια που ήταν κλεισμένα μέσα σε ένα αυτοκίνητο και έκανε πολλή ζέστη. Ενας καλός δικαστής δίκασε αμέσως τα αφεντικά τους, που ξέχασαν τα σκυλάκια με τόση ζέστη μέσα στο αυτοκίνητο και κινδύνεψαν να πεθάνουν (…) Μέσα σε αυτό το κοντέινερ που είμαι, όμως, κάνει την ίδια ζέστη και νομίζω πως με έχουν ξεχάσει. Σας παρακαλώ πείτε με κι εμένα σκύλο (…) αφού δε με θεωρήσατε ποτέ άνθρωπο, θεωρείστε με σκύλο».

Η γλώσσα μας

Η Αγγλική γλώσσα έχει 490.000 λέξεις από τις οποίες 41.615 λέξεις. είναι από την Ελληνική γλώσσα.. (βιβλίο Γκίνες)

Η Ελληνική με την μαθηματική δομή της είναι η γλώσσα της πληροφορικής και της νέας γενιάς των εξελιγμένων υπολογιστών, διότι μόνο σ’ αυτήν δεν υπάρχουν όρια. (Μπιλ Γκέιτς, Microsoft).

Η Ελληνική και η Κινέζικη. είναι οι μόνες γλώσσες με… συνεχή ζώσα παρουσία από τους ίδιους λαούς και…στον ίδιο χώρο εδώ και 4.000 έτη. Όλες οι γλώσσες θεωρούνται κρυφοελληνικές, με πλούσια δάνεια από τη μητέρα των γλωσσών, την Ελληνική.
(Francisco Adrados, γλωσσολόγος).

Η Ελληνική γλώσσα έχει λέξεις για έννοιες οι οποίες παραμένουν χωρίς απόδοση στις υπόλοιπες γλώσσες, όπως άμιλλα, θαλπωρή και φιλότιμο

Μόνον η Ελληνική γλώσσα ξεχωρίζει τη ζωή από το βίο, την αγάπη από τον έρωτα.
Μόνον αυτή διαχωρίζει, διατηρώντας το ίδιο ριζικό θέμα, το ατύχημα από το δυστύχημα, το συμφέρον από το ενδιαφέρον. Το εκπληκτικό είναι ότι η ίδια η Ελληνική γλώσσα μας διδάσκει συνεχώς πώς να γράφουμε σωστά. Μέσω της ετυμολογίας, μπορούμε να καταλάβουμε ποιός είναι ο σωστός τρόπος γραφής ακόμα και λέξεων που ποτέ δεν έχουμε δει ή γράψει.

Το «πειρούνι» για παράδειγμα, για κάποιον που έχει βασικές γνώσεις Αρχαίων Ελληνικών, είναι προφανές ότι γράφεται με «ει» και όχι με «ι» όπως πολύ άστοχα το γράφουμε σήμερα. Ο λόγος είναι πολύ απλός, το «πειρούνι» προέρχεται από το ρήμα «πείρω» που σημαίνει τρυπώ-διαπερνώ, ακριβώς επειδή τρυπάμε με αυτό το φαγητό για να το πιάσουμε.

Επίσης η λέξη «συγκεκριμένος» φυσικά και δεν μπορεί να γραφτεί «συγκεκρυμμένος», καθώς προέρχεται από το «κριμένος» (αυτός που έχει δηλαδή κριθεί) και όχι βέβαια από το «κρυμμένος» (αυτός που έχει κρυφτεί). Άρα το να υπάρχουν πολλά γράμματα για τον ίδιο ήχο (π.χ. η, ι, υ, ει, οι κτλ) όχι μόνο δεν θα έπρεπε να μας δυσκολεύει, αλλά αντιθέτως να μας βοηθάει στο να γράφουμε πιο σωστά, εφόσον βέβαια έχουμε μια βασική κατανόηση της γλώσσας μας.

Επιπλέον η ορθογραφία με την σειρά της μας βοηθάει αντίστροφα στην ετυμολογία αλλά και στην ανίχνευση της ιστορική πορείας της κάθε μίας λέξης. Και αυτό που μπορεί να μας βοηθήσει να κατανοήσουμε την καθημερινή μας νεοελληνική γλώσσα περισσότερο από οτιδήποτε άλλο, είναι η γνώση των Αρχαίων Ελληνικών. Είναι πραγματικά συγκλονιστικό συναίσθημα να μιλάς και ταυτόχρονα να συνειδητοποιείς τι ακριβώς λές, ενώ μιλάς και εκστομίζεις την κάθε λέξη ταυτόχρονα να σκέφτεσαι την σημασία της.
Είναι πραγματικά μεγάλο κρίμα να διδάσκονται τα Αρχαία με τέτοιο φρικτό τρόπο στο σχολείο ώστε να σε κάνουν να αντιπαθείς κάτι το τόσο όμορφο και συναρπαστικό.

Η ΣΟΦΙΑ

Στη γλώσσα έχουμε το σημαίνον (την λέξη) και το σημαινόμενο (την έννοια). Στην Ελληνική γλώσσα αυτά τα δύο έχουν πρωτογενή σχέση, καθώς αντίθετα με τις άλλες γλώσσες το σημαίνον δεν είναι μια τυχαία σειρά από γράμματα. Σε μια συνηθισμένη γλώσσα όπως τα Αγγλικά μπορούμε να συμφωνήσουμε όλοι να λέμε το σύννεφο car και το αυτοκίνητο cloud, και από την στιγμή που το συμφωνήσουμε να ισχύει. Στα Ελληνικά κάτι τέτοιο είναι αδύνατον. Γι’ αυτό το λόγο πολλοί διαχωρίζουν τα Ελληνικά σαν «εννοιολογική» γλώσσα από τις υπόλοιπες «σημειολογικές» γλώσσες.

Μάλιστα ο μεγάλος φιλόσοφος και μαθηματικός Βένερ Χάιζενμπεργκ είχε παρατηρήσει αυτή την σημαντική ιδιότητα για την οποία είχε πει «Η θητεία μου στην αρχαία Ελληνική γλώσσα υπήρξε η σπουδαιότερη πνευματική μου άσκηση. Στην γλώσσα αυτή υπάρχει η πληρέστερη αντιστοιχία ανάμεσα στην λέξη και στο εννοιολογικό της περιεχόμενο».

Όπως μας έλεγε και ο Αντισθένης, «Αρχή σοφίας, η των ονομάτων επίσκεψις». Για παράδειγμα ο «άρχων» είναι αυτός που έχει δική του γη (άρα=γή + έχων). Και πραγματικά, ακόμα και στις μέρες μας είναι πολύ σημαντικό να έχει κανείς δική του γη / δικό του σπίτι. Ο «βοηθός» σημαίνει αυτός που στο κάλεσμα τρέχει.

Βοή=φωνή + θέω=τρέχω. Ο Αστήρ είναι το αστέρι, αλλά η ίδια η λέξη μας λέει ότι κινείται, δεν μένει ακίνητο στον ουρανό (α + στήρ από το ίστημι που σημαίνει στέκομαι).
Αυτό που είναι πραγματικά ενδιαφέρον, είναι ότι πολλές φορές η λέξη περιγράφει ιδιότητες της έννοιας την οποίαν εκφράζει, αλλά με τέτοιο τρόπο που εντυπωσιάζει και δίνει τροφή για τη σκέψη.

Για παράδειγμα ο «φθόνος» ετυμολογείται από το ρήμα «φθίνω» που σημαίνει μειώνομαι. Και πραγματικά ο φθόνος σαν συναίσθημα, σιγά-σιγά μας φθίνει και μας καταστρέφει. Μας «φθίνει» – ελαττώνει ως ανθρώπους – και μας φθίνει μέχρι και την υγεία μας. Και, βέβαια, όταν αναφερόμαστε σε κάτι που είναι τόσο πολύ ώστε να μην τελειώνει, πως το λέμε; Μα, φυσικά, «άφθονο».

Έχουμε τη λέξη «ωραίος» που προέρχεται από την «ώρα». ∆ιότι για να είναι κάτι ωραίο, πρέπει να έλθει και στην ώρα του. Ωραίο δεν είναι το φρούτο όταν είναι άγουρο ή σαπισμένο και ωραία γυναίκα δεν είναι κάποια ούτε στα 70 της άλλα ούτε φυσικά και στα 10 της. Ούτε το καλύτερο φαγητό είναι ωραίο όταν είμαστε χορτάτοι, επειδή, σε αυτή την περίπτωση, δεν μπορούμε να το απολαύσουμε.

Ακόμα έχουμε την λέξη «ελευθερία» για την οποία το «Ετυμολογικόν Μέγα» διατείνεται «παρά το ελεύθειν όπου ερά» = το να πηγαίνει κανείς όπου αγαπά . Άρα βάσει της ίδιας της λέξης, ελεύθερος είσαι όταν έχεις τη δυνατότητα να πάς όπου αγαπάς. Πόσο ενδιαφέρουσα ερμηνεία!!!
Το άγαλμα ετυμολογείται από το αγάλλομαι (ευχαριστιέμαι) επειδή όταν βλέπουμε (σε αρχική φάση οι Θεοί) ένα όμορφο αρχαιοελληνικό άγαλμα η ψυχή μας ευχαριστείται, αγάλλεται. Και από το θέαμα αυτό επέρχεται η αγαλλίαση. Αν κάνουμε όμως την ανάλυση της λέξης αυτής θα δούμε ότι είναι σύνθετη από αγάλλομαι + ίαση(=γιατρειά). Άρα, για να συνοψίσουμε, όταν βλέπουμε ένα όμορφο άγαλμα (ή οτιδήποτε όμορφο), η ψυχή μας αγάλλεται και γιατρευόμαστε. Και πραγματικά, γνωρίζουμε όλοι ότι η ψυχική μας κατάσταση συνδέεται άμεσα με τη σωματική μας υγεία.

Παρένθεση: και μια και το έφερε η «κουβέντα», η Ελληνική γλώσσα μας λέει και τι είναι άσχημο. Από το στερητικό «α» και την λέξη σχήμα μπορούμε εύκολα να καταλάβουμε τι. Για σκεφτείτε το λίγο.

Σε αυτό το σημείο, δεν μπορούμε παρά να σταθούμε στην αντίστοιχη Λατινική λέξη για το άγαλμα (που μόνο Λατινική δεν είναι). Οι Λατίνοι ονόμασαν το άγαλμα, statua από το Ελληνικό «ίστημι» που ήδη αναφέραμε, και το ονόμασαν έτσι επειδή στέκει ακίνητο. Προσέξτε την τεράστια διαφορά σε φιλοσοφία μεταξύ των δύο γλωσσών, αυτό που σημαίνει στα Ελληνικά κάτι τόσο βαθύ εννοιολογικά, για τους Λατίνους είναι απλά ένα ακίνητο πράγμα.

Είναι προφανής η σχέση που έχει η γλώσσα με τη σκέψη του ανθρώπου. Όπως λέει και ο George Orwell στο αθάνατο έργο του «1984», απλή γλώσσα σημαίνει και απλή σκέψη. Εκεί το καθεστώς προσπαθούσε να περιορίσει την γλώσσα για να περιορίσει την σκέψη των ανθρώπων, καταργώντας συνεχώς λέξεις.

«Η γλώσσα και οι κανόνες αυτής αναπτύσσουν την κρίση», έγραφε ο Μιχάι Εμινέσκου, εθνικός ποιητής των Ρουμάνων.

Μια πολύπλοκη γλώσσα αποτελεί μαρτυρία ενός προηγμένου πνευματικά πολιτισμού. Το να μπορείς να μιλάς σωστά σημαίνει ότι ήδη είσαι σε θέση να σκέφτεσαι σωστά, να γεννάς διαρκώς λόγο και όχι να παπαγαλίζεις λέξεις και φράσεις.

Η ΜΟΥΣΙΚΟΤΗΤΑ

Η Ελληνική φωνή κατά την αρχαιότητα ονομαζόταν «αυδή». Η λέξη αυτή δεν είναι τυχαία αφού προέρχεται από το ρήμα «άδω» που σημαίνει τραγουδώ.

Όπως γράφει και ο μεγάλος ποιητής και ακαδημαϊκός Νικηφόρος Βρεττάκος:
«Όταν κάποτε φύγω από τούτο το φώς θα ελιχθώ προς τα πάνω, όπως ένα ποταμάκι που μουρμουρίζει. Κι αν τυχόν κάπου ανάμεσα στους γαλάζιους διαδρόμους συναντήσω αγγέλους, θα τους μιλήσω Ελληνικά, επειδή δεν ξέρουνε γλώσσες. Μιλάνε Μεταξύ τους με μουσική».

Ο γνωστός Γάλλος συγγραφεύς Ζακ Λακαρριέρ επίσης μας περιγράφει την κάτωθι εμπειρία από το ταξίδι του στην Ελλάδα:

«Άκουγα αυτούς τους ανθρώπους να συζητούν σε μια γλώσσα που ήταν για μένα αρμονική αλλά και ακατάληπτα μουσική. Αυτό το ταξίδι προς την πατρίδα – μητέρα των εννοιών μας – μου απεκάλυπτε ένα άγνωστο πρόγονο, που μιλούσε μια γλώσσα τόσο μακρινή στο
παρελθόν, μα οικεία και μόνο από τους ήχους της.
Αισθάνθηκα να τα έχω χαμένα, όπως αν μου είχαν πει ένα βράδυ ότι ο αληθινός μου πατέρας ή η αληθινή μου μάνα δεν ήσαν αυτοί που με είχαν αναστήσει».

Ο διάσημος Έλληνας και διεθνούς φήμης μουσικός Ξενάκης, είχε πολλές φορές τονίσει ότι η μουσικότητα της Ελληνικής είναι εφάμιλλη της συμπαντικής.

Αλλά και ο Γίββων μίλησε για μουσικότατη και γονιμότατη γλώσσα, που δίνει κορμί στις φιλοσοφικές αφαιρέσεις και ψυχή στα αντικείμενα των αισθήσεων. Ας μην ξεχνάμε ότι οι Αρχαίοι Έλληνες δεν χρησιμοποιούσαν ξεχωριστά σύμβολα για νότες, χρησιμοποιούσαν τα ίδια τα γράμματα του αλφαβήτου.

«Οι τόνοι της Ελληνικής γλώσσας είναι μουσικά σημεία που μαζί με τους κανόνες προφυλάττουν από την παραφωνία μια γλώσσα κατ’εξοχήν μουσική, όπως κάνει η αντίστιξη που διδάσκεται στα ωδεία, ή οι διέσεις και υφέσεις που διορθώνουν τις κακόηχες συγχορδίες», όπως σημειώνει η φιλόλογος και συγγραφεύς Α.Τζιροπούλου-Ευσταθίου.
Είναι γνωστό εξάλλου πως όταν οι Ρωμαίοι πολίτες πρωτάκουσαν στην Ρώμη Έλληνες ρήτορες, συνέρρεαν να θαυμάσουν, ακόμη και όσοι δεν γνώριζαν Ελληνικά, τους ανθρώπους που «ελάλουν ώς αηδόνες».

∆υστυχώς κάπου στην πορεία της Ελληνικής φυλής, η μουσικότητα αυτή (την οποία οι Ιταλοί κατάφεραν και κράτησαν) χάθηκε, προφανώς στα μαύρα χρόνια της Τουρκοκρατίας.
Να τονίσουμε εδώ ότι οι άνθρωποι της επαρχίας, του οποίους συχνά κοροϊδεύουμε για την προφορά τους, είναι πιο κοντά στην Αρχαιοελληνική προφορά από ό,τι εμείς οι άνθρωποι της πόλεως.

Η Ελληνική γλώσσα επιβλήθηκε αβίαστα (στους Λατίνους) και χάρη στην μουσικότητά της.
Όπως γράφει και ο Ρωμαίος Οράτιος «Η Ελληνική φυλή γεννήθηκε ευνοημένη με μία
γλώσσα εύηχη, γεμάτη μουσικότητα».

Πηγή: http://www.awakengr.com/2011/11/blog-post_6944.html#ixzz34z05dpcT


Ο Άρης Βελουχιώτης δεν γεννήθηκε μέσα σε μια στιγμή, όπως η Αθηνά μέσα από το κεφάλι του Δία. Δεν προέκυψε αστραπιαία. Για να φτάσει να διαμορφωθεί από τον Θανάση Κλάρα (αυτό ήταν το πραγματικό του όνομα) στον χιλιοτραγουδισμένο πρωτοκαπετάνιο του ΕΛΑΣ, διένυσε μια πολυκύμαντη πορεία βασανιστικής ωρίμανσης . Ο Άρης ήταν δημιούργημα και «γέννημα» της ανάτασης του ίδιου του ελληνικού λαού. Ο μεγάλος ποιητής Κώστας Βάρναλης στο βιβλίο του Πάνου Λαγδά «Άρης Βελουχιώτης ο πρώτος του αγώνα», έγραψε: «Θρυλικός ο Άρης Βελουχιώτης. Ο πρώτος που άρχισε την Αντίσταση του λαού στα βουνά κι ο τελευταίος που την έκλεισε με τον τραγικό του θάνατο. Η πρώτη ψυχή του Αγώνα, κι η τελευταία πνοή. Λίγοι το καταλάβανε όπως ο Άρης, πως οι εχθροί της Ελλάδας (ξένοι και ντόπιοι) θα μετατρέπανε τη νίκη του έθνους σε νίκη των εχθρών του. Τιμή και δόξα στο ασύγκριτο παλληκάρι. Τιμή και δόξα και στο λαό που τόνε γέννησε».

Ο Άρης δεν υπήρξε, δεν διαμορφώθηκε «τυχαία». Η διαδρομή από τον Θανάση Κλάρα μέχρι τον κομμουνιστή Άρη Βελουχιώτη, είναι μια διαδρομή ταυτισμένη με το μήνυμα που εκπέμπεται από τα ίδια τα νάματα της ποίησης του κομμουνισμού. Πολλοί παριστάνουν τους «αρμόδιους» να μιλήσουν γι’ αυτή τη διαδρομή. Όμως, αρμοδιότερος ήταν ο ίδιος ο Άρης. Και μίλησε: «…Αν στη ζωή μου υπάρχει ένα σημείο που με συγκίνηση και με υπερηφάνεια αφάνταστη από καιρού σε καιρό γυρίζω και βλέπω, είναι ακριβώς η εποχή που μπήκα στο Κομμουνιστικό Κόμμα», γράφει σε επιστολή στον «Ριζοσπάστη», στις 9/9/1931. «Έκτοτε – συνεχίζει – δεν έχω στο ενεργητικό μου παρά φυλακίσεις για πάλη επαναστατική. Μιλάν τα γεγονότα, μιλάει αυτή η αλήθεια. Ούτε ΜΙΑ ΚΗΛΙΔΑ. Είναι αυτό σε βάρος μου; Είναι αυτό στοιχείο ενάντια στο Κομμουνιστικό Κόμμα;». Περίπου προφητικά στην ίδια επιστολή καταλήγει: «Στο κόμμα αυτό έδωσα όλη μου τη ζωή και θα συνεχίσω να δίνω όσες δυνάμεις μου απομείναν στον αγώνα του, για το ψωμί των εργαζομένων, κατά των φόρων και των πολέμων, για την επανάσταση».

Με αυτά τα εφόδια έφερε σε πέρας ο Άρης την αποστολή που του ανατέθηκε, όταν ανέλαβε να υλοποιήσει την απόφαση της ΚΕ του ΚΚΕ για την συγκρότηση αντάρτικου απελευθερωτικού στρατού. Με αυτό το πνεύμα γράφτηκε από το χέρι του Άρη ο όρκος του ΕΛΑΣ, ο όρκος της πρώτης αντάρτικης ομάδας στη Ρούμελη που δόθηκε το 1942 στη Γραμμένη Οξιά.

«Εγώ παιδί του Ελληνικού Λαού, ορκίζομαι να αγωνιστώ πιστά από τις τάξεις του ΕΛΑΣ, χύνοντας και την τελευταία ρανίδα του αίματός μου, σαν γνήσιος πατριώτης για το διώξιμο του εχθρού από τον τόπο μας, για τις ελευθερίες του Λαού μας, κι ακόμα να είμαι πιστός και άγρυπνος φρουρός προστασίας στην περιουσία και το βιος του αγρότη.

Δέχομαι προκαταβολικά την ποινή του θανάτου αν ατιμάσω την ιδιότητά μου ως πολεμιστής του Έθνους και του Λαού και υπόσχομαι να δοξάσω και να τιμήσω το όπλο που κρατώ και να μην το παραδώσω αν δεν ξεσκλαβωθεί η Πατρίδα μου και δε γίνει ο Λαός νοικοκύρης στον τόπο του».

Αθάνατο πολιτικό κειμήλιο, διαχρονικής αξίας – και δραματικής επικαιρότητας στη σημερινή Ελλάδα των ξένων δανειστών και των εγχώριων «σωτήρων» – αποτελεί η ιστορική ομιλία του Άρη που την εκφωνεί στις 29 Οκτώβρη του 1944 στην απελευθερωμένη Λαμία εκ μέρους του Γενικού Στρατηγείου του ΕΛΑΣ. Ο Άρης παρουσιάζει την πολιτική του ΕΑΜ και, ανάμεσα στα άλλα, λέει:

«Θα δώσουμε στο λαό τα οικονομικά μέσα για να μπορεί να μη σκορπάει την οικογένειά του στα τέσσερα σημεία του ορίζοντα.

Μας κατηγορούν ότι θέμε να καταργήσουμε τα σύνορα και να διαλύσουμε το κράτος. Μα το κράτος εμείς το φτιάχνουμε σήμερα, γιατί δεν υπήρξε, μια που αυτοί οι ίδιοι το είχανε διαλύσει.

Ποιος είναι λοιπόν πατριώτης; Αυτοί ή εμείς; Το κεφάλαιο δεν έχει πατρίδα και τρέχει να βρει κέρδη σ’ όποια χώρα υπάρχουνε τέτοια. Γι’ αυτό δε νοιάζεται κι ούτε συγκινείται με την ύπαρξη των συνόρων και του κράτους.

Ενώ εμείς το μόνο που διαθέτουμε είναι οι καλύβες μας και τα πεζούλια μας. Αυτά, αντίθετα από το κεφάλαιο που τρέχει όπου βρει κέρδη, δεν μπορούν να κινηθούν και παραμένουν μέσα στη χώρα που κατοικούμε.

Ποιος, λοιπόν, μπορεί να ενδιαφερθεί καλύτερα για την πατρίδα του; Αυτοί που ξεπορτίζουν τα κεφάλαιά τους από τη χώρα μας ή εμείς που παραμένουμε με τα πεζούλια μας εδώ;

Όταν έξαφνα στα 1929-’31 το κράτος ζήτησε, λόγω της οικονομικής κρίσης που μάστιζε τότε τη χώρα μας, να κατεβάσουν οι ξένοι ομολογιούχοι το ποσοστό που πληρώναμε σε τοκοχρεολύσια, οι Άγγλοι δέχτηκαν να το μειώσουν σε 35%, αλλά οι Έλληνες ομολογιούχοι αρνήθηκαν.

Να, λοιπόν, ποιος είναι ο πατριωτισμός τους! Αυτός φτάνει μέχρι το σημείο που δεν θίγονται τα οικονομικά τους συμφέροντα.

Αυτοί, λοιπόν, οι ίδιοι που μας κατηγορούν ότι επιδιώκουμε την κατάργηση των συνόρων και τη διάλυση του κράτους, αυτοί τα ξεπουλάνε αυτά στην πρώτη ευκαιρία(…). Με αυτά τα μέσα προσπαθούν να εξαπατήσουν το λαό για να συνεχίσουν το ξεζούμισμα και την εκμετάλλευσή του».

Ο Άρης λατρεύτηκε από τους συναγωνιστές του. Να τι περιγράφει ένας από τους αντάρτες του, ο Καραδημήτρης, στον Σπύρο Μελετζή: «Τί να σου πω, Σπύρο, τόσο σκληραγωγημένο άνθρωπο δε θα ξανακάνει ο κόσμος. Στις πορείες εμείς παιδιά τώρα και κουραζόμαστε και κείνος άντεχε πιο πολύ απ’ όλους μας, στην πείνα τα ίδια, στη δίψα και στην κακοπέραση. Πολλές φορές έμεινε εκείνος νηστικός για να δώσει σε μας. Κι ένα τσιγάρο ακόμα νά ‘χε θα τό ‘δινε σε μας. Ήταν τόσο σκληρός με τον εαυτό του που πολλές φορές μας τρόμαζε. Ούτε ασκητής, ούτε φακίρης δε θα μπορούσε ν’ αντέξει στη γεμάτη στερήσεις ζωή που έκανε ο Άρης και μάλιστα τότε στις αρχές που ξεκινήσαμε. Μαρτυρήσαμε όλοι μας, κι αν δεν ήταν ο Άρης να μας εμψυχώνει κάθε μέρα, θα τά ‘χαμε παρατήσει. Τόσο δύσκολες μέρες περάσαμε τότε στις αρχές».

Από την σημερινή Ελλάδα δεν λείπουν οι απόγονοι του δοσιλογισμού. Οι πολιτικοί και ιδεολογικοί συνεχιστές των ταγματασφαλιτών. Οι φασίστες γκεμπελίσκοι που ματαιοπονούν στην προσπάθεια τους να σπιλώσουν τον Άρη και να παραχαράξουν την Ιστορία. Όπως συνηθίζεται στην περίπτωση των φασιστών, ο «Καιάδας» της γελοιότητάς τους είναι τόσο βαθύς όσο η προστυχιά τους. Και όσο πιο πρόστυχοι γίνονται τόσο περισσότερο θυμίζουν τον «ήρωα» ενός επίσης «προφητικού» κειμένου που δημοσιεύτηκε στην εφημερίδα «Αναγέννηση» στις 21 Ιούνη 1945. Ο Θεσσαλός δημοσιογράφος Φαίδων Μακρής, έγραφε:

«Σύμφωνα με τους μαθηματικούς νόμους του εκκρεμούς, το καθημαγμένο κεφάλι του Αρη Βελουχιώτη, ταλαντευόταν προχθές κρεμασμένο σ’ ένα φανοστάτη της πλατείας των Τρικάλων. Αιωρείτο αργά. Δεξιά – αριστερά, δεξιά – αριστερά και κάθε ταλάντευση σημείωνε και μια τραγική στιγμή των καιρών που διανύουμε. Σιωπηλά τα πλήθη βλέπαν με κατάπληξη το μακάβριο θέαμα.

Ενα «γιατί;» μεγάλο σαν το έργο του Αρη, γεννιόταν μες στις ψυχές όλων χωρίς να φτάνει και στα χείλια. Η ανταρσία του ενάντια στο κράτος τιμωρήθηκε με το θάνατο, η ανταρσία ενάντια στο κόμμα του τιμωρήθηκε ακόμα πιο σκληρά για έναν κομμουνιστή, με τη διαγραφή του.

Ομως, η αισχρή, βάρβαρη και ανίερη διαπόμπευση της κεφαλής του ήρωα είναι μια ιστορική αδικία και μια εθνική ντροπή…

«Χαράς ευαγγέλια» γαύγισε για το θάνατο του ήρωα η εμπαθής ασημότης της Νομαρχίας Τρικάλων, χωρίς να σκεφτεί ότι όταν αυτός θα εγκαταλείψει με «τας κεκανονισμένας τιμάς» τη ζωή, ύστερα από λίγο δε θα τον θυμούνται ούτε οι στενότεροι συγγενείς του, ενώ τον Άρη Βελουχιώτη δε θα τον ξεχάσουν ούτε οι φίλοι του ούτε οι εχθροί του. Γιατί αυτός και το έργο του έχουν πια καταγραφεί στην ιστορία του έθνους».

Αυτός ήταν ο Άρης. Ανέγγιχτος από κάθε επιχείρηση γκεμπελικού τύπου λασπολόγησης του ονόματός του. Και έτσι θα παραμείνει: Ολικά και αμετάκλητα αποκαταστημένος στη συνείδηση του λαού. Γιατί, πολύ απλά, είναι βαθιά εγκαταστημένος στο νου και στην καρδιά του λαού, ως σύμβολο των αγώνων για τη λευτεριά και τη δημοκρατία του λαού.

«Αν ο Μαρξ και ο Λένιν ήταν σήµερα ζωντανοί, θα ήταν βασικοί διεκδικητές του βραβείου Νόµπελ για την οικονοµία. Ο Μαρξ προέβλεψε την προϊούσα εξαθλίωση των εργαζοµένων και ο Λένιν προείδε την υποταγή της υλικής παραγωγής στη συσσώρευση κερδών του χρηµατοπιστωτικού κεφαλαίου. Οι προβλέψεις τους είναι κατά πολύ ανώτερες από τα “οικονοµικά µοντέλα” που σήµερα βραβεύονται µε Νόµπελ και από τις προβλέψεις των κεντρικών τραπεζιτών, των υπουργών Οικονοµικών και των νοµπελιστών οικονοµολόγων…» (1).

Αυτά δεν τα έγραψε κάποιος «όποιος κι όποιος». Και κυρίως δεν τα ισχυρίζεται κάποιος που πάσχει από μαρξιστικές και λενινιστικές «παρωπίδες». Ο ύμνος στον Μαρξ και τον Λένιν προέρχεται από έναν υπουργό Οικονομικών του… Ρήγκαν! Τον Πολ Κρεγκ Ρόµπερτς. Την τοποθέτηση του Ρόμπερτς (έγινε πριν από 4 χρόνια και ήταν η απάντηση του στις διάφορες αστείες θεωρίες που αναπτύσσονταν εκείνη την περίοδο για τον χαρακτήρα της παγκόσμιας κρίσης) την θυμηθήκαμε με αφορμή ότι σήμερα είναι η επέτειος της γέννησης του Λένιν, στις 22 Απρίλη του 1870. Να, λοιπόν, που ο τόσο «παλιός» Λένιν, μπορεί να είναι τόσο επίκαιρος. Γεγονός που άθελά τους το επιβεβαιώνουν με τις διαρκείς αναφορές στο όνομά του, από τον Σαμαρά, τον Στουρνάρα και τον πρόεδρο του ΣΕΒ Δ.Δασκαλόπουλο μέχρι τον… Φαήλο Κρανιδιώτη.

Φυσικά ο Λένιν δεν θα πάρει ποτέ το βραβείο Νόμπελ. Ίσως επειδή ακριβώς είναι ο άνθρωπος που με διεξοδικό τρόπο προσδιόρισε αυτό που ζούμε (και) σήμερα: Δηλαδή τον ζυγό του «αποικιακού» και «τοκογλυφικού ιµπεριαλισµού» (2). Ο Λένιν θα συνεχίσει να βαφτίζεται «ξεπερασμένος» από τους αδαείς, αλλά θα είναι πάντα εκείνος που ανέλυσε ότι: «Χαρακτηριστικό του καπιταλισµού γενικά είναι ότι χωρίζει την ιδιοκτησία του κεφαλαίου από την χρησιµοποίηση του κεφαλαίου στην παραγωγή, ότι χωρίζει το χρηµατικό κεφάλαιο από το βιοµηχανικό ή το παραγωγικό (…). Ο ιµπεριαλισµός ή η κυριαρχία του χρηµατιστικού κεφαλαίου είναι η ανώτατη εκείνη βαθµίδα καπιταλισµού όπου ο χωρισµός αυτός παίρνει πελώριες διαστάσεις. Η υπεροχή του χρηµατιστικού κεφαλαίου πάνω σε όλες τις υπόλοιπες µορφές κεφαλαίου σηµαίνει κυρίαρχη θέση του εισοδηµατία και της χρηµατιστικής ολιγαρχίας, σηµαίνει ξεχώρισµα µερικών κρατών που κατέχουν τη χρηµατιστική δύναµη, απ’ όλα τα υπόλοιπα» (3).

Ο Λένιν δεν θα πάρει ποτέ το Νόμπλελ. Βλέπετε όσα είχε να μας πει (από τότε!) για την κυρία… Μέρκελ και για τα «χαιδεμένα παιδιά» των εκάστοτε «Μέρκελ» που είναι σπαρμένα στις «μισοαποικίες» των μεγάλων Δυνάμεων, είναι ενοχλητικά. Έγραφε: «Το κεφάλαιο έγινε διεθνές και μονοπωλιακό. Ο κόσμος είναι μοιρασμένος ανάμεσα σε μια χούφτα μεγάλες Δυνάμεις, δηλαδή Δυνάμεις που έχουν επιτυχίες στη μεγάλη καταλήστευση και καταπίεση των εθνών (…) η Αγγλία, η Γαλλία και η Γερμανία έχουν τοποθετήσεις στο εξωτερικό όχι μικρότερες από 70 δισεκατομμύρια ρούβλια. Για να εισπράττουν το «θεμιτό» εισοδηματάκι τους από το στρογγυλούτσικο αυτό ποσό – ένα εισοδηματάκι που ξεπερνάει τα τρία δισεκατομμύρια ρούβλια το χρόνο – υπάρχουν οι εθνικές επιτροπές των εκατομμυριούχων, που ονομάζονται κυβερνήσεις, που διαθέτουν στρατό και πολεμικό στόλο και «τοποθετούν» στις αποικίες και στις μισοαποικίες τα χαϊδεμένα παιδιά και τα αδέλφια «του κυρίου δισεκατομμυρίου» σαν αντιβασιλείς, προξένους, πρεσβευτές, κάθε λογής υπαλλήλους, παπάδες και άλλες βδέλλες» (4).

Ο Λένιν δεν θα πάρει ποτέ το Νόμπελ. Πράγμα που προφανώς ουδόλως θα τον ενδιέφερε και θα τον απασχολούσε. Είναι, όμως, ενδιαφέρον για μας, τους βουλιαγμένους στις «μισοαποικίες» και στις «μητροπόλεις», τα θύματα των τοκογλύφων ιμπεριαλιστών, τα υποζύγια των «χαιδεμένων παιδιών» της ολιγαρχίας, να πάρουμε υπόψη μας τις σκέψεις του Λένιν για «Τα διδάγματα της κρίσης». Και –κυρίως – να σκεφτούμε την άποψη του μεγαλύτερου επαναστάτη του 20ου αιώνα γύρω από τα πολιτικά συμπεράσματα που απορρέουν από την κρίση. Ο Λένιν, ο γεννημένος σαν σήμερα πριν από 144 χρόνια, έγραφε:

«Για να βγει κέρδος από μια επιχείρηση, πρέπει να πουληθούν τα εμπορεύματα, να βρεθούν αγοραστές. Και αγοραστής πρέπει να είναι κατ’ ανάγκην όλη η μάζα του πληθυσμού, γιατί οι τεράστιες επιχειρήσεις παράγουν βουνά ολόκληρα από προϊόντα. Σ’ όλες όμως τις κεφαλαιοκρατικές χώρες τα εννιά δέκατα του πληθυσμού αποτελούνται από φτωχούς: από εργάτες που παίρνουν ένα πενιχρότατο μεροκάματο, από αγρότες που, στη μεγάλη τους μάζα, ζουν χειρότερα κι από τους εργάτες.

Και να που, όταν η μεγάλη βιομηχανία σε περίοδο άνθησης παίρνει φόρα για να παράγει όσο το δυνατό περισσότερα, ρίχνει στην αγορά τόσο μεγάλη ποσότητα προϊόντων, που δεν είναι σε θέση να τα πληρώσει η φτωχή πλειονότητα του λαού. Αυξάνει ολοένα ο αριθμός των μηχανών, των εργαλείων, των αποθηκών, των σιδηροδρόμων κτλ., όμως, από καιρό σε καιρό διακόπτεται αυτή η αύξηση, γιατί η μάζα του λαού, για την οποία, σε τελευταία ανάλυση, προορίζονται όλοι αυτοί οι βελτιωμένοι τρόποι παραγωγής, παραμένει σε φτώχεια τέτοια, που φτάνει τα όρια της εξαθλίωσης.

Η κρίση δείχνει ότι η σύγχρονη κοινωνία θα μπορούσε να παράγει ασύγκριτα περισσότερα προϊόντα για την καλυτέρευση της ζωής όλου του εργαζόμενου λάου, αν δεν είχαν αρπαχτεί η γη, τα εργοστάσια, οι μηχανές κ.τ.λ. από μια χούφτα ατομικούς ιδιοχτήτες, που βγάζουν εκατομμύρια από τη λαϊκή εξαθλίωση.

Η κρίση δείχνει ότι οι εργάτες δεν μπορούν να περιοριστούν μόνο στην πάλη για μερικές παραχωρήσεις από μέρους των κεφαλαιοκρατών: στην περίοδο της αναζωογόνησης της βιομηχανίας μπορούν να καταχτηθούν τέτοιες παραχωρήσεις (…) όμως επέρχεται η κρίση και οι κεφαλαιοκράτες όχι μόνο παίρνουν πίσω τις παραχωρήσεις που έκαναν, αλλά και επωφελούνται από την αδυναμία των εργατών για να κατεβάσουν ακόμα πιο πολύ τα μεροκάματα. Κι αυτό θα συνεχίζεται αναπότρεπτα, ώσπου οι στρατιές του σοσιαλιστικού προλεταριάτου να γκρεμίσουν την κυριαρχία του κεφαλαίου (…)» (5).(Ν.Μπογιόπουλος)

πο

Tον τελευταίο καιρό βλέπουμε συνεχώς νέες μορφές εθελοντισμού να εμφανίζονται και νέα προσχήματα να αναδύονται για την θεμελίωση τους. Το κράτος αφού έχει ισομοιράσει την ευθύνη τις οικονομικής κρίσης, άρχισε να θέτει και νέους όρους για την υπέρβαση αυτής της κρίσης. Η νέα νοοτροπία που αναπτύσσεται μετά την αφομοίωση και την εσωτερίκευση αυτής της ευθύνης από τα παντός είδους φιλήσυχα και ειρηνοποιά κοινωνικά υποκείμενα είναι η προσπάθεια διαχείρισης αυτής της κρίσης και η υποκατάσταση του κράτους εκεί που ηθελημένα απουσιάζει.

Αυτή είναι η μια όψη του νομίσματος που ορίζει την επαναστατικότητα σαν εργαλείο διαχείρισης της κρίσης και ως το χρύσωμα του χαπιού στην αρρώστια του συστήματος και όχι σαν μια πρακτική για την ανατροπή του. Αυτή είναι όμως η μια όψη του νομίσματος.

atenistas

Εθελοντισμός και ανθρώπινη βλακεία

Η άλλη όψη του νομίσματος που πραγματώνεται πάνω στην ηλιθιότητα και λειτουργεί περισσότερο σαν μια μορφή ψυχοθεραπείας είναι ηκατευθυνόμενη αποβλάκωση. Αυτή δεν καλείται να διαχειριστεί την υπάρχουσα κρίση αλλά καλείται να αποβλακώσει και τον τελευταίο ζωντανό περιτυλίγοντάς τον με σερπαντίνες, χρώματα και μπουκάλια αναψυκτικών για την διάσωση της φώκιας στη Χονολουλού. Παραδείγματα ταξικά ασυνείδητων υποκειμένων με ψυχοτραυματικούς συνδέσμους ηλιθιότητας όπως οιατενίστας και οι ΜΚΟ ή οι φοιτητικοί οργανισμοί που μαζεύουν τις τσίχλες από τα παγκάκια περισσεύουν.

Οι λοβοτομημένοι είναι αρκετοί μόνο που δεν υπάρχουν περιθώρια για χαζοχαρούμενα παιδάκια που δεν ξέρουν που να ξοδέψουν το παραπάνω χαρτζιλίκι που τους έδωσε ο μπαμπάς. Δεν υπάρχουν περιθώρια για άλλους ψυχασθενικούς που επειδή είχε τελειώσει το τσάι από φύκι Νεκράς Θάλασσας ή η ζεστή σοκολάτα με τριμμένη ταραμοσαλάτα αποφάσισαν να βγούν στο δρόμο και να βαφτίζουν το μάζεμα τσίχλας από παγκάκια σε προσπάθεια ενασχόλησης με τα κοινά. Και για να τελειώνουμε.

Το να ξύνεις τσίχλες από τα πεζοδρόμια ή να καθαρίζεις τοίχους από τις αφίσες τη στιγμή που στο διπλανό στενό πεθαίνει κόσμος και δε λες κουβέντα γι’ αυτό δεν είναι ακτιβισμός. Είναι κοινωνική αφασία. Και σε κάνει να φαίνεσαι απάνθρωπος. Και κτήνος. Τα τετ-α-τετ με τον Καμίνη ο οποίος λέει δημόσια ότι οι ατενίστας είναι η αγαπημένη του ομάδα πολιτών δεν είναι ακτιβισμός, είναι ψυχιατρική νόσος. Το να ντύνεις με πουλόβερ τα δέντρα στην πλατεία Κλαυθμώνος, εκεί που ο Καμίνης τα Χριστούγεννα του 2011 είχε ξηλώσει τα παγκάκια για να μην κοιμούνται εκεί οι άστεγοι, ενώ το 2012 βρέθηκαν σε κάδους σκουπιδιών δίπλα στο Δημαρχείο πεταμένες κουβέρτες, ρούχα και παιχνίδια που είχαν συγκεντρωθεί για άπορα παιδιά με τον Καμίνη να δηλώνει ότι τα πέταξαν γιατί ήταν τόσα πολλά που δε χωρούσαν στις αποθήκες του δήμου, δεν είναι ακτιβισμός.

Είναι το σύνδρομο της Στοκχόλμης.Και καθώς αλλάζουν οι λέξεις αλλάζουν και οι έννοιες, αλλάζει και η κοινωνική αφομοίωση των εννοιών. Οι ατενίστας λοιπόν βαφτίζονται ακτιβιστές όπως οι Χρυσαυγίτες βαφτίζονται αγανακτισμένοι πολίτες, όπως η αλλοτρίωση του κέντρου και το rethinkAthens βαφτίζονται εξευγενισμός, όπως οι κοινωνικοί αγωνιστές βαφτίζονται τρομοκράτες, όπως ο Θεοφίλου βαφτίζεται ένοχος, όπως τα σχέδια για την Λαμπεντούζα βαφτίζονται σχέδια διάσωσης.

Νεοφιλελεύθερη επέλαση και Εθελοντισμός-Βλέπε TEDx

Ας περάσουμε όμως τώρα στον άρδην νεοφιλελεύθερο εθελοντισμό και την διαστρεβλωμένη έννοια του εθελοντισμού που προωθούν τα απανταχού αφεντικά για να εκμεταλλευθούν ημιμαθή παιδάκια που ψάχνουν μια κοινωνική διέξοδο. Mια καλυμμένη μορφή στυγνής εκμετάλλευσης που προωθείται με το με το επιχείρημα της απόκτησης εμπειρίας και προϋπηρεσίας είτε σε μεγάλες εταιρείες, είτε σε δικηγορικά γραφεία ή ακόμη -και ως επί το πλείστον- σε Μ.Κ.Ο, η εργοδοτική πλευρά επιλέγει να απασχολεί ένα μεγάλο μέρος του εργατικού δυναμικού της αμισθί με κάποιες ίσως στοιχειώδεις παροχές, περνώντας μάλιστα αυτή την τακτική ως αυτονόητη και απαραίτητη.
Μπορούμε να εστιάσουμε στο φαινόμενο TEDx,το οποίο είναι το παράδειγμα που καθρεφτίζει ιδεολογικά όλες τις παραπάνω τακτικές αποπροσανατολισμού απο την καθημερινόtητα βαφτίζοντας μιζέρια όσους αντιτάσσονται στην νεοφιλελεύθερη επέλαση. Οι διοργανωτές του ΤΕDx προσπαθούν να μας πείσουν ότι μια αχτίδα αισιοδοξίας έχει αρχίσει να ξεπροβάλλει. Πρόκειται για μια ιδέα του αρχιτέκτονα Ρίτσαρντ Σαούλ Γούρμαν, ο οποίος στα μέσα της δεκαετίας του ’80 ξεκίνησε την οργάνωση συνεδρίων με θέμα «Ιδέες που αξίζει να διαδοθούν». Το 2001, ο εκδότης Κρις Άντερσον αγόρασε τα δικαιώματα της διοργάνωσης και μετέτρεψε τις μέχρι τότε σκόρπιες συναντήσεις στη σφιχτή λειτουργία μιας Μη Κερδοσκοπικής Οργάνωσης. Η Κοινωνία των Πολιτών, έρχεται για ακόμα μια φορά, ως Μεσσίας, να μας γλιτώσει από το τέλμα των παραδοσιακών δομών.

Η περιγραφή του ιδανικού ομιλητή αυτού του αφήνει λίγες αμφιβολίες για τον προσανατολισμό αυτού του event και η θεοποίηση της επιχειρηματικότητας και του ιδιωτικού τομέα σαν τους μοναδικούς τομείς προόδου και ευημερίας (ανεξάρτητα από τις κοινωνικές και τις περιβαλλοντολογικές συνέπειες) μας προϊδεάζουν για το ποιόν των ομιλητών. Τις υποψίες μας έρχεται να επιβεβαιώσει και ο αμερικανός Νικ Χανάουερ, ο οποίος το 2012, κατήγγειλε ότι λογοκρίθηκε και η ομιλία του δεν ανέβηκε ποτέ στον ιστότοπο της διοργάνωσης, γιατί αναφερόταν στην οικονομική ανισότητα των ΗΠΑ και τις καταστροφικές συνέπειες που είχαν οι φοροαπαλλαγές του μεγάλου κεφαλαίου στο σύνολο της οικονομίας.

Ένα άλλο παράδειγμα ομιλητή που μας υποδεικνύει τον ρόλο που ήρθε να διαδραματίσει το TEDx είναι αυτό του Ματθαίου Γιωσαφάτ, ο οποίος είναι κατά πολλούς ο επιφανέστερος εκ των ψυχαναλυτών στην Ψωροκώσταινα. Η επιλογή του Γιωσαφάτ δεν ήταν τυχαία καθώς μαθαίνουμε από το βιβλίο του «Μεγαλώνοντας μέσα στην ελληνική οικογένεια», πως οι μπαχαλάκηδες (sic) είναι ψυχικώς διαταραγμένα παιδιά των Βορείων Προαστίων που οι μαμάδες τους δεν τα θήλασαν και δεν τα αγάπησαν όσο έπρεπε στα πρώτα χρόνια της ζωής τους, με αποτέλεσμα να εκθρέψουν ένα μίσος για την κοινωνία, το οποίο και εξωτερικεύουν με το να σπάνε τράπεζες και… γήπεδα.

Η ομιλία του είχε ως κεντρικό νόημα την Παγκάλια ρήση «Μαζί τα φάγαμε». Ο στοχαστής Γιωσαφάτ μίλησε για μια κοινωνία σε διάλυση, χωρίς να αναφέρεται στις οικονομικές προεκτάσεις του όλου προβλήματος. Περιγράφει μια κατάσταση ανομίας (όχι φυσικά από την πλευρά του κράτους και της εξουσίας), όπου οι βασικές παθογένειες της κοινωνίας αφορούν τον υπερκαταναλωτισμό και την απουσία ομαδικού πνεύματος. Αυτή τη δεύτερη έρχεται να διορθώσει το TEDx, που μπορεί να μας βοηθήσει να γίνουμε καλύτεροι άνθρωποι.

Αξίζει τώρα να αναφέρουμε ότι το αντίτιμο της εισόδου στoΤEDxAcademy ανέρχεται στα 50 ευρώ ενώ το αντίτιμο της εισόδου σε ένα TEDxevent ανέρχεται στα 65 ευρώ. Στα πλαίσια της διοργάνωσης αυτής θεσπίστηκε και ένα νέο εισιτήριο, του δωρητή-χορηγού, στην τιμή των 200 €, ενώ υπάρχουν διάφορα «επίπεδα» συνδρομής που κυμαίνονται από 3.750$ για την απλή συμμετοχή έως και 125.000$, ποσό που σας χρήζει «ευεργέτη». Τέλος, αν δεν θέλετε να περιμένετε με τον λαουτζίκο μέχρι να ανέβουν κάποια από τα πολυπόθητα βίντεο με ομιλίες στο You Tube, μπορείτε να παρακολουθήσετε ζωντανά ένα συνέδριο, για το συμβολικό ποσό των 600$, ενώ τα δύο κοστίζουν 1.000$.

Όσον αφορά τους εθελοντές που τρέχουν από πίσω όλη την διοργάνωση, πάντα με το προκάλυμμα της ανιδιοτελούς προσφοράς, της υποτιθέμενης κοινωνικής αλληλεγγύης, αυτοί αναδεικνύονται, όπως πάντα τελικά, σε προνομιακά «θύματα» εργασιακής εκμετάλλευσης. Η εύλογη απορία που δημιουργείται, εφόσον πρόκειται για μη κερδοσκοπικό οργανισμό, ο οποίος δεν πληρώνει τους ομιλητές, δουλεύει ως επί το πλείστον με εθελοντές, υποστηρίζεται από ένα ιδιαίτερα εκτενές δίκτυο χορηγών (εταιρίες κινητής τηλεφωνίας, πολυεθνικές, αλυσίδες καταστημάτων σίτισης, εφημερίδες, ξενοδοχεία, τράπεζες, αυτοκινητοβιομηχανίες ακόμα και πρεσβείες), είναι τοπού διοχετεύονται τα χρήματα που προκύπτουν από όλα αυτά τα είδη συνδρομών;

Το TEDxπάντως δεν μένει μόνο εκεί. Η πρωτοβουλία Human Grid που προωθεί, αφορά τη χαρτογράφηση των εθελοντικών οργανώσεων και των συλλογικών πρωτοβουλιών, προκειμένου οι ενδιαφερόμενοι πολίτες να ξέρουν που μπορούν να απευθυνθούν για να προσφέρουν τις υπηρεσίες τους. Φυσικά, οι περισσότερες από τις θέσεις όπου κάποιος μπορεί να προσφέρει αφιλοκερδώς τις υπηρεσίες του, δεν αφορά την πραγματική προσφορά σε αναξιοπαθούντες συνανθρώπους μας ή στη διάσωση του περιβάλλοντος αλλά στην εξοικονόμηση πόρων των ίδιων των ΜΚΟ (γραμματειακή υποστήριξη, τηλεφωνικά κέντρα, στελέχωση γραφείων κλπ).

humangrid

Και αν η απλή καταγραφή των εθελοντικών οργανώσεων σε ένα διαδικτυακό χάρτη, φαίνεται σχετικά αθώα, δεν συμβαίνει το ίδιο με το workshop εκπαίδευσης ΜΚΟ για την αξιοποίηση των εθελοντών τους, που διοργάνωσε το Volunteer4Greece, μια διαδικτυακή πλατφόρμα αναζήτησης εθελοντικής εργασίας. Είναι πασιφανές πως το TED περνά στην επόμενη πίστα: από την απλή προώθηση της ιδέας του εθελοντισμού, στη δημιουργία της αντίστοιχης φάμπρικας.

Γιατί στην Ελλάδα των 1.345.387 (καταγεγραμμένων) ανέργων, είναι μιζέρια, σπατάλη δημιουργικών δυνάμεων, ακόμα και ένδειξη αντικοινωνικής συμπεριφοράς των πολιτών να διεκδικούν θέσεις εργασίας, αξιοπρεπή αμοιβή και όρους εργασίας, συλλογικές συμβάσεις εργασίας αλλά δεν είναι επουδενί ντροπή και πλήρης υποταγή στα συμφέροντα των κάθε είδους αφεντικών, η διαφήμιση της δωρεάν εργασίας και τα προγράμματα εκπαίδευσης των πολύ συχνά κρατικοδίαιτων και κατά τα άλλα Μη Κυβερνητικών Οργανώσεων για την εύρεση και την αξιοποίηση δωρεάν ανθρώπινου δυναμικού. Όχι. Αυτό είναι φρέσκο, χαρούμενο, ακομπλεξάριστο, τρέντι.

ValueValuer

Υ.Γ. Οι πληροφορίες για το TEDxπάρθηκαν από το freequencyradio.wordpress.com και αξίζει να ανατρέξετε εκεί για περισσότερες πληροφορίες.

To κείμενο αυτό δημοσιεύτηκε και στην εφημερίδα ‘Απατρις στο τεύχος Απριλίου 2014.

Δευτερεύουσα πηγή/ πρώτι αναδημοσίευση: valuewhatworths.wordpress.c

4 Απριλίου , ημέρα δολοφονίας του Μάρτιν Λούθερ Κίνγκ

N.Mπογιόπουλος(ΕΝΙΚΟΣ)
Καθώς ο πρωθυπουργός παρίστανε τον «Ρομπέν των φτωχών» (!) και εκφωνούσε το (ακαλλιτέχνητο) θεατρικό του διάγγελμα για τη λήξη των «διαπραγματεύσεων» με την τρόικα, την ώρα που ο Στουρνάρας αντάλλασσε συγχαρητήρια με τους υφυπουργούς του γιατί στην «πιο δύσκολη επιθεώρηση» (!) από την τρόικα κατόρθωσαν πάλι να ικανοποιήσουν τους… «επιθεωρητές» τους, το μάτι μου έπεσε στα βιβλία πάνω στο γραφείο.

Παρακολουθούσα να ανακοινώνουν ότι ο ελληνικός λαός θα βουλιάξει ακόμα βαθύτερα σε ένα δουλεμπορικό που έχουν το ψηφοθηρικό θράσος να του το παρουσιάζουν σαν… «κρουαζιερόπλοιο». Και το μυαλό μου, από τα βιβλία, πήγε στον πατέρα μου.

Ήταν χούντα. Εγώ πιτσιρικάς. Θυμήθηκα τον πατέρα μου (σσ: όσες φορές το κυνηγητό δεν μεταφραζόταν για μας τα παιδιά στο «λείπει σε ταξίδι για δουλειές»…), στα συναπαντήματα με τους φίλους του (σσ: όσες φορές δεν «έλειπαν σε ταξίδι για δουλειές»…), στον αποχαιρετισμό, μισοχαμογελώντας, μισοσυνωμοτικά, να πετάνε πότε – πότε ο ένας στον άλλον εκείνη τη φράση: «Αγάπα το κελί σου, τρώγε το φαί σου και διάβαζε πολύ». Τί είναι αυτά που λένε, έλεγα από μέσα μου…

Αργότερα έμαθα ότι ήταν μια φράση που τη μοιραζόταν ο Νίκος Ζαχαριάδης, ο πρώην γραμματέας του ΚΚΕ, με τους συντρόφους του. Ήταν η συμβουλή του, ένα παρασύνθημα, για να κρατηθούν όρθιοι στις φυλακές και στις εξορίες. Αλλά πάλι μου φαινόταν παράξενο: Πώς γίνεται να αγαπάς το κελί σου;…

Στην πορεία κατάλαβα (νομίζω). Αυτό που λέγανε (νομίζω) ήταν ότι δεν παραιτείσαι ποτέ. Δεν σκύβεις ποτέ. Δεν συνθηκολογείς. Ποτέ. Παίρνεις δύναμη από ό,τι μπορεί να σου δώσει ζωή. Παίρνεις ζωή από την αγάπη για τον τόπο σου. Ακόμα κι αν για τον τόπο σου, για την προκοπή του, χρειαστεί να ζεις μέσα στο «κελί» σου. Φροντίζεις το «κελί» σου, δεν το παρατάς, δεν απαρνιέσαι τον αγώνα και το όραμα να ξημερώσει το δίκιο στον τόπο σου. Και κάνεις ό,τι περνάει από το χέρι σου για να είσαι παρών και ετοιμοπόλεμος σε αυτό τον αγώνα. Δεν καταθέτεις τα όπλα. Φροντίζεις να συντηρείς τις βιολογικές αντοχές σου, αλλά και τη σπίθα στο μυαλό σου. Αν είναι να γράψεις Ιστορία, να γίνεις μέρος του λαού που θα γράψει τη δική του Ιστορία, πρέπει να σε παίρνουν τα πόδια σου. Και να δουλεύει το μυαλό σου.

Για τις γενιές που ακολούθησαν, για τη δικιά μου γενιά, το κελί έγινε κάπως πιο «ευρύχωρο». Το φαγητό «γρήγορο». Δεν είμαστε η γενιά που μπορεί να δίνει συμβουλές για «κελιά». Ούτε να κάνουμε μαθήματα για τη δύναμη της ψυχής που χρειάζεται για να «καταπιείς» τις σωματικές κακουχίες και για να «τραφείς» με την ανάξια πλερωμή των διώξεων της «δημοκρατίας» ενάντια στους αγωνιστές για δημοκρατία.

Έτσι, κάθε φορά που το «κελί» στενεύει – ειδικά όταν το «κελί» κατακλύζεται από τη βλακεία, από την ευτέλεια, από την απάτη, από το ψέμα, από το «δήθεν» και από το διαρκώς αναπαλαιωμένο «τίποτα» – αυτό που σχεδόν πάντα γυρνάει στο μυαλό μου από το τρίπτυχο της φράσης του Ζαχαριάδη, είναι εκείνο το «διάβαζε πολύ»!*

Επιτρέψτε μου, λοιπόν, σήμερα να μην χαραμίσω τη στήλη για τα χτεσινά ψέματα της κυβέρνησης.

Σήμερα θέλω να ευχαριστήσω δημόσια τον αγαπημένο μου φίλο τον Μίλτο Πασχαλίδη. Στις εποχές που ο Ψινάκης θέτει υποψηφιότητα για δήμαρχος Μαραθώνος έχοντας την μετά τηλεοπτικών καμερών ευλογία του Μητροπολίτη Κηφισίας, Αμαρουσίου και Ωρωπού (σσ: του ίδιου δέσποτα ο οποίος διεκτραγωδούσε στο MEGA τα βάσανα των βιομηχάνων που προσφεύγουν, όπως δήλωσε, στην Εκκλησία ζητώντας ένα πιάτο φαί…), ο Μίλτος είχε το κουράγιο να γράψει. Να γράψει με τρόπο που μόνο η αγάπη και ο σεβασμός το καταφέρνει. Να μας δώσει εικόνες και πλευρές από τη ζωή του μεγάλου «άγνωστου». Του πάντα «παρόντα» ποιητή της Μεταπολίτευσης. Να μας γνωρίσει τον μεγάλο Αλκη Αλκαίο. Και να μας θυμίσει – μέσα και από τα 3 ολοκαίνουργια τραγούδια και τις ανέκδοτες ηχογραφήσεις του CD που διατίθεται μαζί με το βιβλίο – ότι είμαστε πάντα μέσα στην «Πιρόγα». Και ότι ο τόπος μας παραμένει «το φαιό νταμάρι που ασκούνται βρίζοντας ξένοι φαντάροι» (Μίλτος Πασχαλίδης, «Αγύριστο Κεφάλι – Ο Αλκης Αλκαίοςπου γνώρισα», εκδόσεις «Λιβάνη»).

Θέλω να ευχαριστήσω τον αξιότιμο συνάδελφο κύριο Σπύρο Κουζινόπουλο. Στις εποχές που η πολιτική κατάντια ακόμα κι όταν βρίσκει πάτο σκάβει για να πάει ακόμα πιο κάτω, στις εποχές που η πολιτική ιστορία της Ελλάδας έχει καταντήσει να «γράφεται» από Γεωργιάδηδες και να περιλαμβάνει σελίδες με υποψηφιότητες τύπου Μπέου για την… δημαρχία του Βόλου, ο κ.Κουζινόπουλος είχε το κουράγιο να γράψει. Να γράψει με τρόπο τεκμηριωμένο, διδακτικό, αποκαλυπτικό, λογοτεχνικά άρτιο, για συνταρακτικές στιγμές της πολιτικής ιστορίας αυτού του τόπου. Θέλει αντοχή, θέλει πείσμα, θέλει να διακατέχεσαι από την αρετή της έγνοιας και της ευθύνης, για να προσπερνάς το βάλτο της πολιτικής ευτέλειας. Για να αφιερώνεσαι στην κατάδειξη της πολιτικής με το «Π» κεφαλαίο. Για να θυμίζεις την δολοφονία Λαμπράκη και του βασιλιά Γεώργιου, να φωτίζεις την δολοφονία του Ζεύγου και του Χαλκίδη, να ερευνάς τις υποθέσεις Πολκ και Τσαρούχα. Για να κρατάς ζωντανή την επιθυμία για την γνώση του μεγάλου, του σημαντικού, του αειθαλούς (Σπύρος Κουζινόπουλος, «Οι μεγάλες πολιτικές δολοφονίες στη Θεσσαλονίκη του 20ου αιώνα», εκδόσεις «Ιανός»).

Θέλω να ευχαριστήσω τον κύριο Ανδρέα Μαράτο. Στις εποχές που τα «Ποτάμια» του «δήθεν» κουβαλάνε στα σακίδιά τους το «τίποτα», ο κύριος Μαράτος έκανε την αποκοτιά να γράψει για τον Θεοδωράκη. Τον Μίκη… Κι έγραψε με τρόπο απροσδόκητο. Έγραψε επιστρατεύοντας όλο το ταλέντο του ζωγράφου, αλλά και την επιμονή του σκαπανέα. Πήρε την παρτιτούρα του Μίκη και μέσα από «ανασκαφή του» φωτίστηκαν όλα όσα συνέθεσαν το καθεστώς των νικητών της μεταπολεμικής και μετεμφυλιακής Ελλάδας: «Ο φοβος, ο εκμαυλισμός, η διαφθορά και το ρουσφέτι τα καθημερινά τους όπλα, η εκλογική βία και νοθεία τα εχέγγυα της κοινοβουλευτικής τους επικράτησης». Ο κύριος Μαράτος πήρε τα τραγούδια και έγραψε με ένα τρόπο μοναδικό, με μια μαεστρία που θα ζήλευε και ο μαέστρος Θεοδωράκης, αποκαλύπτοντάς μας ότι «τα τραγούδια φυλάνε μέσα τους τον ουτοπικό σπινθήρα του καιρού τους και τη λανθάνουσα δυνατότητα αλλαγής πλεύσης» (Ανδρέας Μαράτος, «Ουτοπία κρυμμένη στο σώμα της πόλης – Ο μουσικός κόσμος του Μίκη Θεοδωράκη και η εποχή του», εκδόσεις «Ιανός»).

Υστερόγραφο: Πατέρα – δεν πρόλαβα να στο πω – είχατε δίκιο: «Αγάπα το κελί σου. Τρώγε το φαΐ σου. Και διάβαζε πολύ»…

Νίκος Μπογιόπουλος

Παρατήρηση πρώτη: Μεταξύ φίλων, είτε υπό την στενή και ουσιαστική έννοια, είτε υπό την ευρεία και τυπική έννοια, οι πιο φιλικές είναι οι καθαρές κουβέντες.
*
Παρατήρηση δεύτερη: Ο κ.Σταύρος Θεοδωράκης σε άρθρο του στα «Νέα» ανάμεσα στους λόγους που εξέθεσε για την απόφασή του να προχωρήσει στην συγκρότηση πολιτικού κόμματος ήταν και η «πολιορκία» που δεχόταν από τους θαυμαστές του: «Μπες μπροστά ρε Σταύρο. Εσένα σε ξέρει ο κόσμος. Μήπως καταφέρουμε να αλλάξουμε κάτι». Έτσι γράφει ότι του είπαν…
Δεν ξέρουμε αν αυτός είναι επαρκής λόγος για τη δημιουργία κόμματος. Να σε ξέρει ο κόσμος. Και τον Σεφερλή τον ξέρει ο κόσμος. Και τον Γιώργο Αυτιά. Και τον Βαμβακούλα. Ίσως πάλι αδικούμε τον κ.Σταύρο Θεοδωράκη δίνοντας υπέρμετρη σημασία σε μια φράση του που τον εμφανίζει τρόπον τινά να ενδίδει στις απαιτήσεις και στις πιέσεις του κόσμου να κατέλθει στον πολιτικό στίβο. Είναι όμως μια εξήγηση που σε συνδυασμό με την ονομασία του φορέα («Ποτάμι») ομολογούμε ότι μας ανακάλεσε στη μνήμη σκηνές από την ταινία «Τύφλα να έχει ο Μάρλον Μπράντο». Εκεί ακουγόταν και το παρακάτω ποιηματάκι :
«Ησυχο – ήσυχο το ποταμάκι/ αργοκυλάει το γαλάζιο το νεράκι/ και τραγουδάει την αγάπη τη χρυσή/ μιας κι ήρθες αγαπούλα μου εσύ».
Η διαφορά είναι ότι στην ταινία ο Θανάσης Βέγγος δεν είχε, τελικά, ενδώσει στην «πολιορκία» που του ασκούσε το «ποταμάκι»:

*
Παρατήρηση τρίτη: Παρακάμπτουμε το γεγονός ότι το «Ποτάμι» εμφανίστηκε την ακριβώς επόμενη μέρα του μαραζώματος της «Ελιάς» και της επανενατένισης από τις συνιστώσες της των 58 σημείων του θολού τους ορίζοντα.
Παρακάμπτουμε τις αναφορές που βλέπουν στο εγχείρημα από «Μπεπεγκριλισμό» και «τηλεμάρκετινγκ» έως αναπαλαίωση του σημιτικού «εκσυγχρονισμού» σε μεταπολιτική «απολιτίκ» συσκευασία.
Κρατάμε το προφανές: Ο καθένας έχει δικαίωμα να τοποθετείται και να δρα πολιτικά ανά πάσα στιγμή και με όλους τους τρόπους. Να θέτει υποψηφιότητα σε αυτό που ονομάζεται «κεντρική πολιτική σκηνή». Το τί φυτρώνει, φυσικά, στην κεντρική πολιτική σκηνή προσδιορίζεται και σχετίζεται άμεσα με την εκάστοτε εποχή και τις εκάστοτε συνθήκες. Στις μέρες μας πρώτο τραπέζι στην πολιτική πίστα έχουν πιάσει από τον Άδωνι Γεωργιάδη μέχρι τον Γιακουμάτο κι από τον Κωνσταντινοκάτι του ΠΑΣΟΚ μέχρι τους «Καιάδες». Στον Σταύρο Θεοδωράκη θα κολλήσουμε τώρα;
Εν ολίγοις: Στην κεντρική πολιτική σκηνή υπήρξε Ελευθέριος Βενιζέλος. Αλλά αυτό δεν απέτρεψε να υπάρξει ούτε Κλη-κλης ούτε Ευάγγελος Βενιζέλος. Υπήρξε Τρικούπης. Αυτό δεν απέτρεψε να υπάρξει και Γουλιμής. Υπήρξε Αντρέας και Γεώργιος Παπανδρέου. Αυτό δεν απέτρεψε να υπάρξει και Γιώργος Παπανδρέου. Υπήρξε και Μίκης Θεοδωράκης. Γιατί όχι και Σταύρος…
*
Παρατήρηση τέταρτη: Στην πολιτική (και όχι μόνο) τίποτα, είτε μιλάμε για «ποτάμια» είτε για «λίμνες», είτε για «βουνά» είτε για «λαγκάδια», δεν προκύπτει από παρθενογέννεση. Κατά τεκμήριο, δε, όσοι επαγγέλλονται με όρους διαφημιστικής εμμονής τη «νιότη», τη «φρεσκάδα» το «άφθαρτο» και τον «αντικομφορμισμό» τους, συλλαμβάνονται επ’ αυτοφόρω να κουβαλάνε επάνω τους όλη τη σκουριά ενός παρελθόντος που προσπαθεί να μεταμφιεστεί για να επιβιώσει και στο μέλλον.
Θεωρίες, για παράδειγμα, του τύπου «είμαστε και αριστεροί αλλά ασπαζόμαστε και φιλελεύθερες ιδέες» έχουν ξανακουστεί από τον κ.Γιώργο Παπανδρέου όταν έλεγε ότι «έφερα το ΔΝΤ στην Ελλάδα και τώρα είμαι περισσότερο σοσιαλιστής»!
Θεωρίες για το Μνημόνιο που το παρουσιάζουν σαν «αναγκαίο κακό», ακόμα κι αν ηχούν διαφορετικά όταν τις λέει ο Στουρνάρας με γραβάτα απ’ όταν τις λέει ο Σταύρος με σακίδιο, στην ουσία τους, όμως, είναι μεταξύ τους ίδιες…
*
Παρατήρηση πέμπτη: Ο κ.Σταύρος Θεοδωράκης κουβαλάει – εξ αντικειμένου – ως εφόδιο της πολιτικής του σταδιοδρομίας την δημοσιογραφική του διαδρομή. Μάλιστα ακούσαμε (στην «Ελληνοφρένεια») ότι διακατέχεται από την άποψη πως η δημοσιογραφία πρέπει να βρίσκεται απέναντι στους ισχυρούς, στις εξουσίες, στους εξουσιαστές. Έχει πει επιπλέον ότι αν τέτοια ήταν η δημοσιογραφία τη δεκαετία του ’90, σήμερα αλλιώς θα ήταν τα πράγματα στη χώρα.
Αν αυτό συνιστά αυτοκριτική για το γεγονός ότι το 1999, κατά τη διάρκεια των βομβαρδισμών της Γιουγκοσλαβίας, ο κ.Σταύρος Θεοδωράκης εξέδωσε το περιοδικό που διεύθυνε, το ΚΛΙΚ», με εξώφυλλο την αμερικανική σημαία ως πρόταση «αριστερής» ενατένισης του «αντιεξουσιαστικού» ΝΑΤΟ, τότε πάει καλά…
Πάντως το ποια είναι η στάση ενός δημοσιογράφου απέναντι στην εξουσία δεν προσδιορίζεται από (τις πολύ ωραίες) εκπομπές για την Κούνεβα ή για τον χαμό του Παύλου Φύσσα. Προσδιορίζεται από άλλες εκπομπές. Για να θυμηθούμε μία, θα αναφέρουμε σαν παράδειγμα εκείνη τον Νοέμβρη του 2011 που δεν απείχε και πολύ από αυτό που θα αποκαλούσαμε «μακιγιάζ» της κυβέρνησης του τραπεζίτη Παπαδήμου.
Επιμένουμε, μάλιστα, διπλά σε εκπομπές όπως εκείνη, γιατί σε τέτοιες εκπομπές αναδεικνύεται και κάτι ακόμα: Ποια «Αριστερά» επιλέγει κανείς να θεωρεί «πρωταγωνιστή». Δεν θα συμφωνήσουμε ότι προδιαθέτει για κάποια «αλλαγή» το είδος της «Αριστεράς», όπως την εννοεί ο κύριος Ψαριανός, που κλήθηκε τότε να συμβάλει στην ανάδειξη σαν υπέρτατου αγαθού εκείνης της «εθνικής ενότητας» στην κολυμπήθρα της οποίας «εξαγνίζονται» τα πάντα: Από τα Μνημόνια μέχρι η ακροδεξιά (που τότε συγκυβερνούσε μέσω του ΛΑΟΣ)…
*
Παρατήρηση έκτη: Κάθε πολιτική πρόταση προσδιορίζεται και από τα πρόσωπα που την υπηρετούν. Αυτό το αναγνωρίζει ο ίδιος ο κ.Σταύρος Θεοδωράκης παρουσιάζοντας τους συνεργάτες και υποστηρικτές της προσπάθειάς του. Δεδομένου ότι το «Ποτάμι» έχει μια θολή ιδεολογική κοίτη, αυτό είναι ένα γεγονός που επιβάλει να ψάχνει κανείς όλες τις εκδοχές για το ποια θα μπορούσε να είναι η κατάληξή του.
Δεν λέμε ότι η κατάληξή του θα προσδιοριστεί από όσα θα αναφέρουμε παρακάτω. Λέμε όμως ότι αφού το «Ποτάμι» έχει κωπηλάτες πρέπει να ξέρουμε τι σόι κουπί τραβάνε μερικοί από αυτούς. Η΄ πόσο επιρρεπείς είναι στην ρότα του καιρού. Η΄ πόσο έχουν μεταβάλει απόψεις για προηγούμενες σκέψεις τους σε σχέση με την τωρινή πολιτική τους πρόταση.
Θεωρούμε αναγκαίο, επίσης, να επισημάνουμε εκ προοιμίου ότι το κείμενο που θα ακολουθήσει θα σας προκαλέσει ανατριχίλα. Το αναδημοσιεύουμε γιατί πιστεύουμε βαθιά ότι όπως – κατά τον Μαρξ – το έγκλημα πρέπει να καθίσταται όσο πιο ατιμωτικό γίνεται μέσω της δημοσίευσης και της ανακοίνωσής του, το ίδιο ακριβώς ισχύει με την ξεφτίλα και με τη «μαυρίλα». Το αναδημοσιεύουμε γιατί πιστεύουμε, επιπλέον, ότι είναι απαραίτητο να θυμόμαστε το πώς διαμορφώθηκε η κυρίαρχη προπαγάνδα του συστήματος την περίοδο της επιβολής του Μνημονίου. Σημείωση πρώτη: Το κείμενο αυτό γράφτηκε τον Απρίλη του 2010, λίγα 24ωρα πριν από την ψήφιση του Μνημονίου. Σημείωση δεύτερη: Πρόθεση του συντάκτη του ήταν να κοινοποιήσει σκέψεις (ή μήπως και συστάσεις;) σχετικά με το «πώς» το πολιτικό σύστημα έπρεπε να κινηθεί «για τα μέτρα που θα ανακοινωθούν τα επόμενα 24ωρα». Μετά την αναγκαία εισαγωγή, πάμε στο συγκεκριμένο κείμενο (σ.σ.: Παρακαλούμε την προσοχή σας):
«Να κάνουμε εκλογές; Δεν είμαστε αυτόχειρες. Άρα τι μένει; Μια κυβέρνηση σαν εκείνη του Κωνσταντίνου Καραμανλή τον Ιούλιο του 1974, από όλους τους πολιτικούς χώρους. Η κυβέρνηση αυτή πρέπει να έχει έκτακτες εξουσίες, για να το πω πιο απλάη χώρα είναι σε κατάσταση έκτακτης ανάγκης χωρίς δικτατορία αλλά ορισμένα άρθρα του συντάγματος πρέπει να βγουν «εκτός» ή να ερμηνευτούν ανάλογα. Εκδηλώσεις σαν κι εκείνες του ΠΑΜΕ στον Πειραιά πρέπει να δίνεται η δυνατότητα να κηρύσσονται αμέσως παράνομες με διαδικασίες αυτοφώρου, πρέπει να περιοριστεί το δικαίωμα της απεργίας αλλά και της διαμαρτυρίας σε ευαίσθητους τομείς(…). Στο Βέλγιο πριν μερικά χρόνια μια τέτοια κυβέρνηση συνασπισμού προχώρησε σε αναστολή ορισμένων συνταγματικών διατάξεων για ένα διάστημα (…)»…
Η ελεγεία υπέρ της επιβολής του …δημοκρατικού «γύψου», που μόλις διαβάσατε, φέρει την υπογραφή «Τάσος Τέλογλου». Δημοσιεύτηκε με ημερομηνία «28/4/2010» και ώρα «10:20:31 π.μ.» στο ηλεκτρονικό σάιτ «Protagon.gr» που αποτελεί την ιντερνετική εκδοχή της τηλεοπτικής εκπομπής «Πρωταγωνιστές» του κ. Σταύρου Θεοδωράκη (MEGA).
Στο άνωθεν «μανιφέστο», βλέπετε πόσο περίτεχνα είχε εισαχθεί η λέξη «δικτατορία» στο κομψό λεξιλόγιο περί της «σωτηρίας» του τόπου; Είναι ακριβώς το σημείο όπου χάσκει η δημοκρατική χρεοκοπία των εισηγητών ενός καθεστώτος όπου «ορισμένα άρθρα του συντάγματος πρέπει να βγουν «εκτός»», και να τεθούν σε«αναστολή»! Όπως η απεργία, αλλά ακόμα και η διαμαρτυρία (!)…
Είναι αναγκαίο – λέγαμε τότε – σε τέτοια κείμενα να δίδεται η δέουσα προσοχή. Το επαναλαμβάνουμε και τώρα. Όχι λόγω του ειδικού βάρους του συντάκτη του. Ούτε διότι η εκείνη του η άποψη δείχνει να έχει ισχυρά ερείσματα μεταξύ των (υπόλοιπων) «σωτήρων» του τόπου. Αλλά γιατί το όλο πνεύμα του κειμένου απέδιδε περίφημα τι κρύβεται πίσω από το μανδύα της «αντικειμενικότητας», του «πλουραλισμού», του «ρεαλισμού» και της «νομιμότητας», με τον οποίο κυκλοφορούν επιφανείς διαμορφωτές της κοινής γνώμης. Σαν μερικούς από αυτούς που έχουν καβαλήσει το «Ποτάμι»…
*
Παρατήρηση έβδομη: Μεταξύ των υπολοίπων επιφανών συνεργατών του κ.Σταύρου Θεοδωράκη είναι και ο κ.Νίκος Μαραντζίδης. Ο κ.Μαραντζίδης και ο συνεργάτης του εξ Ηνωμένων Πολιτειών καθηγητής του Πανεπιστημίου του Yale κ. Καλύβας, από την εκπνοή του προηγούμενου αιώνα- και από τις αρχές του νέου πιο μαχητικά- ανέλαβαν την αναθεώρηση της σύγχρονης ελληνικής ιστορίας. Ασφαλώς δεν είναι του παρόντος να ανατρέξει κανείς σε όλες τις πλευρές του εγχειρήματός τους. Δυο τρεις επισημάνσεις όμως είναι απαραίτητες για να φανεί η κατεύθυνση και ο προσανατολισμός τους.
Το 2004 οι δύο αυτοί κύριοι εγκαινίασαν έναν διάλογο μέσα από την εφημερίδα τα «Νέα» όπου προέβαλαν επιτακτικά την ανάγκη η σύγχρονη ιστορία της Ελλάδας να αναθεωρηθεί. Το εναρκτήριο λάκτισμα το έδωσαν με κοινό άρθρο στο φύλλο της 20-03-2004 όπου μεταξύ άλλων έγραφαν:
«Ώριμη για διερεύνηση είναι πλέον και η ιδέα πως η συνεργασία με τον εχθρό δεν ήταν πραγματικά ελληνικό φαινόμενο, πως μόνο λίγοι ΄΄καιροσκόποι΄΄ έπαιρναν εντολές από τους Γερμανούς. Το όλο ζήτημα της ελληνικής συνεργασίας θα αποτελέσει αντικείμενο συνεδρίου που θα πραγματοποιηθεί το ερχόμενο καλοκαίρι. Είναι σαφές όμως ότι οι Έλληνες εργάστηκαν πλάι στους Γερμανούς για πολλούς λόγους: ένας είναι το κοινό αντικομμουνιστικό μένος, ένας άλλος ο φόβος των Βουλγάρων (στον Βορρά) και ένας τρίτος το μίσος και ο φόβος του EAM/ΕΛΑΣ».
Δηλαδή: Όλες αυτές οι προδοτικές συμμορίες- κι ανάμεσά τους η κορυφαία, τα Τάγματα Ασφαλείας- που… «εργάστηκαν» πλάι στους ναζί, δεν είχαν καμία σχέση με την προδοσία της πατρίδας και του ελληνικού λαού. Δεν ήταν προδότες και δωσίλογοι. Ήταν «απλώς» αντικομμουνιστές, ήταν «απλώς» αντιεαμίτες και- γιατί όχι- πατριώτες αφού ήθελαν να αντιμετωπίσουν τον Βούλγαρο κατακτητή!!! Άλλωστε μπροστά στο Βούλγαρο κατακτητή γιατί να μη συνεργάζεται κανείς με τον Γερμανός ναζί κατακτητή; (!!!).
Το συνέδριο που προανήγγειλαν αυτοί οι κύριοι έγινε και τα πρακτικά του κυκλοφόρησαν σε βιβλίο με τον τίτλο «Οι άλλοι καπετάνιοι». Τι ήταν οι άλλοι καπετάνιοι; Μας το λέει ο κ. Μαραντζίδης στην εισαγωγή του βιβλίου:
«Στον όρο άλλοι καπετάνιοι- γράφει- συμπεριλαμβάνονται όσοι κατά τα χρόνια της Κατοχής ηγούνται κάποιας μικρής ή μεγάλης ομάδας ένοπλων ανδρών και ήρθαν αντιμέτωποι με το ΕΑΜ/ΕΛΑΣ με τη στάση και τη δράση τους. Κάτω από τον τίτλο του αντικομουνιστή ενόπλου παρουσιάζονται τρεις βασικές κατηγορίες καπεταναίων: α) αυτοί οι οποίοι συμμετείχαν σε αντιστασιακές οργανώσεις πολεμώντας μέχρι το τέλος της Κατοχής σε έναν διμέτωπο αγώνα ενάντια στους στρατούς κατοχής και από το 1943 ενάντια στο ΕΑΜ/ΕΛΑΣ β) όσοι συνεργάσθηκαν αμέσως με τις δυνάμεις κατοχής συγκροτώντας ένοπλα σώματα, όπως ο Πούλος και γ) αυτοί που, ξεκινώντας να δημιουργήσουν αντιστασιακές ομάδες, οδηγήθηκαν μέσω της εμφύλιας σύγκρουσης του 1943-1944 σε σταδιακή συνεργασία με τους Γερμανούς, αναγορεύοντας σε σημαντικότερο παράγοντα τον κίνδυνο κυριαρχίας του ΕΑΜ και του ΚΚΕ στο μεταπολεμικό πολιτικό σκηνικό».
Με άλλα λόγια: Όσοι πρόδωσαν δεν πρόδωσαν γιατί ήταν φασίστες, ή γιατί θέλησαν να ωφεληθούν από τις δυνάμεις κατοχής. Όλοι αυτοί δεν ήταν προδότες. Ήταν «απλώς» αντικομουνιστές! Κι όσοι δεν ξεκίνησαν από την αρχή με σκοπό να συνεργαστούν με τον κατακτητή, στη συνέχεια… υποχρεώθηκαν να συνεργαστούν με ευθύνη του ΕΑΜ!!!
*
Αυτή η σαβούρα του έσχατου αντικομμουνισμού, μέσω του οποίου – όπως σημειώνει ο ιστορικός Γιώργος Μαργαρίτης – «ο ναζισμός όχι μόνο αθωώνεται αλλά αξίζει να ακολουθήσει κανείς τα ίχνη του», που φτάνει στο σημείο να αθωώνει και τα ναζιστικά ολοκαυτώματα και τους ντόπιους συνεργάτες των ναζί, μιας και κατά ορισμένους όλα αυτά δεν ήταν παρά …αντίποινα και αντανακλαστικές κινήσεις την ευθύνη των οποίων φέρει η δράση του ΕΛΑΣ (!), ελπίζουμε και πιστεύουμε ότι δεν έχει σχέση με τον «αριστερό» κ.Σταύρο Θεοδωράκη.
Αλλά εκείνο που ξέρουμε είναι ότι, μέσα στον αχταρμά που λέγεται «Ποτάμι», η σαβούρα αυτή κολυμπάει μαζί του…

Νίκος Μπογιόπουλος

Ποια είναι τα ουκρανικά SS που έφεραν τη… «δημοκρατία» στην Ουκρανία – See more at: http://www.tribune.gr/world/news/article/8154/pia-ine-ta-oukranika-ss-pou-eferan-ti-dimokratia-stin-oukrania.html#sthash.8F2I5ofy.dpuf

http://http://www.tribune.gr/wp-content/uploads/2014/02/svoboda1-630×400.jpg
Τους γνωρίζοντες ιστορία και γεωπολιτική ακούγονται τουλάχιστον αστεία όσα λέγονται στις τηλεοράσεις και στα δυτικά Μέσα Μαζικής Ενημέρωσης για τη δήθεν αποκατάσταση της «δημοκρατίας» στην Ουκρανία ύστερα από την «ανατροπή» του Προέδρου της χώρας Βίκτορ Γιανουκόβιτς, την απελευθέρωση της Γιούλια Τιμοσένκο και την προκήρυξη εκλογών το Μάιο.
Και ακούγονται αστεία για πολλούς λόγους, αλλά ο σημαντικότερος έχει να κάνει με τους… επαναστάτες «αγανακτισμένους» της πλατείας Ανεξαρτησίας του Κιέβου, οι οποίοι όχι μόνο δεν έχουν καμία σχέση με τη δημοκρατία, στην οποιαδήποτε μορφή της, αλλά είναι «υπερήφανα» μέλη του ναζιστικού κόμματος της Ουκρανίας.
Από την αρχή του ξεσπάσματος των βίαιων επεισοδίων, όλων μας την προσοχή τράβηξαν οι παραστρατιωτικοί διαδηλωτές, που φόραγαν πολεμικά κράνη, στολές παραλλαγής και έφεραν διαφόρων τύπων οπλισμό, από καραμπίνες και πιστόλια μέχρι καλάσνικοφ και πολεμικά τυφέκια, οι οποίοι έμοιαζαν περισσότερο με συγκροτημένο ένοπλο σώμα παρά με «αγανακτισμένους» που πιάσαν την κυνηγετική καραμπίνα και κατέβηκαν στους δρόμους.
11

Αυτοί, λοιπόν, οι ένοπλοι εξτρεμιστές δεν είναι άλλοι από το παραστρατιωτικό βραχίονα του εθνικοσοσιαλιστικού κόμματος «Σβομπόντα», δηλαδή τα νεοναζιστικά τάγματα εφόδου της χώρας, τα οποία «κατάγονται» απευθείας από το ναζιστικό παρελθόν της Ουκρανίας, όταν μέρος του πληθυσμού της (μη ρωσικής καταγωγής) συνεργάστηκε με τους Γερμανούς ναζί του Χίτλερ, κατά τη διάρκεια του Β΄ Παγκοσμίου Πολέμου, και έδωσε σκληρές μάχες στο πλευρό των Γερμανών για τη δόξα του Γ΄ Ράιχ.
Τα ουκρανικά SS στον Β΄ Παγκόσμιο Πόλεμο
Οι ναζί αποφάσισαν να συγκροτήσουν στρατιωτικό σώμα από Ουκρανούς γερμανόφιλους εθνικοσοσιαλιστές τον Απρίλιο του 1943. Βρήκαν πρόθυμους άνδρες αλλά και γυναίκες να καταχθούν κυρίως από την περιοχή της Γαλικίας, που βρίσκεται ανάμεσα στην Πολωνία και την Ουκρανία και οι κάτοικοι της οποίας θεωρούν τους εαυτούς τους Γότθους, δηλαδή Γερμανούς. Να σημειωθεί ότι σε αυτή την προσπάθεια οι ναζί είχαν πολύτιμο σύμμαχο και την ουκρανική Ρωμαιοκαθολική Εκκλησία, η οποία συμμαχώντας με τους ναζί θεωρούσε ότι θα ικανοποιούσε και τις δικές της επεκτατικές βλέψεις εις βάρος της, συντριπτικά κυρίαρχης μεταξύ του πληθυσμού, Ορθόδοξης Εκκλησίας.
http://http://www.tribune.gr/wp-content/uploads/2014/02/ukranian-nazi.jpg
ukranian-nazi Η ίδρυση της μεραρχίας ουκρανικών SS εορτάστηκε με λαμπρότητα. Αριστερά, νεαρές γυναίκες παρελαύνουν με παραδοσιακές ουκρανικές φορεσιές, χαιρετώντας ναζιστικά και στη δεξιά φωτογραφία το κέντρο κατάταξης, όπου οι ναζιστικές σημαίες και οι ουκρανικές κυματίζουν μαζί.
Κάπως έτσι, λοιπόν, η «δυτική» Ουκρανία αποτέλεσε τη βάση της 14ης Μεραρχίας των Waffen SS της Γαλικίας, η οποία αποτελείτο-κατά βάση- από εθελοντές Ουκρανούς της Γαλικίας κι ευθύνεται για τη γενοκτονία τουλάχιστον του 1/3 των Ουκρανών κατά τη διάρκεια της ναζιστικής κατοχής. Λόγω των ειδεχθών εγκλημάτων της, ο Κόκκινος Στρατός είχε εκδώσει ειδική διαταγή, βάσει της οποίας οι φέροντες τα διακριτικά της 14η Μεραρχίας των Waffen SS δεν θα συλλαμβάνονταν, αλλά θα εκτελούνταν επί τόπου.
helmet Γερμανικό κράνος με το ουκρανικό εθνόσημο, διακριτικό της 14ης Μεραρχίας των SS της Γαλικίας, δηλαδή των Ουκρανών ναζί.
Η 14η Μεραρχία των Waffen SS αποσύρθηκε από τα εδάφη της Ουκρανίας και τοποθετήθηκε στην Τσεχία και στην Αυστρία, με αποτέλεσμα να παραδοθεί στους Αμερικανούς. Οι Αμερικανοί, στη συνέχεια, φυγάδευσαν πολλά στελέχη της εν λόγω Μεραρχίας προς ΗΠΑ μεριά και τους αξιοποίησαν στις επάλξεις του αντικομμουνιστικού αγώνα μέσω της οργάνωσης «Ελεύθερη Ουκρανία», απόγονοι της οποίας πήραν μέρος σε μάχες στη Γιουγκοσλαβία το 1999, αλλά συμμετέχουν και στα γεγονότα της Ουκρανίας.
Tα σήματα της 14ης Μεραρχίας των Waffen SS , είναι τα σήματα των νεοναζί του «Σβόμποντα» και του «Δεξιού Κέντρου» οι οποίοι αποτελούν τους προνομιακούς συνομιλητές της ΕΕ -δηλαδή των Γερμανών- και του Γερουσιαστή Μακ Κέιν . Γι’ αυτό άλλωστε ο υπ. εξ. της Γερμανίας Γκίντο Βεστερβέλε κι ο Γερμανός πρέσβης στην Ουκρανία, είχαν τεθεί επικεφαλής της πορείας των 15.000 περίπου ναζί στο Κίεβο τον περασμένο Δεκέμβρη. Απόδειξη ότι η κυβέρνηση της Άνγκελα Μέρκελ, έχει απόλυτη σχέση με το ναζιστικό παρελθόν της Γερμανίας, όχι μόνο στις ιμπεριαλιστικές βλέψεις αλλά και ιδεολογικά.
Η αναγέννηση του ναζισμού στην Ουκρανία
Το εθνικιστικό κόμμα Πανουκρανική Ένωση «Σβομπόντα» («Всеукраїнське об’єднання «Свобода») προέρχεται από το «Εθνικο-σοσιαλιστικό Κόμμα της Ουκρανίας», που ιδρύθηκε το 1991. Ο πολιτικός του λόγος είναι ακραία αντι-ρωσικός, αντι-σημιτικός και ξενοφοβικός. Τα μέλη του θεωρούν τους εαυτούς τους συνεχιστές του Στεπάν Μπαντέρα (1909-1959), ο οποίος ως επικεφαλής της «Οργάνωσης Ουκρανών Εθνικιστών» (OUN) είχε συνεργασθεί αρχικώς με τους Ναζί, επιδιώκοντας μια ανεξάρτητη Ουκρανία. Το κόμμα τιμά, επισήμως, όσους πολέμησαν μέσα από τις γραμμές των «Waffen SS της Γαλικίας» ενάντια σε αυτό που περιγράφουν ως «εβραϊκό κομμουνισμό».
Γερμανικά μέσα έγραψαν ότι το «Σβομπόντα» συνεργάζεται με το νεο-ναζιστικό Εθνικό Δημοκρατικό Κόμμα (NDP) και το σήμα του, μέχρι και το 2003, ήταν το ρουνικό σύμβολο της 2ης Μεραρχίας Panzer των SS, με τα γράμματα Ι και Ν να σημαίνουν «Ιδέα του Έθνους». Αλλά και σχετικά πρόσφατα, ο Γιούρι Μιχαϊλίσιν, ιδεολογικός καθοδηγητής και βουλευτής του «Σβομπόντα», κυκλοφόρησε ένα βιβλίο του με παραπομπές στους Roehm, Strasser και Γκέμπελς.
Η άνοδος του κόμματος οφείλεται, πρωτίστως, στις ικανότητες του ηγέτη του, από το 2002, Ολέγ Τιαχνίμποκ. Αναλαμβάνοντας τα ηνία του κόμματος, όταν ακόμα τα μέλη του δεν ξεπερνούσαν τα 1.000, ακολούθησε μια τακτική που σχετικά απέκρυπτε τις πιο ακραίες πλευρές της οργάνωσης. Άλλαξε το όνομα του κόμματος σε «Σβομπόντα», αντικατέστησε το σήμα του με τα τρία δάκτυλα, ως έμμεση αναφορά στη «τρίαινα» του επίσημου ουκρανικού συμβόλου, και απομάκρυνε κάποια ανεξέλεγκτα στοιχεία. Επικεντρώθηκε σε ζητήματα της πολιτικής διαφθοράς και της διαρκούς οικονομικής καχεξίας που βιώνει η χώρα.
Ταυτόχρονα, διέλυσε, αλλά μόνον προσωρινά, την παραστρατιωτική οργάνωση «Ουκρανός Πατριώτης», η οποία αργότερα ανασυστήθηκε και παραμένει μέχρι σήμερα συνδεδεμένη με το κόμμα. Συχνά, όμως, κι ο ίδιος Τιαχνίμποκ δεν είναι ιδιαίτερα συγκρατημένος. Όπως για παράδειγμα, όταν κάλεσε τους Ουκρανούς να πολεμήσουν τη Μοσχοβίτικη και Εβραϊκή Μαφία που τους εξουσιάζει, ή όταν συμμετείχε στην παρουσίαση βιβλίου για τη «θετική» δράση των ναζιστικών στρατευμάτων στην Κριμαία.
Εν πάση περιπτώσει, η ανάπτυξή του κόμματος ήταν αλματώδης. Αρχικώς, το 2006, στις τοπικές εκλογές στη Γαλικία της δυτικής Ουκρανίας, θα πάρει 4-7%, αλλά στις βουλευτικές, του επόμενου έτους, θα λάβει στην επικράτεια μόνον 0,76%. Το 2009 θα αυξήσει τα μέλη του σε 15.000, επί το πλείστον με νέους, και στις εκλογές στην περιφέρεια του Τερνόπιλ θα φθάσει το 34,69%, καταλαμβάνοντας τις 50 από τις 120 θέσεις του τοπικού συμβουλίου. Αυτό ήταν το υψηλότερο αποτέλεσμα που κατέγραψε ποτέ η ουκρανική άκρα δεξιά. Στις προεδρικές εκλογές, ο Τιαχνίμποκ θα λάβει μόνον 1,43% των ψήφων, αλλά το 2010, στις τοπικές εκλογές το κόμμα σε όλη την ανατολική Γαλικία θα πάρει 20-30%.
Ο αρχηγός θα έχει, πλέον, μόνιμο βήμα στα ραδιοτηλεοπτικά μέσα, ενώ μαζί του θα συνταχθούν φορείς και προσωπικότητες που εμφορούνται επίσης από έντονα αντι-ρωσικά αισθήματα. Σημαντική, μεταξύ αυτών, θα είναι η συνεισφορά των διαφόρων χριστιανικών εκκλησιών που διάκεινται εχθρικά προς το Πατριαρχείο της Μόσχας: το, λεγόμενο, Πατριαρχείο του Κιέβου, η Ουκρανική Αυτοκέφαλη Εκκλησία και η Ουκρανική Ελληνο-καθολική Εκκλησία (Ουνία).
Το μεγάλο άλμα το κόμμα θα το πραγματοποιήσει στις εκλογές του 2012. Σ’ αυτές θα κερδίσει σε πανουκρανικό επίπεδο ποσοστό 10,44% και, ταυτόχρονα, τη τέταρτη θέση στο κοινοβούλιο (Βερχόβνα Ράντα) με 37 έδρες σε σύνολο 450. Στη δυτική Ουκρανία τα ποσοστά του θα είναι απίστευτα υψηλά: στην περιφέρεια του Λβιφ 38% (στη πόλη του Λβίφ ξεπέρασε το 50%), στο Ιβανοφρανκίφ 34% και στο Τερνόπιλ 31%. Στη πόλη του Κιέβου, όπου έχει δημιουργηθεί μια νέα δυτικόστροφη ελίτ, θα αποσπάσει πάνω από 17%, ενώ από τους Ουκρανούς του εξωτερικού σχεδόν το 24%. Αντίθετα, στην ανατολική και νότια Ουκρανία οι επιδόσεις του θα κυμαίνονται μέχρι 6-7%, ενώ στη χερσόνησο της Κριμαίας και στις περιφέρειες Ντονιέτσκ και Λουγκάνσκ θα λάβει μόλις 1%…
Το «Σβομπόντα» θα καταστεί πολιτική δύναμη πρώτης γραμμής. Οι λεκτικές του ακρότητές, η ξενοφοβία και τα περιστατικά βίας που καταγράφονται από μέλη του, θα παραβλέπονται από το αντι-ρωσικό μπλοκ, όπως και από τους εξωτερικούς παράγοντες που το στηρίζουν, για τους δικούς τους γεωπολιτικούς και οικονομικούς λόγους. Έτσι, τον Οκτώβριο του 2012, το «Σβομπόντα» θα υπογράψει συμφωνία κοινού μετώπου «δημοκρατικών» δυνάμεων με το «Μπατκιβσίνα» της Τιμοσένκο, που διαθέτει 101 έδρες στη Βερχόβνα Ράντα. Τον Μάρτιο του 2013, τα δύο κόμματα προχώρησαν μαζί με το «UDAR» σε συμφωνία για συντονισμό τους στις προεδρικές εκλογές του 2015, αλλά οι εξελίξεις τους πρόλαβαν.
Η ελεύθερη πλέον Τιμοσένκο, με τους ναζί συμμάχους της, ετοιμάζεται να διεκδικήσει την προεδρία της Ουκρανίας, στις έκτακτες εκλογές του Μαΐου, διακηρύσσοντας ότι «ανατράπηκε ένας δικτάτορας» (δηλαδή, οι ναζί ανέτρεψαν τον δημοκρατικό εκλεγμένο Πρόεδρο της Ουκρανίας με την υποστήριξη της Γερμανίας της Μέρκελ) και η Ευρωπαϊκή Ένωση σπεύδει, υπό την καθοδήγηση και κηδεμονία της Γερμανίας φυσικά, να χειροκροτήσει και να στηρίξει το ναζιστικό πραξικόπημα στην Ουκρανία.

ΣΩΠΑ (Αζίζ Νεσίν)

Σώπα, μη μιλάς, είναι ντροπή
κόψ’ τη φωνή σου
σώπασε επιτέλους
κι αν ο λόγος είναι αργυρός η σιωπή είναι χρυσός.
Τα πρώτα λόγια που άκουσα από παιδί
έκλαιγα, γέλαγα, έπαιζα
μου λέγανε: «σώπα».
Στο σχολείο μού κρύψαν την αλήθεια τη μισή,
μου λέγανε: «εσένα τι σε νοιάζει; Σώπα!»
Με φιλούσε το πρώτο κορίτσι που ερωτεύτηκα και μου λέγανε:
«κοίτα μην πεις τίποτα, σσσς… σώπα!»
Κόψε τη φωνή σου και μη μιλάς, σώπαινε.
Κι αυτό βάσταξε μέχρι τα είκοσί μου χρόνια.
Ο λόγος του μεγάλου η σιωπή του μικρού.
Έβλεπα αίματα στο πεζοδρόμιο,
«Τι σε νοιάζει εσένα;» μου λέγανε, «θα βρεις το μπελά σου, σώπα».
Αργότερα φωνάζανε οι προϊστάμενοι
«Μη χώνεις τη μύτη σου παντού,
κάνε πως δεν καταλαβαίνεις, σώπα».
Παντρεύτηκα, έκανα παιδιά,
η γυναίκα μου ήταν τίμια κι εργατική και ήξερε να σωπαίνει.
Είχε μάνα συνετή, που της έλεγε «σώπα».
Σε χρόνια δίσεκτα οι γονείς, οι γείτονες με συμβουλεύανε:
Μην ανακατεύεσαι, κάνε πως δεν είδες τίποτα. Σώπα»
Μπορεί να μην είχαμε με δαύτους γνωριμίες ζηλευτές,
με τους γείτονες, μας ένωνε όμως το Σώπα.
Σώπα ο ένας, σώπα ο άλλος, σώπα οι επάνω, σώπα οι κάτω,
σώπα όλη η πολυκατοικία και όλο το τετράγωνο.
Σώπα οι δρόμοι οι κάθετοι και οι δρόμοι οι παράλληλοι.
Κατάπιαμε τη γλώσσα μας.
Στόμα έχουμε και μιλιά δεν έχουμε.
Φτιάξαμε το σύλλογο του «Σώπα»
και μαζευτήκαμε πολλοί.
Μια πολιτεία ολόκληρη, μια δύναμη μεγάλη, αλλά μουγκή!
Πετύχαμε πολλά, φτάσαμε ψηλά, μας δώσανε παράσημα,
τα πάντα κι όλα πολύ.
Εύκολα, μόνο με το Σώπα.
Μεγάλη τέχνη αυτό το «Σώπα».
Μάθε το στη γυναίκα σου, στο παιδί σου, στην πεθερά σου
κι όταν νιώσεις ανάγκη να μιλήσεις ξερίζωσε τη γλώσσα σου
και κάν’ την να σωπάσει.
Κόψ’ την σύρριζα. Πέτα την στα σκυλιά.
Το μόνο άχρηστο όργανο από τη στιγμή που δεν το μεταχειρίζεσαι σωστά.
Δε θα έχεις έτσι εφιάλτες, τύψεις κι αμφιβολίες.
Δε θα ντρέπεσαι τα παιδιά σου και θα γλιτώσεις από το βραχνά να μιλάς,
χωρίς να μιλάς να λες «έχετε δίκιο, είμαι σαν κι εσάς»
Αχ! Πόσο θα ’θελα να μιλήσω ο κερατάς.
Και δεν θα μιλάς, θα γίνεις φαφλατάς,
θα σαλιαρίζεις αντί να μιλάς.
Κόψε τη γλώσσα σου, κόψ’ την αμέσως.
Δεν έχεις περιθώρια.
Γίνε μουγκός.
Αφού δε θα μιλήσεις, καλύτερα να το τολμήσεις. Κόψε τη γλώσσα σου.
Για να είμαι τουλάχιστον σωστός στα σχέδια και στα όνειρά μου
ανάμεσα σε λυγμούς και σε παροξυσμούς κρατώ τη γλώσσα μου,
γιατί νομίζω πως θα ’ρθει η στιγμή που δεν θα αντέξω
και θα ξεσπάσω και δεν θα φοβηθώ και θα ελπίζω
και κάθε στιγμή το λαρύγγι μου θα γεμίζω με ένα φθόγγο,
με έναν ψίθυρο, με ένα τραύλισμα, με μια κραυγή που θα μου λέει:
Μίλα!

Λίβελος

1.Δεν ελπίζω πια παρά σ’ έναν αιφνίδιο θάνατο του ευρώ που θα δώσει τέλος στην ατιμία και την ντροπή. Εναν αιφνίδιο θάνατο που θα τον υποδεχτώ ενθουσιαστικά, γιατί θα δώσει στη ζωή μας τη θέση που της αξίζει.
2. Πρέπει να ενσταλάξουμε μέσα στους ενόχους που μας έφεραν σ’ αυτό το χάλι το πιο δραστικό μας δηλητήριο. Πρέπει οι θαυμαστές του ευρώ να χάσουν τον έλεγχο του εαυτού τους, να φωτιστεί η μυστική τους ζωή, η οποία ξεσπά πάνω μας σαν κοινωνική μάστιγα.
3. Στο μεγάλο φόβο που μας βύθισε η Ευρώπη πρέπει ν’ απαντήσουμε με την κατάρρευσή της, ν’ ανακαλύψουμε όλους τους πένθιμους συνδυασμούς με τους οποίους πειραματίστηκαν πάνω μας και να τους επιστρέψουμε στους θύτες. Οσοι μας κατέστησαν ανίκανους ν’ ανταποκριθούμε στις ανάγκες μας και να φυτοζωούμε, τους αξίζει να ζήσουν μέσα στις ένδοξες μητροπόλεις τους χωρίς πόρους, χωρίς εισοδήματα και, το κυριότερο, να ζητιανεύουν για μια θεσούλα που δε θα είναι σύμφωνη με την κλίση τους.
4. Οσο κι αν οι Συριζαίοι επιμένουν πως μόνο μέσα από την Ευρώπη πρέπει να γίνουν όλα όπως πρέπει, οφείλουμε να διαδίδουμε προς όλους πως η εκδίκηση για την πτώση μας δεν είναι ανέφικτη. Μέσα από μια ατελείωτη αλυσίδα ταπεινώσεων, πρέπει να συναρτήσουμε τη στάση μας με τη στάση των συμπολιτών μας που σιγά-σιγά ξεπερνούν την παθητικότητά τους, αρνούνται να κατέλθουν σε χαμηλότερο επίπεδο κι επιθυμούν ν’ απαλλαγούν από την οδύνη.
5. Οσο κι αν προσπάθησε η καθεστωτική δημοσιογραφία, αποδείξαμε πως δεν είμαστε ανάξιοι των δασκάλων μας. Η παρεξηγημένη ζωή μας, την οποία θρυμμάτισε το θράσος των Ευρωπαίων, μας έκανε προσώρας να ξεχάσουμε αρχές και κανόνες και να παρασύρουμε ο ένας τον άλλον στη διάλυση. Οσοι φλυαρούν ζητώντας από τη Μέρκελ εξηγήσεις το κάνουν από υστεροβουλία, τονίζοντας ότι το μένος απέναντι στην Ευρώπη είναι παράλογο, όπως η έμμονη ιδέα μας για αξιοπρέπεια. Δεν επιθυμούν να καταλάβουν πως τώρα διεκδικούμε το «νόμο του χρόνου», όπως τον αποτύπωσε στα σονέτα του ο Σαίξπηρ.
6. Είναι ενοχλητική η τροχιά μας μέσα στην Ευρώπη. «Παρασιτικές παρουσίες» μας αποκαλούν οι φυλλάδες τους. Ολοι οι χριστιανοί της Ευρώπης, εθισμένοι στην παραπλανητική διπλωματία, μας άφησαν να φλυαρούμε μαζί τους πιστεύοντας ότι όλος αυτός ο κόσμος, λόγω πολιτισμού, θα προστάτευε τους αδύναμους. Τι θλιβερός εναγκαλισμός, τι θανάσιμη εμπειρία. Το μόνο που μπορούμε να κάνουμε είναι να ετοιμάσουμε τις αποσκευές μας για ένα άλλο ταξίδι με προορισμό το κέντρο μας.
7. Η περιφρόνησή μου μεγαλώνει για όλους τους κύκλους που μιλάνε ακόμα και την ύστατη ώρα υπέρ της Ευρωπαϊκής Ενωσης. Είναι σοβαρό θέμα η ζωή μας για να την εγκαταλείψουμε στην τύχη ή στα χέρια ενός ανεύθυνου Σαμαρά. Οι αξιώσεις των εταίρων είναι πια αφόρητες. Είμαστε πια το έλεος μιας τυφλότητας η οποία προκύπτει από την έπαρση και την εξάρτηση από την τοκογλυφία.
8. Δεν υπάρχει κοινή ζωή με τους Ευρωπαίους. Η παρούσα κατάσταση ή θα συνεχίσει ως έχει πολλαπλασιάζοντας έτσι τους εξαθλιωμένους ή θα πρέπει να επικεντρωθούμε σ’ εκείνα τα χαρίσματα που θα μας δώσουν δύναμη για να βγούμε από το φέρετρο της Ευρώπης.

Του
Γιώργου ΚΑΚΟΥΛΙΔΗ
«Ριζοσπάστης» 26/1ου

glynos
Ναι στην Αλληλεγγύη μας, όχι στην «φιλανθρωπία» τους

Ένας από τους μεγαλύτερους Έλληνες στοχαστές, ο συντάκτης του μανιφέστου «Τί είναι και τί θέλει το ΕΑΜ», ο μέγιστος παιδαγωγός και κομμουνιστής που η «Ουνέσκο» συγκαταλέγει μεταξύ των 100 πιο σημαντικών διανoουμένων, πολιτικών και δημοσιολόγων όλου του κόσμου, ο Δημήτρης Γληνός, σε ένα συγκλονιστικό κείμενό του που γράφτηκε στην Ελλάδα της κρίσης του ’30, περιγράφει – 80 χρόνια πριν – τί συμβαίνει στην Ελλάδα του σήμερα. Και ταυτόχρονα φωτίζει δρόμους που αξίζει να περπατηθούν, σήμερα, στην Ελλάδα της αιθαλομίχλης, των μαγκαλιών, των συσσιτίων.
Έγραφε:

«Μέσα σ’ αυτή τη φοβερή στιγμή της παγκόσμιας κρίσης πλήθυνε το κακό, που ήτανε πάντα πολύ, μεγάλωσε η αθλιότητα των απαθλιωμένων ανθρώπων. Ο εργάτης, ο φτωχός αγρότης, ο μικροεπαγγελματίας, ο υπάλληλος ζούνε μέσα σε μια αδιάκοπη αγωνία (…). Από την άλλη, κάθε μέρα κρούει την πόρτα τους το σκιάχτρο της αναδουλειάς με τη συντρόφισσά της, την πείνα. Και σ’ όσα σπίτια μπει μέσα το μεγάλο κακό ρημάζουνε πια.
Άγριος πόλεμος κοινωνικός έχει ξεσπάσει και οι πεινασμένοι διεκδικώντας τα πιο απλά δικαιώματά τους στη ζωή, γίνονται θύματα κι από τούτη την πλευρά. Μα απ’ όλους τους κυνηγημένους και τους απόκληρους τα τραγικότερα θύματα είναι τα παιδιά. Το παιδί του προλετάριου, το παιδί του φτωχού αγρότη, το εργαζόμενο παιδί, το παιδί του βιοπαλαιστή ήτανε πάντα σε θέση σκληρή και μειονεκτική. Μα τώρα έγινε πια η μοίρα του αβάσταχτη (…).
Απέναντι στην απέραντη τούτη τραγωδία, που πλημμυρίζει τα σκοτεινά υπόγεια και τις υγρές αυλές μέσα στις πολιτείες, τα χαμόσπιτα των συνοικισμών και τις καλύβες της αγροτιάς σ’ όλη τη χώρα, η βοήθεια που η επίσημη και ιδιωτική φιλανθρωπία καταπιάνεται να δώσει δεν είναι ούτε σα σταγόνα νερού σε φλογισμένο καμίνι. Τα ελατήριά της άλλως τε δεν είναι καθαρά. Για να υπάρχει της χρειάζεται να υπάρχουνε θύματα. Ο φτωχός εργαζόμενος λαός που είναι το θύμα, και τα παιδιά που είναι διπλά θύματα, πρέπει να ζητήσουνε και να βρούνε τη βοήθεια και την απολύτρωση από τον ίδιο τον εαυτό τους.
Δεν πρέπει να περιμένουν τη σωτηρία τους από την άλλη πλευρά. Και του πιο αδύνατου η δύναμη διπλασιάζεται, όταν ενώσει τη λιγοστή του μπόρεση με την προσπάθεια των συντρόφων του. Όταν ο εργάτης , ο αγρότης, ο φτωχός εργαζόμενος λαός νιώσει μιαν ολοκληρωτική αλληλεγγύη να τον ενώνει με όλους τους συντρόφους του στη δυστυχία και μέσα στα σύνορα της χώρας κι όξω απ’ αυτή σ’ όλες τις χώρες της γης, και όταν κινηθεί ομόψυχα και ολόψυχα να βοηθήσει τον εαυτό του και τους άλλους, τότε θα βρει το δρόμο της ανακούφισης και της σωτηρίας. Αλληλεγγύη των δυστυχισμένων! Να το σύνθημα μιας καινούργιας δράσης, που μπορεί να φέρει τα πιο χειροπιαστά αποτελέσματα. Αλληλεγγύη οργανωμένη, ενεργητική ζωντανή, θετική και έμπρακτη, είναι ο πρώτος όρος της σωτηρίας.
Η εργατική τάξη, το πιο συνειδητό και το πιο οργανωμένο κομμάτι του εργαζόμενου λαού, πρέπει να βαδίσει πρώτη το δρόμο αυτό στην ολότητά της, απάνω από τα κόμματα και κάθε πολιτική διαίρεση.
Αλληλεγγύη και ενότητα. Και μαζί με τον εργαζόμενο φτωχό λαό πρέπει να βαδίσουν όσοι νιώθουν τον εαυτό τους αλληλέγγυο με κείνους, που αγωνίζονται για την απολύτρωση, όσοι νιώθουν και όσοι πονούν. Ελάτε να βοηθήσουμε τα παιδιά! Ελάτε να οργανώσουμε την αλληλεγγύη σε τούτο τον τομέα. Να βοηθήσουμε το ξύπνημα και τη συνειδητοποίηση της αλληλεγγύης, να βοηθήσουμε να φανερωθεί έμπρακτα στο πρόβλημα του φτωχού παιδιού. Η αλληλεγγύη των εργαζομένων κάνει θάματα. Μα και το πιο μικρό βήμα που μπορεί να γίνει απάνω σε τούτο το σωστό δρόμο, θα έχει τεράστια σημασία. Γιατί θα ξυπνήσει τη συνείδηση του σκοτεινού δρόμου σε χιλιάδες χιλιάδων ανθρώπους. Οσοι μπορούν, όσοι θέλουν, όσοι νιώθουν, ας κινηθούν. Τώρα είναι η στιγμή. Κάθε μέρα που περνάει θέτει τα προβλήματα οξύτερα και επιτακτικότερα. Ο αγώνας για τα δικαιώματα του παιδιού του εργαζόμενου λαού είναι ένας ευγενικός αγώνας.
Ας έρθουνε μαζί μας, όσοι θέλουνε να προσφέρουνε και τις πιο μικρές υπηρεσίες στο μεγάλο τούτο έργο (…).
Δημήτρης Γληνός, Δεκέμβρης 1932».

ΑΝΤΙΓΟΝΗ 1

ΧΑΡΜΟΣΥΝΟ ΓΕΓΟΝΟΣ

Αυτή τη στιγμή, Έλληνες, αυτή τη στιγμή,

στην πόρτα μας σταμάτησε ένα τανκ!

Ο λοχαγός σήκωσε το χέρι και μας χαιρέτησε!17 Νοέμβρη 1973 - εισβολή του τανκ της χούντας στο Πολυτεχνείο

Αυτή τη στιγμή, Έλληνες, αυτή τη στιγμή,

ο στρατός είναι δικός μας,

δε θα μας χτυπήσουν!

Αυτή τη στιγμή σήκωσε το χέρι και μας χαιρέτησε

ένας λοχαγός. Δε θα μας χτυπήσουν!

Μόνο το σίδερο είναι δικό τους,

οι καρδιές είναι δικές μας. Δε θα μας χτυπήσουν.

Αυτή τη στιγμή,

αδελφώνονται στους δρόμους

πολίτες και φαντάροι.

Δε θα μας χτυπήσουν!»

… ένα άλλο χέρι σηκώθηκε

και διέταξε «πυρ!»«Ρεπορτάζ για ένα ζεστό Νοέβρη» – Δημήτρης Ραβάνης-Ρεντής

(Προσπαθούσα να τη φανταστώ κλεισμένη στο Πολυτεχνείο, νέα κοπέλα να φωνάζει συνθήματα σκαρφαλωμένη στα κάγκελα, υψώνοντας τη γροθιά της, πιο κει ο Γεράσιμος να ωρύεται στη συνέλευση βραχνιασμένος, ο ραδιοσταθμός να μεταδίδει τραγούδια και εκκλήσεις για συμπαράσταση. Κόσμος πολύς, συνθήματα, πανό. Μια άλλη Αθήνα, ένας άλλος κόσμος, μακρινός, ξένος σε σχέση με το δικό μας, μια άλλη εποχή, μια εποχή με ήρωες. Τώρα δεν υπήρχαν πια ήρωες.)       (από το μυθιστόρημα του Γιάννη Ρεμούνδου «Πέντε μέρες που συγκλόνισαν το σπίτι μας») 

Για ένα παιδί του σήμερα (όπως ο πρωταγω(νιστής του μυθιστορήματος του Γ. Ρεμούνδου), ένας «ήρωας» φαντάζει σαν κάτι εξωπραγματικό, μια φιγούρα ανθρώπινη αποκλειστικά ενταγμένη σ’ εποχές περασμένες.

Κανείς, ωστόσο, δε γεννήθηκε ήρωας. Όσο απίθανο και αν φαίνεται σε ορισμένους, ούτε η σύγχρονη γενιά πρόκειται να εξαιρεθεί από το μερίδιό της στη δυναμική διαμόρφωση της ιστορίας. Η κλιμάκωση της επιθυμητής για το κεφάλαιο εκμετάλλευσης και καταπίεσης των εργαζόμενων και του λαού θα οδηγήσει στην ανάπτυξη ενός νέου είδους ηρωισμού, που θα βοηθήσει τη σημερινή νεολαία, τα σημερινά παιδιά, να ξεφύγουν από τις αυταπάτες της αταξικής προσέγγισης προβλημάτων και λύσεων Τα σημερινά παιδιά ανήκουν σε μια καινούργια γενιά που καλείται να συντρίψει τις χίμαιρες των προσωρινών λύσεων του ατομικού μικρόκοσμου, για να τις αντικαταστήσει με το όραμα μιας κοινωνίας όπου οι ελπίδες έχουν όνομα και οι κοινοί αγώνες οργάνωση και σκοπό.

Αυτά τα παιδιά, παρά τις σκληρές μάχες που θα δώσουν, κυρίως όμως χάρη σε αυτές, θα έχουν το προνόμιο να ζήσουν τα μεγάλα γεγονότα της εποχής τους και να συμβάλουν με τη δράση τους στο χτίσιμο του καινούργιου κόσμου που έρχεται…

Κι ο φασισμός, φασισμός. Αλλά κι εμείς ένα έχουμε σύνθημα και τώρα όπως και τότε και πάντα: Απάνω του!

Το παρακάτω κείμενο του κομμουνιστή θεατρικού συγγραφέα,ποιητή,κριτικού,πεζογράφου, αλλά πάνω απ΄όλα αγωνιστή Βασίλη Ρώτα πρωτοδημοσιεύτηκε στα “Ελεύθερα Γράμματα με τον τίτλο “28 του Οχτώβρη 1940″. Επαναδημοσιεύτηκε στον Ριζοσπάστη στις 28 Οκτώβρη του 1981, με τίτλο “Εμπρός στον αγώνα – Πώς δέχτηκε η Αθήνα την είδηση για την κήρυξη του πολέμου”, Τώρα που ο φασισμός ξαναθεριεύει αξίζει να ακουστεί και πάλι το σύνθημα: “Απάνω του!”

Πώς δέχτηκε η Αθήνα την είδηση για την κήρυξη του πολέμου

Εμπρός στον αγώνα

Κατά τη συνήθειά μου να σηκώνομαι νωρίς, είχα βγει χαράματα στην αυλή. Ήρεμα άνοιγε τα μάτια της η ημέρα και κανένα απαίσιο σημάδι δεν προμήναγε τη θύελλα που ερχότανε. Τα μάγουλα της αβγούλας ροδίνιζαν ανάμεσα από τα σκορπισμένα σύννεφα που βόσκανε τον ουρανό. Τα κοκόρια λαλούσανε κλαγγόφωνα, το μούγκρισμα του πρώτου τραμ είχε δονήσει τον αέρα της γειτονιάς και η τονάτη παιδιάτικη φωνή πρόσφερνε “ζεστά κουλούρια” στον έρημον δρόμο, όταν έξαφνα ένας ήχος φοβερός κι αναπάντεχος συντάραξε την ήρεμη ροή της ζωής. Ούρλιαξε η σειρήνα.

Ούρλιασμα δυνατό, τραβηχτό, επίμονο, ανεβοκατέβαινε όλη τη σκάλα της φρίκης. Στο πρώτο ούρλιασμα έμπαινε δεύτερο, τρίτο, από άλλες σειρήνες, κοντινές και μακρινές, γινότανε ούρλιασμα κανόνας, ούρλιασμα φούγκα, στρίγγλικη μουσική, η μουσική που έμελλε για χρόνια να γδέρνει τα αφτιά των κατοίκων της πολιτείας και να τους κόβει το αίμα. Γιόμιζε η στρίγγλικη βουή τα ουράνια σαν για να ξεσηκώσει τους πεθαμένους της γης. Οι ζωντανοί πετάχτηκαν αλαφιασμένοι απ’ τα κρεβάτια τους.

Κλείσαμε πόρτες και παράθυρα να εμποδίσουμε έξω τη σατανική συναυλία που μας τριβέλιζε το μυαλό, κι ανοίξαμε το στόμα του διαλαλητή. Αυτό σφυρίζει κλέφτικα κι η εγγαστρίμυθη φωνή του λέει: “Προσοχή, προσοχή…”, σύσταση ολότελα περιττή για εκείνη ίσα-ίσα τη στιγμή, που όλη μας η ύπαρξη είχε γίνει χίλια τεντωμένα αφτιά.

Έτσι ακούσαμε τη γνωστή μελοδραματική ιστορία για το μεγάλο “Όχι”, που αν και ήτανε τόσο μεγάλο, ωστόσο ξεστομίστηκε μ’ ευκολία. Έτσι μάθαμε κείνο που με φόβο και τρόμο περιμέναμε από καιρό, πως μπαίναμε κι εμείς η Ελλάδα στον πόλεμο.

Δυο αμέσως συναισθήματα κούνησαν τα αίματά μας. Το ένα φρικιαστικό από τη θέα του πολέμου. Το άλλο φλογερό, σαν λίβας, που φύσηξε από την ολάνοιχτη πόρτα της ελπίδας για λευτεριά.

Τον ξαίραμε τον πόλεμο. Όχι από τις εφημερίδες. Τον είχαμε γνωρίσει καλά ζώντας από το Δώδεκα κι εδώθε, όλα αυτά τα δίσεκτα χρόνια, όλους τους οργισμένους μήνες, σε Μακεδονικούς κάμπους και Ηπειρωτικά βουνά, σε Θρακιώτικα ακρογιάλια και σε μεγαλοπολιτείες της Ευρώπης, σε λαγγαδιές νεκροσπαρμένες, σε ποτάμια αιματοβαμμένα, σε χωριά να τα τρώνε οι πυρκαγιές, σε πολιτείες να τις χαλάνε οι μπόμπες, σε έφοδες με τη λόγχη, σε τάφρους μάχης, σε κάστρα αντίστασης, σε στρατόπεδα αιχμαλωσίας, σε γιορτάδες νίκης.

Είχαμε γνωρίσει, είχαμε νιώσει με όλες τις αισθήσεις μας, με τον βρασμό του αιμάτου και το ανατρίχιασμα του τομαριού μας, με τα χτυποκάρδια από την πόλη και τους πόνους από τις λαβωματιές, και τους όλμους, και τα φλογοβόλα, τ’ ασφυξιογόνα και τα τανκς, και τα υποβρύχια και τ’ αερόπλανα και τις τορπίλλες και τις ρουκέτες… Είχαμε ιδεί μωροζώντανους ξεκαρκάλωτους να ζυμώνουν με τα ίδια τους τα δάχτυλα τα χυμένα μυαλά τους, ξεκοιλιασμένους να τρέχουν σκούζοντας, κρατώντας με τις χούφτες τους τα χυμένα άντερά τους, είχαμε δει άλλους να ξερνάνε τα πλεμόνια τους. Γνωρίζαμε τις μαυροφορεμένες χήρες και τα παραπονεμένα ορφανά, τους ζητιάνους ανάπηρους και τους νεόπλουτους μαυραγορίτες και εμπόρους των πολέμων.

‘Ολα τα γνωρίζαμε κι από όσα γνωρίζαμε η φαντασία μας έπλαθε τα όσα φοβερότερα έμελλε να γίνουν…

Κι όμως. Τη θανατίλα του Άρη του χαλαστή, την εσκέπασε η ζωηρή ελπίδα του αγώνα για λευτεριά.Το σύνθημα όλης της ζωής μας ήταν αισιόδοξο σάλπισμα: Απάνω του! Ένας είνε ο εχτρός. Απάνω του. Και πάλι και πάλι και πάντα: Απάνω του. Εμπρός στον αγώνα!

Με τον αγωνιστικό ρυθμό συνταιριαγμένο το βήμα, βγήκαμε στην πόλη. Όλη η Αθήνα έδειχνε συνεπαρμένη απ’ το ίδιο σύνθημα. Ο λαός δεν εδίστασε ούτε μια στιγμή για να πάρει την απόφασή του και να φωνάξει παρών. Τα σπίτια σήκωσαν σημαίες. Οι κεντρικοί δρόμοι κι οι πλατείες πλημμύρισαν από κόσμο ζωηρόν, που τρέχανε ο καθένας να παρουσιαστεί στη θέση του, και παρατώντας δουλιές και συνήθειες, φίλους και δικούς, ν’ αρματωθεί και να ξεκινήσει, έκαστος εφ’ ώ ετάχθη.

Οι ζωηρότεροι κι ανεβάσταγοι κι ανεύθυνοι είχανε κάμει κιόλας τα δικά τους. Είχανε σπάσει τα ιταλικά μαγαζιά.
Συναπαντιέμαι μ’ ένα θεατρίνο γνωστό μου. Ήταν έξαλλος: “Τους κάναμε σμπαράλια!”. Τόνε μάλωσα για να τόνε συνεφέρω, λέγοντάς του πως είνε αλλού ο πόλεμος.

Παρακάτω βρέθηκα μύτη με μύτη μ’ ένα άλλον γνωστό μου, χρηματιστή: “Τώρα”, μού λέει, “άλλος γίνεται πλούσιος, άλλος χάνεται”. Τράβηξε το δρόμο του που θα τον έκανε πλούσιο, (όπως και τον έκαμε).

Μη έχωντας εγώ, απόμαχος πια, θέση στις γραμμές των αρμάτων, αλλά και μη μπορώντας να μείνω έξω από τον αγώνα, αποφάσισα κι έβαλα μπρος να οργανώσω ένα από τα δυο: Είτε ένα θίασο για το μέτωπο , είτε μια εφημερίδα για τα μετόπισθεν. Έδωκα κιόλα για δημοσίευση πρόσκληση να παρουσιαστούνε, όσοι θεατρίνοι δεν είχανε στρατιωτική υποχρέωση, στο θέατρο Κυβέλης για να συγκροτήσουμε θίασο για το μέτωπο.

Όλη την ημέρα ο πυρετός της Αθήνας ανέβαινε. Επίστρατοι έφευγαν. Αρματωμένοι στρατιώτες γιόμισαν τους δρόμους.

Τραγούδια πολεμικά αντηχούσανε στις ταβέρνες και τα διασκεδαστικά κέντρα. Θρήνοι αποχωρισμού ξεπετιόντουσαν απ΄τα σπίτια. Τα πιο τρελλά νέα κυκλοφορούσαν. Μα πάνω απ΄όλα κυριαρχούσε η αισιόδοξη ορμή του λαού, που όχι μόνο δεν έδειχνε δείλιασμα από τον φοβερόν αγώνα που έμπαινε η Ελλάδα, παρά αντίθετα πεποίθηση στη νίκη… Όλοι ειρωνευόντουσαν τους Ιταλούς.

Το βράδυ αργά γυρίζοντας στο σπίτι μου συνάντησα έναν που κουβάλαγε ένα τσουβάλι καφέ στο σπίτι του. Ήταν ο πρώτος μαυραγορίτης. Δε με θυμάται πια. Είνε σήμερα μέγας και πολύς. Πολλούς έκανε μεγάλους και τρανούς και τούτος ο πόλεμος.
Κι ο φασισμός, φασισμός. Αλλά κι έμείς ένα έχουμε σύνθημα και τώρα όπως και τότε και πάντα: Απάνω του!

«Όταν η διοίκησις βιάζη, αθετή, καταφρονή τα δίκαια του λαού και δεν εισακούη τα παράπονα του, το να κάμη τότε ο λαός, ή κάθε μέρος του λαού, επανάστασιν, ν’ αρπάξη τα άρματα και να τιμωρηση του τυράννους του, είναι το πλέον ιερόν απ’ όλα τα δίκαια του και το πλέον απαραίτητον απ’ όλα τα χρέη του. Αν ευρίσκωνται όμως εις τόπον οπού είναι περισσότεροι τύραννοι, οι πλέον ανδρείοι πατριώτες και φιλελεύθεροι πρέπει να πιάσουν τα περάσματα των δρόμων και τα ύψη των
βουνών, εν όσω ν’ ανταμωθούν πολλοί, να πληθύνη ο αριθμός των, και τότε ν’ αρχίσουν την επιδρομήν κατά των τυράννων (…)»
Αυτό δεν είναι συνταγή κάποιου «κουκουλοφόρου». Είναι απόσπασμα , από το «Νέα Πολιτική Διοίκησις», το επαναστατικό κείμενο του Ρήγα Φεραίου. Οι κύριοι του «καταδικάζετε τη βία απ΄ όπου κι αν προέρχεται;», πώς και δεν τον έχουν… καταδικάσει ακόμα τον Ρήγα;
(Ν. Μπογιόπουλος – ΕΝΙΚΟΣ)

Προχτές συμπληρώθηκαν 46 χρόνια από την αιχμαλωσία και την δολοφονία του Τσε Γκεβάρα στη Βολιβία. Εκείνος στον οποίο ανατέθηκε να τον εκτελέσει ήταν ο υπαξιωματικός Μάριο Τεράν.

Ο Μάριο Τεράν, ο δολοφόνος του Τσε, το 2006 υποβλήθηκε σε εγχείρηση από Κουβανούς γιατρούς που συμμετέχουν στο πρόγραμμα της «Επιχείρησης Θαύμα» και προσφέρουν – δωρεάν – τις υπηρεσίες τους σε ασθενείς σε όλη τη Λατινική Αμερική. Ο Τεράν έπασχε από καταρράκτη. Οι επεμβάσεις καταρράκτη δεν είναι και τόσο απλό πράγμα για τους φτωχούς ανθρώπους στη Λατινική Αμερική.

Ο γιος του Τεράν, το 2007, στην συμπλήρωση 40 χρόνων από την δολοφονία του Τσε, έστειλε σε εφημερίδα της Βολιβίας ευχαριστήριο μήνυμα προς τους Κουβανούς γιατρούς που αποκατέστησαν την όραση του πατέρα του. Του δολοφόνου, δηλαδή, του (και) γιατρού Τσε Γκεβάρα…

«Θυμηθείτε αυτό το όνομα – Μάριο Τεράν – ένας άνδρας που εκπαιδεύτηκε για να σκοτώσει μπορεί και πάλι να βλέπει χάρη στους γιατρούς που ακολουθούν τις ιδέες του θύματός του», ήταν το ρεπορτάζ με το οποίο κατέγραψε την είδηση η εφημερίδα «Γκράνμα» της Κούβας.

Θυμηθείτε, λοιπόν, τον Μάριο Τεράν. Και δίπλα σε αυτόν, θυμηθείτε κι εκείνον τον ναζί εκτελεστή. Η ιστορία έρχεται από τα παλιά και μας την διηγήθηκε πριν από χρόνια ένας αγαπημένος συνάδελφος και φίλος, ο Γιώργος Μουσγάς που την είχε ξετρυπώσει από αναγνώσματα των πρώτων μεταπολιτευτικών χρόνων:

Ήταν μέρες Κατοχής. Στη Γαλλία. Στον τόπο της εκτέλεσης, λίγο πριν δοθεί το παράγγελμα στο εκτελεστικό απόσπασμα, ο ναζί εκτελεστής γυρίζει υπεροπτικά στον μελλοθάνατο Γάλλο αντιφασίστα και τον ρωτά: «Τι έχεις να πεις που δε θα δεις ποτέ τις ιδέες σου να πραγματώνονται;». Ο αντιφασίστας, με απόλυτο έλεγχο του εαυτού του, με απόλυτη συνείδηση της αξίας της θυσίας του, απαντά: «Και για σένα πεθαίνω, ηλίθιε»!

Είναι αληθινή η ιστορία; Δεν ξέρω. Αλλά τί σημασία έχει;…

Όχι λίγες φορές, επανέρχεται το ερώτημα: Τι ήταν εκείνο που οδήγησε έναν από τους ηγέτες μιας από τις σημαντικότερες επαναστάσεις του 20ού αιώνα να προσφέρει τόσο αφειδώλευτα – και κατά άλλους τόσο «απερίσκεπτα» και τόσο «τυχοδιωκτικά» – την ίδια του τη ζωή στο πεδίο των μαχών για την κοινωνική απελευθέρωση;

Στη στάση του Τσε απέναντι στη ζωή (όπως περιέγραψε ο Φιντέλ Κάστρο στον επικήδειο στη μνήμη του Τσε που εκφωνήθηκε στην Πλατεία της Επανάστασης στην Αβάνα, στις 18 Οκτώβρη 1967) επέδρασε σημαντικά

«η αντίληψη ότι οι άνθρωποι έχουν μια σχετική αξία στην Ιστορία, η ιδέα ότι δεν ηττάται η υπόθεση όταν πεθαίνουν οι άνθρωποι, και ότι η ακατάσχετη πορεία της Ιστορίας δε σταματά ούτε θα σταματήσει με το χαμό των αρχηγών (…). Άνθρωποι σαν κι αυτόν – συνέχισε ο Κάστρο – είναι ικανοί, με το παράδειγμά τους, να συμβάλουν στην εμφάνιση άλλων που να τους μοιάζουν (…)»

Την αντίληψη του Τσε για τον άνθρωπο δε θα μπορούσαν ποτέ να την καταλάβουν οι δολοφόνοι του. Πόσο μάλλον να την εξοντώσουν.

Ό,τι δεν κατάφεραν με τον Τσε εκείνοι που τον δολοφόνησαν νόμισαν ότι θα το κατόρθωναν όσοι πίστεψαν ότι μπορούν να τον μετατρέψουν σε μια ακίνδυνη στάμπα πάνω σε μπλουζάκια και «μοδάτα» αξεσουάρ.

Ούτε αυτοί αντιλήφθηκαν ότι η ζωή του Τσε ξεπερνά κατά πολύ την αγοραία λογική τους. Δεν είχαν τα εργαλεία να αντιληφθούν εκείνο που κατάλαβε ο Σαρτρ: «Η ζωή του Τσε» – έλεγε ο Σαρτρ – είναι η ιστορία του πληρέστερου ανθρώπου της εποχής μας».

Αυτή η «πλήρης Ιστορία», που ο Τσε την έγραψε και την διηγήθηκε με τη ζωή και το θάνατό του, είναι ταυτόχρονα και η απάντηση στο ερώτημα «γιατί ο Τσε συνεχίζει να ζει».

Όσοι προσπαθούν να εξαντλήσουν την εξήγηση αυτής της «αθανασίας», εστιάζοντας στην εικόνα του Τσε σαν «γητευτή των φοιτητικών ονείρων», ξεχνούν ότι ο Τσε των εργατών και των αγροτών, ο Τσε των ταπεινών και καταφρονεμένων, ο Τσε της νεολαίας, δε μας άφησε κληρονομιά μόνο το απίστευτο βλέμμα του. Ενα βλέμμα που κοιτάζει μακριά αλλά στέρεα προς το φαινομενικά αδύνατο. Δεν είναι μόνο το γεγονός ότι ο Τσε και οι σύντροφοί του στην Κούβα έγιναν η απόδειξη της νίκης απέναντι στην καταπίεση, στη διαφθορά, στο φασισμό, στον ιμπεριαλισμό. Δεν ήταν μόνο ότι ο Τσε αρνήθηκε μια «στρωμένη» και άνετη ζωή, πριν την κουβανέζικη επανάσταση, ότι δεν θαμπώθηκε από τις τιμές, τα πόστα, την αναγνώριση, μετά την επικράτηση της επανάστασης.

Ολα αυτά μαζί μπορεί να συνθέτουν τον «μύθο» του Τσε, αλλά δεν είναι αρκετά να εξηγήσουν το γιατί ο Τσε Γκεβάρα «ζει».

Στην πραγματικότητα, τίποτα δε θα μπορούσε να κρατήσει «ζωντανό» τον Τσε, αν δεν παρέμεναν τραγικά ζωντανά και δραματικά επίκαιρα όλα όσα τον «γέννησαν». Ο πραγματικός λόγος που ο Τσε παραμένει «ζωντανός» είναι ότι παραμένουν ζωντανά όλα όσα τον «γέννησαν».

Ο Τσε «ζει» γιατί, ως πολεμιστής και ως πολιτικός, ήταν ο κομαντάντε μιας υπόθεσης που και ως θεωρία και ως πράξη θα βρει την ολοκλήρωσή της, μόνο όταν καταργηθεί κάθε μορφής εκμετάλλευση. Ο μαρξισμός και το κομμουνιστικό ιδεώδες είναι πλήρως εξαγνισμένο μέσα μου, έλεγε ο Τσε, προσθέτοντας με απόλυτη σαφήνεια: «Δεν υπάρχει για μας κανείς άλλος ορισμός του σοσιαλισμού, πλην της κατάργησης της εκμετάλλευσης του ανθρώπου από άνθρωπο».

Ο Τσε θα παραμένει «ζωντανός» για όσο το βλέμμα του θα δείχνει ότι είναι ρεαλιστικό το όραμά του για έναν κόσμο ελεύθερο, δημοκρατικό, χωρίς πείνα, χωρίς φτώχεια, χωρίς καταπίεση.

«Αν τρέμεις από αγανάκτηση για κάθε αδικία, είσαι σύντροφός μου», έλεγε ο Τσε. Για όσο στον κόσμο η αδικία θα εξακολουθεί το έργο της, όσο οι έννοιες «τιμή» και «αξιοπρέπεια» θα υπάρχουν στο λεξιλόγιο των ανθρώπων, ο Τσε θα είναι «ζωντανός». Γιατί «ο άνθρωπος – έλεγε ο Τσε- πρέπει να περπατάει με το κεφάλι απέναντι στον ήλιο. Και ο ήλιος πρέπει να κάψει το μέτωπο και καίγοντάς το να το σφραγίσει με τη σφραγίδα της τιμής. Όποιος περπατάει σκυφτός, χάνει αυτήν την τιμή».

Λίγο πριν τη δολοφονία του, ο Τσε είχε στείλει στα παιδιά του ένα γράμμα:
«Αγαπημένα μου Ιλδίτα, Αλεϊδίτα, Καμίλο, Σέλια και Ερνέστο,
Αν μια μέρα χρειαστεί να διαβάσετε τούτο το γράμμα, θα πει πως πια δεν είμαι ανάμεσά σας. Σχεδόν δε θα με θυμάστε πια και τα πιο μικρά θα μ’ έχουν ξεχάσει. Ο πατέρας σας ήταν ένας άνθρωπος που έπραττε όπως σκεφτόταν, και που σίγουρα ήταν πιστός στις πεποιθήσεις του (….). Να μελετάτε πολύ, για να μπορέσετε να κυριαρχήσετε στην τεχνική, που θα σας επιτρέψει να κυριαρχήσετε στη φύση (…). Να ‘στε κυρίως ικανά να αισθάνεστε, όσο πιο βαθιά μπορείτε, κάθε αδικία που γίνεται απέναντι σ’ οποιονδήποτε, σ’ οποιαδήποτε χώρα του κόσμου(…). Πάντα, παιδιά μου, θα ελπίζω να σας ξαναδώ.
Ένα μεγάλο και δυνατό φιλί απ’ τον Μπαμπά».

Δεν είδε ποτέ ξανά τα παιδιά του. Στις 8 προς 9 Οκτώβρη του 1967, ο κομαντάντε Τσε Γκεβάρα, περνούσε στο πάνθεον των «αθανάτων» της Ιστορίας με διαβατήριο την πίστη του στις πεποιθήσεις του. Χτυπήθηκε από δυο σφαίρες στο σβέρκο. Πισώπλατα. Οι δολοφόνοι του, αν και αιχμάλωτος, δεν είχαν το κουράγιο να τον κοιτούν στα μάτια ούτε καν τη στιγμή που τον εκτελούσαν. Οι δολοφόνοι του μοίρασαν ανά την υφήλιο τη φωτογραφία του νεκρού Τσε πιστεύοντας ότι έτσι θα σφράγιζαν και θα έκλειναν τους λογαριασμούς τους μαζί του.

Εκαναν λάθος. Μια άλλη φωτογραφία ήταν εκείνη που έμελλε να μείνει στην Ιστορία.(Ν.Μπογιόπουλος-ΕΝΙΚΟΣ)

Η αστική εκπαιδευτική πολιτική, το σχολείο ως μηχανισμός επιλογής και η αναβίωση του νεοναζισμού.

Αναρωτιούνται πολλοί, πώς προέκυψε, έτσι στα ξαφνικά, η τάση να πριμοδοτηθούν ακροδεξιά κόμματα, με έντονο ρατσιστικό θεωρητικό πυρήνα, στην ελληνική πολιτική σκηνή τα τελευταία χρόνια. Προκαταλαμβάνοντας τον αναγνώστη, θα έλεγα εξαρχής ότι κάθε άλλο παρά ξαφνική πρέπει να θεωρείται η παραπάνω τάση. Αποτελεί, αντίθετα, απότοκο μιας διαρκούς ζύμωσης του λαού με μισάνθρωπες λογικές και παραπειστικά ρατσιστικά επιχειρήματα επί σειρά ετών. Αλλά ας δούμε, κάπως αναλυτικά, κάποιες από τις βασικότερες ρατσιστικές αρχές, πάνω στις οποίες στηρίχθηκε η θηριωδία του ναζισμού -όχι και τόσο πολλές δεκαετίες πριν- και με τους όρους των οποίων φαίνεται να διεξάγεται -ενίοτε καλυμμένα ή και εντελώς απροκάλυπτα- η επίσημη πολιτική προπαγάνδα στη χώρα μας μέχρι σήμερα.
Κατά τη θεωρία του Δαρβίνου, λοιπόν, τα διάφορα είδη του ζωικού και φυτικού βασιλείου μεταλλάσσονται και προσαρμόζονται στις ποικίλες περιβαλλοντικές συνθήκες ή μεταβολές, προκειμένου να επιβιώσουν. Οσα δεν το καταφέρνουν, εξαλείφονται. Πρόκειται για μια αλάνθαστη διαδικασία «φυσικής επιλογής», που επιτρέπει τη διατήρηση των ειδών μέσω της επιβίωσης των ικανότερων εκπροσώπων τους. Στη συνέχεια, η συγκεκριμένη θεωρία διαστρεβλώθηκε και εξετράπη, έλαβε αυθαίρετες κοινωνικές διαστάσεις και παρέμεινε στην ιστορία με τον όρο «κοινωνικός δαρβινισμός». Εκπρόσωποί της διακήρυσσαν, ότι ο βιολογικός νόμος ίσχυε επίσης και για την ανθρώπινη κοινωνία, ότι οι ανθρώπινες φυλές διέφεραν μεταξύ τους όπως τα είδη των ζώων, ότι οι κατώτερες από αυτές συγγένευαν περισσότερο με τα ανώτερα θηλαστικά παρά με τους ανθρώπους και, επομένως, θα έπρεπε να αποδίδεται διαφορετική αξία στις ζωές τους. Παρέχοντας «επιστημονική» υποστήριξη στον έσχατο ρατσισμό («επιστημονικός ρατσισμός»), ενέπλεκαν τη φυλή με το έθνος και θεωρούσαν, ότι η ανεξέλεγκτη αναπαραγωγή όλων των μελών της κοινωνίας θα οδηγούσε στην καταστροφή της. Επομένως, η εξόντωση των μη φυσιολογικών νεογέννητων βρεφών θα αποτελούσε μια επωφελή πρακτική για την κοινωνία και για τα ίδια. Πρακτικές εφαρμογές του «κοινωνικού δαρβινισμού» αποτέλεσαν η «φυλετική υγιεινή» στη ναζιστική Γερμανία (η καθαρότητα, δηλαδή, της φυλής μέσω της απαγόρευσης επιμειξίας των μελών της με εκείνα των κατώτερων φυλών) και η βελτίωση της ανώτερης φυλής με την «ευγονική» (τον «επιστημονικό», δηλαδή, έλεγχο της αναπαραγωγής των ανεπιθύμητων προς όφελος των εκλεκτών) στις αγγλοσαξονικές χώρες.
Οι θέσεις του κοινωνικού δαρβινισμού αποτέλεσαν τη βάση ανάλογα ρατσιστικών θεωριών από μεταγενέστερους «επιστήμονες» ή πολιτικούς προπαγανδιστές. Ετσι, οι φτωχοί και οι εργαζόμενες τάξεις, που ζούσαν στην αθλιότητα και τη δυστυχία, θεωρούνταν ότι υπέφεραν εξαιτίας της φυσικής τους κατωτερότητας, ενώ η οποιαδήποτε προσπάθεια ανακούφισής τους θα απέβαινε σε βάρος της υγιούς κοινωνίας – οι μειονεκτικοί θεωρούνταν δαπανηροί. Ευφυΐα και χαρακτήρας θεωρούνταν κληρονομικά, ενώ η επίδραση του κοινωνικού παράγοντα αγνοούνταν παντελώς, οδηγώντας σε έναν, τρόπον τινά, βιολογικό ντετερμινισμό. Το αίμα αποτέλεσε το βασικό συστατικό στοιχείο της απόλυτης διάκρισης και ιεράρχησης των διάφορων φυλών. Οι παραπάνω θεωρίες αποτέλεσαν τελικά τη βάση μιας σειράς ρατσιστικών και απόλυτα εγκληματικών πολιτικών συστηματικής εξόντωσης ανάπηρων παιδιών από ιδρύματα, μιας σειράς ομάδων πληθυσμού «απόβλητων» από την κοινωνία, ψυχιατρικών ασθενών και υπερήλικων, σε μια λίστα που έδειχνε να μην έχει τέλος. Το φρικτότερο ήταν, ότι οι εξολοθρεύσεις σχεδιάστηκαν από επιστήμονες και εκτελέστηκαν επίσης από επιστήμονες (;) από «Αριους» γιατρούς και νοσοκόμες που κι όταν ακόμα δεν είχαν λάβει ρητές διαταγές, είχαν τη δικαιοδοσία να το κάνουν και το έπρατταν.
Μελετώντας, τις παραπάνω θέσεις, αποτελεί πρόκληση να αναζητηθούν κάποια σημεία αναφοράς σε αυτές τις πρακτικές αποκλεισμού που εφαρμόζονται στο χώρο της Εκπαίδευσης σήμερα και, προφανώς, στην ελληνική κοινωνία γενικότερα. Αναρωτιέται κανείς, για παράδειγμα, αν είθισται να αιτιολογείται στις μέρες μας η εκτεταμένη σχολική αποτυχία και ο εκπαιδευτικός αποκλεισμός συγκεκριμένων μαθητικών πληθυσμών (Τσιγγάνων, ατόμων με αναπηρίες, μεταναστών και προσφύγων, παιδιών των πιο φτωχών λαϊκών στρωμάτων κλπ.) με όρους «φυσικής επιλογής» και επικράτησης των ικανότερων στο εκπαιδευτικό μας σύστημα. Από την εμπειρία του καθενός και της καθεμιάς από εμάς βεβαιώνεται η ευκολία με την οποία ένα ολόκληρο σύστημα αποποιείται των σοβαρότατων ευθυνών του, μετακυλύοντάς τες στις πλάτες των ίδιων των θυμάτων του. Ολων εκείνων που μένουν έξω από το εκπαιδευτικό σύστημα, αποκομίζοντας ταυτόχρονα την πεποίθηση ότι οι ίδιοι δεν ήταν ικανοί να προοδεύσουν και όχι το σχολείο που δε φρόντισε να προσαρμοστεί στις ανάγκες και τα ενδιαφέροντά τους. Βεβαιώνεται, με άλλα λόγια, ότι ο επιλεκτικός και ταξικός χαρακτήρας της εκπαίδευσης εξυπηρετεί συμφέροντα των λίγων και εκλεκτών, σε βάρος των πολλών που η ουσιαστική μόρφωσή τους θεωρείται κόστος και, εξαιτίας αυτού, ανεπιθύμητη.
Ακόμη, η πολιτική του αστικού κράτους απέναντι στην εκπαίδευση των μεταναστών, που στοχεύει ή στην αφομοίωση ή στην περιθωριοποίησή τους, ενέχει άραγε χαρακτηριστικά «φυλετικής υγιεινής», μέσω της απόρριψης και αποβολής οποιουδήποτε εθνικά και πολιτισμικά διαφορετικού στοιχείου; Γιατί, αν δεν είναι έτσι, τότε πώς εξηγείται η ύπαρξη σχολείων γκέτο (ειδικών σχολείων για άτομα με αναπηρίες ή διαπολιτισμικών σχολείων για ξένα παιδιά, που όμως ποτέ τους δεν έχουν λειτουργήσει σύμφωνα με τις αρχικές προδιαγραφές τους ή ακόμη και συμβατικών σχολείων σε όλη την επικράτεια που εμφανίζουν πολύ μεγάλα ή σχεδόν αμελητέα ποσοστά ξένων μαθητών, ακόμη και στην περίπτωση που η γειτνίασή τους δεν επιτρέπει παρόμοιες αποκλίσεις); Επίσης, πώς εξηγούνται άτυπες πρακτικές γηγενών γονιών, που έπαιρναν τα παιδιά τους και τα μετέγγραφαν σε άλλα σχολεία με αμιγή ντόπιο μαθητικό πληθυσμό ή περιπτώσεις διευθυντών που δεν ενέγραφαν ξένους μαθητές ή μαθητές Ρομά στα σχολειά τους, προφασιζόμενοι διάφορα γραφειοκρατικά κωλύματα; Ακόμη, πώς εξηγείται η άρρητη αδιαφορία δασκάλων που γνώριζαν την ύπαρξη Ρομά ή ξένων μαθητών στο δυναμικό των τάξεών τους, αλλά δεν έμπαιναν στον κόπο να τους αναζητήσουν σε περίπτωση μόνιμης απουσίας τους από το σχολείο (προφανώς, έχοντας πάντα τη δικαιοδοσία να τα κάνουν όλα αυτά από το ίδιο το πολιτικό σύστημα και την εκάστοτε ηγεσία του υπουργείου Παιδείας);
Δεν είναι αλήθεια, άλλωστε, ότι το σύγχρονο «εκπαιδευτικό ολοκαύτωμα» σχεδιάζεται από επιστήμονες και εφαρμόζεται στην πράξη και πάλι από επιστήμονες; Γιατί αλλιώς, πώς δικαιολογούνται τόσο μεγάλα ποσοστά διαρροής από την εκπαίδευση κάθε χρόνο, που στοιχειοθετούνται στη βάση της εφαρμογής ενός συγκεκριμένου αναλυτικού προγράμματος, άκαμπτου, άχαρου και παντελώς απόμακρου από τα ενδιαφέροντα και τις καθημερινές ανάγκες των μαθητών, τους οποίους υποτίθεται ότι εξυπηρετεί; Δεν είναι επιστήμονες εκείνοι που το αποφασίζουν και επιστήμονες όσοι πειθήνια το εφαρμόζουν; Αναρωτιέται κανείς, εν τέλει, μήπως πράγματι συνδέεται ο κοινωνικός αποκλεισμός με το ρατσισμό και τη Βιολογία και αντανακλώνται όλα τους στο χώρο της εκπαίδευσης. Μήπως στη βάση της καπιταλιστικής οργάνωσης, ο ρατσισμός θεσμοθετείται και αναπαράγεται με όρους εποικοδομήματος, προκαθορίζοντας αδιάλειπτα τις σχέσεις των απλών ανθρώπων στη διαδικασία της παραγωγής. Γιατί, αν δεν είναι έτσι τα πράγματα, ας μου απαντηθεί με ποια λογική δεν εφαρμόζονται ερευνητικά αποδεδειγμένες αποτελεσματικές πρακτικές στο χώρο της εκπαίδευσης και επιμένουμε να σπαταλούμε τόσο ανθρώπινο δυναμικό, αναπαράγοντας τη φτώχεια, την κοινωνική ανισότητα και τη γενικότερη απανθρωπιά; Για παράδειγμα, θυμίζω τη σημασία που δόθηκε στην αναγνώριση και διδασκαλία της μητρικής γλώσσας και του πολιτισμού γενικότερα των εθνικών μειονοτήτων στην πρώην ΕΣΣΔ, όπου οι εθνικές ιδιαιτερότητες πολλών περιοχών οδήγησαν στην υιοθέτηση ρυθμίσεων σχετικά με τη διδασκαλία στην εκάστοτε μητρική γλώσσα, με αποτέλεσμα να λειτουργούν σχολεία με γλώσσα διδασκαλίας τη ρωσική και την εκάστοτε μητρική ως ξεχωριστό αντικείμενο ή, αντίθετα, σχολεία με γλώσσα διδασκαλίας τη μητρική και τη ρωσική ως μάθημα υποχρεωτικό, καθώς και σχολεία μεικτά (βλ. σχετικά, Anweiler, 1987). Ηταν η ίδια πρακτική που, επικυρώνοντας ακόμη και γλώσσες χωρίς αλφάβητο – μετατρέποντάς τες σε γραπτές – οδήγησε σε πλήρη αλφαβητισμό ομάδες κατά παράδοση αναλφάβητες στις σύγχρονες δικές μας κοινωνίες – όπως οι Τσιγγάνοι (βλ. Τσιάκαλο, 2006).
Ο νεοναζί τραμπούκος φαίνεται, τελικά, πως βρήκε στρωμένο το δρόμο με ροδοπέταλα, ώστε να βάλλει σήμερα ανοιχτά εναντίον των μεταναστών, αφού επί μια 25ετία τώρα η επίσημη πολιτεία κερδοσκοπεί σε βάρος όλων των αναξιοπαθούντων που της έλαχε να φιλοξενήσει στα εθνικά της όρια. Παράλληλα, το επίσημο εκπαιδευτικό σύστημα ανερυθρίαστα αρνείται να παράσχει δίγλωσση εκπαίδευση σε όλα μας τα παιδιά, ενώ αβασάνιστα συγχωνεύει «μικρά» σχολεία σε μεγαλύτερα και ολοένα περισσότερο υποχρηματοδοτεί το δημόσιο σχολείο, συρρικνώνοντας τις προοπτικές ύπαρξής του και καταδικάζοντας τα λαϊκά στρώματα στην αμορφωσιά και την ανεργία, διακηρύττοντας όμως ταυτόχρονα ότι «εξορθολογίζει» το χώρο της Εκπαίδευσης.

Εν τέλει, κι αν ακόμη θεωρήσουμε ότι δεν ταυτίζεται ο καπιταλισμός με το ρατσισμό, θα μπορούσαμε ωστόσο να συμφωνήσουμε στο ότι οι ταξικές ανισότητες, στις οποίες αυτός εδραιώνεται κι αναπαράγεται, αποτελούν την ύπατη μορφή ρατσισμού.

*Το άρθρο απηχεί τις απόψεις του συγγραφέα.

Του Χρήστου Δ. ΤΟΥΡΤΟΥΡΑ*
*Ο Χρήστος Δ. Τουρτούρας είναι λέκτορας Παιδαγωγικής στο Παιδαγωγικό Τμήμα Δημοτικής Εκπαίδευσης του Αριστοτελείου Πανεπιστημίου Θεσσαλονίκης
ΡΙΖΟΣΠΑΣΤΗΣ 28/9/13

Υπερασπίζουμε την ιερότητα της ζωής

Η ζωή έχει τον δικό της δρόμο: Αντιγράφουμε από την ηλεκτρονική έκδοση της εφημερίδας «Εθνος»: «Η φωτογραφία, που είδε πριν λίγες ημέρες το φως της δημοσιότητας, απεικονίζει ένα κοριτσάκι το οποίο έχασε τη μητέρα του στον πόλεμο και οι κοινωνικές υπηρεσίες το έστειλαν στο ορφανοτροφείο για να μπορέσει να επιβιώσει. Η προσαρμογή δεν ήταν εύκολη. Η μικρή ζητούσε συνεχώς τη μητέρα της, αρνιόταν να φάει, να κοιμηθεί, ή να παίξει με τα υπόλοιπα παιδιά. Μέχρι που κάποια στιγμή οι υπεύθυνοι του ιδρύματος τη βρήκαν στην αυλή ξαπλωμένη κι έτρεξαν να δουν τι συμβαίνει. Με έκπληξη διαπίστωσαν ότι η μικρή είχε πάρει μια κιμωλία, ζωγράφισε στο τσιμέντο της αυλής του ορφανοτροφείου τη μητέρα της, και μετά μπήκε μέσα στη ζωγραφιά και κουλουριάστηκε στην αγκαλιά της, όπως όταν ήταν έμβρυο. Εβγαλε μάλιστα τα παπουτσάκια της και τα άφησε έξω από τη ζωγραφιά για να μην πατήσει αυτό που θεωρούσε ιερό…».

***

Κάνουμε πως δεν καταλαβαίνουμε και προσπαθούμε να προσπεράσουμε την πραγματικότητα που γεννά η όλο και πιο άγρια αντιπαράθεση των καπιταλιστών (ο πόλεμος δεν είναι κάτι γενικό, είναι πόλεμος των καπιταλιστών), το αποτέλεσμα της οποίας βιώνουν οι λαοί απ’ τον ανθό τους ακόμα.

Μας ζητούν να προσγειωθούμε στην εικονική πραγματικότητα που προσπαθούν να παρουσιάσουν σαν ευάερο και ευήλιο μέλλον τα μέσα ενημέρωσης της αστικής τάξης με τους πανηγυρισμούς για την ανάκαμψη που θα έρθει μέσω Κίνας.

Ο,τι κι αν κάνουν, όσο κι αν κλείσουμε τα μάτια, με τίποτα δεν κρύβονται αυτά που βιώνουν πράγματι οι άνθρωποι της δουλειάς: Η μαύρη εργασία και επίσημα πλέον μετριέται στο 40%. Οι μισθοί βρίσκονται ήδη εκεί που θέλει ο κάθε εργοδότης με την ευλογία της ΓΣΕΕ. Οι συντάξεις έχουν πάρει το δρόμο για τα 360 ευρώ. Φόρος θα επιβάλλεται και στην αποζημίωση της απόλυσης καθώς την θεωρούν φορολογητέο εισόδημα.

***

Ο κόσμος που χτίζουν οι καπιταλιστές για να ξεπεράσουν την κρίση του συστήματός τους έχει πολύ πόνο και αίμα. Αλλά, προς θεού, δεν πρέπει να το λέμε, ούτε να το γράφουμε. Αυτό μπορεί να θεωρηθεί υποκίνηση σε βίαιες πράξεις.

***

Στο σκηνικό που στήνει η αστική τάξη για να έχει την ανάκαμψη που θέλει, οι κομμουνιστές καλούνται να δώσουν τον καλύτερό τους εαυτό για την οργάνωση της εργατικής τάξης: Και για να αντιμετωπίσει την επίθεση. Και για να προβάλει τις δικές της αξίες, τον δικό της δρόμο.

Σ’ αυτό το δρόμο θα χρειαστούν τέτοιες θυσίες, μπροστά στις οποίες ό,τι ζούμε σήμερα θα μοιάζει με προεόρτιο. Θυσίες για το δίκιο της τάξης μας κι όχι για τα κέρδη των καπιταλιστών. Θα απαιτηθεί να κάνουμε πέρα συνήθειες που είχαν θέση όσο ο καπιταλισμός κυλούσε «ήρεμα» και στη θέση τους να αναδείξουμε αξίες που δημιουργούν άλλες συνήθειες. Οχι λάμπουσες ενδεχόμενα, αλλά ουσιαστικές σίγουρα.

Ορισμένα από τα σίγουρα που θα χρειαστούν: Η οργάνωση λαϊκού συσσιτίου. Η υπεράσπιση των σπιτιών. Η διεκδίκηση των συμβάσεων, των συντάξεων, των επιδομάτων ανεργίας.

Ολα αυτά απαιτούν κινήσεις που δεν είναι «γκλάμουρ» (πολλοί «καλλιτέχνες» θα τρέχουν πλέον να κρυφτούν κάτω από την ποδιά των χορηγών τους κλείνοντας τα μάτια για να μείνουν «καθαροί» απέναντι στη βία που θα γεννά η οξυνόμενη ταξική αντιπαράθεση), κινήσεις που θα αντιμετωπιστούν ως «άξεστη βία», που όμως είναι κινήσεις απαραίτητες για την επιβίωση των ανθρώπων.

***

Μπροστά σ’ αυτή την προοπτική θα γίνουν κενό γράμμα οι στεγνές καταγραφές της πραγματικότητας και οι διακηρύξεις «πνευματικών ανθρώπων» ότι θέλουν να αλλάξουν τον κόσμο.

Ο καιρός των ανέξοδων διακηρύξεων έχει ήδη τελειώσει. Τώρα είναι η ώρα της πράξης: Πρέπει να κάνουμε πράξη την οργάνωση που αλλάζει τον κόσμο. Πρέπει να επινοήσουμε κάθε αναγκαία οργάνωση. Πρέπει να αναδείξουμε κάθε παράδειγμα τέτοιας οργάνωσης.

Αυτό σημαίνει στενή παρακολούθηση της δράσης των οργάνων της συγκροτούμενης κοινωνικής συμμαχίας: Γίνεται δουλειά στα συνδικάτα που συσπειρώνονται στο ΠΑΜΕ (προχτές έγινε μια σπουδαία συζήτηση για την οργάνωση των νέων ξενοδοχοϋπαλλήλων), γίνεται δουλειά για την ασφάλιση (χτες συζήτησαν μαζί εργάτες, αυτοαπασχολούμενοι, αγρότες, γυναίκες και νέα παιδιά για το πώς θα αντιμετωπίσουν τη λαίλαπα, πώς θα δέσουν τα εισοδηματικά με την ασφάλιση και την ανεργία), γίνεται δουλειά στους αγρότες για την παραγωγή που θα υπηρετεί τη διατροφή και το ντύσιμο των ανθρώπων και όχι τα κέρδη των καπιταλιστών. Γίνεται δουλειά στην εκπαίδευση, με τους δασκάλους του ΠΑΜΕ να οργανώνουν λαϊκά φροντιστήρια για να αποκτούν γνώση τα παιδιά και να μη γίνονται έρμαια στο κυνήγι των βαθμών. Γίνεται δουλειά σε θέματα που αφορούν τον ελεύθερο χρόνο (στη Θεσσαλονίκη υπάρχουν ήδη σχήματα που παράγουν καλλιτεχνικό έργο για τους ανθρώπους που δεν μπορούν ούτε από μακριά να δουν τα διάφορα «Μέγαρα» της αστικής τάξης, στο Καματερό της Αθήνας έχει αναδειχτεί πλέον σε πρότυπο το θεατρικό από εργάτες για εργάτες κι άλλα πολλά…). Και όλ’ αυτά να βάζουν στη δράση κόντρα στους αστούς ολοένα και περισσότερες λαϊκές δυνάμεις. Και όχι μόνον αυτό. Συμπόρευση με τους κομμουνιστές που βρίσκονται στην πρωτοπορία αυτής της δράσης.

Αυτά είναι το αντικείμενό μας. Αυτά είναι η χρέωσή μας. Για να εμποδίσουν αυτή τη δράση ουρλιάζουν διάφορα τσακάλια βουτηγμένα στη σαπίλα ενός συστήματος που ψυχορραγεί.

Στο δρόμο μας εμείς. Είναι ιερή η ζωή των εργατών κι οφείλουμε να την προστατέψουμε.

Ριζοσπάστης 21/5/2103

Ανακοίνωση του ΚΚΕ για την Παγκόσμια Μέρα Περιβάλλοντος

Associated Press

Ανακοίνωση εξέδωσε το Γραφείο Τύπου της ΚΕ του ΚΚΕ με αφορμή τη σημερινή Παγκόσμια Μέρα Περιβάλλοντος. Η ανακοίνωση έχει ως εξής:

«Οι πρόσφατες εξελίξεις στην Ελλάδα και διεθνώς υπογραμμίζουν ακόμα πιο έντονα ότι η καταστροφή του φυσικού περιβάλλοντος και η υποβάθμιση του οικιστικού περιβάλλοντος αποτελούν γνήσια τέκνα του καπιταλιστικού δρόμου ανάπτυξης. Αυτές οι εξελίξεις αφενός αναδεικνύουν το περιβάλλον ως πεδίο ληστρικής εκμετάλλευσης των μονοπωλιακών ομίλων, αφετέρου αποκαλύπτουν τους πραγματικούς στόχους των «πράσινων» επενδύσεων και της περιβόητης βιώσιμης διαχείρισης των φυσικών πόρων.

Τα κακής ποιότητας τρόφιμα, η ελλιπής αξιοποίηση των παραγόμενων τροφίμων και η απώλεια του 1/3 της συνολικής παραγωγής, στοιχεία που αναφέρονται από τον ίδιο τον ΟΗΕ, στα πλαίσια της φετινής Μέρας Περιβάλλοντος δεν αποτελούν «φυσικά φαινόμενα», τεχνοκρατικές αδυναμίες ή αποτέλεσμα της έλλειψης ατομικής υπευθυνότητας και κακής καταναλωτικής κουλτούρας, όπως προσπαθεί να προτάξει η κυρίαρχη προπαγάνδα. Η καταστροφή γιγαντιαίων ποσοτήτων τροφίμων γίνεται για να μην πέσουν οι τιμές διάθεσής τους, η συνεχής υποβάθμιση της ποιότητας των παραγόμενων τροφίμων για σημαντικά τμήματα του πληθυσμού και τα μόνιμα διατροφικά σκάνδαλα είναι αποτελέσματα μιας παραγωγής τροφίμων που γίνεται με κριτήριο το ποσοστό κέρδους των μονοπωλιακών ομίλων.

Η πολιτική γης των κομμάτων της αστικής διακυβέρνησης καθορίζεται επίσης από την αντίληψη της χρήσης γης ως εμπόρευμα. Με υψωμένο το λάβαρο της προσέλκυσης των ιδιωτικών επενδύσεων η τρικομματική κυβέρνηση καταργεί στοιχειώδεις προβλέψεις πολεοδομικής και χωροταξικής προστασίας του οικιστικού περιβάλλοντος, ενώ διευκολύνει θηριώδη επενδυτικά σχέδια ΑΠΕ, σε βάρος κλάδων της τοπικής οικονομίας μικρών νησιών. Ο καθαρισμός των δασικών οικοσυστημάτων, η συντήρηση του δασικού οδικού δικτύου, η διάνοιξη και η συντήρηση αντιπυρικών ζωνών, η κατασκευή και συντήρηση υδατοδεξαμενών, κρουνών υδροληψίας, πυροφυλακίων, εργασίες που αποτελούν αναγκαιότητα για μια στοιχειώδη πολιτική δασοπροστασίας, παραμένουν κενό γράμμα. Στο πλαίσιο της πολιτικής για τη λεγόμενη «πράσινη» ανάπτυξη αδειοδοτούνται αιολικά, φωτοβολταϊκά πάρκα ακόμη και σε αναδασωτέες εκτάσεις και σε εθνικούς δρυμούς. Πυλώνας στην υλοποίηση της αντιδασικής πολιτικής αναδεικνύονται οι λεγόμενες Μη Κυβερνητικές Οργανώσεις (που έχει αποδειχθεί ότι αποτελούν το «δεξί χέρι» του μεγάλου κεφαλαίου) να διαχειρίζονται τα κονδύλια για το περιβάλλον και τα δάση και να καθορίζουν ακόμη και την περιβαλλοντική στρατηγική!

Η τρικομματική κυβέρνηση μεθοδεύει ταυτόχρονα την πλήρη ιδιωτικοποίηση των υπηρεσιών ύδρευσης και αποχέτευσης, εξειδικεύοντας τις κοινοτικές κατευθύνσεις εμπορευματοποίησης του νερού προς όφελος των κερδών των μονοπωλίων και σε βάρος της λαϊκής οικογένειας και των εργαζομένων του κλάδου. Παράλληλα, ο ΣΥΡΙΖΑ υποκλίνεται στην κοινοτική οδηγία – πλαίσιο που οδηγεί στην αύξηση της τιμολόγησης του νερού με το μανδύα της εξοικονόμησης και προστασίας του υδατικού περιβάλλοντος. Προβάλλει ως λύση δημόσιες και κοινοτικές επιχειρήσεις που λειτουργούν αντικειμενικά με γνώμονα το κέρδος, διασφαλίζοντας κερδοφόρα τμήματα εργασιών στους μονοπωλιακούς ομίλους και σε διάφορες ΜΚΟ.

Αποδεικνύεται όλο και περισσότερο τι κρύβεται πίσω από τις γενικόλογες διατυπώσεις για το περιβάλλον της αστικής προπαγάνδας και των κομμάτων που υπηρετούν την άρχουσα τάξη. Βασικός στόχος είναι να διευρυνθεί ο ζωτικός χώρος του κεφαλαίου για την κερδοφόρα επένδυση των υπερσυσσωρευμένων κερδών του. Να διευκολυνθεί η ληστρική δράση του με την ακόμη μεγαλύτερη εκμετάλλευση της εργατικής τάξης και των άλλων εργαζομένων, σε βάρος ταυτόχρονα του περιβάλλοντος και της δημόσιας υγείας, να λεηλατηθεί παραπέρα το πενιχρό εισόδημα των λαϊκών στρωμάτων υπέρ του κεφαλαίου για την αντιμετώπιση περιβαλλοντικών προβλημάτων που η ίδια η δράση του προκαλεί. Αυτή είναι η πραγματική ουσία της ψευδεπίγραφης ευρωενωσιακής αρχής «ο ρυπαίνων πληρώνει».

Το ΚΚΕ, με την ευκαιρία και της Μέρας για το Περιβάλλον, καλεί την εργατική τάξη, όλα τα λαϊκά στρώματα, να οργανώσουν την αντεπίθεσή τους για αποδέσμευση από την ΕΕ με λαϊκή εξουσία, για το δρόμο που εξασφαλίζει να γίνουν κοινωνική ιδιοκτησία τα συγκεντρωμένα μέσα παραγωγής, ο φυσικός πλούτος και οι υποδομές. Εξασφαλίζει την ισόμετρη ανάπτυξη των περιφερειών και των κλάδων της οικονομίας, με επιστημονικό κεντρικό σχεδιασμό και εργατικό – λαϊκό έλεγχο. Σε αυτό το πλαίσιο θα αναπτυχθεί μια σταθερή, συμβατή σχέση μεταξύ του εργαζόμενου ανθρώπου και της φύσης. Για να ανοίξει ο δρόμος γι’ αυτή την ελπιδοφόρα προοπτική, το ΚΚΕ δίνει καθημερινές μάχες για την προστασία των δασών, του υδροφόρου ορίζοντα, των ελεύθερων χώρων, του εργασιακού περιβάλλοντος, την αντισεισμική θωράκιση, την αντιπλημμυρική προστασία, τη δημιουργία ενιαίου δημόσιου φορέα διαχείρισης αποβλήτων».

«Στο σπίτι του κρεμασμένου»
Στο διαδίκτυο βρήκαμε την επιστολή μιας μάνας, προς τον υπουργό Παιδείας, Κ. Αρβανιτόπουλο. Μεταξύ άλλων, αναφέρει: «Κύριε υπουργέ, προχθές έλαβα από το διευθυντή του σχολείου του παιδιού μου ένα έντυπο με το οποίο με ρωτάτε αν επιτρέπω στο παιδί μου να συμμετέχει στα «προγράμματα ΕΥ ΖΗΝ και στην αντιμετώπιση της παιδικής παχυσαρκίας». Αφού βεβαιώθηκα ότι δεν πρόκειται για πρωταπριλιάτικο αστείο, αποφάσισα να σας γράψω δυο λόγια.
…Και εσείς γνωρίζετε ποιες είναι οι διατροφικές συνήθειες των μαθητών, γι΄ αυτό και φιλεύσπλαχνα αποφασίσατε να διανείμετε μερίδες δεκατιανού στα σχολεία, αλλά και εγώ γνωρίζω ποιες θα έπρεπε αυτές να είναι. Μόνο που οι διατροφικές συνήθειες του παιδιού μου δεν εξαρτώνται πια καθόλου από εμένα, ούτε και είναι σταθερές. Ακολουθούν τις, πτωτικές συνήθως, διακυμάνσεις της οικιακής μας οικονομίας.
Ψωνίζω λοιπόν εκπτωτικά μα όχι και χωρίς επιφυλάξεις, γι’ αυτό δεν παραλείπω να παρακολουθώ τις ανακοινώσεις του ΕΦΕΤ για να βεβαιωθώ ότι αυτό που φάγαμε δεν περιείχε π.χ. DNA αλόγου.
Οι υδατάνθρακες δε λείπουν συνήθως από τη διατροφή μας αφού είναι οικονομικοί, είναι όμως και παχυντικοί γι’ αυτό σας παρακαλώ μη βιαστείτε να εξάγετε πρόχειρα συμπεράσματα από το βάρος των μαθητών. Θα γνωρίζετε ότι, σε συνθήκες οικονομικής κρίσης, τα περιττά κιλά συσσωρεύονται κυρίως στα χαμηλά οικονομικά στρώματα και λέγοντας χαμηλά δεν εννοώ τα εξαθλιωμένα – αυτά λιποθυμούν από ασιτία στις αυλές των σχολείων.
Οσο για τα γαλακτοκομικά, τελευταία προτιμώ τα ληγμένα. Ημιαποβουτυρωμένα βέβαια για να μην επιβαρυνόμαστε με περιττά κορεσμένα λιπαρά, αλλά και να μην στερούμαστε εντελώς τις λιποδιαλυτές βιταμίνες, όμως πάντοτε ληγμένα. Αυτή ήταν μια δύσκολη απόφαση για μένα γιατί μέχρι τώρα η συντεταγμένη πολιτεία δεν παρέλειπε να μου τονίζει ότι πρέπει πάντοτε να ελέγχω τις ημερομηνίες λήξης των προϊόντων και εγώ πράγματι εκτελούσα αυτό τον έλεγχο ευλαβικά. Δεν αντιλήφθηκα ποια ακριβώς επιστημονικά δεδομένα άλλαξαν και αυτά που ως χτες ήταν επικίνδυνα για την υγεία μου έπαψαν πια να είναι, αλλά μάλλον δε χρειάζεται να τα αντιλαμβάνομαι όλα.
…Παρακαλώ λοιπόν μη μας μιλάτε για ΕΥ ΖΗΝ γιατί στο σπίτι του κρεμασμένου δεν μιλάμε για σκοινί… Σας τονίζω όμως ότι ήδη πολλοί χρωστούν το ζην τους και όχι μόνο στους γονείς τους αλλά και σε όλους τους συγγενείς, τους φίλους και τους γνωστούς, ας μη χρεωθούν τώρα και το ΕΥ ΖΗΝ τους.
…Θα σας παραδώσω τη συγκατάθεση που μου ζητάτε. …Θέτω δημόσια υπόψη σας τα δεδομένα του παιδιού μου με την παράκληση μόνο να μην χρησιμοποιηθούν ως τεκμήρια της διαβίωσής μας αν εσείς ή ο υπεύθυνος καθηγητής κρίνετε ότι ξεπερνούν τα εσκαμμένα όρια:
Υψος 148cm ξυπόλυτο. Βάρος πρωινό 41Kg νηστικό, για μεσημεριανό βλέπουμε».
Σ.Σ. δικές μας οι υπογραμμίσεις…(Ριζοσπάστης, ένθετο 7 ημέρες)

Διαβάστε όλοι τη διαμαρτυρία της Ειδικής Παθολόγου Ελένης Γεωργιάδου από τη Σκύρο για το νέο σύστημα ηλεκτρονικής συνταγογράφησης και βγάλτε τα συμπεράσματά σας για τους σκοπούς του συστήματος υγείας που μας ετοιμάσανε . . . 

Ελένη Γεωργιάδου Σκύρος   22/1/13 Ειδικός Παθολόγος.

κ. Υπουργό Υγείας, κ. Πρόεδρο ΕΟΠΥΥ, κ. Πρόεδρο ΗΔΙΚΑ
Κοιν : Βουλευτές Ν. Εύβοιας, Πανελλήνιο Ιατρικό ΣύλλογοΙατρικό Σύλλογο Εύβοιας,Λοιπούς Ιατρικούς Συλλόγους
Μ.Μ.Ε.
    Θέμα: Φωνή απόγνωσης για την ηλεκτρονική συνταγογράφηση από το φουρτουνιασμένο Αιγαίο.
    Κύριε Υπουργέ Υγείας, κύριοι Πρόεδροι, κύριοι υπεύθυνοι για την νομοθεσία στο χώρο της υγείας, σας συγχαίρω για τη μεγάλη σας ανακάλυψη και καινοτομία: ΤΗΝ ΗΛΕΚΤΡΟΝΙΚΗ ΣΥΝΤΑΓΟΓΡΑΦΗΣΗ.
   Ονομάζομαι Ελένη Γεωργιάδου, είμαι ειδικός παθολόγος στη νήσο Σκύρο. Πρόκειται για νησί 4000 κατοίκων που το καλοκαίρι υποδέχεται πάνω από 30.000. Υπάρχει ένα Πολυδύναμο Περιφερειακό Ιατρείο (όχι Κέντρο Υγείας). Το κλιμάκιο ιατρών της Πολεμικής Αεροπορίας από το 251 Γ ΝΑ που ερχόταν για μια εβδομάδα το χρόνο στο νησί, σταμάτησε προ 2ετίας την πολύτιμη προσφορά του (πιθανώς λόγω οικονομικών περικοπών).
   Το σύστημα που όπως έλεγε ο Κος Λοβέρδος θα βάλει τάξη στην υπερσυνταγογράφηση και στη σπατάλη του ΕΟΠΥΥ και θα βοηθήσει ασφαλισμένους, ιατρούς, φαρμακοποιούς, ήταν η μεγαλύτερη ΑΠΑΤΗ που έγινε ποτέ στο χώρο της υγείας και ο υπέρτατος εξευτελισμός τόσο των ασθενών, όσο και του ιατρικού κλάδου.
   Βάλατε μία από τις μεγαλύτερες επιστήμες, την Ιατρική, σ’ένα απύθμενο καζάνι γραφειοκρατίας και αποσυντονίσατε τον εγκέφαλό μας από τον αληθινό σκοπό του: τη σωτηρία του ανθρώπινου σώματος, την εμψύχωση και την συμπαράσταση στον ψυχικό πόνο του συνανθρώπου μας. Μετατρέψατε μία 5λεπτη απασχόληση (ιατρού – ασθενούς) σε πολύωρη, πολυήμερη ταλαιπωρία, πολλές φορές άκαρπη.
   Από τα ξημερώματα μαζεύεται ο κόσμος έξω από τα ιατρεία για να πάρει σειρά για τα φάρμακά του (ιδίως μετά τις λήξεις των επαναλαμβανόμενων απεργιών των φαρμακοποιών). Δυστυχώς όμως δεν μπορούμε να τους εξυπηρετήσουμε, διότι μόλις το σύστημα ανοίγει, πέφτει από υπερφόρτιση. Οι ασθενείς γίνονται έξαλλοι, οι γιατροί χάνουν την υπομονή τους και μέχρι το μεσημέρι εγκαθιστούμε ξανά και ξανά κωδικούς και μπες – βγες σε μια ταλαιπωρία ανείπωτη πέρα από κάθε όριο και τρόπο περιγραφής.
   Πώς να εξετάσουμε τον ασθενή και να είμαστε ευγενείς, υπομονετικοί, θεραπευτές και συμπαραστάτες, όταν η συνταγογράφηση έχει μετατραπεί σε επείγον και οι ασθενείς μας χτυπούν τις πόρτες και μας απειλούν με απίστευτες λεκτικές εκφράσεις, νομίζοντας ότι εμείς δεν θέλουμε να τους εξυπηρετήσουμε. Οι ίδιοι ασθενείς επί 3-4 ημέρες επανέρχονται με ΤΑΧΙ, καρότσες αγροτικών, λεωφορεία και συνοδεία μπαστουνιών και να τους εξηγείς ότι: Λυπάμαι! Δεν δουλεύει π άλι το σύστημα, ή κάτσε μέχρι τις 6 το απόγευμα (διότι ίσως το μεσημέρι αποφορτιστεί).
    Σας υπενθυμίζω ότι στο νησί υπάρχουν δύο υπολογιστές, ο δικός μου και ένας του περιφερειακού ιατρείου. Κι αν τύχει και δουλέψει αυτή η απάτη, χρειάζεται 30 – 40 λεπτά, σε περίπτωση 2 ή 3 συνταγών, με συνοδά παραπεμπτικά εργαστηριακών εξετάσεων, μετά την αναγραφή τους, όπως παλιά, και στο βιβλιάριο, την καταχώρηση στο βιβλίο εισερχομένων και χειρόγραφη απόδειξη για εισόδημα από 5 έως 10 ευρώ. Διότι εμείς οι μη συμβεβλημένοι αλλά πιστοποιημένοι ιατροί στο e-syntgografisi απλήρωτοι από το 2010, από το αναξιόπιστο κράτος παίρνουμε από 5 έως 10 ευρώ για συνταγές – παραπεμπτικά. Αλλά ακόμα και αυτά τα λίγα χρήματα δεν μας αφήνετε να τα εισπράξουμε εφόσον διώχνουμε τον κόσμο, ο οποίος έρχεται τις περισσότερες φορές για συνταγογράφηση και όχι για εξέταση. Είναι εξαθλιωμένος και φτωχός.
   Και ρωτάει:
– Γιατρέ θα μου πάρεις την πίεση;
– Ευχαρίστως.
– Θα μου πάρεις και ένα σάκχαρο;
– Ευχαρίστως.
– Να κάνω και μια ερώτηση;
– Ευχαρίστως
– Τι είναι ο πόνος που νιώθω στο στήθος και με χτυπάει στην πλάτη;
   Ο γιατρός χλωμιάζει. Κάνει πλήρη εξέταση με καρδιογράφημα και διαπιστώνει οξύ έμφραγμα μυοκαρδίου και πασχίζει για την διακομιδή του με 10 μποφόρ στο Αιγαίο. Και φυσικά δεν θα ζητήσουμε το αρχικό 5ευρω σε τέτοιες επείγουσες καταστάσεις. Και ο κόσμος το αναγνωρίζει και επανέρχεται με 5 αυγά, λίγο λάδι ή λίγα χόρτα που μάζεψε ο εμφραγματίας για να ευχαριστήσει τον γιατρό του, ή κάποιος άλλος για να εξεταστεί άνευ χρημάτων. Εσείς όμως ζητάτε λεπτομερή καταγραφή εισοδημάτων. Άρα εμείς πρέπει να καταγράφουμε στις αποδ είξεις 5 αυγά, λίγα χόρτα ή 1kg ντομάτες;
    Πολλοί συνάδελφοι δεν έχουνε καλή σχέση με τους υπολογιστές και την τεχνολογία. Την Ιατρική τη διδαχτήκαμε στα Πανεπιστήμια, στα επείγοντα των νοσοκομείων, στις εντατικές, στα αμφιθέατρα και στα ανατομεία. Το βάρος έκαστου βιβλίου ισοδυναμεί με το βάρος ενός τούβλου και συρρικνώνεται στο σκληρό δίσκο του εγκεφάλου μας, όχι σε κάποιου υπολογιστή.
   Πολλοί από εμάς προσλάβαμε άτομα για γραμματειακή υποστήριξη, ώστε να ασχοληθούμε με τον ίδιο τον ασθενή και όχι με την γραφειοκρατία. Δυστυχώς όμως βρέθηκαν άνευ αντικειμένου αφού είναι αδύνατο να γνωρίζουν δραστικές ουσίες για να μπορούν να βοηθήσουν στη διαδικασία της συνταγογράφησης κι έτσι σύντομα θα απολυθούν.
   Πριν το εφαρμόσετε…
   1. Μήπως σκεφτήκατε να μας εκπαιδεύσετε; Αλλά εσείς ξέρατε τι κάνατε. Διότι κάθε εβδομάδα ή μήνα θα αλλάζατε πάλι τις οδηγίες, την επιφάνεια εργασίας, τα ποσοστά συμμετοχής των φαρμάκων και θα αναιρούσατε τις προηγούμενες αποφάσεις και η εκπαίδευση θα πήγαινε χαμένη.
   2. Πριν επιβληθεί, γιατί δεν το δοκιμάσατε για 10.000.000 ανθρώπους και αφού λειτουργήσει και πάρετε τις τελικές σας αποφάσεις να το εφαρμόσετε τελειοποιημένο, άνευ προβλημάτων;
   3. Μήπως σκεφτήκατε ποτέ όλους εμάς, τις φωνές του Αιγαίου, του Ιονίου, των ακριτικών και ορεινών περιοχών, τη δυσχέρεια μετάβασης των ασθενών μας στα κοντινότερα νοσοκομεία; Σας ενημερώνω λοιπόν ότι λόγω της πρόσφατης κακοκαιρίας, άλλοι μείναμε χωρίς ρεύμα, χωρίς θέρμανση, άλλοι χωρίς νερό, άλλοι χωρίς τηλ έφωνο και εσείς καμαρώνετε για το επίτευγμά σας. Την ηλεκτρονική συνταγογράφηση. Οι γιατροί της ακριτικής Ελλάδας δεν μπορούμε να έχουμε εύκολες προσβάσεις στο internet ακόμη κι αν το σύστημα δούλευε. Δεν κουβαλιέται υπολογιστής – εκτυπωτής στον ορεινό βοσκότοπο της Νότιας Σκύρου, στους υπερήλικες κατάκοιτους ανθρώπους αυτού του ιερού βράχου, στα στενά ανηφορικά σοκάκια ενός μέτρου φάρδους ή στις πλαγιές του Πηλίου, του Μετσόβου, του Έβρου κλπ. Γιατί εσείς ζητάτε φυσική παρουσία του ασφαλισμένου κατά τη διάρκεια της συνταγογράφησης γεγονός που όπως αντιλαμβάνεται ο κοινός νους είναι πολλές φορές αδύνατο.
  4. Σκεφτήκατε ότι ζητάτε γνωμάτευση από ιατρούς άλλης ειδικότητας για να τους συνταγογραφήσουμε τα φάρμακα οι παθολόγοι, οι γενικοί ιατροί κλπ, ότι στα νοσοκομεία οι ιατροί κάνουν υπεράνθρωπες προσπάθειες να σώσουν το επόμενο νούμερο αναμονής; Ποια γνωμάτευση να του ζητηθεί στις 5 τα ξημερώματα; (Έξω από την πόρτα γίνεται «πόλεμος»). Κι αν ο ασθενής χρειαστεί φάρμακα, αρχίζει ο Γολγοθάς του.
   5. Προ τριμήνου χρειάστηκε να συνταγογραφήσω σε τέκνο, (έμμεσο ασφαλισμένο σε κυρία 39 ετών). Το ΑΜΚΑ του παιδιού δεν ήταν σωστό απ ‘ότι διαπίστωσα. Ήταν το ΑΜΚΑ του 40χρονου πατέρα που είχε αυτοκτονήσει και στο παιδί είχε περαστεί κατά λάθος το ΑΜΚΑ του συγχωρεμένου. Γιατί στο e-syntagografisi υπάρχουν αναρτημένοι οι πεθαμένοι άνθρωποι από 7ετίας; Γιατί δεν ενημερώθηκαν από τα ιατρικά πιστοποιητικά των Ληξιαρχίων ότι ο ασθενής απεβίωσε; Εμείς πώς να το γνωρίζουμε; Στην ηλεκτρονική συνταγογράφηση δεν έχει φωτογραφίες. Ποιων τα λάθη πληρώνουμε οι γιατροί;
   6. Μας υποχρεώσατε (μέσω ΦΕΚ) να ελέγχουμε τις ασφάλειες των ασθενών για να συνταγογραφήσουμε ή να εξετάσουμε. Που ζείτε; Τουλάχιστον το 30% των ασθενών μας είναι με ληγμένες ημερομηνίες – απλήρωτες ασφάλειες ΟΑΕΕ, ΙΚΑ, ΟΓΑ. Δεν δικαιούνται ούτε εμβόλια για τα παιδιά τους. Κι αν είσαι για νοσηλεία τότε στην διακομιδή σου τραγούδα: «Αν ήμουν πλούσιος». Διότι εξερχόμενος από τη νοσηλεία για χολοκυστεκτομή ο μόλις απολυμένος υπάλληλος ή κατεστραμμένος ελευθεροεπαγγελματίας θα πληρώσει τιμολόγιο στο γραφείο κίνησης και πιθανώς θα χρειαστεί έρανο για να πάρει εξιτήριο. Τόσα χρόνια πλήρωνε κανονικά τις εισφορές του. Τώρα που περνάει δύσκολες ώρες δεν του δώσατε ούτε καν περίοδο χάριτος ώστε να μπορεί να δικαιούται έστω για ένα εύλογο διάστημα τα φάρμακά του. Εμείς οι ιατροί υποκύψαμε και γίναμε ελεγκτές του κράτους. ΚΑΚΩΣ. Είμαστε υπεύθυνοι για την υγεία και τη ζωή του. Εσείς είστε όμως υπεύθυνοι του θανάτου του (αν συμβεί) διότι βάση νόμου δεν επιτρέπεται να συνταγογραφήσουμε στο βιβλιάριο τα φάρμακα που χρειάζεται.
   7. Δημιουργήσατε τον ΕΟΠΥΥ, διαχωρίσατε φάρμακα υψηλού κόστους με απαραίτητη την μετάβαση μηνιαίως των ασθενών στην Αθήνα, στα κεντρικά του ΕΟΠΥΥ. Ποιας κατηγορίας ασθενών; Των ογκολογικών περιστατικών με οστικές μεταστάσεις, των νεφροπαθών, των αναπήρων από ρευματικά νοσήματα; Και σας περιφρόνησαν! Μην φοβάστε! Αποφάσισαν να πεθάνουν στη γη που γεννήθηκαν. Δεν μπορούν να πηγαινοέρχονται ανήμποροι σωματικά και ψυχικά στα φαρμακεία του ΕΟΠΥΥ στην Αθήνα κι έτσι μπορείτε να περηφανεύεστε για την μείωση του φαρμακευτικού κόστους. «Φεύγουν» καρκινοπαθείς στα χέρια μας ο ένας μετά τον άλλο αλλά τουλάχιστον περήφανοι διδάσκοντάς μας μαθήματα ζωής και αξιοπρέπειας.
   8. Προ μηνών αναρτήσατε στον ΕΟΠΥΥ ότι οι μη συμβεβλημένοι ιατροί δεν μπορούν να γράφουν πάνω από δύο συνταγές τον μήνα ανά ασθενή. Συνοδεύεται μάλιστα και από ποινικές ρήτρες. Δηλαδ ή αν παίρνει 7 φάρμακα ή 8 θα γυρίζει την Αθήνα ή τα νησιά να βρεί τις αντίστοιχες ειδικότητες για συνταγογράφηση. Είναι ντροπή κύριοι, διότι ο οποιοσδήποτε καταλαβαίνει ότι μας τιμωρείτε επειδή δεν δεχτήκαμε να συμβληθούμε με το υπέροχο δημιούργημά σας, τον ΕΟΠΥΥ. Γιατί οι συμβεβλημένοι μπορούν να γράφουν 10 συνταγές; Η ιατρική μας δεοντολογία δεν το επιτρέπει αυτό το βασανιστήριο στο συνάνθρωπό μας.
   9. Και τέλος. Σταματήστε την ιστορία με τα γενόσημα που μπερδέψατε τα εγκεφαλικά μας κύτταρα, τόσο των γιατρών αλλά κυρίως των ηλικιωμένων ασθενών μας. Έως τώρα γνώριζαν ότι το χάπι τους ήταν το κίτρινο χαπάκι με το ροζ κουτάκι κι εδώ και λίγο καιρό ένα μήνα είναι μπλε, τον άλλο κόκκινο και τον άλλο μαύρο. Διότι δεν λάβατε υπόψη σας ότι το 20% περίπου των ελλήνων είναι αναλφάβητοι. Κι αν τόσο πολύ σας ένοιαζε το φθηνότερο και καλύτερο φάρμακο ας επιβάλατε νόμο ώστε να έχουμε μόνο ελληνικά γενόσημα ώστε να αναπτυχθεί τουλάχιστον η ελληνική φαρμακοβιομηχανία και όχι το φθηνότερο πακιστανικό, μπαγκλαντέζικο, ινδικό που δεν γνωρίζουμε εάν υπάρχει εκεί αντίστοιχος ΕΟΦ και πως λειτουργεί. Διότι αν υπήρχε δεν θα βρισκόταν θραύσματα γυαλιού στα φάρμακα αυτών των χωρών όπως ανακοινώθηκε πρόσφατα από τα ΜΜΕ.
   10. Αποφασίσατε να κάνετε την Ελλάδα ένα μεγάλο αυτοματοποιημένο Memorial. Συγνώμη κύριοι! Μιλάμε για την ίδια χώρα; Την Ελλάδα; Και κάτω από την επήρεια ποιου παράγοντα αποφασίσατε; Πανικού, πίεσης ή ουσιών; Αν έγινε από άγνοια ή αμέλεια σας κατανοούμε και σας συγχωρούμε. Διότι ανθρώπινος νους δεν χωράει αυτό που ζούμε εξαιτίας σας.
   ΣΥΓΧΑΡΗΤΗΡΙΑ ΓΙΑ ΤΟ ΕΠΙΤΕΥΓΜΑ ΣΑΣ!!!
   Οι Έλληνες ιατροί θα σας είμαστε ευγνώμονες για την ευθανα σία αυτής της επιστήμης και της εξαγωγής στο εξωτερικό ενός τόσο μορφωμένου εμπορεύματος. Ευχαριστούμε τους εκάστοτε Υπουργούς Υγείας και τους νομοθέτες. Όταν όμως αρρωστήσει κάποιος (που δεν το εύχομαι) θα πρέπει να κλείσουν ραντεβού στον ΕΟΠΥΥ, να εξεταστούν την ημερομηνία που θα βρεθεί το κενό, να περιμένουν υπομονετικά στα επείγοντα δημοσίου νοσοκομείου και όχι στα μεγάλα ιδιωτικά κέντρα ξενοδοχειακής υποδομής. Ίσως το ράντζο ενός διαδρόμου, η αναμονή για χειρουργικό κρεβάτι, η έλλειψη φαρμάκων και υλικών, η λήψη αμφίβολης ποιότητας γενοσήμων τους βοηθήσει να βρουν τη σωστή λύση για το εθνικό μας σύστημα Υγείας και τη βελτίωση του.
    Ζήστε λοιπόν μαζί μας κι ανάμεσά μας να μοιραστείτε λίγο τον κόσμο μας, διότι εμείς δεν φτάνουμε τον δικό σας.
Ευχαριστώ θερμά για την υπομονή σας.
                                 Ελένη Γεωργιάδου
ΠΩΣ  ΤΑ  ΠΑΝΕΠΙΣΤΗΜΙΑ ΑΓΟΡΑΖΟΥΝ ΤΗ ΦΗΜΗ ΤΟΥΣ

Ιδιαίτερο ενδιαφέρον παρουσιάζει δημοσίευμα των «New York Times» το οποίο ούτε λίγο ούτε πολύ λέει ότι για να συμπεριληφθεί ένα πανεπιστήμιο στις ετήσιες λίστες με τα καλύτερα πανεπιστήμια παγκοσμίως πρέπει να πληρώσει νωρίτερα τις εταιρείες αξιολόγησης.Έτσι, λοιπόν, η εταιρεία αξιολόγησης «Quacquarelli Symonds» (υπάρχουν και άλλες ανάλογες), που εδρεύει στο Λονδίνο, ανακοίνωσε το 2010 την πρωτοβουλία της που δίνει στα πανεπιστήμια την …ευκαιρία να αναδείξουν τη φήμη τους και το επιστημονικό έργο τους, συγκεντρώνοντας «αστέρια» (από 1 έως 5) που τους αποδίδει η συγκεκριμένη εταιρεία… Με το αζημίωτο βέβαια, αφού τα πανεπιστήμια θα πρέπει να πληρώσουν συνδρομή για να ενταχθούν στο σύστημα αξιολόγησης.Ένα χαρακτηριστικό παράδειγμα είναι αυτό του Πανεπιστημίου Λάιμρικ της Ιρλανδίας, το οποίο αν και τα τελευταία χρόνια δεν ήταν ανάμεσα στα 400 κορυφαία πανεπιστήμια του κόσμου, όταν πλήρωσε 9.850 δολάρια και μια ετήσια συνδρομή 6.850 δολαρίων, εξασφάλισε πέντε αστέρια στους τομείς της υποδομής, της διδασκαλίας και της διεθνοποίησης. Η συνολική του αξιολόγηση στη λίστα του QS ήταν τέσσερα αστέρια.

Ένα άλλο ιρλανδικό πανεπιστήμιο, το University College Cork, ενώ ήταν ως τώρα στην 190ή θέση στην αξιολόγηση QS, εξασφάλισε κι αυτό πέντε αστέρια… Αυτό έγινε όμως μόνο όταν πλήρωσε. Μάλιστα ένα στέλεχος του πανεπιστημίου δήλωσε στην εφημερίδα «The Irish Examiner» ότι «αν τα πέντε αστέρια οδηγήσουν στην εγγραφή έστω και ενός καλού ξένου φοιτητή, τα χρήματα που δόθηκαν θα έχουν πιάσει τόπο».

Η συγκεκριμένη λίστα της QS καθιερώθηκε το 2004 και θεωρείται πως σήμερα διαβάζεται από εκατομμύρια υποψήφιους φοιτητές, γονείς, ακαδημαϊκούς και διοικητικό προσωπικό πριν κάνουν τις επιλογές τους.

Ο Μπεν Σόουτερ, επικεφαλής της «QS Intelligence Unit», αρνείται ότι υπάρχει οτιδήποτε ύποπτο στο σύστημα QS. «Το ότι οι υπηρεσίες αξιολόγησης κατατάσσουν τα πανεπιστήμια δεν σημαίνει ότι είναι προκατειλημμένες», τονίζει. «Αν το Χάρβαρντ έχει πέντε αστέρια, ποιος δεν θα ήθελε να στείλει το παιδί του σε μια σχολή τριών αστέρων; Πολλοί είναι ευχαριστημένοι με το να μένουν σε ξενοδοχείο τριών αστέρων»…

Όταν η Παιδεία, όπως και άλλοι τομείς της κοινωνικής ζωής λειτουργούν με κριτήρια της αγοράς, γίνεται κατανοητό ότι τα πάντα αγοράζονται… Ανάμεσά τους και η φήμη των «καλύτερων» πανεπιστημίων…   (από το http://www.902.gr)

μπρεχτ

ZΑΝ ΖΕΝΕ

ΖΑΝ  ΖΕΝΕ  »ΟΙ ΔΟΎΛΕΣ»

Ύμνος στην Διαλεκτική

Μπέρτολντ Μπρέχτ

Το άδικο βαδίζει σήμερα με σταθερό βήμα.
Οι καταπιεστές προετοιμάζουν τα επόμενα δέκα χιλιάδες χρόνια.
Η βία διαβεβαιώνει: έτσι όπως είναι η κατάσταση, έτσι θα μείνει.
Καμιά φωνή δεν ακούγεται, πέρα από τη φωνή του εξουσιαστή.
Και στις αγορές φωνάζει η εκμετάλλευση: τώρα μόλις αρχίζω.
Αλλά πολλοί από τους καταπιεζόμενους λένε τώρα:
Αυτό που εμείς θέλουμε δεν θα γίνει ποτέ.

Εσύ που ακόμα ζεις, μην πεις: ποτέ!
Το σίγουρο δεν είναι σίγουρο.
Έτσι όπως είναι η κατάσταση δεν θα μείνει.
Αν μιλήσουν οι εξουσιαστές
θα μιλήσουν οι εξουσιαζόμενοι.
Ποιος τολμά να πει: ποτέ;
Από ποιόν εξαρτάται αν η καταπίεση μένει; Από εμάς.
Από ποιόν εξαρτάται αν θα τσακιστεί; Επίσης από εμάς.
Εκείνος που έπεσε, στέκεται πάλι όρθιος.
Εκείνος που έχασε, παλεύει!
Εκείνος που συνειδητοποίησε τη θέση του, πως τον κρατάς τώρα;
Επειδή οι σημερινοί νικημένοι είναι οι αυριανοί νικητές
Και από το πότε θα γίνει: Σήμερα κιόλας!

Η Μέρκελ δεν διαβάζει Ομηρο…

Στάθης 

Πριν λίγες ημέρες η στήλη είχε θυμηθεί τον Γκαλμπραίηθ να λέει (ήδη απ’ το 1958) ότι η «η ελεύθερη αγορά παράγει ιδιωτικό πλούτο και δημόσια φτώχεια».

Δυόμιση χιλιάδες χρόνια πιο πριν ήταν κοινή διαπίστωση στους Ελληνες πως «όταν δυστυχεί η πόλις, είναι αδύνατον να ευτυχούν κάποιοι πολίτες» (ιδιώτες, ήγουν ηλίθιοι) και συνεπώς ότι θα έρθει κάποια στιγμή που η δυστυχία των πολλών θα καταστρέψει την ευτυχία των λίγων.

Περί αυτού ακριβώς ο (συντηρητικός) Ισοκράτης ήταν κατηγορηματικός: «Τους χρηματισμούς τούς παρά το δίκαιον γιγνόμενους ηγείσθε μη πλούτον αλλά κίνδυνο ποιήσειν», δηλαδή «η άδικη απόκτηση χρημάτων, να πιστεύετε ότι δεν θα γεννήσει πλούτο αλλά κίνδυνο» – και δύο χιλιάδες πολέμους έκτοτε, θα προσθέταμε.

Αιώνες πριν από τον Ισοκράτη, ο πρώτος διδάξας Ομηρος ήδη έλεγε ότι: «σκαιόν το πλουτείν κάλλο μηδέν ειδέναι», δηλαδή «είναι απαίσιο να πλουτίζεις χωρίς να ξέρεις (σ.σ.: και συνεπώς να νοιάζεσαι για) τίποτε άλλο».

Τα θυμηθήκαμε όλα αυτά, Γκαλμπραίηθ, Ισοκράτη κι Ομηρο, διότι μόλις προ ολίγων ημερών η Sϋddeutsche Zeitung διαπίστωνε ότι στη Γερμανία από το 1992 έως το 2012 η καθαρή περιουσία του Δημοσίου μειώθηκε κατά 800 δισ. Ευρώ. Αντιθέτως, ο ιδιωτικός πλούτος κατά την ίδια περίοδο, από τα 4,6 τρισ. Ευρώ εκτοξεύθηκε στα 10 τρισ. Ευρώ!..  Το φαινόμενο αυτό παρακολούθησε η γερμανική κοινωνία προχωρώντας σε ταξική ανασύνθεση, όπου στο 10% του πληθυσμού ανήκει το 50% του πλούτουΚατά τούτο η Γερμανία έχει ήδη μπει στον δρόμο των ΗΠΑ, μόνον που είναι ακόμα στην αρχή αυτού του δρόμου. (Εκεί δηλαδή που ήταν οι ΗΠΑ όταν αναλάμβανε ο Κλίντον). Σήμερα στις ΗΠΑ το 1% του πληθυσμού ιδιοποιείται κατ’ έτος το 98% του ετησίως επίσης παραγόμενου ΑΕΠ.  Πρόκειται περί τερατώδους αντίθεσης η οποία συνεπάγεται από μόνη της πόλεμο.

Εχοντας μπει στον ίδιο δρόμο η Γερμανία, σε σύντομο χρονικό διάστημα, θα έχει γίνει «οι ΗΠΑ της Ευρώπης» – αν μου επιτρέπετε το οξύμωρο (που παράδοξο δεν είναι).  Σε λίγο καιρό το χάσμα ανάμεσα στη Γερμανία και τα υπόλοιπα κράτη της Ενωσης όπως και το μέγεθος της ανισοκατανομής του πλούτου μέσα στην ίδια τη Γερμανία, θα λάβουν επικές (και κατ’ ακολουθίαν πολεμικές) διαστάσεις.

Πρόκειται περί δραματικής μετάλλαξης. Οχι μόνο διότι η Γερμανία μετατρέπεται σε έναν κολοσσό συγκεντρωμένου πλούτου, ιμπεριαλιστικό για τα άλλα κράτη και αρπακτικό για τον λαό της, αλλά κυρίως διότι ένα κράτος με κοινωνιστική παράδοση ήδη απ’ την εποχή του Βίσμαρκ, όπου ακόμα και η μεταπολεμική Δεξιά του Αντενάουερ ήταν πολύ προσεχτική με τις ανάγκες της κοινωνίας, μεταλλάσσεται σε ένα κράτος αχαλίνωτου κι αποθηριωμένου καπιταλισμού (μάλιστα αγγλοσαξωνικού τύπου).

Είναι η τρίτη φορά που μπαίνει σε «πειρασμό» η Γερμανία. Και είναι τραγικό το ότι ο «πειρασμός» αυτός θεμελιώθηκε με τις αντιδραστικές μεταρρυθμίσεις υπέρ των πλουσίων του σοσιαλδημοκράτη Σρέντερ.

Η Γερμανία κοιτάζει σήμερα τον (παράνομο, αν δει κανείς το παίγνιον των επιτοκίων) πλουτισμό των τραπεζών της και κατ’ ακολουθίαν του βιομηχανικού της συμπλέγματος, χωρίς καμιά ενοχή για τη φτώχεια που αυτός προκαλεί και στους άλλους λαούς και στον δικό της λαό.

Οι Γερμανοί εργαζόμενοι της μερικής απασχόλησης πάνε για Αμερικανοί εργαζόμενοι της απόλυσης με ένα βδομαδιάτικο αποζημίωση. Δεν ξέρω πόσο τους «παρηγορεί» το γεγονός ότι οι Ελληνες εργαζόμενοι πάνε για Λιθουανοί, οι Λιθουανοί για Βούλγαροι κι όλοι μαζί για Κινέζοι.

Ομως αυτό δεν είναι η Ευρώπη των κρατών, των εθνών και των λαών, είναι η Νέα Τάξη (στην Ευρώπη) του Χίτλερ. Μόνον τότε, επί ναζισμού, η αστική τάξη της Γερμανίας πλούτιζε με τόσο φρενήρεις ρυθμούς. Μόνον τότε ο ρατσισμός για τους υπόλοιπους ευρωπαϊκούς λαούς άνθισε τόσον, όσον ανθίζει και σήμερα ο ρατσισμός για τους τεμπέληδες, τους διεφθαρμένους και τους παρίες του Νότου (που δεν είναι μόνον ο Νότος – έρχεται κι άλλων η σειρά).  Μόνον τότε έβλεπε η Γερμανία ως Ζωτικό Χώρο χώρες, περιοχές και περιφέρειες που σήμερα βλέπει ως προτεκτοράτα και Ειδικές Οικονομικές ΖώνεςΜόνον τότε έστελνε το Βερολίνο Γκαουλάιτερ, όπως στέλνει σήμερα Επιτρόπους, να ξεψαχνίζουν χώρες και να υπαγορεύουν στους τοπικούς Κουίσλινγκ τον τρόπο διοίκησής τους. Μόνον τότε έμπαιναν στα Υπουργεία άλλων κρατών (των κατεχόμενων βεβαίως) κομισάριοι και φυρερίσκοι για να εξετάσουν τα βιβλία και να υπαγορεύσουν κανόνες και δοσίματα.

Μόνον τότε έμπαιναν μελανοχίτωνες ποντικοί στα άδυτα και στο άβατον του Υπουργείου Εθνικής Αμύνης, όπως μπήκαν σήμερα οι ανθυποϋπάλληλοι της Τρόικας στο Ελληνικό φερώνυμο Υπουργείο και ακτινογράφησαν την καρδιά και τους νεφρούς της άμυνάς μας.

Ομως οι ανθυποϋπάλληλοι έχουν αναγορευθεί σε ανθύπατους. Και οι υπαγορεύσεις είναι δικτατορία.  Κι αν πλέον σε αυτόν τον «πειρασμό» μπαίνει εκ νέου η Γερμανία, σε καμιά απ’ τις Δανιμαρκίες της υπόλοιπης Ενωσης δεν μπορούν να πηγαίνουν καλά τα πράγματα – παρά μόνον για την ελεύθερη αγορά που παράγει, όπως είπαμε ότι έλεγε ο Γκαλμπραίηθ, όλο και περισσότερον ιδιωτικό πλούτο, όλο και μεγαλύτερη δημόσια φτώχεια ή, όπως έλεγε ο Μαρξ, «υπερσυσσώρευση κεφαλαίων που λύνουν τις αντιθέσεις τους με πόλεμο».

Ομως, μην πάμε μακριά στον Μαρξ, ας πάμε ακόμα μακρύτερα στον Δημόκριτο: «του πλέοντος επιθυμείν το παρόν απόλλυσι», η επιθυμία για περισσότερα καταστρέφει τα υπάρχοντα…

Αυτό ακριβώς κάνει και το κεφάλαιο – γιγαντώνεται καταστρέφοντας ένα μέρος του. Για αυτό και ο καπιταλισμός έχει σύμφυτον τον ιμπεριαλισμό και τον φασισμό. Για αυτό για να γιγαντωθούν τα φράγκα αφανίζουν τους ανθρώπους  είτε στο Βερντέν είτε στα Γραφεία της Γκόλντμαν Σακς…

Στάθης

«Ολοι οι Ελληνες μαζί»…

Σαν σήμερα, πριν από 68 χρόνια, στις 12 Οκτώβρη του 1944, ημέρα Πέμπτη, το ΕΑΜ, ο ΕΛΑΣ και η ΕΠΟΝ απελευθέρωσαν την Αθήνα.Στην πρωτεύουσα έγινε λαοπλημμύρα.Ανάμεσα στα εκατομμύρια των πατριωτών που ξεχύθηκαν στους δρόμους και ζητωκραύγαζαν το θάνατο του αγκυλωτού του φασισμού, κάποιοι ισχυρίζονται ότι «ήταν και αυτοί εκεί»…

Είναι οι ίδιοι που προσπαθούν να κρύψουν την απουσία των προγόνων τους και τη δική τους πίσω από την «αθώα» φρασούλα: «Τότε όλοι οι Ελληνες ήταν μαζί»…

Ομως, η Ιστορία και η αλήθεια είναι πεισματάρικα πράγματα. Και επιμένουν:Οπως και σήμερα, έτσι και τότε, δεν ήταν «όλοι οι Ελληνες μαζί».*

«Μαζί» και «ενωμένος» ήταν, πράγματι, ο ελληνικός λαός.

Ομως:*

1) Οταν ο ελληνικός λαός πολεμούσε τους Γερμανούς στις πόλεις και στα βουνά, υπήρχαν και εκείνοι που είχαν πάρει τον «πατριωτισμό» τους και – μαζί με το χρυσό της χώρας – τον είχαν φυγαδεύσει στα ασφαλέστατα «χαρακώματα» του Καΐρου και του Λονδίνου.
*
2) Ενώ ο ελληνικός λαός μαχόταν το ναζισμό, διεκδικώντας για αντίτιμο μια Ελλάδα της λευτεριάς, της δημοκρατίας και της λαϊκής αναδημιουργίας, υπήρχαν και εκείνοι που το 1944 έσπευδαν να συνταχθούν με τη βασιλική «εξόριστη» κυβέρνηση στην Αίγυπτο.

Ηταν, μάλιστα, τόσο «διαθέσιμοι» στην υπηρεσία των Ανακτόρων, που για το λόγο αυτό «βραβεύονταν» από την πλουτοκρατία με την ανάθεση ρόλου πρωθυπουργού της «κυβερνήσεως Εθνικής Ενότητας».

*3) Υπήρχαν, τέλος, και εκείνοι που συνεργάστηκαν με τον Χίτλερ. Ηταν οι δοσίλογοι, οι ταγματασφαλίτες και οι γερμανοντυμένοι.Στους οποίους, αν και προδότες, οι του Καΐρου και του Λονδίνου, όταν επέστρεψαν, στο πλαίσιο της «εθνικής τους ενότητας», επιδαψίλευσαν τιμές και αξιώματα…

*Οχι, λοιπόν, «όλοι ενωμένοι».

Διότι, πολύ απλά:*

4) Αλλο πράγμα αυτοί που πολεμούσαν και τραγουδούσαν «το ΕΑΜ μας έσωσε απ’ τη πείνα, θα μας σώσει κι από τη σκλαβιά»

κι άλλο πράγμα οι «παπατζήδες» που (στις 2-5-1944) σε ομιλία τους στην Αλεξάνδρεια, παρουσία των αξιωματικών του Πολεμικού Ναυτικού, έκαναν λόγο για τη «βρωμιά του ΕΑΜ»!

*

5) Αλλο πράγμα αυτοί που πολέμησαν τον Χίτλερ και με τα ίδια όπλα πολέμησαν τον Τσόρτσιλ και τον Βαν Φλιτ, κι άλλο πράγμα αυτοί που όντας από καιρό έτοιμοι να υπηρετήσουν το ντόπιο κεφάλαιο και τους «συμμάχους» πάσχιζαν να «διορθωθεί η κατάσταση», δηλαδή να καταπνιγεί κάθε εγχείρημα λαϊκής κυριαρχίας στον τόπο, και για το λόγο αυτό τηλεγραφούσαν στον Τσόρτσιλ τα εξής:

«Δύναμαι να σας διαβεβαιώσω ότι η σταθερότης της ελληνικής κυβερνήσεως θα διατηρηθεί πλήρως κατά τας επικείμενους κρίσιμους στιγμάς. Δεν γνωρίζω τους λόγους διά την απουσία της Βρετανίας. Μόνον η άμεσος παρουσία εντυπωσιακών βρετανικών δυνάμεων εις την Ελλάδα και ως τας τουρκικάς ακτάς θα ήτο δυνατό να μεταβάλει την κατάστασιν».

(Γεώργιος Παπανδρέου, 22/9/1944, τηλεγράφημα προς τον Τσόρτσιλ).

*

6) Αλλο πράγμα αυτοί που έδωσαν την ψυχή, την καρδιά και το αίμα τους για τη λευτεριά της Ελλάδας και για τη σωτηρία του λαού, κι άλλο πράγμα οι βιομήχανοι, οι τραπεζίτες, οι εφοπλιστές, οι μαυραγορίτες, τα κόμματα και οι εφημερίδες τους που έφταναν να δίνουν ακόμα και το παράγγελμα των εκτελεστικών αποσπασμάτων (!), αυτοί που κράδαιναν ενάντια στο μεγαλειώδες κίνημα της Αντίστασης τη «νομιμότητα» του κατακτητή και των ντόπιων οργάνων του και έγραφαν:

«Καλώς συνετάγη ο νόμος που τιμωρεί με θάνατο τους Ελληνες υπηκόους όσοι μετέχουν σε πολεμικές εχθροπραξίες κατά των Γερμανών».

(«Καθημερινή», 1/6/1941)

Γράφει:
ο Νίκος ΜΠΟΓΙΟΠΟΥΛΟΣ

Αγαθόν το εξομολογείσθαι
 
«
Τα ταπεινά μου έργα είναι τα πρακτικά μιας πάλης για γνώση και συνείδηση με την ελπίδα ότι θα βοηθήσω έτσι, θα σχεδιάσω κάποτε ορθά κάποια δικαιώματά μας που είναι κοινά για όλους τους ενάρετους. Μίλησα για ψάξιμο και για πειράματα, αλλά δεν μίλησα και για μια άλλη εργασία που έχω κάνει στη ζωή μου και που κάνω ακόμα, που είναι ίσως η πιο σημαντική. Η συνεχής ανάκριση που κάνω στον εαυτό μου όχι πάντα τέλεια, για να μάθω ποιος είμαι, ελπίζοντας ότι θα φτάσω σε μια ευτυχία πιο σταθερή, αν το βρω αυτό. Περιστοιχιζόμενος από πολλούς ανθρώπους που έχουν βασίσει τη ζωή τους σε μια τέτοια στάση απέναντί της που συνοψίζεται με τις λέξεις δήλωση, δίπλωμα, αξιοποίηση, διορισμός, η ζωή μου ήταν δύσκολη και όχι πολύ ευτυχισμένη.

Δίπλα σε τόσους υπερεπαγγελματίες (πιο πολύ μάρκετινγκ από εμπόρευμα) σκέπτομαι ότι θα φαντάζω σαν ένας απληροφόρητος ερασιτέχνης.

Ολα αυτά που έκανα για τη μάθηση είναι απαραίτητα και δύσκολα μα το δικαίωμα να τολμάς να είσαι καλλιτέχνης στο δίνει ο σεβασμός και θαυμασμός σου χωρίς όρια της ζωής.

Η ζωή που είναι τόσο θαυμαστό πράγμα ώστε η τιμή της να είναι το μυστήριο του θανάτου».

Με αυτά τα λόγια περιέγραψε την πορεία του στην Τέχνη ένας ζωγράφος ο οποίος από τη μέρα που πρωταντίκρυσε «το εξαίσιον φως του Πειραιώς», στις 13 Γενάρη 1910, τόλμησε να αναζητήσει ένα θεό του Ολύμπου, όχι στο μυθικό βουνό, αλλά στα πρόσωπα ενός λαϊκού καφενείου, γεννώντας κάτι καινούριο στην αισθητική μας.

Ηταν ο Γιάννης Τσαρούχης (φωτ.) στον οποίο θα είναι αφιερωμένη η εκπομπή «Ποιητική Αδεία» που επιμελείται και παρουσιάζει ο Γιώργος Μηλιώνης, την Κυριακή 1-3 μμ στον «902 ΑΡΙΣΤΕΡΑ ΣΤΑ FM».

Το καινούριο που έφερε ο Τσαρούχης ήταν μια ιδιοφυής διφυΐα που αντικατοπτρίζει από τη μια το, τραγικό πολλές φορές, μετέωρο αιώνων του ελληνισμού, που από την άλλη σφράγισε το έργο του, ένα έργο ατόφια «ελληνικό» χωρίς την επιδερμικότητα της «ηθογραφίας» και απέριττα «λαϊκό» χωρίς τις ευτέλειες του «λαϊκισμού».

«Υπήρχαν δύο μουσικές, δύο τρόποι να ντύνονται οι άνθρωποι, δύο τρόποι να χορεύουν και να τραγουδούν, δύο τρόποι να φέρονται. Υπήρχε η Δύση και η Ανατολή. Ενα μεγάλο μέρος της δραστηριότητάς μου το κατανάλωσα για να γνωρίσω αυτούς τους δύο κόσμους, για να μην αδικήσω κανέναν και να μην κάνω ανεπανόρθωτα λάθη. Το παιδικό μου όνειρο, να γίνω ένας καλός ζωγράφος, αναγκαστικά μετετράπη σε ένα ιδανικό διαφορετικό, που συνίστατο στο να μάθω πού βρίσκομαι και πού πατώ».

Ο λάτρης της Μαρίας Κάλλας και της Σωτηρίας Μπέλλου, χωρίς να αισθάνεται ούτε για μια στιγμή διχασμένος, αφού μας δώρισε ένα έργο ακέραιο και ανέγγιχτο από «υποτιμήσεις» και «διολισθήσεις», «έφυγε» πάνω σε δυο φτερά αγγέλων, που μόνο εκείνος ήξερε να «ιστορεί», στις 20 Ιούλη 1989.

ΜΕΝΕΛΑΟΣ ΛΟΥΝΤΕΜΗΣ
… ο βόγκος του «ακούμπησε στο στήθος μας»

35 χρόνια από το θάνατο του αγωνιστή λογοτέχνη

 

Καρτερικός και αλύγιστος. Αγωνίστηκε για όλα τα πανανθρώπινα ιδανικά, που συνοψίζονται στο έργο του. Το έργο του αποτελεί ραψωδία αναστάσιμη των ανθρώπων που αγωνίζονται για το «όραμα». Η «πένα» του έχει αμεσότητα, λυρισμό, δύναμη και ρεαλισμό. Εργα του, όπως τα μυθιστορήματα «Συννεφιάζει», «Οι κερασιές θα ανθίσουν φέτος» και το μπεστ σέλερ «Ενα παιδί μετράει τ’ άστρα» διαβάστηκαν πολύ από τη νεολαία τις δεκαετίες του ’50, του ’60 και του ’70. Πολυγραφότατος, ο πιο πολυδιαβασμένος Ελληνας συγγραφέας μετά τον Νίκο Καζαντζάκη, ο επονομαζόμενος και Μαξίμ Γκόργκι της Ελλάδας, o Μενέλαος Λουντέμης (Δημήτρης Βαλασιάδης, το πραγματικό του όνομα), γεννήθηκε τo 1912, στην Αγία Κυριακή της Μικράς Ασίας, ενώ φέτος συμπληρώθηκαν 35 χρόνια από τον θάνατό του (22/1/1977). Το λογοτεχνικό του ψευδώνυμο το εμπνεύστηκε από τον ποταμό Λουδία.

Στρατευμένος στο δίκιο αγώνα του λαού
Η οικογένειά του που ήταν εύπορη, αλλά έχασε τα πάντα στον Μεγάλο Ξεριζωμό, εγκαταστάθηκε στην Ελλάδα, αρχικά στην Αίγινα, ύστερα στην Εδεσσα και τελικά στο χωριό Εξαπλάτανος της Πέλλας όπου έζησε από το 1923 μέχρι το 1932 που έφυγε για την Κοζάνη. Ετσι, αναγκάστηκε από τα νεανικά του χρόνια να εργαστεί σκληρά ως λαντζέρης, λούστρος, ψάλτης, επιστάτης στα έργα του Γαλλικού Ποταμού. Η στράτευσή του και η πολιτική δράση μέσα από τις γραμμές του ΚΚΕ του στοίχισε την αποβολή του απ’ όλα τα γυμνάσια της χώρας.Στα ελληνικά Γράμματα εμφανίσθηκε πολύ νωρίς, το 1927, με δημοσιεύσεις ποιημάτων του σε εφημερίδες της Εδεσσας. Το 1930 ποιήματα και διηγήματά του δημοσιεύτηκαν στο λογοτεχνικό περιοδικό «Νέα Εστία», ενώ το 1934 υπογράφει για πρώτη φορά ως Μενέλαος Λουντέμης στο διήγημά του «Μια νύχτα με πολλά φώτα κάτω από μια πόλη με πολλά αστέρια».

Φθάνοντας μετά από οδύσσεια μετακινήσεων στην Αθήνα, συνδέθηκε στενά με τους Κώστα Βάρναλη, Αγγελο Σικελιανό και Μιλτιάδη Μαλακάση, ενώ ο καθηγητής της Φιλοσοφικής Νίκος Βέης τον βοήθησε να παρακολουθήσει μαθήματα ως ακροατής. Το 1938 ήταν ήδη φτασμένος συγγραφέας.Στην Κατοχή οργανώθηκε στο ΕΑΜ και διετέλεσε γραμματέας της οργάνωσης διανοουμένων. Κατά τον εμφύλιο συλλαμβάνεται για τα «φρονήματα», δικάζεται για εσχάτη προδοσία και καταδικάζεται σε θάνατο.

Το 1947 ο Λουντέμης συλλαμβάνεται και εξορίζεται στη Μακρόνησο, ενώ η γυναίκα του Εμυ με την τρίχρονη κόρη τους Μυρτώ εξορίζεται στη Χίο και μετά στο Τρίκερι. Από την εξορία ο Λουντέμης γράφει:

(Η Μυρτώ ανεβαίνει τριών χρονών στο Γολγοθά) Αντίο μητερούλα, μητερούλα της Μυρτώς, και των χεριών μου. Με το γήινο βρέφος στην αγκαλιά, που μπήκε στο μαρτύριο. τριάντα χρόνια μικρότερο απ’ τον Χριστό, Αντίο …

Το 1956 τον μετέφεραν στην Αθήνα από τον τόπο εξορίας του για να δικαστεί, επειδή, σύμφωνα με το κατηγορητήριο, στο βιβλίο του «Βουρκωμένες μέρες» υπάρχουν «….προπαρασκευαστικές πράξεις εσχάτης προδοσίας….». Στη δίκη που έγινε με τον εμφυλιοπολεμικό νόμο 509/47, οι μάρτυρες υποστήριξαν ότι το βιβλίο του «προπαγανδίζει τας πολιτικάς του ιδέας, θίγει την έννοια του κράτους, κλονίζει την εμπιστοσύνη του λαού στη Δικαιοσύνη, καλλιεργεί το μίσος».Επιφανείς πνευματικές προσωπικότητες έσπευσαν να τον υπερασπιστούν (Αγις Θέρος, Γιώργος Θεοτοκάς, Κώστας Βάρναλης, Στράτης Δούκας, Ασημάκης Πανσέληνος, Κώστας Κοτζιάς). Αφού διαβάστηκε το κατηγορητήριο ερωτώμενος από τον πρόεδρο περί της ενοχής του απαντά: «Ναι, είμαι ένοχος. Οχι όμως γι’ αυτά που έγραψα, αλλά γι’ αυτά που δεν έγραψα και ακριβώς γιατί δεν τα έγραψα. Κατηγορούμαι ότι έγραψα για τους απλούς ανθρώπους, για τους ανθρώπους του μόχθου, για τους φτωχούς. Μα για ποιους έπρεπε να γράψω; Εγώ αυτούς γνώρισα, αυτούς αγάπησα, μαζί τους μοιράστηκα και τις χαρές και τις πίκρες μου. Δίπλα τους γεύτηκα κι εγώ την πίκρα της εκμετάλλευσης και της κοινωνικής αδικίας και ήταν οι μόνοι που μου συμπαραστάθηκαν. Γι’ αυτό και αισθάνομαι φταίχτης που δεν έγραψα όσα έπρεπε να γράψω γι’ αυτούς». Οταν φτάνει να περιγράψει το δράμα του παιδιού και της γυναίκας του ο πρόεδρος παρατηρεί: «αν πράγματι νιώθεις στοργή για το παιδί και τη γυναίκα σου, θα ‘πρεπε να ‘χεις κάνει δήλωση αποκήρυξης του ΚΚΕ». Και ο Λουντέμης απαντά: «Χρειάστηκαν εκατομμύρια χρόνια για να γίνουν τα τέσσερα πόδια δύο. Δεν θα τα κάμω πάλι τέσσερα εγώ». Αλλωστε το γράφει και στο «Ενα παιδί μετράει τ’ άστρα»: «Ζωντανός θα πει περήφανος»!

Μετά τη δίκη και την απαγόρευση κυκλοφορίας των βιβλίων του, το κλίμα είναι βαρύ για τον Λουντέμη. Εκπατρίζεται στο Βουκουρέστι και χάνει την ελληνική ιθαγένεια από τη δικτατορία του Παπαδόπουλου. Στη Ρουμανία συνεχίζει το συγγραφικό του έργο, αλλά νοσταλγεί πάντα την Ελλάδα. Μετά την μεταπολίτευση και μετά από μεγάλες περιπέτειες ανακτά την ελληνική ιθαγένεια και επιστρέφει το 1976. Δεν πρόλαβε να χαρεί για την επάνοδό του και στις 22 Ιανουαρίου 1977 πεθαίνει από καρδιακή προσβολή και ενταφιάζεται στο Α’ Νεκροταφείο Αθηνών.

Ο Μενέλαος Λουντέμης ανήκει στους λογοτέχνες που στράφηκαν προς τον κοινωνικό ρεαλισμό. Οπως ο ίδιος υποστήριζε, δεν τον ενδιέφερε η Τέχνη, αλλά η καταγραφή της πραγματικότητας και η κατάδειξη της κοινωνικής ανισότητας… «Βάλε μια δύση κι ένα βαρκάκι να λιώνει μέσα. Ομορφιά! Μα, αν δεν υπάρχει μάτι να το δει, είναι ομορφιά»;

Σοφία Αδαμίδου (από τον «Ριζοσπάστη»)

ΜΕΤΩΠΟ ΑΓΩΝΑ ΣΠΟΥΔΑΣΤΩΝ
«Ούτε σκληρά – ούτε μαλακά, ΟΧΙ σε όλα τα ναρκωτικά»

Ανακοίνωση της Εκτελεστικής Γραμματείας του Μετώπου Αγώνα Σπουδαστών για το νομοσχέδιο της ναρκω-καταστολής

 
ΚΟΥΚΟΣ

«Να αποσυρθεί ΤΩΡΑ το άθλιο νομοσχέδιο της ναρκω-καταστολής», απαιτεί με ανακοίνωσή της η Εκτελεστική Γραμματεία του Μετώπου Αγώνα Σπουδαστώνπου απευθύνεται στους φοιτητές και σπουδαστές και τονίζει:

«Σε μια περίοδο που εξαπολύεται η πιο βάρβαρη επίθεση στα δικαιώματα της νεολαίας η συγκυβέρνηση του μαύρου μετώπου ΠΑΣΟΚ – ΝΔ – ΛΑ.Ο.Σ. κατέθεσε στη Βουλή ένα άκρως επικίνδυνο νομοσχέδιο που νομιμοποιεί τη χρήση των ναρκωτικών. Συγκεκριμένα, το νομοσχέδιο νομιμοποιεί τη χρήση, κατοχή και προμήθεια ναρκωτικών όταν προορίζεται «για προσωπική χρήση», ενώ η καλλιέργεια φυτών ινδικής κάνναβης για «ατομική χρήση» τιμωρείται με πρόστιμο… 500 ευρώ.

Είναι ψέμα ότι στοχεύουν «να μην μπαίνει ο χρήστης φυλακή». Ο χρήστης δεν πρέπει να πηγαίνει φυλακή, αλλά να οδηγείται στην απεξάρτηση. Ομως με το ίδιο νομοσχέδιο παραδίδουν την πρόληψη, την απεξάρτηση και την κοινωνική επανένταξη στους ιδιώτες, ενώ παράλληλα τα «στεγνά» προγράμματα οδηγούνται στο κλείσιμο λόγω υποχρηματοδότησης και το κράτος μετατρέπεται σε έμπορο της πρέζας με τα υποκατάστατα.

Νομιμοποίηση της χρήσης σημαίνει: Επί της ουσίας αποδοχή της παραγωγής και εμπορίας ναρκωτικών. Διακινώντας υποταγή και θάνατο παραγωγοί και έμποροι θα συνεχίσουν να έχουν τεράστια κερδοφορία.

Ο στόχος τους είναι διπλός: Από τη μία θέλουν τη νεολαία υποταγμένη, να ψάχνει τη διέξοδο στους ψεύτικους παραδείσους των ναρκωτικών και από την άλλη θησαυρίζουν οι έμποροι του ανθρώπινου πόνου και της δυστυχίας.

Συνάδελφε-ισσα,

Πρέπει να αναρωτηθείς: Ποιοι είναι αυτοί που έχουν συμφέρον από μια κοινωνία που τα ναρκωτικά θα κυκλοφορούν ελεύθερα; Αυτοί που μας αφαιρούν το δικαίωμα στη μόρφωση, αυτοί που μας θέλουν δούλους με μισθό 501 ευρώ. Αυτοί που σου στερούν τον ελεύθερο χρόνο, το δικαίωμα στην άθληση και τον πολιτισμό.

Ψάξε μόνος σου και δες: Στις ευρωπαϊκές χώρες όπου εφαρμόστηκε το περιβόητο πείραμα της «νομιμοποίησης», όπως στην περίπτωση της Ολλανδίας, όπου η χρήση των ναρκωτικών αυξήθηκε κατά 250%.

Σκέψου: Την ίδια ώρα που βγάζουν παράνομους τους αγώνες και τις διεκδικήσεις σου και καταργούν το άσυλο, νομιμοποιούν τα ναρκωτικά.

  • Καταδίκασε τις παρατάξεις ΠΑΣΠ – ΔΑΠ.Τα στελέχη της ΠΑΣΠ χειροκροτούσαν τον Παπανδρέου όταν πρότεινε την καλλιέργεια χασίς… κατ’ οίκον. Η ΔΑΠ θεωρεί την τοξικομανία αγιάτρευτη αρρώστια αποκρύβοντας τις κοινωνικές αιτίες που γεννούν το φαινόμενο.
  • Απομόνωσε τις ομάδες ΕΑΑΚΣΥΡΙΖΑ. Επικροτούν την αποποινικοποίηση των ναρκωτικών, τόσα χρόνια πρωτοστατούν στη διοργάνωση ναρκω-φεστιβάλ. Αντιστρέφουν την πραγματικότητα. Τα ναρκωτικά είναι παράνομα γιατί είναι επικίνδυνα. Δεν είναι επικίνδυνα γιατί είναι παράνομα.
  • Ολοι μαζίζητούν το διαχωρισμό των ναρκωτικών σε «μαλακά» και «σκληρά». Προσπερνούν ότι η αιτίες που οδηγούν στα ναρκωτικά είναι κοινές, γι’ αυτό και ενιαία πρέπει να είναι η αντιμετώπιση. Με τη στάση τους καλλιεργούν την ανοχή στη χρήση, αθωώνουν τα ναρκωτικά στη συνείδηση της νεολαίας
  • Απέρριψε τις αντιεπιστημινικές απόψεις που «ιατρικοποιούν» το πρόβλημα ή προβάλλουν την «ελεύθερη διακίνηση του σώματος». Ελευθερία δεν είναι να μπορείς να «φτιάχνεσαι». Ελευθερία είναι να έχεις ζωή με δικαιώματα.
Οργάνωσε την πάλη σου σε κάθε έτος και σχολή

Η αντίθεση και ο αγώνας ενάντια στο επικίνδυνο νομοσχέδιο της κυβέρνησης του μαύρου μετώπου χρειάζεται να γίνει υπόθεση των φοιτητικών συλλόγων, των επιτροπών αγώνα, του κάθε φοιτητή.

Διεκδικούμε:

  • Δημόσια και δωρεάν παροχή υπηρεσιών πρόληψης, απεξάρτησης με στεγνά προγράμματα, κοινωνικής επανένταξης, με πλήρη χρηματοδότηση από το κράτος και επαρκές επιστημονικό προσωπικό χωρίς συμμετοχή ιδιωτών.
  • ΟΧΙ σε όλα τα ναρκωτικά και στη νομιμοποίησή τους. ΟΧΙ στο διαχωρισμό σε «σκληρά» και «μαλακά».

Διέξοδο στα προβλήματα και τις ανησυχίες σου δεν μπορεί να δώσει η παραίτηση και η φυγή. Κάνε δική σου υπόθεση την πάλη ενάντια στις αιτίες που γεννούν την εξάρτηση. Συσπειρώσου στο Μέτωπο Αγώνα Σπουδαστών για επιστήμη στην υπηρεσία του λαού και της εξουσίας του, για μια κοινωνία ελεύθερη από τα ναρκωτικά και όχι με ελεύθερα τα ναρκωτικά.

Προετοιμαζόμαστε για:

  • Συζήτηση για το θέμα αυτό σε κάθε φοιτητικό σύλλογο και επιτροπή αγώνα
  • Συλλαλητήριο τη μέρα συζήτησης του νομοσχεδίου στη Βουλή
  • Μπαράζ εξορμήσεων, ενημερώσεων σε φοιτητές, σε γονείς, σε χώρους δουλειάς
  • Κοινές εκδηλώσεις με το Εθνικό Συμβούλιο κατά των Ναρκωτικών στις σχολές.

Ζωή ολόκληρη, όχι με δόσεις. Ούτε «σκληρά» – ούτε «μαλακά», ΟΧΙ σε όλα τα ναρκωτικά».

3 Δεκέμβρη 1944

Από τις πιο λαμπρές στιγμές του λαϊκού κινήματος στην Ελλάδα
Οι χωροφύλακες του Εβερτ χτύπησαν το συλλαλητήριο. 21 νεκροί και 140 τραυματίες ήταν ο απολογισμός του μακελειού

 Στις 4 του Δεκέμβρη, μόλις ο λαός κήδεψε τους νεκρούς του, ακολούθησε νέα σφαγή με 40 νεκρούς και 70 τραυματίες. Και στις 5 του Δεκέμβρη ήρθε ο επόμενος απολογισμός, με 30 νεκρούς ΕΑΜίτες και περισσότερους από 100 τραυματίες

Το γράμμα ενός απλού εβδομηντάχρονου

Από το μπλογκ της Μόλλης Μαχαίρα από τη Λήμνο

Εβδομήντα χρόνια σε περίμενα…

Έλα, ρε άτιμε. Έλα να τα πάρεις όλα. Και για όσα πάλεψαν οι πρόγονοί μου και για τα δύο μέτρα κήπο που μου άφησαν οι παππούδες μου.

Έλα να πάρεις και τα μεροκάματα, τα σκληρά, που τα έβαζα στην άκρη για μια ώρα δύσκολη, εκείνη της αρρώστιας.

Έλα να τα πάρεις όλα. Πάρε και τον ήλιο που τόσο τον γουστάρεις για να λιάζουν οι συφιλιδικοί τα κορμιά τους αποκτώντας το μεσογειακό χρώμα που τόσο επιθυμούν και τόσο απεχθάνονται. Πάρε ρε, και τις θάλασσές μου να εξάγεις αέριο και τα ποτάμια μου να παράγεις ενέργεια φθηνή μόνο για την πάρτη σου. Πάρε και το γάλα των προβάτων μας και τα στάρια των κάμπων μας.

Το ξέρω που το πας, άτιμε. Το πας εκεί που πάντα ήθελες να…το φθάσεις. Να καταστήσεις έναν λαό υπηρέτη. Να βλέπω απελπισμένες μεσόκοπες να βγάζουν μεροκάματο σε μπουρδέλα παραπήγματα ενώ οι πιο νέες να φεύγουν καραβιές για τα διεθνή καλογυαλισμένα μπουρδέλα σου. Να βλέπω γέρους να πεθαίνουν από αφόρητο κρύο κλεισμένοι μέσα στα 20 τετραγωνικά λίγο πριν τους τα πάρεις κι αυτά ή από ασφυξία όταν θα τους κλείνεις τον διακόπτη από την συσκευή οξυγόνου λόγω ληξιπρόθεσμων λογαριασμών.

Να βλέπω 50ρηδες σε απόγνωση, 40ρηδες στις ουρές ανεργίας και 20ρηδες να λένε την ξενιτιά πατρίδα τους. Να βλέπω τα παιδιά ως μελλοντικούς σκλάβους της Φάρμας των Ανθρώπων που χρόνια στήνεις και τώρα θα εγκαινιάσεις εκεί ακριβώς που ξεκίνησε ο Ανθρωπισμός.

Βλέπω που το πας. Δεν θα ρίξεις απλά το μεροκάματο στο 1 ευρώ την ημέρα για 18 ώρες δουλειάς. Θα μας κάνεις να χαιρόμαστε που ζούμε κι ας μην παίρνουμε ούτε το 1 ευρώ. Φτιάχνεις το νέο Νταχάου και αυτό θα είναι η ίδια μου η χώρα. Τα Νταχάου ποτέ δεν κλείνουν, απλά αναστέλλουν τις εργασίες τους, έτσι δεν είναι λουκανοθρεμμένε μου;

Έφθασε η ώρα να μπουν μπροστά οι μηχανές αυτού του τεράστιου κρεματορίου που θα έχει για οροφή τον ουρανό που λατρέψαμε και για πάτωμα το χώμα που μας έθρεψε.

Έλα, ρε άτιμε, πισώπλατα αυτή την φορά γιατί την προηγούμενη που ήρθες είχες τουλάχιστον τα κότσια να μου υψώσεις κατάμουτρα το όπλο και να μου πεις να σκύψω. Και είχα την επιλογή ή να σκύψω ή να πάρω τα βουνά. Τώρα όμως μού έχεις κλέψει και τα βουνά. Μου μένει λοιπόν να σκύψω χωρίς τον φόβο της σφαίρας που θα έβγαινε από το προτεταμένο σου όπλο.

Είναι τρελό να παραδίνομαι χωρίς να έχω πάρει εντολή για αυτό. Είναι τρελό να φοβάμαι μια σφαίρα που δεν υπάρχει. Πώς γίνεται να βλέπω μπροστά μου ένα όπλο που δεν υπάρχει;

Άτιμε, τα όπλα σου αυτή την φορά δεν έχουν κάνη, ούτε σκανδάλη. Τα λάδωνες όμως δεκαετίες ολόκληρες και έχουν τις φάτσες όλων αυτών των υπανθρώπων που βγάζουν ακόμα λόγους, που κάνουν κόμματα και παρακόμματα, που σφάζονται μπροστά στην κάμερα ενώ πίσω από αυτή στήνουν το σχέδιο για το πλιάτσικο που έχει ξεκινήσει.

Α, ρε άτιμε. Για αυτόν τον λόγο πέταγες ξεροκόμματα στα κομματόσκυλα της Ελλάδας. Για την στιγμή που θα τους έδινες την εντολή να κάνουν επίθεση πισώπλατα στον ίδιο λαό που τους έδινε τις ελπίδες του μέσα από ένα σταυρωμένο κωλόχαρτο.

Έλα, ρε μπούλη του Βορρά, να με συμμορφώσεις, να με κάνεις ευρωπαϊκό είδος, να φτιάχνομαι με Μότσαρτ και όχι να κλαίω όταν ακούω κλαρίνο. Να νιώθω «πολιτισμένος» με προθήκες Μουσείων και όχι με τους σπαρμένους κίονες στα χωράφια μας, που κράτησαν όλον τον δήθεν σου πολιτισμό. Έλα να σε πάω τελευταία βόλτα στα πατρικά μας να μυρίσεις την ακόμα καμμένη πέτρα των σπιτιών από τον πολιτισμό των δικών σου προγόνων.

Έλα να με κάνεις άνθρωπο εμένα, τον γύφτο του Νότου. Έλα για να δω αν τελικά έχει μείνει ίχνος Ελλάδας μέσα μου. Έλα ρε, για να μου αποδείξεις αν το μαχαίρι του παππού μου είχε τα αποτελέσματα που μου περιέγραφε ή ήταν ένα παραμύθι για να κάνω όνειρα κόκκινα. Έλα ρε άτιμε απέναντί μου, για να δω αν έχει μείνει ίχνος Ελλάδας μέσα μου…

γράφει ένας απλός άνθρωπος

Η ζωή δεν είναι για να περιμένεις να κοπάσει η καταιγίδα, αλλά για να μάθεις να χορεύεις στη βροχή.

Κανταράς Στέλιος

Συγκυβέρνηση ΠΑΣΟΚ-Ν.Δ-ΛΑ.ΟΣ : ΟΛΑ ΓΙΑ ΤΟΥΣ ΕΦΟΠΛΙΣΤΕΣ ΚΑΙ ΟΛΑ ΓΡΗΓΟΡΑ !

Αποστολή με μήνυμα ηλεκτρονικού ταχυδρομείου BlogThis!Μοιραστείτε το στο TwitterΜοιραστείτε το στο Facebook

ΥΠΟΥΡΓΕΙΟ ΝΑΥΤΙΛΙΑΣ

«ΡΙΖΟΣΠΑΣΤΗΣ«
 αναδημοσίευση

Ενίσχυση των εφοπλιστών με κάθε μέσο
Η επιδότηση των καυσίμων για τους εφοπλιστές που δραστηριοποιούνται στην ακτοπλοΐα, η «ούτε κατά διάνοια» αύξηση της φορολογίας του εφοπλιστικού κεφαλαίου (άλλωστε η φορολογία των εφοπλιστών είναι λιγότερη και από αυτή που πληρώνει ένας περιπτεράς), η πλήρης άρση του καμποτάζ στην κρουαζιέρα και η ψήφιση νόμου για την επιβίβαση οπλισμένων ράμπο στα πλοία δήθεν στο όνομα της αντιμετώπισης της πειρατείας, είναι ορισμένα από αυτά που ετοιμάζει η συγκυβέρνηση του μαύρου μετώπου, για τη θωράκιση της κερδοφορίας των εφοπλιστών, σύμφωνα με τα όσα ανέφερε χτες ο υφυπουργός Αδ. Γεωργιάδης στη συνάντησή του με τους ναυτιλιακούς συντάκτες.
Ετσι, την ίδια ώρα που τα παιδιά κάνουν μάθημα χωρίς θέρμανση, αφού δεν δίνεται «σάλιο» από την συγκυβέρνηση για να προμηθευτούν τα σχολεία με πετρέλαιο, ετοιμάζεται διακανονισμός με τα ΕΛΠΕ, προκειμένου, σύμφωνα με τον Αδ. Γεωργιάδη, οι εφοπλιστές της ακτοπλοΐας, να πληρώνουν τοις μετρητοίς το 50% του πετρελαίου που προμηθεύονται για τα πλοία τους και το υπόλοιπο «να βρεθεί μία φόρμουλα» για να επιδοτείται!

Σε αυτό να προστεθεί ότι για τους εφοπλιστές το πετρέλαιο είναι αφορολόγητο (τράνζιτ).

Σε ό,τι αφορά την κρουαζιέρα, όπου έχει αρθεί το καμποτάζ από την κυβέρνηση του ΠΑΣΟΚ και έχει εφαρμοστεί πλήρως ο εκτρωματικός κανονισμός 3577/92 της Ευρωπαϊκής Ενωσης, με αποτέλεσμα τα κρουαζιερόπλοια να είναι πλωτά γκέτο της μαύρης ανασφάλιστης εργασίας, ετοιμάζεται νομοσχέδιο για να καταργηθούν και αυτές οι συμβάσεις που υπέγραφαν οι εταιρείες των κρουαζιερόπλοιων με το Δημόσιο, που προέβλεπαν την καταβολή 3,95 ευρώ για κάθε επιβάτη, ποσό που μειωνόταν κατά 20% για κάθε παραπάνω ελληνικό λιμάνι που έπιαναν τα κρουαζιερόπλοια και κατά 7% αν στο σύνολο του πληρώματος το …1% ήταν Ελληνες ναυτεργάτες.

Οσο για την αντιμετώπιση του φαινομένου της πειρατείας στα πλοία, ο υφυπουργός ανέφερε ότι το σχετικό νομοσχέδιο θα πρέπει να έχει ψηφιστεί μέσα στο Δεκέμβρη και ότι η ανταγωνιστικότητα της ελληνικής σημαίας απαιτεί «να υπάρχουν ένοπλοι φρουροί στα πλοία», δηλαδή οπλισμένοι ράμπο που θα έρθουν να συμπληρώσουν τις συνθήκες της άγριας εκμετάλλευσης που επιβάλλουν οι εφοπλιστές σε βάρος των ναυτεργατών που είναι και η πηγή της κερδοφορίας τους. Χώρια ότι τα ναυτεργατικά σωματεία έχουν προειδοποιήσει ότι «οπλισμένα εμπορικά πλοία» θέτουν σε άμεσο κίνδυνο τη ζωή των ναυτεργατών και την ασφάλεια της ναυσιπλοΐας.

Αναρτηθηκε απο ΠΟΠΗ ΧΡΙΣΤΟΔΟΥΛΙΔΟΥ

Ιδού για ποια «εθνική σωτηρία» πρόκειται!

Τα 32 δισεκατομμύρια ευρώ που προβλέπονται υπέρ αναξιοπαθούντων τραπεζιτών στον προϋπολογισμό του 2012

(ο νέος, δηλαδή, πακτωλός που θα έρθει να προστεθεί στα 128 δισ. ευρώ που πήγαν στις τράπεζες κατά την προηγούμενη διετία)

είναι:

*

  • 1,5 φορέςπερισσότερα απ’ όσα προϋπολογίζονται για τους μισθούς των εργαζομένων και τις συντάξεις των συνταξιούχων!
  • 3 φορέςπερισσότερα από όσα διατίθενται μέσω του προϋπολογισμού για όλα τα ασφαλιστικά ταμεία!
  • 15 φορέςπερισσότερα από τα ποσά που διατίθενται ειδικά για το ΙΚΑ των εκατομμυρίων ασφαλισμένων!
  • 7,5 φορέςπερισσότερα από τις δαπάνες του προϋπολογισμού για την Πρωτοβάθμια και Δευτεροβάθμια Εκπαίδευση, τα ΤΕΙ και τα Πανεπιστήμια της χώρας!
  • 43 φορέςπερισσότερα από τις δαπάνες του προϋπολογισμού για την Κοινωνική Πρόνοια!
  • 19 φορέςπερισσότερα απ’ όσα διατίθενται για τα νοσοκομεία, τα Κέντρα Υγείας και τους υγειονομικούς φορείς!
  • 12 φορέςπερισσότερα από τις δαπάνες που διατίθενται για τη λειτουργία των ΟΤΑ!
  • 100 φορέςπερισσότερα από τα χρήματα που διατίθενται για τον Πολιτισμό!
  • 323 φορές περισσότερα από το κονδύλι που διατίθεται για τον Αθλητισμό!

*

Αυτά υπαγορεύει ο προϋπολογισμός τους, ο φτιαγμένος στο πνεύμα των μνημονίων, των μεσοπρόθεσμων, των εφαρμοστικών, των πολυνομοσχεδίων και των «ιστορικών» αποφάσεων της 26ης Οκτώβρη…

Με αυτό τον προϋπολογισμό είναι που θα μας «σώσει» η κυβέρνηση της «εθνικής σωτηρίας»…

Περί αυτού του προϋπολογισμού, περί αυτής της κυβερνήσεως και περί αυτής της «εθνικής σωτηρίας» πρόκειται.

Της «εθνικής σωτηρίας», δηλαδή, των τραπεζιτών, των μονοπωλίων, των κεφαλαιοκρατών και των πλουτοκρατών.

Γράφει:
ο Νίκος ΜΠΟΓΙΟΠΟΥΛΟΣ

«Ευτυχείτε»…   (Ν.Μπογιόπουλος – Ριζοσπάστης)
 

Αυτή κι αν ήταν «ιστορική» στιγμή!

Ηταν το βράδυ της έλευσης του ευρώ στην Ελλάδα. Με τον κύριο Σημίτη, πρωθυπουργό τότε, να ποζάρει πανευτυχής, αφού είχε ήδη κάνει την πρώτη ανάληψη μέσω ΑΤΜ και με τον κύριο Παπαδήμο, τότε διοικητή της Τράπεζας της Ελλάδας, να χειροκροτεί για το… επίτευγμα.

*

Από τότε έχει περάσει μια δεκαετία.

Και να που επιστρέψαμε (σχεδόν) στα ίδια.

Τότε είχαν προηγηθεί οι «θυσίες για να μπούμε στο ευρώ».

Μετά ακολούθησαν οι «θυσίες για να μείνουμε στο ευρώ».

Και τώρα, όπως μας είπε ο κ. Παπαδήμος – από τη θέση του πρωθυπουργού πλέον – έρχονται οι νέες «θυσίες για να μη βγούμε από το ευρώ»…

*

Στο μεταξύ:

  • Είναι μέσα σε αυτόν τον «υπέροχο» κόσμο, τον κόσμο της ΕΕ, της ΟΝΕ και του ευρώ, όπου η Ελλάδα χρεοκοπεί «ελεγχόμενα» και όπου ο λαός της πτωχεύει ανεξέλεγκτα!
  • Είναι μέσα στον κόσμο του ευρώ, τον κόσμο των αέναων, των μάταιων, των αβάσταχτων και πάντοτε άνωθεν επιβαλλόμενων «θυσιών», που η Ελλάδα παρομοιάζεται με τον «Τιτανικό» και που ο λαός της, στοιβαγμένος μονίμως στη γ’ θέση, οδηγείται σε πνιγμό.
  • Είναι μέσα σε αυτόν τον κόσμο, τον κόσμο του ευρώ, της ΕΕ και της Ευρωζώνης, που πάνω από ένα εκατομμύριο Ελληνες βουλιάζουν στην ανεργία, και που τα εκατομμύρια των εργαζομένων και των συνταξιούχων παλεύουν καθημερινά με τη φτώχεια τους.

Αλλά – για να κλείσουμε με κάτι… ευχάριστο – η κυβέρνηση του κ. Παπαδήμου μάς εγγυήθηκε ότι άμα τη εφαρμογή της πολιτικής της (χαράτσια, φοροληστεία, εργασιακά «Νταχάου», υπερδεκαετής λιτότητα κ.ο.κ.), ως λαός και ως Ελληνες θα διατηρήσουμε ένα βασικό «πλεονέκτημα»:

Τη φτώχεια μας θα μπορούμε να συνεχίσουμε να τη μετράμε σε… ευρώ.

    

                      

ΓΙΑΤΙ ΚΛΑΙΣ, ΠΡΟΕΔΡΕ;

Τ’ αληθινά δάκρυα απεχθάνονται το φως της δημοσιότητας.
ΜΠ. ΜΠΡΕΧΤ

28 Οκτώβρη 2011

Είδα το παιδί στο αναπηρικό καρότσι να ορθώνεται.
Είδα το φάσκελο του έφηβου στους κομισάριους.
Είδα τους νέους ν’ αποστρέφουν το βλέμμα απ’ την εξέδρα του καίσαρα.
Είδα το πένθος στα άσπρα πουκάμισα.
Είδα τη σημαία να ατενίζει το λαό.
Είδα στις μπάντες με μαύρες κορδέλες
Είδα την απόγνωση να γίνεται οργή,
την οργή να παίρνει στόμα,
το στόμα να καταριέται και ν’ απαιτεί.

ΕΠΕΛΑΣΗ, ΠΑΡΕΛΑΣΗ, ΠΡΟΕΛΑΣΗ.

Στην τελετή παράδοσης της προεδρίας το 2005, η αποχωρούσα πρόεδρος, κ. Ψαρούδα Μπενάκη, τονίζει: «τα εθνικά σύνορα και ένα μέρος της εθνικής κυριαρχίας θα περιοριστούν», «Τα δικαιώματα του ανθρώπου και του πολίτη θα υποστούν μεταβολές, καθώς θα μπορούν να προστατεύονται αλλά και να παραβιάζονται, από αρχές και εξουσίες πέραν των γνωστών και καθιερωμένων», «Η δημοκρατία θα συναντήσει προκλήσεις και θα δοκιμαστεί από ενδεχόμενες νέες μορφές διακυβέρνησης».


Έκτοτε η κ. Μπενάκη εξαφανίστηκε από το πολιτικό προσκήνιο, ενώ τη δήλωσή της δεν καταδέχτηκε να σχολιάσει κανένας εμβριθής αναλυτής, κανένας ειδικός παραθυρολάγνος.
Σ’ αυτή την απίστευτη δήλωση, θα μπορούσατε τουλάχιστον να πείτε πως, όσον αφορά την προεδρία της δημοκρατίας, θα αποκρούσετε τέτοια μαύρα ενδεχόμενα και θα προστατέψετε την εθνική κυριαρχία και τα δικαιώματα των ανθρώπων. .
Εσείς τότε, κύριε πρόεδρε, απαντήσατε μ’ ένα ασυνάρτητο «ευχαριστώ».

Η «λαϊκή κυριαρχία», που αναφέρεται στον πρόλογο του συντάγματος και που με τόσο ωραία λογάκια διατυμπανίστηκε από το μεγάλο παραμυθά στο «συμβόλαιο με το λαό», συρρικνώθηκε στην υπογραφή του νεογιάπη υπουργού οικονομικών και παραοικονομίας.
Από τις 6 Μάη 2010 και στο εξής, ο εκάστοτε αυτός αποφασίζει την ανανέωση των συνθηκών παράδοσης της χώρας, καταδεχόμενος ενίοτε να σας ενημερώνει. Οι πολλοί των ‘έγκριτων’ συνταγματολόγων και οι συνυπεύθυνοι συνυπουργοί κατάπιανε αμάσητη την πιο κατάφωρη παραβίαση του.
Η χώρα παραδόθηκε στο στόμα του λύκου. Άρχισε η μεγάλη νύχτα για το λαό.
Εσείς τότε εκκωφαντικά, και οπωσδήποτε χωρίς να δακρύσετε, σιωπήσατε, κύριε πρόεδρε.

Και όσο έβλεπαν με πόση άνεση συνυπογράφετε, αποφάσισαν να μην μπαίνουν καν στον κόπο. Ούτε εκείνοι, ούτε εσείς.
Μνημόνιο και δανειακή σύμβαση, οι δυο μαύρες νεκρολογίες. δεν φέρνουν καν τη δική σας υπογραφή. Όχι γιατί την αρνηθήκατε, όπως θα ‘πρεπε ως εγγυητής του Συντάγματος, αλλά γιατί σας θεώρησαν – τόσο απαξιωτικά για σας, τόσο καταστροφικά για τη χώρα – δεδομένο.
Κι όμως δε δακρύσατε.

Όταν ο υπογραμμένος από εσάς νόμος περί συλλογικών διαπραγματεύσεων και το άρθρο 22 του Συντάγματος περί προστασίας της εργασίας, «ηθικής και υλικής εξύψωσης του εργαζόμενου» και άλλα τέτοια μπλα-μπλα, έγιναν κουρέλι από ένα μνημόνιο ενταφιασμού της στοιχειώδους εργασιακής αξιοπρέπειας, αποδεχτήκατε το κουρέλιασμα. Μόνο που δεν κουρελιαζόντουσαν λέξεις και κατ’ επίφαση διακηρύξεις , αλλά οι ζωές χιλιάδων ανθρώπων.
Εσείς τότε, επιλέξατε το ρόλο του μητροπολίτη των ευχελαίων και, χωρίς να δακρύσετε, παραμείνατε στη θαλπωρή της σιωπής.

Και όσο έβλεπαν με πόση άνεση συνυπογράφετε, σας έφερναν για επικύρωση τον ένα θάνατο, μετά τον άλλο.

Και να και ο Καλλικράτης, που έρχεται κομίζοντας την αποδόμηση της χώρας.
Ένας νόμος που η ψυχή του συνοψίζεται στο τρίπτυχο: ομοσπονδιοποίηση, συγκεντρωτισμός, ιδιωτικοποίηση.
– Υπογράψτε, κύριε πρόεδρε.
– Τι είναι αυτό;
– Ο νόμος νούμερο 3852/10.
– Και σε τι αφορά;
– Στο «νοικοκύρεμα, τη μεταρρύθμιση, τον εκσυγχρονισμό».
Τόσο ανυποψίαστος πια στο βιασμό των εννοιών;
Στο νούμερο 3852/10, υπογράψατε τη συγχώνευση σχολείων, το κλείσιμο νοσοκομείων, την εγκατάλειψη του ορεινού χωριού, την προαναγγελία των «ελεύθερων ζωνών».
Εσείς τότε ζητήσατε καινούρια πένα για να βάλετε αδάκρυτα την ευδιάκριτη επικύρωση.

Όταν ο ευτραφής εγγονός του Πάγκαλου προανήγγειλε την αντισυνταγματική κατάργηση της μονιμότητας, ο καθηγητής του συνταγματικού Δικαίου, κ. Αντώνης Μανιτάκης, δήλωσε: «Δεν τολμώ να φανταστώ ότι θα υπάρξει ελληνική κυβέρνηση που θα το επιχειρήσει. Το θεωρώ ούτως ή άλλως απάνθρωπο: και μόνη η σκέψη του με ξεπερνά ως νομικό, ως συνταγματολόγο, ως δημοκρατικό πολίτη».
Αυτή θα έπρεπε να είναι δική σας δήλωση.
Δεν έγινε ποτέ.
Αντίθετα, όταν προχθές σας έφεραν το νόμο «περί νέου ενιαίου μισθολογίου», ρωτήσατε τι πάει να πει «έφεδρος». Οι επιμελητές των λογοτεχνικών αυτών κειμένων σας εξήγησαν: «τους απονέμουμε αξιώματα, κύριε πρόεδρε».
Εσείς τότε αμολήσατε, χωρίς να δακρύσετε, άλλη μια φαρδιά-πλατιά υπογραφή.

Και να μια καταιγίδα νόμων και υπονόμων για κατώτατους μισθούς, ημερήσιες συμβάσεις, χαράτσια και δεκάτες, επιβολή τέλους ακινήτου σε ανθρώπους με αναπηρία 75% και σε άνεργους, προκαταβολικές απαλλαγές των υπουργών από κακουργήματα ενάντια στη χώρα.
Κοντέψατε να πάθετε τενοντίτιδα απ’ τις πολλές υπογραφές κι όμως δε διστάσατε να επικυρώνετε, χωρίς να δακρύζετε, κύριε πρόεδρε.

Κι όταν ξεμπέρδεψαν με τα βραχυπρόθεσμα, σας έφεραν προς υπογραφή τα ‘μεσοπρόθεσμα’. Το κατοχικό φιρμάνι που επισείει την εσχάτη προδοσία, με μπιτ παρά ξεπούλημα όλου του πλούτου αυτού του κατασπατηλημένου λαού, με υποχρέωσή του, λέει, να συντηρεί τα πουλημένα και να εγγυάται και δάνεια για τους αγοραστές.
Ούτε και τότε δακρύσατε και επιπλέον συνυπογράψατε.

Από την ώρα που διαβάσαμε για τον πρώτο απελπισμένο που αυτοκτόνησε γιατί δεν άντεξε την απόλυση, την ανεργία, την εξαθλίωση, το άδειο βλέμμα του παιδιού του μέχρι σήμερα, μεσολάβησαν δεκάδες αυτόχειρες. Τι θλιβερή πρωτιά η χώρα του ήλιου, του απέραντου γαλάζιου, του τουριστικού μύθου να είναι σήμερα πρώτη σε αυτοκτονίες σε όλη την Ευρώπη.
Ούτε όμως και γι αυτό δε δακρύσατε ποτέ, κύριε πρόεδρε.

Και όταν τα χημικά και τα δακρυγόνα πνίγουν την Αθήνα και τρέχουν ποτάμια τα δάκρυα αυτών που επιμένουν να μην αυτοκτονούν και να διεκδικούν το δικαίωμα τους στη ζωή, και το χαμένο γέλιο των παιδιών τους,
τι σόι μόνωση έχει το προεδρικό μέγαρο, ώστε να μην τρέχει ένα δικό σας δάκρυ, κύριε πρόεδρε;

Είχατε τρεις επιλογές: τη συνενοχή, την άρνηση να επικυρώσετε όλη αυτή την αντισυνταγματική, δηλητηριώδη νομοκαταιγίδα και – αν σας ήταν δύσκολο να προκαλέσετε πολιτειακό ζήτημα – την ηρωική έξοδο, με μια αξιοπρεπή παραίτηση.
Ας αφήνατε κάποιον, που δεν πολέμησε τους Ναζί, να υπογράφει τον ένα θάνατο μετά τον άλλο. Κάνατε τις επιλογές σας.

Δεν θέλω να λαϊκίζω, κύριε πρόεδρε, όμως όταν χτες αναφερθήκατε στη συμμετοχή σας στο αντιναζιστικό αγώνα, σκεφθήκατε πόσες χιλιάδες, από τους τότε συναγωνιστές σας, έφαγε η εξορία, ο ταγματασφαλίτης, τα βασανιστήρια; Πόσοι έμειναν ανώνυμοι, θαμμένοι για πάντα στον ομαδικό τάφο του Άγνωστου στρατιώτη; Πόσοι από αυτά τα «τιμημένα γηρατειά» πρέπει σήμερα να επιλέξουν ανάμεσα στο φαΐ και το φάρμακο γιατί η σύνταξή τους δε φτάνει; Ότι για τους ανθρώπους αυτούς που δούλεψαν σκληρά, η δική σας ετήσια αμοιβή των 447.000 ευρώ αγγίζει τα νούμερα των συμπαντικών μετρήσεων;
Σκεφθείτε μόνο ότι για το συνταξιούχο των 500 ευρώ – που με τη δική σας πάλι υπογραφή ξεπερνά το αφορολόγητο των 5000 – η ετήσια αμοιβή σας αντιστοιχεί σε 75 χρόνια πεντακοσάρικου.
Αν δακρύζατε για όλα αυτά ή γιατί ανθρώπινα αισθανθήκατε πολύ τυχερός, κατανοητό, κύριε πρόεδρε. Θυμηθείτε μόνο από την αστείρευτη λαϊκή θυμοσοφία πως «τα στερνά τιμούν τα πρώτα».
Αν κλαίγατε γιατί είδατε κι εσείς το παιδί στο αναπηρικό καρότσι να αποστρέφει το κεφάλι και τον έφηβο να φασκελώνει τους κομισάριους της εξέδρας που τους χαντακώνουν τη ζωή, θα ήταν τιμή σας.
Και τέλος – γιατί η πολλή κλαυσιλογία καταντάει αηδία – μην ντρέπεστε για μας, κύριε πρόεδρε. Κρατείστε τη ντροπή και μοιραστείτε την μ’ αυτούς που επισκέπτονται το προεδρικό μέγαρο για μια καινούργια υπογραφή που αφορά στο ξεπούλημα της χώρας και την ερήμωση του λαού.
Δε ζητήσαμε από τους πατεράδες και παππούδες μας να πολεμήσουν το Δ’ Ράιχ και τους σημερινούς δωσίλογους γιατί αυτό αντιστοιχεί σε μας. Δεν τους ζητάμε όμως να παίξουν και το ρόλο του Αβραάμ.
Δεν είμαστε πρόβατα και δεν θα πάμε ποτέ εκούσια στο σφαγείο.
Και, κύριε πρόεδρε, θυμηθείτε πως όποιος μετράει πρόβατα, στη γλώσσα του Αισχύλου, θα ‘χει τον ύπνο του Αγαμέμνονα.

Νίνα Γεωργιάδου
Κάλυμνος, 29-10-11

     

Η μπαλάντα του κυρ Λαού

Πώς βαστάνε τα ξεράδια
και ψηφίζουν τα ρημάδια!
Πασόκ μια , Νουδούλα δυο,
μας το κάναν ρημαδιό.

Μίζες μέχρι το μεδούλι,
με τ’ ομόλογα κρυφτούλι,
ούλοι : και το κουμπαριό
το μετράνε με ευρώ.

Ο Κωστής με τα γαλάζια
κι ο Γιωργής που κάνει νάζια,
Βατοπέδι-Ζίμενς, φως
δεν θα ρίξουν δυστυχώς.

Χάιντε θύμα, χάιντε ψώνιο
μην ψηφίζεις κάθε όρνιο.
Πάψε νά’σαι μπουνταλάς,
νά’ρθει ανάποδα η Ελλάς.

Κοίτα! Κι άλλοι έχουν μπουχτίσει,
κι άλλοι ψάχνουν μία λύση.
Μη ψηφίζεις πάλι αυτούς,
θα μας πούνε και χαζούς.

(Παραποιώντας την “μπαλάντα του κυρ Μέντιου” του Κ. Βάρναλη)

Από το blog του allufunmarx

1.Οσα ζούμε δεν είναι παρά μια σειρά σημείων που έγιναν τέρατα. Ωστόσο το ελπιδοφόρο μήνυμα των ημερών είναι η γενικευμένη διάλυση της Ευρώπης. Ο Παπανδρέου έλαβε το τέλος που του άξιζε. Θα τον θυμόμαστε σαν ένα στίγμα στην πολύχρονη Ιστορία μας, και τίποτε άλλο.

2. Η ωμότητα με την οποία αντιμετωπίστηκε η εργατική τάξη από τον πρωθυπουργό τη βοήθησε να γεννήσει μια κοινή γλώσσα. Επρεπε να φτάσουμε στον πάτο, για ν’ αρχίσουμε να μιλάμε μεταξύ μας για ζητήματα επιβίωσης.

3. Οσους συνδυασμούς κι αν κάνουν οι τεχνικοί της εξουσίας, όσες βαρυσήμαντες δηλώσεις περί δικαίου κι αν εκπονήσουν οι παρακεντέδες, δεν μπορούν ν’ αναχαιτίσουν τη μεγάλη προσβολή που έγινε σε βάρος μας. Δεν τους αποκαθαίρει τίποτα.

4. Στους ελάχιστους που πιστεύουν στην ιδέα της Ευρωπαϊκής Ενωσης, αφιερώνω τη σκέψη του Σοπενχάουερ: «Καμία παιδαγωγική τέχνη δεν μπορεί να μετατρέψει έναν γεννημένο ηλίθιο σε σκεπτόμενο άνθρωπο. Ποτέ! Αν έχει γεννηθεί ηλίθιος, πρέπει να πεθάνει ως τέτοιος».

5. Αυτό που βλέπουμε γύρω μας δεν είναι δυσαρέσκεια, αλλά απελπισία. Αυτό που καταστρέφει τη ζωή μας φωτίζει τα ελαττώματα και τις αδυναμίες μας, που μας οδήγησαν ως εδώ. Εχουμε ευθύνες μεγάλες και το γνωρίζουμε. Τελεία και παύλα.

6. Ο πρόεδρος της φαιδρής δημοκρατίας μας δεν είναι παρά μια μαραμένη μορφή κάτω από το βάρος της αλήθειας. Τα γηρατειά δεν τον κάνουν σοφότερο. Πίσω από την πλάτη του οι κόλακες γελούν, μπροστά του ο Παπανδρέου ζητά την υπογραφή του για όσες παρεκβάσεις και εκτροπές. Ο ίδιος ποζάρει μονίμως ως ταλαιπωρημένος. Θυμάται και συγκινείται για το γεγονός ότι ήταν αντάρτης στα δεκάξι του, αλλά έχει ξεχάσει εντελώς τι του συνέβη από τότε μέχρι σήμερα. Η ιστορία του θα περάσει σίγουρα στα χέρια του ψυχολόγων, που θα φωτίσουν τα χρόνια που ξέχασε, και διδάγματα θα βγάλουμε πολλά.

7. Τα αγαπημένα παιδιά της καλής κοινωνίας είναι οι διανοούμενοι, οι οποίοι το μόνο που κάνουν με τις νευρώσεις πολυτελείας τους είναι να αλλάζουν πλευρό όταν κοιμούνται. Από τη στιγμή που δεν τους ανήκει η πνευματική τους ζωή, πώς να τολμήσουν να μιλήσουν για τη δική μας; Τους αξίζει ο λόγος του Σαμφόρ: «Η κοινωνία, οι λέσχες, τα σαλόνια, αυτό που αποκαλείται καλή κοινωνία είναι ένα άθλιο θεατρικό έργο, μια κακή χωρίς ενδιαφέρον όπερα, η οποία δεν έχει να προσφέρει τίποτε άλλο από τις μηχανές σκηνής, τα κοστούμια και το διάκοσμο».

Του
Γιώργου ΚΑΚΟΥΛΙΔΗ
Ριζοσπάστης 6/11/11

Εφημερίδα «Ριζοσπάστης» 6/11/11

«Το νου σας σύντροφοι»…

Είκοσι ένα χρόνια απουσίας του μεγάλου κομμουνιστή ποιητή συμπληρώνονται στις 11 Νοέμβρη

Ο Γιάννης Ρίτσος στον Αϊ – Στράτη, εξόριστος

Τον είδαμε πάντα στο πλευρό του λαού μας, με σκέψη και με πράξη. Ο λόγος του σπαθί, και φωτιά. Το έργο του συνδέθηκε με το εργατικό και λαϊκό κίνημα της χώρας μας σε όλες σχεδόν τις ιστορικές περιόδους. Το διαχρονικό έργο του και η προσφορά του αποτελεί αναμφισβήτητα ευλογία, καθώς μας κληροδότησε τους στίχους εκείνους με τους οποίους θα τραγουδάμε πάντα τους αγώνες της νεολαίας και του λαού μας. Γιατί ο Γιάννης Ρίτσος, από θέση, είναι ποιητής στρατευμένος στον αγώνα του ανθρώπου για ένα δίκαιο κόσμο. Οι στίχοι του μας συντροφεύουν. Χαράζουν δρόμους, μιλούν στην ψυχή και τη συνείδηση. Η ποίησή του σαν οξυγόνο και σαν νερό. Το να «σκύβουμε» σε τέτοια κείμενα και στη ζωή τέτοιων ανθρώπων είναι σαν μια μετάγγιση αίματος, μετάγγιση ψυχής, μετάγγιση πνεύματος. Σε μια άνυδρη πνευματικά εποχή, σε μια εποχή εξαθλίωσης του λαού, την ποίηση του Γιάννη Ρίτσου τη χρειαζόμαστε όσο ποτέ για να «επιβιώσουμε».

Για τον έρωτα και την επανάσταση

Ο Γιάννης Ρίτσος είναι ο ποιητής που ευλόγησε με τους στίχους του τον Ερωτα, την Ειρήνη, τον Αγώνα, την Επανάσταση. Το μεγαλειώδες του έργο έγινε βάλσαμο για τον αγωνιζόμενο ελληνικό λαό, ξεπέρασε τα σύνορα της Ελλάδας και έγινε κτήμα και μέρος του παγκόσμιου πολιτισμού. Το σημαντικότερο, όμως, είναι ότι ο Γιάννης Ρίτσος δεν έμεινε ποτέ του στα λόγια. Ο αγωνιστικός ποιητικός του λόγος ήταν άρρηκτα δεμένος με την αγωνιστική του δράση. Γιατί απλά – πολύ απλά ό,τι έπραξε με το έργο του ο Γιάννης Ρίτσος ήταν αυτό που αντιλαμβανόταν ως χρέος του πνευματικού εργάτη, γιατί την αξία της ποίησης την ένιωθε στην αξία της πράξης σαν γνήσιος κομμουνιστής. Για τον Γιάννη Ρίτσο, «Το χρέος των ποιητών» είναι… ένα. Δίπλα στο λαό, ένα με το δίκιο.

 

«Πολλά ποιήματα είναι ποτάμια. Αλλα είναι χαμολούλουδα σε βραδινό κάμπο. Αλλα είναι σαν πέτρες που δε χτίζουν τίποτα.

»Πολλοί στίχοι είναι σα στρατιώτες έτοιμοι για τη μάχη. Αλλοι σα λιποτάχτες κρυμμένοι πίσω απ’ τ’ ανθισμένα δέντρα. Αλλοι σαν άγνωστοι στρατιώτες που δεν έχουν πρόσωπο.

»Πολλά ποιήματα φωνάζουν δυνατά χωρίς ν’ ακούγονται. Αλλα σωπαίνουνε με σταυρωμένα χέρια. Αλλα σταυρώνονται και μιλούν σταυρωμένα.

»Πολλοί στίχοι είναι σαν εργαλεία. Εργαλεία σκουριασμένα, ριγμένα στο χώμα κι άλλα καινούργια που δουλεύουν το χώμα.

»Πολλά ποιήματα είναι σαν όπλα – όπλα πεταμένα στο χώμα κι όπλα στραμμένα στην καρδιά τού εχθρού.

»Πολλοί στίχοι στέκονται πίσω απ’ τη σιωπή σαν τα χλωμά παιδιά πίσω απ’ τα τζάμια ενός ορφανοτροφείου – κοιτάζουν μακριά, μες στη βροχή – δεν ξέρουν τι να κάνουν, πού να πάνε.

»Πολλά ποιήματα είναι σα δέντρα άλλα σαν κυπαρίσσια σ’ ένα λιόγερμα θλίψης άλλα σα δέντρα οπωροφόρα σ’ ένα κολχόζ.

»Πολλοί στίχοι είναι σαν πόρτες – πόρτες κλειστές σ’ ερημωμένα σπίτια και πόρτες ανοιχτές σε ήμερες συγυρισμένες ψυχές.

»Είναι και μαύρες πόρτες καμένες σε μια πυρκαγιά, κι άλλες τιναγμένες από μιαν έκρηξη κι άλλες που μεταφέρουν ένα σκοτωμένο σύντροφο.

Από το προσωπικό του αρχείο, με τον Λουί Αραγκόν και την Ρούλα Κουκούλου

»…Ενα σωστό ποίημα ποτέ δεν καθυστερεί σε μια γωνιά τού ρεμβασμού. Είναι πάντα στην ώρα του σαν τον συνειδητό, πρόθυμο εργάτη είναι ένας έτοιμος στρατιώτης που λέει παρών στο πρώτο κάλεσμα της εποχής του.

»…Το νου σας, σύντροφοι ποιητές, αδέρφια μου, ας κρατάμε τ’ αυτί μας στυλωμένο στο γυαλί της σιωπής, – τα βήματα του εχθρού και του φίλου μας μοιάζουν στο θαμπόφωτο του δάσους. Πρέπει να διακρίνουμε.

»Το νου σας, σύντροφοι ποιητές, μη και βουλιάξουμε μέσα στο τραγούδι μας μη και μας εύρη ανέτοιμους η μεγάλη ώρα, – ένας ποιητής δίνει παρών στο πρώτο κάλεσμα της εποχής του.

»Αλλιώς θα μείνουν τα τραγούδια μας πάνω απ’ τις σκάλες των αιώνων ταριχευμένα, ωραία κι ανώφελα πουλιά σαν τα γκλουχάρ εκείνα τα γαλαζόμαυρα μες στους βασιλικούς διάδρομους της Μπίστριτζας.

»Σαν τα γκλουχάρ εκείνα με τα δυο φτερά τους σταυρωμένα, σιωπηλά, πένθιμα, ταριχευμένα – διακόσμηση ξένων παλατιών – με τα μάτια δυο μάταιες στρογγυλές απορίες κάτω απ’ τα κόκκινα φρύδια τους.

»Το νου σας, σύντροφοι ποιητές, – ένας ποιητής είναι ένας εργάτης στο πόστο του, ένας στρατιώτης στη βάρδια του, ένας υπεύθυνος αρχηγός μπροστά στις δημοκρατικές στρατιές των στίχων του».

Αθάνατος και πάντα παρών
 

Το έργο του πολύπλευρο και πολυσήμαντο, ογκώδες, αλλά όχι φλύαρο ή ανάξιο προσοχής, αναγνωρισμένο σε όλο τον κόσμο, είναι αυτό που τον κάνει αθάνατο και πάντα παρόντα, στη ζωή μας, στους αγώνες για την ειρήνη και τη δικαιοσύνη.

(…)

Μικρός λαός και πολεμά δίχως σπαθιά και βόλια

για όλου του κόσμου το ψωμί, το φως και το τραγούδι…

(…)

Εδώ σωπαίνουν τα πουλιά, σωπαίνουν οι καμπάνες

σωπαίνει κι o πικρός Ρωμιός μαζί με τους νεκρούς του

Και πα στην πέτρα της σιωπής τα νύχια του ακονίζει

μονάχος κι αβοήθητος, της λευτεριάς ταμένος…

Πάνω από εκατό ποιητικές συλλογές και συνθέσεις, πολλά πεζογραφήματα (μυθιστορήματα τα ονομάζει), αρκετά θεατρικά, όπως και μελέτες για ομοτέχνους συγκροτούν το κύριο σώμα του έργου του. Πολυάριθμες μεταφράσεις, χρονογραφήματα και άλλα δημοσιεύματα συμπληρώνουν την εικόνα του δημιουργού. Ποιος είναι, λοιπόν, ο Γιάννης Ρίτσος; Ο βάρδος των λαϊκών αγώνων ή ο μοναχικός σκεπτικιστής, ο «απαρηγόρητος παρηγορητής του κόσμου»; Ο αισθησιακός, που ρουφάει μ’ όλους τους πόρους του τους χυμούς της ζωής, αυτός που κλείνει μέσα στο ανθρώπινο σώμα όλο τον φυσικό κόσμο και, αντίστροφα, μεταμορφώνει το σύμπαν σε παλλόμενη σάρκα; Ο ερωτικός, που σκιρτά σ’ όλα τ’ αγγίγματα των σωμάτων και των αγαλμάτων, ή ο ασκητής, που «απωθεί» και «θεώνεται»; `Η, μήπως, ο βαθιά υπαρξιακός, που εκθέτει την αγωνία του στον ψιθυριστό του διάλογο με το χρόνο και το θάνατο;

Ο Γιάννης Ρίτσος, είναι αυτός, που μας «σηκώνει ψηλότερα» από τη λήθη της Ιστορίας, για να μας θυμίσει πόσο η ανθρώπινη ύπαρξη έχει τη δύναμη και την υποχρέωση να αντιδικήσει με την αρχή και την τάξη, διαφορετικά ο θάνατος είναι μάταιος και ο έρωτας φλυαρία… Οπως φαίνεται και στην «Ισμήνη», ο χρόνος και η εποχή δεν έχουν σημασία, γιατί στο πρόσωπο της Ισμήνης ο ποιητής ζωντανεύει μια ανθρώπινη ύπαρξη με όλες τις αντιθέσεις, τις αντιφάσεις, την ειλικρίνεια, τις ενοχές, τις επιθυμίες και τις αναστολές που υπάρχουν σε κάθε άνθρωπο…

Ξένοι απ’ το δίκιο οι νόμοι…

Ο Ρίτσος ήθελε να τον δένει η ποίησή του σφιχτά και παντοτινά με τον πόνο του άλλου:

«Εμείς δεν τραγουδάμε για να ξεχωρίσουμε / αδελφέ μου, από τον κόσμο / εμείς τραγουδάμε / για να σμίξουμε με τον κόσμο». Ο ποιητής έχει συνείδηση της κοινωνικής, της ανθρώπινης αποστολής του, που του αναθέτει η ποίηση και που αυτός αναθέτει στην ποίησή του: «Από την πληγή μου κοίταξα / του κόσμου την πληγή / Ξένη απ’ τον άνθρωπο η χαρά / Ξένοι απ’ το δίκιο οι νόμοι». Στόχος του Ρίτσου είναι μια ζωή με δικαιοσύνη για όλους: «Δεν ήξερα πως βρίσκονταν / πάνω σ’ αυτή τη γης / κι άλλοι αδελφοί στη στέρηση / φίλοι στην αδικία». Απλώνει τα χέρια του ο Ρίτσος να ενωθεί με τους άλλους, τους ανώνυμους βασανισμένους: «Τον κόσμο αγκάλιασα και να / τον κόσμο εντός μου βάζω…».

Ο λόγος του ποιητή, ισχυρός, επιβεβαιώνει τη μεγαλοσύνη του όχι μόνο μέσα από την ομορφιά της ποίησής του αλλά και μέσα από τα θεατρικά του κείμενα που επαναφέρουν την αρχαιοελληνική έννοια του ποιητή, όπως αποκαλούσαν τον Αισχύλο, τον Ευριπίδη, τον Σοφοκλή. Η ποίηση των θεατρικών του έργων, επηρεασμένων βαθιά από την ποίηση των μεγάλων τραγικών, μας θυμίζει τα λόγια ενός άλλου μεγάλου, του Λουί Αραγκόν: «Κάθε φορά που μου φέρνανε στίχους, καλά είτε κακά μεταφρασμένους, αυτού του άγνωστου, ένιωθα πάντοτε όπως και την πρώτη φορά, ανίκανος να κυριαρχήσω τα μάτια μου, τα δάκρυά μου… Ολα γίνονται σάμπως ο ποιητής αυτός να γνώριζε το μυστικό της ψυχής μου, και να ήξερε, μόνος, μ’ ακούτε, μόνος αυτός, να με συγκλονίζει έτσι. Στην αρχή δεν το ήξερα πως ήταν ο πιο μεγάλος απ’ τους ζώντες ποιητές της εποχής αυτής που είναι η δική μας. Ορκίζομαι πως δεν το ήξερα. Το έμαθα σταδιακά, από το ένα ποίημα στο άλλο, παρά λίγο να πω από το ένα μυστικό στο άλλο, γιατί κάθε φορά ένιωθα το συγκλονισμό μιας αποκάλυψης. Η αποκάλυψη ενός ανθρώπου και μιας χώρας, τα βάθη ενός ανθρώπου και τα βάθη μιας χώρας…» (Από το κείμενο του Λουί Αραγκόν με τίτλο «Ο μεγαλύτερος ζων ποιητής ονομάζεται Γιάννης Ρίτσος», που πρωτοδημοσιεύτηκε στο περιοδικό «Les Lettres Francaises», 1971).

Οι θεατρικοί του μονόλογοι είναι αρχαιόθεμοι, όμως, ο μύθος συγχωνεύεται με τις κοινωνικο-ιστορικές εμπειρίες. Λιτός, συχνά αινιγματικός, καταγράφει τους ψυχικούς κραδασμούς, καθηλώνει το φευγαλέο καθαγιάζοντας την καθημερινότητα. Και όλα με μια οπτική γωνία τέτοια, που εκφράζει τις φιλοσοφικές και ιδεολογικές του αντιλήψεις, τα προσωπικά του βιώματα, τις απόψεις του γύρω από τα σοβαρά προβλήματα της σύγχρονης ιστορικής πραγματικότητας.

…«πληρώνοντας τα χρέη και τις υποθήκες άλλων»

Η «Ελένη» του, παραδείγματος χάρη, ζει σε μια παλαιά αρχοντική μονοκατοικία με κήπο και αγάλματα, στα πρόθυρα της κατάρρευσης: φθορά, ασοβάντιστοι τοίχοι, πεσμένοι, ξεθωριασμένα παραθυρόφυλλα… η ίδια εγκατάλειψη στον κήπο… σιντριβάνια χωρίς νερό, μουχλιασμένα. Στα ωραία αγάλματα λειχήνες. Μια σαύρα ακινητούσε ανάμεσα στο στήθος μιας νεαρής Αφροδίτης, ζεσταμένη απ’ τις τελευταίες ακτίνες του ηλιογέρματος. Ο διστακτικός επισκέπτης χτυπά το κουδούνι, του ανοίγουν ύστερα από κάποια καθυστέρηση. Ακολουθεί η περιγραφή του εσωτερικού, όπου έχουμε την εικόνα της θλιβερής Κρεβατοκάμαρας – εδώ κατά ειρωνικό τρόπο βρίσκεται η σκηνή του δράματος – με την ασάλευτη, καθισμένη στο κρεβάτι της Ελένη. Μετά το μακρύ μονόλογό της, όταν γέρνει το κεφάλι και αποκοιμιέται, ο επισκέπτης εγκαταλείπει το σπίτι μέσα σ’ έναν αόριστο φόβο. Ομως, οι φωνές των υπηρετριών, τον επαναφέρουν πίσω: Η Γριά γυναίκα δεν κοιμάται, έχει πεθάνει. Ακολουθεί η λεηλασία του σπιτιού, ο ερχομός της αστυνομίας και η μεταφορά της νεκρής στο Νεκροτομείο. Μόνο τότε φεύγει ο Επισκέπτης, μέσα στο φεγγαρόφωτο κι εκείνος, όπως και ο Νέος της Σονάτας, αλλά χωρίς την αισιοδοξία του Νέου: «Στράφηκε και κοίταξε. Είχε βγει το φεγγάρι. Φωτίζονταν αχνά τα αγάλματά της, μόνα, δίπλα στα δέντρα, έξω από το σφραγισμένο σπίτι. Και ένα ήσυχο, παραπλανητικό φεγγάρι».

Ενα από τα μυθολογικής αφετηρίας μεν, σύγχρονης αλληγορίας δε, ποιητικά θαύματα της «Τέταρτης Διάστασης» αποτελεί και ο «Αίαντας», στον οποίο η αναμόχλευση της μνήμης σημαίνει οδύνη, μέτρημα των πληγών και βαθύτερο μάτωμά τους. Ο Ρίτσος, χρησιμοποιώντας ως βάση του ποιητικού έργου του τον γενναίο, προδομένο από τους συμπολεμιστές του και, τελικώς, από απελπισία αυτόχειρα μυθικό ήρωα, ο Ρίτσος μετεικόνισε όλους τους προδομένους, πικραμένους αγωνιστές της νεότερης και σύγχρονης Ιστορίας μας. Τα περασμένα κλέη του όχι μόνο δεν παρηγορούν μια περήφανη, γενναία, «φλεγόμενη» φύση σαν τον Αίαντα, αλλά αντίθετα βαθαίνουν τις πληγές του, την ακύρωσή του ως πολεμιστή, τη μοναξιά και απομόνωσή του και τον οδηγούν στην «τρέλα» της λυτρωτικής αυτοχειρίας.

«Εμείς οι νεότεροι που κληθήκαμε, όπως λένε, την ύστατη στιγμή για να δρέψουμε τάχα τη δόξα την ετοιμασμένη με τα δικά σας όπλα, με τις δικές σας πληγές, με το δικό σας θάνατο, γνωρίζουμε κι εμείς κι αναγνωρίζουμε, κι έχουμε, ναι, κι εμείς τις πληγές μας σ’ άλλο σημείο του σώματος – πληγές αθώρητες, χωρίς το αντίβαρο της περηφάνιας και του αξιοσέβαστου αίματος του χυμένου ορατά, σε ορατές μάχες, σε ορατά αγωνίσματα. Μια τέτοια δόξα ας μας έλειπε – ποιος τους την ζήτησε; Μήτε μιαν ώρα δεν είχαμε δική μας, πληρώνοντας τα χρέη και τις υποθήκες άλλων»… («Φιλοκτήτης», Αθήνα, Σάμος, Μάης 1963 – Οχτώβρης 1965).

Αχ, κόσμε μου, παιδί μου

Ο «Ορέστης», έργο γραμμένο το 1966, αναφέρεται στην επιστροφή του γιου του Αγαμέμνονα στο Αργος, προκειμένου να πάρει εκδίκηση για το φόνο του πατέρα του, να σκοτώσει δηλαδή την μητέρα του και τον εραστή της. Ο ποιητής ανατρέπει το μύθο και παρουσιάζει έναν Ορέστη διαφορετικό από αυτόν των μεγάλων Τραγικών, ολοκληρωτικά αντίθετο με τις απόψεις της αδελφής του Ηλέκτρας που ζει για την εκπλήρωση της τιμωρίας, πάντα όμως με συνοδοιπόρο και συνεργό τον επιστήθιο φίλο του Πυλάδη, διόλου εκδικητικό και εναντίον των δολοφονικών αντιποίνων. Ο Ορέστης του Γιάννη Ρίτσου δεν πιστεύει καθόλου πως με έναν ακόμη φόνο θα δικαιωθεί και θα ησυχάσει το Αργος. Πίσω από την αναφορά του ποιητή στην «αρχαία βασιλική οικογένεια» και την τραγική της ιστορία, διαφαίνεται ξεκάθαρα η αγωνία του ανθρώπου που βρίσκεται αντιμέτωπος με το καθήκον που του επιβάλλουν. Του καθήκοντος που είναι αντίθετο με το συναίσθημα και την προσωπική του θέση, και το οποίο καλείται να εκπληρώσει και να υπηρετήσει. Η αγωνία, η αγάπη για την πατρίδα του, καθώς και η προσδοκία του για διακοπή των αιματηρών συγκρούσεων μεταξύ αδελφών, είναι διάχυτες στο έργο.

Αλλά και στις «Μαντατοφόρες» (Γυάρος, Σάμος Μάης 1967 – Δεκέμβρης 1969) είναι προφανής ο πόνος του ποιητή για ελευθερία, γι’ αυτήν που αγωνίστηκε σ’ όλη του τη ζωή. Προφανής κι η αγάπη του για τον κόσμο, για τον λαό, που νιώθει να είναι το παιδί του. «Αχ, ν’ ακουστούν τα σμπάρα την αυγή και να λακήσουν τα τσακάλια – Αχ, και να δούμε τα σινιάλα της φωτιάς από λοφίσκο – Αχ, να βουίξει Ανάσταση καταμεσής του δρόμου κι ούλοι οι άνθρωποι ν’ αγκαλιάζουνται, να φιλιούνται, κι οι καρδιές απ’ τη χαρά τους κοκκινοβαμμένες σαν τα λαμπριάτικα τ’ αυγά – και να χτυπάει η μια την άλλη – κόκκινο αυγό η καρδιά μας να χτυπά σ’ αδελφικές καρδιές κι ας σπάει»… ΟΛΕΣ: Αχ, κόσμε, κόσμε μου, παιδί μου, τούτος ο πόνος μες στα σωθικά μας είναι που σε γεννάμε πάλι. Μια λέξη μόνο: Λευτεριά, και λάμψαμε όλες – Μια λέξη μόνο: Λευτεριά, και λάμπεις, κόσμε, γιε μας».

…να ‘σαι ήσυχος…

Η αγωνιστική, ανθρώπινη και δημιουργική μεγαλοσύνη του Γιάννη Ρίτσου αποτελεί πια δεδομένο αδιαμφισβήτητο. Η ριζοσπαστική διαμαρτυρία του αταλάντευτου κομμουνιστή, του διεθνιστή ποιητή της Ρωμιοσύνης και της παγκόσμιας ειρήνης, ενάντια στον πόλεμο, στον καπιταλισμό και στην αστική ηθικολογική υποκρισία, τον καταξίωσε παντοτινό ποιητή της επαναστατικής εξύψωσης του ανθρώπου.

Η υπόσχεση του Γιάννη Ρίτσου προς τον αγωνιστή Βούλγαρο λογοτέχνη Γιορντάν Γιόφκωφ, υπόσχεσή δική μας προς τον δικό μας αγωνιστή ποιητή…

…«Γιορντάν Γιόφκωφ, να ‘σαι ήσυχος – τ’ άσπρα σου χελιδόνια

κάθονται στην αυλή του Μουσείου της Επανάστασης

ανεβαίνουν τις σκάλες

κάθονται ανάμεσα στα σοβαρά γένια του Μπλαγκόβιεφ

όπως κάθεται η εμπιστοσύνη ανάμεσα στις έγνοιες των αγωνιστών»…

Σοφία ΑΔΑΜΙΔΟΥ

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s