Γυναικεία υπόθεση


ο Αρθούρος Ρεμπώ στο ποίημά του «Τα χέρια της Ζαν Μαρί»:
ΤΑ ΧΕΡΙΑ ΤΗΣ ΖΑΝ ΜΑΡΙ
(αποσπάσματα σε ελεύθερη απόδοση)
Της Ζαν Μαρί τα χέρια είναι γεροφτιαγμένα.
Mαυρισμένα από το καλοκαίρι.
Χέρια χλωμά σαν πεθαμένα.
Το χρώμα αυτό το σκοτεινό πώς πήρε τέτοιο χέρι;…
Στις λίμνες μήπως πλέοντας του αισθησιασμού;
Το πρόσωπο αγγίζοντας γεμάτου φεγγαριού, που κύλησε στην αγκαλιά του ήρεμου νερού;
Τη ζέστη τάχα ρούφηξε βάρβαρου ουρανού, στη λυπημένη μοναξιά κάποιου μεσημεριού;
Κι έκαψε με τη θέρμη του τα χέρια τα γερά, ακουμπισμένα ήσυχα σε γόνατα κομψά;
Τι χέρια τάχα να ’ναι αυτά;…
……………………………………
Χέρια που επανάσταση ξέρουν να τραγουδούν,
της παρηγόριας προσευχές δε κάθονται να πουν.
Απ’ το λαιμό αν θέλουνε μπορούν να σας αρπάξουν,
εσάς αριστοκράτισσες, ευγενικές αστές,
τα τρυφερά τα άκρα σας, λευκά και βυσσινιά, να τα συνθλίψουν μονομιάς, σαν τα ξερά κλαδιά,
με τούτες τις παλάμες τους τις τόσο δυνατές
Η καστανή η λάμψη σας, χέρια αγαπημένα, τ’ αθώα πρόβατα τραβά
Στα δάχτυλά σας τα καρυκευμένα, ρουμπίνι αφήνει ο ήλιος όταν τα κοιτά
Η λαϊκή καταγωγή τα κηλιδώνει, το καφετί τους χρώμα αμαρτωλό λεκέ απ’ το χθες ζητάει να θυμίσει,
όμως περήφανος επαναστάτης δεν υπάρχει που αυτά τα χέρια δεν λαχταράει να φιλήσει!
Υπέροχα χλωμά τα χέρια τούτα, χάρισμα ενός ήλιου με αγάπη φορτωμένου,
πάνω στο μπρούντζινο των όπλων χρώμα του Παρισιού του επαναστατημένου.
Το 1871, γυναίκες όπως η Ζαν Μαρί, πολεμώντας στο πλάι των αντρών συντρόφων τους, έκαναν πολλά βήματα μπροστά, για την κατάχτηση της ισοτιμίας τους και «δεν υστέρησαν σε γενναιότητα από τους άντρες».

Τις τραγικές επιπτώσεις που έχει για τις γυναίκες, το χτύπημα στις Συμβάσεις υπογράμμισε η Λίνα Ράλλη, συνδικαλίστρια του ΠΑΜΕ στον κλάδο του Επισιτισμού – Τουρισμού, μιλώντας στην ημερίδα του ΠΑΜΕ για τις ΣΣΕ, στην «Αλκυονίδα». Μεταξύ άλλων υπογράμμισε:

«Με πρόσχημα την ισότητα των δυο φύλων, ΕΕ – κυβερνήσεις και εργοδοσία εξαπολύουν επίθεση σε στοιχειώδη δικαιώματα των γυναικών και της εργατικής τάξης συνολικά, υπηρετώντας την ανάγκη του κεφαλαίου να αυξήσει και να θωρακίσει την κερδοφορία του.

Η μετατροπή των συμβάσεων πλήρους απασχόλησης σε μερικής, η επιβολή εκ περιτροπής εργασίας, η αντικατάσταση των Συλλογικών Συμβάσεων από ατομικές, έχουν αρνητικές επιπτώσεις που δεν περιορίζονται στη μείωση στο μεροκάματο και κατ’ επέκταση στο συντάξιμο μισθό των γυναικών. Η εξάπλωση των ατομικών συμβάσεων οδηγεί στην κατάργηση θετικών ρυθμίσεων και παροχών που περιέχονταν στις κλαδικές συμβάσεις, κατακτήσεων που μπορεί βέβαια να υπολείπονταν σε σχέση με τις σύγχρονες ανάγκες, αποτελούσαν όμως βοήθεια για τις εργαζόμενες.

Είναι σημαντικό το ότι οι εργαζόμενοι με ελαστικές μορφές απασχόλησης (συνεργεία, συμβάσεις λίγων μηνών ή και μιας μέρας) επί τις ουσίας δεν έχουν κανένα δικαίωμα σε παροχές ασθένειας, ακριβώς λόγω της φύσης αυτών των σχέσεων εργασίας με ελάχιστα μεροκάματα και ένσημα, πράγμα που κατ’ επέκταση σημαίνει ότι δεν υπάρχει ουσιαστικά καμία προστασία της μητρότητας για τις εργαζόμενες γυναίκες με τέτοιες μορφές απασχόλησης, αφού δεν δικαιούνται άδειες κυήσεως – λοχείας κ.λπ., άρα και τα αντίστοιχα επιδόματα, αλλά και το μειωμένο ωράριο θηλασμού, αφού στην περίπτωση συμβάσεων ορισμένου χρόνου η λήξη της σύμβασης δεν εκλαμβάνεται ως απόλυση.

Με τα συνθήματα περί «ισότητας των δύο φύλων» δεν αντιμετωπίζεται η απαξίωση του κοινωνικού ρόλου της μητρότητας. Η μητρότητα βρίσκεται στο απόσπασμα, όταν εντείνεται η εργοδοτική επιθετικότητα, που φτάνει μέχρι την απόλυση εγκύου ή τον εκβιασμό να υπογράψει η εργαζόμενη δήλωση ότι δεν θα κάνει οικογένεια.

Η μητρότητα, βιολογική και κοινωνική διαδικασία, δημιουργεί ιδιαίτερες κοινωνικές ανάγκες και δεν αφορά μόνο ένα μικρό κομμάτι της ζωής μας και όμως αντιμετωπίζεται σαν κόστος από την εργοδοσία, αλλά και το ίδιο το κράτος. Κατακτήσεις όπως η απαγόρευση της νυχτερινής εργασίας των εγκύων καταργούνται στην πράξη από την εργοδοσία. Ακόμη όμως και το επίδομα τοκετού (900 ευρώ), που αποτελούσε μια ανάσα για τις πρώτες ανάγκες του μωρού και δινόταν από τα ασφαλιστικά ταμεία, με Υπουργική Απόφαση δίνεται μόνο σε όσες ασφαλισμένες γεννούν στο σπίτι!!! Μας γυρνάνε δεκαετίες πίσω.

Έχει μειωθεί σημαντικά ο αριθμός των γυναικών που δικαιούνται και παίρνουν άδειες μητρότητας, γονικές ή θηλασμού, καθώς οι ανασφάλιστες αυξάνονται, οι αγρότισσες, οι αυτοαπασχολούμενες κ.λπ. δεν την δικαιούνται. Μια εργαζόμενη με «μπλοκάκι» δεν δικαιούται απολύτως τίποτα σε περίπτωση που αποφασίσει να αποκτήσει οικογένεια, δεν δικαιούται άδεια τοκετού, μητρότητας κ.λπ., δεν θα πληρωθεί για όσους μήνες λείψει – αν της επιτραπεί να λείψει καθόλου – από την εργασία της, δεν έχει καμία διευκόλυνση σε σχέση με την ανατροφή των παιδιών (μειωμένο ωράριο κ.λπ.).

Εμείς λέμε ότι αυτή ακριβώς η ευθύνη απέναντι στην οικογένεια χρειάζεται να εκφραστεί με την αποφασιστική συμμετοχή των γυναικών μέσα από τα σωματεία, σε κατεύθυνση ρήξης με τα μονοπώλια και την εξουσία τους, με αγώνα για την κάλυψη των απωλειών που είχαμε τόσο στα χρόνια της καπιταλιστικής κρίσης όσο και της ανάπτυξης».
902.gr
Ι
Ι
Ι
Ι
Ι
Ι
Ι
Ι
Ι
Ι
Ι
Ι
Οσο ζω δε θα ξεχάσω το Σοσιαλισμό και θα παλεύω γι’ αυτήν την κοινωνία…!!
Από το geranista.wordpress.com
23/03/2013

Με τον τίτλο που έχω βάλει σε αυτό το κείμενο, κλείνει το γράμμα της η Χρυσούλα Σλάβικ, μια ελληνίδα που έζησε τριάντα χρόνια στην Τσεχοσλοβακία, την σοσιαλιστική Τσεχοσλοβακία.

Μέσα από το γράμμα της κάνει κουρελόχαρτο όλα τα αποκυήματα φαντασίας των εχθρών της εργατικής τάξης, κάνει κουρελόχαρτο όλο το αντικομμουνιστικό οχετό των υπηρετών της αστικής τάξης, βάζει τις βάσεις για να δουλέψει το μυαλό, όσων ακόμα δεν έχουν καταπιεί αμάσητη την αστική προπαγάνδα, για να ψάξουν και παραπέρα για την εξακρίβωση της αλήθειας.

Ας αφήσουμε όμως τα δικά μου λεγόμενα και ας διαβάσετε το γράμμα της.

«Τριαντάχρονη εμπειρία από τη σοσιαλιστική Τσεχοσλοβακία. Θα αρχίσω από το 9τάξιο σχολείο, που πήγα στα τέλη της δεκαετίας του πενήντα. Το μεσημέρι τρώγαμε στο σχολείο πλήρες μεσημεριανό γεύμα, μετά διαβάζαμε τα μαθήματά μας για την επόμενη ημέρα και συμμετείχαμε σε διάφορες δραστηριότητες (τέχνες – αθλητισμός – φυσικό περιβάλλον), ανάλογα με τα προσωπικά μας ενδιαφέροντα, πάντα με την παρουσία και συμβολή εκπαιδευτικού, μέχρι να γυρίσουν οι γονείς μας από τη δουλειά. Ολα αυτά σε καθαρό, ζεστό, υγιεινό και ασφαλές περιβάλλον σχολικών κτηρίων και εγκαταστάσεων με τακτική συντήρηση και άμεσες επισκευές, εάν αυτό ήταν αναγκαίο.

Σχολική εκδρομή μικρών μαθητών
Σχολική εκδρομή μικρών μαθητών

Τα φροντιστήρια υπήρχαν στο σχολείο μόνο για τους αδύναμους μαθητές και βεβαίως δωρεάν. Είχαμε εργαστήριο χημείας και φυσικής, εργαστήριο για διάφορες μικρο-κατασκευές, κήπο για μαθήματα κηπουρικής και μαγειρείο για μαθήματα μαγειρικής. Κάθε σχολείο είχε το δικό του γήπεδο και κλειστό γυμναστήριο με όλα τα όργανα γυμναστικής. Αυτές οι εγκαταστάσεις ανταποκρίνονταν σε πολύ αυστηρές απαιτήσεις και προδιαγραφές για την ασφάλεια της μαθητικής και εκπαιδευτικής κοινότητας και προσέφεραν τις καλύτερες συνθήκες για το εκπαιδευτικό έργο στους εκπαιδευτικούς και τους μαθητές.

Δύο φορές το μήνα πηγαίναμε να παρακολουθήσουμε θέατρο, συναυλίες σε κάποιο μέγαρο μουσικής ή σε κινηματογράφο, στα πλαίσια της σχολικής μας εκπαίδευσης. Ολα αυτά ήταν πάντα δωρεάν. Παράλληλα, στις αρχές της σχολικής χρονιάς οι καθηγητές της μουσικής, του αθλητισμού και άλλων ειδικοτήτων έκαναν επιλογή ανάλογα με την ιδιαίτερη κλίση του κάθε παιδιού και επέλεγαν τα παιδιά με ιδιαίτερα ταλέντα και τα προωθούσαν, με τη σύμφωνη γνώμη των γονιών τους, για μετασχολική και δωρεάν εξειδίκευση. Στο σχολείο, στα πλαίσια της προληπτικής ιατρικής, δύο φορές το χρόνο μας εξέταζαν οι γιατροί όλων των ειδικοτήτων και μας έκαναν εκεί και τα απαραίτητα εμβόλια. Στα βουνά υπήρχαν δημόσια θεραπευτήρια για υπέρβαρα ή αδύνατα παιδιά όπου πήγαιναν το καλοκαίρι και εκεί για δύο μήνες ακολουθούσαν μια ειδική διατροφική θεραπεία και σωματική άσκηση. Χρήση αυτών των θεραπευτηρίων, για διάφορες παθήσεις και για ανάρρωση, κάνανε και οι εργαζόμενοι και οι συνταξιούχοι. Υπήρχαν και οι λεγόμενες λουτροπόλεις με ιαματικά νερά, με ξενοδοχειακές μονάδες, για τις διάφορες θεραπείες και φυσικοθεραπείες του λαού της Τσεχοσλοβακίας. Αυτή τη φροντίδα απολάμβαναν τα παιδιά σε όλα τα επίπεδα της εκπαιδευτικής και φοιτητικής διαδικασίας.

Παντρεύτηκα όταν ήμουν 21 χρόνων. Εγώ εργαζόμενη και ο άντρας μου δευτεροετής φοιτητής του πολυτεχνείου. Μετά από ένα χρόνο κάναμε το παιδί μας. Πήρα ένα χρόνο άδεια τοκετού με πλήρεις αποδοχές, αργότερα το έκαναν τρία χρόνια, με τα τελευταία δύο χρόνια με αποδοχές 70% του μισθού. Οταν τελείωσε η άδεια, γύρισα στον ίδιο χώρο και την ίδια θέση της εργασίας. Ο άνδρας μου, παντρεμένος φοιτητής και με παιδί, έπαιρνε επίδομα αντίστοιχο του βασικού μισθού ενός εργαζομένου. Μόλις γέννησα, δύο φορές την εβδομάδα ερχότανε μια νοσοκόμα στο σπίτι μας, να ζυγίσει το παιδί και να με βοηθήσει στο θηλασμό, στο μπάνιο και στη φροντίδα του. Γάλα, βρεφικές τροφές και πάνες ήταν δωρεάν. Και οι τρεις μας είχαμε δικαίωμα να τρώμε στις φοιτητικές εστίες, δωρεάν, το μεσημέρι και το βράδυ. Το παιδί μας, μόλις κάναμε την αίτηση, πήγε σε παιδικό σταθμό. Στον παιδικό σταθμό παρείχαν ακόμα και τα ρούχα του παιδιού, τρία γεύματα την ημέρα και φροντίδα από εξειδικευμένο προσωπικό με τακτικές επισκέψεις παιδιάτρου. Σε περίπτωση ασθένειας του παιδιού, η μητέρα έπαιρνε άδεια από την εργασία της 8 ημέρες με πλήρεις αποδοχές και τις υπόλοιπες ημέρες το 80% των αποδοχών. Η προληπτική ιατρική ήταν πολύ αναπτυγμένη. Για όλες τις ειδικότητες. Με επιστολή στο σπίτι, με προγραμματισμένο ραντεβού και με επίπληξη εάν δεν ανταποκρινόσουν στο κάλεσμα. Ειδικά στην περίπτωση των παιδιών.

Το Κράτος μας έδωσε σπίτι που πληρώναμε με επιταγή 8% του μισθού μας. Αυτή η επιταγή κάλυπτε το νοίκι, το ρεύμα, το νερό και φυσικό αέριο. Ολο το εικοσιτετράωρο είχαμε ζεστό νερό και το χειμώνα θέρμανση. Οι εταιρείες και τα εργοστάσια είχαν και αυτά μαγειρεία. Μέσα στο οχτάωρο της εργασίας είχες μισή ώρα για κολατσιό και μια ώρα για το μεσημεριανό σου. Ολες οι εταιρείες και τα εργοστάσια είχαν τα δικά τους εξοχικά καταλύματα στα βουνά, σε χιονοδρομικά κέντρα για τις χειμερινές διακοπές και σε μεγάλες λίμνες και στα ποτάμια για τα καλοκαίρια. Στις άλλες χώρες της πρώην Ανατολικής Ευρώπης που είχαν θάλασσα υπήρχαν ξενοδοχειακές μονάδες όπου κάνανε τις διακοπές τους και εργαζόμενοι της Τσεχοσλοβακίας. Ο εργαζόμενος πλήρωνε μόνο ένα μέρος της διατροφής του και της μεταφοράς του. Τη διαμονή και το υπόλοιπο κόστος κάλυπτε το ασφαλιστικό του ταμείο. Οι γυναίκες δικαιούνταν σύνταξή στα 55 και οι άνδρες στα 60.

Δεν είχαμε όλοι αυτοκίνητα γιατί δεν μας ήταν και τόσο απαραίτητα. Είχαμε πολύ καλές και πυκνές αστικές και υπεραστικές συγκοινωνίες, τραμ, μετρό, τρένα, αεροπλάνα κλπ. Την ημέρα κάθε τρία λεπτά και τη νύχτα τουλάχιστον κάθε μια ώρα υπήρχαν δρομολόγια των αστικών μέσων μεταφοράς. Ποτέ δεν χρειάστηκα ταξί, ήταν μόνο για τους τουρίστες.

Δεν είχα νοιώσει ποτέ το άγχος και την ανασφάλεια, διότι δεν ήξερα, μάλλον δεν ξέραμε τι θα πει η ΑΝΕΡΓΙΑ ή απλήρωτη εργασία, τι θα πει εκμετάλλευση, τι θα πει να κρυώνεις, να μην έχεις σωστή ή καθόλου ιατρική περίθαλψη και σωστή Παιδεία. Εγώ που τα είχα τα θεωρούσα τότε όλα αυτονόητα. Σήμερα βλέπω ότι δεν ήταν. Θα έπρεπε να τα υπερασπιστούμε και να μην επιτρέψουμε στην Αντεπανάσταση να νικήσει και να ισοπεδώσει όλα τα δικαιώματα των εργαζομένων και όλες τις κατακτήσεις του Σοσιαλισμού.

Ζώντας στην Ελλάδα, τα τελευταία 30 χρόνια, είδα και την καπιταλιστική ανάπτυξη και τώρα την καπιταλιστική κρίση. Γνώρισα τι θα πει ανεργία, ανασφάλεια, φτώχεια. Σήμερα ξεθεμελιώνουν και τα τελευταία εργατικά δικαιώματα, τις άδειες μητρότητας, το επίδομα τοκετού, τη συνταξιοδότηση, για να διαφυλάξουν την κερδοφορία του κεφαλαίου. Μόνη ελπίδα για το λαό, η δημιουργία Λαϊκής Συμμαχίας για Σοσιαλιστική Λαϊκή Οικονομία και Εξουσία, με αποδέσμευση από ΕΕ και ΝΑΤΟ, για ειρήνη και προκοπή του λαού.

Οσο ζω δε θα ξεχάσω το Σοσιαλισμό και θα παλεύω γι’ αυτήν την κοινωνία…!!

Χρυσούλα ΣΛΑΒΙΚ
Κέρκυρα»

Από τον 902.gr

Τα 250 από τα 600 νέα περιστατικά γυναικών με καρκίνο τραχήλου της μήτρας (ΚΤΜ) κάθε χρόνο στην Ελλάδα χάνουν τη μάχη με έναν τύπο καρκίνου που θα μπορούσε να προληφθεί πλήρως.

Σε συνέντευξη Τύπου της Εθνικής Σχολής Δημόσιας Υγείας (ΕΣΔΥ), της Ελληνικής Εταιρίας Ερευνας κι Αντιμετώπισης του Ιού των Θηλωμάτων (HPV) και του Ομίλου Εθελοντών κατά του καρκίνου «ΑγκαλιάΖΩ», φανερώθηκε η ανυπαρξία δημόσιας και δωρεάν πρωτογενούς και δευτερογενούς πρόληψης.

Μόλις το 30% των γυναικών στη χώρα κάνουν τακτικά τεστ ΠΑΠ, ενώ οι νέες κοπέλες που έχουν εμβολιαστεί κατά του ιού HPV – ευθύνεται για τον ΚΤΜ – και δεν θα νοσήσουν ποτέ είναι λιγότερες από 30%. Μάλιστα, το εμβόλιο μέχρι τον Δεκέμβρη του 2016 θα χορηγείται στις γυναίκες 18-26 ετών δωρεάν, ενώ μετά το 2016 θα χορηγείται δωρεάν μόνο στις ηλικίες 11 – 18.

Είναι καθαρά ατομική υπόθεση κάθε γυναίκας να ενημερωθεί, να εμβολιάζεται έγκαιρα, να εξετάζεται τακτικά. Δεν υπάρχουν οργανωμένες κρατικές δομές Υγείας συνδεδεμένες με τη γειτονιά, τα σχολεία, τους χώρους δουλειάς, για να γίνονται εξετάσεις κι εμβολιασμοί δωρεάν, να ενημερώνονται οι γυναίκες που έχουν καθυστερήσει να εξεταστούν, να ελέγχεται η εμβολιαστική κάλυψη.

Επιπλέον, ο μοριακός τρόπος ανίχνευσης του ιού HPV, μέσω του HPV DNA test δεν γίνεται δωρεάν στις δημόσιες Μονάδες Υγείας, παρά τα μεγάλα οφέλη του στη δευτερογενή πρόληψη. Όπως είπε ο Θ. Αγοραστός, καθηγητής Μαιευτικής και Γυναικολογίας του Αριστοτελείου Πανεπιστημίου, η «ευαισθησία του τεστ ΠΑΠ για να αναγνωρίσει γυναίκες με προκαρκινική αλλοίωση στον τράχηλο, ανήλθε στο 53,7%, ενώ η αντίστοιχη ευαισθησία του HPV DNA test ήταν 100%». Ωστόσο, το τεστ ήρθε στη χώρα από το 2012 και γίνεται μόνο σε ιδιωτικά διαγνωστικά κέντρα ή σε ορισμένα δημόσια νοσοκομεία της Θεσσαλονίκης, με κόστος περίπου 200 ευρώ.

Ο καθηγητής Οικονομικών της Υγείας στην ΕΣΔΥ, Ι. Κυριόπουλος, αναφέρθηκε στο «κόστος» του προσυπτωματικού ελέγχου του ΚΤΜ για το κράτος και τα ασφαλιστικά Ταμεία, λέγοντας πως έπρεπε να διερευνηθεί κατά πόσο η υιοθέτηση του HPV DNA test είναι «μια οικονομικά αποδοτική επιλογή», μια «καλή επένδυση να βάλουμε τα λεφτά μας»… Όπως ειπώθηκε, το τεστ θα πρέπει να υιοθετηθεί από το ΕΣΥ για τις γυναίκες άνω των 30 ετών κάθε 3 χρόνια, αντικαθιστώντας το τεστ ΠΑΠ ως εξέταση πρώτης γραμμής. Το κόστος, περίπου 14,5 εκατ. ευρώ το χρόνο, θα φορτωθεί στον ΕΟΠΥΥ, δηλαδή στις τσέπες των ασφαλισμένων και όχι στον κρατικό προϋπολογισμό ώστε να παρέχεται σε όλους, χωρίς προϋποθέσεις, δωρεάν.

I
I
I
I
I
I
I
I
I
I
Της Ελένης Κακναβάτου/(site:4ατεχνως)
Για τη μάνα Μαρία , την Παλαιστίνια, τη Σερβα, τη Σύρια , την Ελληνίδα μάνα

Ω, εσείς γυναίκες με τις μαντίλες της σιωπής,
τις μαντίλες των δακρύων,
που τους καρπούς της μήτρας σας είδατε να κατασπαράζουν τα λιοντάρια,
οι δήμιοι, οι ασφαλίτες, οι κατακτητές, οι εκμεταλλευτές,
εςείς που δεν εχετε ενα ψιχουλακι πια να δώσετε στα πεινασμένα στόματα των βλαστών σας,
που στερηθήκατε τη δουλεια και την προκοπή,
Ω, εσείς γυναίκες με τις μαντίλες της σιωπής,
τις μαντίλες των δακρύων,
που τους καρπούς της μήτρας σας είδατε να κατασπαράζουν τα λιοντάρια,
οι δήμιοι, οι ασφαλίτες, οι κατακτητές, οι εκμεταλλευτές,
εςείς που δεν εχετε ενα ψιχουλακι πια να δώσετε στα πεινασμένα στόματα των βλαστών σας,
που στερηθήκατε τη δουλεια και την προκοπή,
που φωτιές πολέμου γκρέμισαν τα όνειρα για τα βλαστάρια σας,
Εσείς, οι κυνηγημένες στα τέσσερα σημεία του ορίζοντα,
που πνιγεςτε με τα βρέφη σας στα άξενα πελάγη της Μεσογείου,
Δώστε λίγη απο όςη δύναμη σας απόμεινε στη δίκη μας ψυχη,
ώςπου να καταφέρουμε να στεγνώσουμε πια τα δάκρυα των μανάδων όλου του κόσμου, να χουνε ολα τα παιδια ψωμί και βιβλιο
και προπαντός μια ζέστη αγκαλιά Ανθρωπιάς ολων των δουλευταράδων της Γης μας!
i
i
i
i
i
i
i
i
i
iΔελτίο Τύπου

για την συμπαράσταση στον αγώνα των καθαριστριών- καθαριστών των Δημοσίων Σχολείων

Η ΟΓΕ συμπαραστέκεται στον αγώνα των καθαριστριών των Δημόσιων Σχολείων που εργάζονται ως συμβασιούχες (σύμβαση έργου). Όλα αυτά τα χρόνια, με ευθύνη των κυβερνήσεων και των Περιφερειακών και Δημοτικών διοικήσεων, βρίσκονται συνεχώς στην ανασφάλεια της ανανέωσης της σύμβασής τους, η οποία λήγει στο τέλος της σχολικής χρονιάς. Οι εργαζόμενες στην καθαριότητα των σχολείων με τους μισθούς – «ψίχουλα» -που παίρνουν με μεγάλη καθυστέρηση- δεν μπορούν να καλύψουν τις βασικές ανάγκες των ίδιων και των παιδιών τους σε διατροφή, σε θέρμανση, ρεύμα, ενοίκια και λογαριασμούς, σε Υγεία- Πρόνοια, Παιδεία.

Με την εφαρμογή του Καλλικράτη επιταχύνεται η ιδιωτικοποίηση των κοινωνικών υπηρεσιών και υποδομών των Δήμων, αφού πρώτα μεθοδεύτηκε η απαξίωσή τους: από την καθαριότητα μέχρι τους παιδικούς σταθμούς, υπηρεσίες πρόνοιας. Προετοιμάζεται εδώ και καιρό η ανάθεση της καθαριότητας των σχολείων σε εταιρίες καθαρισμού και συνεργεία Είναι ξεκάθαρο ότι το κόστος της καθαριότητας θα μεταφερθεί στις πλάτες των νέων μητέρων, της λαϊκής οικογένειας.

Δεν μπορεί να εξασφαλιστούν οι απαραίτητες συνθήκες υγιεινής στα σχολεία των παιδιών μας όταν οι εργαζόμενες στην καθαριότητα υπογράφουν σύμβαση με τους Δήμους, πληρώνονται ανάλογα με τις αίθουσες και την ίδια στιγμή υπάρχουν περιπτώσεις σχολείων που δεν έχουν καθαρίστρια κατά τη διάρκεια της εκπαιδευτικής λειτουργίας.

Δε παζαρεύουμε την υγεία των παιδιών μας! Στηρίζουμε τα δίκαια αιτήματα των εργαζομένων στην καθαριότητα των σχολείων:

•Καμία απόλυση – καμιά διαθεσιμότητα, ανάκληση των απολύσεων στο Δημόσιο.

•Μαζικές προσλήψεις καθαριστών- καθαριστριών για καθαρά σχολεία

•Μονιμοποίηση όλων των συμβασιούχων με πλήρη σταθερή δουλειά, ασφαλιστικά και μισθολογικά δικαιώματα.

•Κατάργηση των ελαστικών σχέσεων εργασίας

•Κανένα συνεργείο καθαριότητας μέσα στα σχολεία

•Άμεση καταβολή των δεδουλευμένων των καθαριστριών.

Αθήνα, 17/3/2015

Το Γραφείο Τύπου

της ΟΓΕ

I
I
I
I
I
I
I
I
I
I
I
I
I
I
I
Περιστατικά παιδιών με υποσιτισμό σε σχολεία του δήμου Αθηναίων, κοινοποίησαν εκπαιδευτικοί κατά τη διάρκεια του δημοτικού συμβουλίου του δήμου Αθηναίων.
Οι σοβαρές καθυστερήσεις στο διεθνή διαγωνισμό προμήθειας τροφίμων – ύψους σχεδόν 1 εκατ. ευρώ – έχει στερήσει το Δημοτικό Βρεφοκομείο από τη δυνατότητα να προετοιμάζει καθημερινά 10.500 μερίδες φαγητού που διανέμονται στους βρεφονηπιακούς σταθμούς, στα σχολεία και στα συσσίτια του δήμου. Ήδη από τον περασμένο Οκτώβριο η τροφοδοσία του Δημοτικού Βρεφοκομείου γίνεται από χορηγίες, με αποτέλεσμα να προετοιμάζονται μόνον οι 4.500 μερίδες φαγητού για τους βρεφονηπιακούς σταθμούς. Στα σχολεία δεν μοιράζονται μερίδες, ενώ τα συσσίτια του δήμου Αθηναίων έχει αναλάβει κέτερινγκ που έχει και στο παρελθόν διανείμει μερίδες στα συσσίτια.

Δυο εκπαιδευτικοί, η Ανδριανή Προκόπη από τον Σύλλογο Εκπαιδευτικών «Παρθενώνας» και ο Μαριόλης Δημήτρης από τον Α’ Σύλλογο Εκπαιδευτικών «Αμπελόκηποι», αναφέρθηκαν σε περιστατικά υποσιτισμού παιδιών στα σχολεία. Οι δυο εκπαιδευτικοί χαρακτήρισαν την κατάσταση «δραματική», σημείωσαν, ότι καλούνται «να διδάξουν σε παιδιά που πεινάνε», ενώ ο κ. Μαριόλης αναφέρθηκε ειδικά στην περίπτωση «παιδιού που είχε να φάει δυο ημέρες». Κατά την περσινή σχολική χρονιά διανέμονταν από το δήμο 1.200 μερίδες σε παιδιά σχολείων, ενώ – όπως είπε ο κ. Μαριόλης – τη φετινή χρονιά τα αιτήματα αυξήθηκαν στην αρχή της σχολικής χρονιάς κατά 600. Όπως εξήγησε, τα αιτήματα συμπληρώνονται από τους διευθυντές των σχολείων -οπότε δεν τίθεται θέμα μη αξιοπιστίας τους- και ο αριθμός τους είναι σταθερά αυξητικός.

Ο δήμαρχος Αθηναίων Γιώργος Καμίνης διαβεβαίωσε, ότι το πρόβλημα θα λυθεί έως το τέλος της ερχόμενης εβδομάδας. Παρόλα αυτά, ο διαγωνισμός -όπως είπε ο δημοτικός σύμβουλος Πέτρος Κωνσταντίνου- έχει μπλοκάρει εδώ και ένα χρόνο και ακόμη δεν έχει ολοκληρωθεί. Ευθύνες για την κατάσταση αποδόθηκαν από τον κ. Καμίνη σε γραφειοκρατικά προσκόμματα, ενώ ο αντιδήμαρχος Οικονομικών Γιώργος Μπρούλιας σημείωσε ότι «ευθύνες υπάρχουν και σε εμάς και στην κυβέρνηση».

Όπως σημείωσε στο ΑΜΠΕ η αντιδήμαρχος για το Παιδί και πρώην πρόεδρος του Δημοτικού Βρεφοκομείου Μαρία Ηλιοπούλου, οι διεθνείς διαγωνισμοί και οι υψηλές εγγυητικές επιστολές που αυτοί προϋποθέτουν έχουν ως συνέπεια να εξαιρείται από τους διαγωνισμούς ένας μεγάλος αριθμός προμηθευτών και να δημιουργούνται έντονες διαμάχες μεταξύ των λίγων προμηθευτών που πληρούν τα κριτήρια. Την ίδια στιγμή, οι διεθνείς διαγωνισμοί στερούν τη δυνατότητα επιμερισμού -που θεωρείται κατάτμηση- και μοιραία στερείται η δυνατότητα ευελιξίας μεταξύ προμηθευτών.

Η διαδικασία, που έχει επιβληθεί από την ΕΕ, οδήγησε τον δημοτικό σύμβουλο Νίκο Σοφιανό να σημειώσει: «Μπορεί να φταίει η Ευρωπαϊκή Ένωση με τις οδηγίες για τους διεθνείς διαγωνισμούς, στα σχολεία μας όμως έχουμε φαινόμενα υποσιτισμού. Δεν παρέχουμε ό,τι διαφημίζετε».

Ο κ. Καμίνης σημείωσε, ότι οι μερίδες φαγητού στα σχολεία ξεκίνησαν με πρωτοβουλία της δημοτικής αρχές το 2012 με 200 μερίδες, που το 2013 αυξήθηκαν στις 500 μερίδες και έφθασαν το 2014 στις 1.200 μερίδες. Η κ. Ηλιοπούλου σημείωσε στο ΑΠΕ, ότι ο δήμος θα μπορούσε να αποκεντρώσει τα συσσίτια στα δημοτικά διαμερίσματα με τη δημιουργία τραπεζαριών.
Το ίδιο το Δημοτικό Βρεφοκομείο, εάν αύξαινε τα μαγειρεία από τρία σε τέσσερα και εφόσον «το υπουργείο Παιδείας βάλει κι αυτό το χέρι στην τσέπη» -σημειώσε- θα μπορούσε να σιτίζει εκτός από τους αστέγους, και όλους τους μαθητές των ολοήμερων σχολείων.(ANTΙΓΡΑΦΗ ΑΠΟ «ΤΟ ΧΩΝΙ»
I
I
I
I
I
I
I
I
I
I
I
13 Δεκεμβρίου
23:37
2014

Της Σταυρούλας Σταμπουλή
(το κουτί της Πανδώρας)
Αγαπημένε μου σύζυγε.

Μετά από 16 χρόνια έγγαμου βίου, αισθάνομαι την ανάγκη και την υποχρέωση να σου παρουσιάσω το σπίτι μας, γιατί πολλές φορές μου δίνεις την εντύπωση πως ζούμε σε διαφορετικό σπίτι, εάν όχι σε διαφορετικό πλανήτη.

Ας ξεκινήσουμε από το χωλ. Σε περίπτωση που δεν το έχεις προσέξει, διαθέτει μια τεράστια ντουλάπα η οποία είναι χωρισμένη στην μέση. Η μισή είναι παπουτσοθήκη, που η χρήση της – όπως μαρτυράει και το όνομά της – είναι για να βάζουμε τα παπούτσια μας, ΜΕΣΑ σε αυτήν και όχι έξω από αυτήν.
Το δεύτερο μισό της ντουλάπας, έχει τέσσερα ράφια. Στο ένα από αυτά διαθέτουμε μια πλούσια συλλογή από πετσέτες πολύ καλής ποιότητας (προίκα μου), που μπορείς να πάρεις και να σκουπίσεις το κορμί σου όταν παίρνεις το μπάνιο σου. Όχι, δεν μπορώ να στην φέρνω εγώ την πετσέτα ΚΑΘΕ ΦΟΡΑ που κάνεις μπάνιο, γιατί την ξέχασες!

Στο μπάνιο μας λοιπόν, έχουμε ένα καλάθι για τα άπλυτα ρούχα. Ένα ταπεινό καλάθι που βάζουμε ΜΕΣΑ τα άπλυτα ρούχα μας. Πρόσεξε: ΜΕΣΑ σε αυτό. Όχι γύρω από αυτό, ούτε πάνω στο πλυντήριο. Η χρήση του είναι πολύ απλή. Ανοίγεις το καπάκι, βάζεις μέσα τα ρούχα, κλείνεις το καπάκι. Τίποτα περισσότερο, τίποτα λιγότερο. Ακριβώς απέναντί του, βρίσκεται το πλυντήριο ρούχων το οποίο μας πήρε δώρο στον γάμο μας ο αδερφός μου. Η λειτουργία του δεν χρειάζεται γνώσεις πυρηνικής φυσικής και για να το χρησιμοποιήσεις δεν χρειάζεται ειδική άδεια. Απλά βάζεις απορρυπαντικό στην ειδική θήκη, γυρνάς ΕΝΑΝ διακόπτη, πατάς ΕΝΑ μόνο κουμπί και voila !!!!!!!!!! το πλυντήριο πλένει τα ρουχαλάκια σου και τα βγάζει καθαρά, απαλά και μοσχοβολάνε πράσινο μήλο !

Επίσης, σε ενημερώνω ότι το μπάνιο μας διαθέτει μόνο μπανιέρα και όχι πισίνα. Θα το εκτιμούσα ιδιαίτερα αν όποτε κάνεις μπανάκι δεν άφηνες μια λίμνη νερά στο πάτωμα, γιατί μπαίνω μετά εγώ, γλυστράω και καταλήγω άκομψα και χωρίς καθόλου χάρη ομολογώ, μέσα στη μπανιέρα με το κεφάλι κάτω και τα πόδια επάνω, σε μια εντελώς άβολη στάση και όχι τίποτε άλλο, θα φύγει από την θέση του ο χειρουργημένος μου σπόνδυλος και θα τρέχουμε. Οχι, για να μαζέψουμε τα νερά, δεν χρησιμοποιούμε ούτε τις πετσέτες, ούτε τα ρούχα μας. Διαθέτουμε ωραιότατο κουβά και σφουγγαρίστρα γι’ αυτή τη δουλειά. Επίσης, θα το εκτιμούσα πολύ αν όταν κάνεις το μπανάκι σου, ανάψεις μετά το θερμοσίφωνα για να ξαναζεσταθεί το νερό, γιατί ομολογώ πως όσο καλό κι αν κάνει το παγωμένο νερό στην επιδερμίδα, εγώ προτιμώ το ζεστό νερό για να πλένομαι.

Η κουζίνα μας: Η κουζίνα μας έχει πολλά ντουλάπια. Σε ένα από αυτά έχουμε τα ποτήρια. Μπορείς να τα χρησιμοποιείς, δεν θα σε υποχρεώσω να πίνεις νερό με την χούφτα, αλλά θα ήθελα αφού ξεδιψάσεις, να τα επιστρέφεις στον νεροχύτη και να μην τα αφήνεις σκόρπια σε όλο το σπίτι. Είναι επιβεβαιωμένο πως δεν γυρίζουν πίσω μόνα τους. Επίσης, έχουμε πιάτα, στα οποία μπορείς να βάζεις ότι θέλεις να φας, ειδικά εάν πρόκειται για φρυγανιές, μπισκότα, ψωμί γιατί όταν δεν το κάνεις αφήνεις πίσω σου ψίχουλα – ίχνη και σε διαβεβαιώ πως δεν θα σου χρειαστούν, δεν είσαι ο κοντορεβυθούλης.

Μιας που βρισκόμαστε στην κουζίνα, η ηλεκτρική συσκευή με τα πολλά κουμπιά που έχει πάνω της συνήθως μια ή περισσότερες κατσαρόλες, χρησιμοποιείται ΚΑΙ για το ζέσταμα του φαγητού. Πρόσεξε: Όταν το φαγητό έχει ζεσταθεί αρκετά, κατεβάζουμε την κατσαρόλα από το ζεστό μάτι, γιατί αν δεν το κάνεις, το φαγητό καίγεται και η κατσαρόλα δεν καθαρίζει ούτε αν την τρίψει ολόκληρο το Villabacho. Στο πλυντήριο πιάτων δεν θα επεκταθώ, είναι δύσκολη πίστα. Μου φτάνει να αφήνεις τα βρώμικα πιάτα στον νεροχύτη.
Τα ψίχουλα και οι χαρτοπετσέτες, δεν εξαφανίζονται ως δια μαγείας από το τραπέζι. Πρέπει κάποιος να τα μαζέψει. Το ίδιο ισχύει για τα χρησιμοποιημένα πιάτα, ποτήρια και μαχαιροπίρουνα. Τα σκουπίδια καλό είναι να τα πετάμε καθημερινά και όχι να μαζεύονται οι σακούλες για να τις πετάξουμε μια φορά την εβδομάδα.

Το ψυγείο και τα ντουλάπια δεν γεμίζουν από μόνα τους, νεράιδα και τζίνι δεν υπάρχουν, μην πιστεύεις σε βλακείες. Πρέπει κάποιος να αφιερώσει χρόνο, να σκεφτεί τι χρειάζεται το σπίτι και να πάει σe super market, μανάβη και χασάπη, να φορτωθεί σαν το συμπαθές παρεξηγημένο τετράποδο (ναι τον γάιδαρο εννοώ) και να τα φέρει σπίτι. Οχι, δεν είναι καθόλου ευχάριστη διαδικασία, δεν εννοούν αυτό όταν λένε «shopping therapy». Οχι, δεν χρειάζεται να αγοράζεις την μεγαλύτερη συσκευασία σε κάθε είδος και θα το εκτιμούσα αν όταν επέστρεφες έφερνες τα πράγματα που σου έχω ζητήσει και όχι μόνο πατατάκια, κομπόστες και σοκολάτες.

Τα ρούχα, τα παιχνίδια των παιδιών, τα βιβλία και γενικά όλα τα αντικείμενα του σπιτιού, έχουν μια ακριβή θέση. Κάποια από αυτά, μπορείς κι εσύ να τα βάλεις στη θέση τους. Οχι, για τα ρούχα δεν είναι οι καρέκλες και τα κρεβάτια. Τα βρώμικα τα βάζουμε στο «καλάθι για τα άπλυτα» (βλέπε μπάνιο) και τα καθαρά στις ντουλάπες. Ναι, μπορείς να ζητήσεις από τα παιδιά να μαζέψουν τα δικά τους και να τους δείξεις πως να το κάνουν.

Πρέπει να ξέρεις λοιπόν, πως και στο καλύτερο ξενοδοχείο αν πας, η κουζίνα κλείνει γύρω στις 10.00 το βράδυ. Το ίδιο περίπου ισχύει και για το σπίτι μας. Οχι, δεν μπορώ να φτιάξω μια μπυροποικιλία, ούτε ομελέτα, ούτε μακαρονάδα στις 11.15 μ.μ. που μου το ζητάς. Δεν έχει «γιατί;». Απλά δεν μπορώ! Αν θέλεις, μπορείς να παραγγείλεις από ένα ντελίβερι (προλαβαίνεις μέχρι τα μεσάνυχτα). Οι κατάλογοι βρίσκονται στην βιτρίνα στο χωλ, στο πρώτο συρτάρι. Μην ψάχνεις εκεί, στο πρώτο από πάνω εννοώ!
Όταν με ρωτάς «που είναι το ψαλιδάκι» και σου απαντάω «στην ντουλάπα στο δωμάτιό μας, στο αριστερό φύλλο, στο πάνω ράφι, μέσα στο ροζ τσαντάκι» τι δεν καταλαβαίνεις και δεν το βρίσκεις ;;;;

Αγάπη μου, όλα αυτά δεν στα λέω, ούτε γιατί ο Ερμής είναι ανάδρομος, ούτε γιατί η γκρίνια είναι στην φύση μου, ούτε γιατί έχω περίοδο! Απλά ΚΟΥΡΑΣΤΗΚΑ !!!!!!!!!!!!!
Επίσης, στα λέω όλα αυτά, γιατί μεγαλώνουμε και έναν γιο, που καλό είναι να μάθει να κάνει κάποια πράγματα μέσα στο σπίτι, γιατί διαφορετικά η νύφη μου θα με βρίζει !!!

Σε φιλώ με αγάπη
η γυναίκα σου
I
I
I
I
I
I
I
I
I
I

Ποια σύνταξη για τις γυναίκες;
Το ένα μέτρο μετά το άλλο επιβεβαιώνουν το «να δεις τι σου ‘χουν για μετά». Η πολιτική της αντιλαϊκής βαρβαρότητας δε σταματάει: Είτε με μνημόνια και δανειακές συμβάσεις που τα «έσκιζαν» οι κυβερνώντες ή θα «σκίσουν» οι επίδοξοι μελλοντικοί κυβερνήτες, είτε με «memorandum», δηλαδή μνημόνιο στα λατινικά, στο οποίο ο εκπρόσωπος του ΔΝΤ θα κάθεται στο «πίσω κάθισμα» του αυτοκινήτου – οδοστρωτήρα που θα περάσει διά πυρός και σιδήρου σε ό,τι απέμεινε στα λαϊκά δικαιώματα και για τα επόμενα χρόνια.
Σε όλα τα κράτη – μέλη προωθείται η πλήρης κατάργηση των μειωμένων συνταξιοδοτικών ορίων για τις γυναίκες στο όνομα της ισότητας, η οποία γίνεται λάστιχο ανάλογα με τις κατά καιρούς ανάγκες αυτών που κατέχουν τον παραγόμενο πλούτο και την εξουσία. Στη χώρα μας, καταργήθηκε η πενταετία, μια ρύθμιση που αποτελούσε την ελάχιστη αναγνώριση στις γυναίκες, οι οποίες αναπληρώνουν την έλλειψη κοινωνικής πολιτικής εφ’ όρου ζωής, τις αρνητικές συνέπειες της ανισοτιμίας, την ιδιωτικοποίηση και εμπορευματοποίηση των κοινωνικών υπηρεσιών. Ετσι ένιωσαν την ισότητα οι γυναίκες της χώρας μας, δουλεύοντας μέχρι τα 65, 67, 71 και βλέπουμε.
***
Σήμερα, το υπουργείο Εργασίας, Κοινωνικής Ασφάλισης και Πρόνοιας, στο πλαίσιο της διαβεβαίωσης των συγκυβερνώντων ότι «δε θα παρθούν άλλα μέτρα», προωθεί στο νέο Ασφαλιστικό κατάργηση της 15ετίας με 4.500 ένσημα, αύξηση του ελάχιστου χρόνου ασφάλισης στα 20 χρόνια με 6.000 ένσημα. Δεν θα υπάρχει πρόωρη πριν τα 62.
Ετσι ακυρώνεται η δυνατότητα σύνταξης για τις γυναίκες.
Η ανεργία, διπλάσια από αυτήν των ανδρών, εξαιτίας της διπλής καταπίεσης που αυτές υφίστανται στον καπιταλισμό.
Οι γυναίκες δουλεύουν με μεγαλύτερα ποσοστά, συγκριτικά με τους άνδρες, σε θέσεις μερικής απασχόλησης, οι οποίες είναι αναγκαστική επιλογή και όσο μεγαλύτερες σε ηλικία είναι και όσο οι ευθύνες στην οικογένεια (παιδιά, ηλικιωμένοι γονείς, φροντίδα ΑμεΑ) αυξάνουν, τόσο αυξάνεται η μερική απασχόληση.
Η ανασφάλιστη εργασία ξέρουν οι φωστήρες ότι κάνει θραύση στις γυναίκες.
Οι μισθοί και οι συντάξεις που λαμβάνουν οι γυναίκες είναι χαμηλότεροι απ’ αυτούς των αντρών. Εκτός του ότι μειώνουν τα συνολικά επαγγελματικά έσοδα των γυναικών, περιορίζουν τα συνταξιοδοτικά τους δικαιώματα, προκαλώντας μεγάλη φτώχεια στη μετέπειτα ζωή τους. Σήμερα, σύμφωνα με τους υπολογισμούς της ΕΕ, της Ευρώπης των λαών, οι γυναίκες κερδίζουν κατά μέσον όρο 17,5% λιγότερα από τους άνδρες, σε όλα τα κράτη – μέλη με ή χωρίς μνημόνια.
Η εργασιακή ζωή των γυναικών διακόπτεται συχνότερα και για μεγαλύτερα χρονικά διαστήματα σε περιόδους ανεργίας, πράγμα που επιδρά ανάλογα και στη μισθολογική τους εξέλιξη. Σημαντική επίδραση ασκεί το γεγονός ότι η εργοδοσία αποφεύγει να τοποθετεί τις εργαζόμενες σε καλύτερα αμειβόμενες θέσεις εργασίας, ώστε να αποφεύγει το «κόστος» της μητρότητας, τις άδειες και την απουσία από την εργασία που αυτή συνεπάγεται.
***
Ολες οι εργαζόμενες γυναίκες σε ιδιωτικό και δημόσιο τομέα, οι γυναίκες της εργατιάς, της αγροτιάς, οι γυναίκες του μικρομάγαζου, αυτές που βοηθούν στις οικογενειακές επιχειρήσεις, οι νέες, όλες αυτές που αποτελούν διαχρονικό καύσιμο για την κερδοφορία του κεφαλαίου, ήρθε η ώρα να ξεσηκωθούν.
Η επιταγή, με την οποία θα ξοφλήσουν τους λογαριασμούς τους με την ΕΕ και με τα κόμματα του ευρωμονόδρομου, που τις οδηγούν στην κόλαση της φτώχειας, της ανέχειας, της εξαθλίωσης, της αναξιοπρέπειας των συσσιτίων, είναι η ένταξή τους στο ταξικό σωματείο, στο γυναικείο σύλλογο της γειτονιάς, στο κάθε μετερίζι του εργατικού – λαϊκού κινήματος σε αντιμονοπωλιακή – αντικαπιταλιστική κατεύθυνση, για να ανοίξει ο δρόμος για ανάπτυξη σε όφελος του λαού και των αναγκών του, για να καταργηθούν η ταξική εκμετάλλευση και η γυναικεία ανισοτιμία.
Της Κάλι Καρά στο portal 902.gr
I
I
I
I
I
I
I
I
I
I
I
Της Κάλι Καρά
(αναδημοσίευση από το 902.gr)

Με ή χωρίς μνημόνια, στον καπιταλισμό η μητρότητα «κοστίζει» γι’ αυτό παραμένει στο στόχαστρο για την αύξηση της κερδοφορίας του κεφαλαίου.

Συμπτώματα τοξικού σοκ, που παραπέμπουν σε πιθανή χρήση σκουριασμένων χειρουργικών εργαλείων ή πλαστών φαρμάκων, εμφάνισαν οι 13 γυναίκες που πέθαναν σε ιατρικό κέντρο του κρατιδίου Τσατίσγκαρ της Ινδίας, κατά τη διάρκεια εφαρμογής κυβερνητικού προγράμματος μαζικών στειρώσεων.
Η Ινδία πραγματοποιεί τις περισσότερες στειρώσεις γυναικών στον κόσμο. Η στείρωση είναι η δημοφιλέστερη μέθοδος αντισύλληψης στη χώρα, και η κυβέρνηση προσφέρει χρήματα και άλλα προνόμια για να προσελκύσει γυναίκες και άνδρες στο κυβερνητικό πρόγραμμα.
Στη χώρα μας και στην κρίση και τη σταθεροποίηση, αλλά ακόμα και στην όποια ανάκαμψη, η αναπαραγωγική λειτουργία των γυναικών θα πυροβολείται όταν και όποτε το αποφασίζει η εργοδοσία στο όνομα της ανταγωνιστικότητας και της ανάπτυξης.
Μετά τις καταγγελίες για ενυπόγραφες διαβεβαιώσεις που ζητούσαν εργοδότες για να προσλάβουν εργαζόμενες ότι δεν θα τεκνοποιήσουν για ορισμένο χρονικό διάστημα, η εργοδοσία ξεσαλώνει αφού έχει στο πλευρό της ένα αντεργατικό νομοθετικό οπλοστάσιο από τις κυβερνήσεις και συγκυβερνήσεις των κομμάτων του ευρωμονόδρομου. Προχωρούν στις απολύσεις εγκύων, όπως η πρόσφατη περίπτωση όπου έγκυος εργαζόμενη δέχεται απειλές προκειμένου να παραιτηθεί, καθρεφτίζει την εργοδοτική τρομοκρατία και αυθαιρεσία που αντιμετωπίζουν χιλιάδες νέες γυναίκες.
Να γεννήσεις στο σπίτι, «στο χωράφι ή στη στάνη», για να πάρεις το «επίδομα τοκετού», αποφάσισαν οι φωστήρες του ΕΟΠΥΥ, υλοποιώντας απαρέγκλιτα το λόγο για τον οποίο δημιουργήθηκε αυτός ο οργανισμός.
Ρίχνει στις μυλόπετρες κοινωνικά και προνοιακά επιδόματα, τις προληπτικές εξετάσεις, την υποβοηθούμενη αναπαραγωγή, και την μητρότητα στο στόχαστρο της αντιλαϊκής επίθεσης.
Το «επίδομα τοκετού» ήταν ένα χρηματικό βοήθημα με το οποίο τα νέα ζευγάρια, οι νέες μητέρες των λαϊκών στρωμάτων, μέσα στην ανεργία και στη φτώχεια που τους μαστίζει, κάλυπταν κάποια από τα πρώτα έξοδα των νεογέννητων παιδιών τους, πάνες, γάλα, εμβόλια και τόσα άλλα.

Είναι επικίνδυνοι.

Με τόσα επιτεύγματα της επιστήμης και της τεχνολογίας, με τέτοια ανάπτυξη των παραγωγικών δυνάμεων, προτρέπουν τις γυναίκες των λαϊκών στρωμάτων, να γεννούν στο σπίτι ρισκάροντας τη ζωή τους και τη ζωή του παιδιού τους σε περίπτωση επιπλοκών στη γέννα, για να πάρουν αυτό το ευτελές «επίδομα».
Δεν είναι ο τοκετός στο σπίτι επιστροφή στην παράδοση και δέσιμο της γυναίκας με το παιδί. Είναι ένας επικίνδυνος αναχρονισμός για να καλύψει τις σοβαρές ελλείψεις στο σύστημα της υγείας.

Είναι αδίστακτοι.

Με «ραβασάκια», το ΙΚΑ ζητά από μητέρες να επιστρέψουν το ποσό, αφού γέννησαν μετά απ’ αυτήν την περικοπή και σύμφωνα με την κυβέρνηση το επίδομα τους χορηγήθηκε «κατά λάθος».
Εξαγοράζουν τη μητρότητα με τα «κρυοσυντηρημένα ωάρια» και μετατρέπουν τις νέες γυναίκες του καθημερινού μόχθου σε ζόμπι των επιχειρήσεών τους στο όνομα της «καριέρας». Μετατρέπουν μια επιστημονική κατάκτηση, χρήσιμη σε ειδικές περιπτώσεις για το ζευγάρι, σε στρέβλωση της χρήσης της προς όφελος του μονοπωλιακού κέρδους.
Για να έχει η μητέρα που γεννά ένα παιδί, την απαιτούμενη στήριξη και φροντίδα από το κράτος, προϋπόθεση είναι μια άλλη οργάνωση της κοινωνίας, ανατροπή της εξουσίας των μονοπωλίων, ανατροπή του καπιταλισμού. Το μέλλον των γυναικών της εργατικής τάξης και των λαϊκών στρωμάτων δεν είναι ο καπιταλισμός. Είναι ο νέος κόσμος, ο Σοσιαλισμός.
I
I
I
I
I
I
I
I
I
I
I
I

ΔΕΛΤΙΟ ΤΥΠΟΥ

Η μητρότητα θυσιάζεται και πάλι στο βωμό του κέρδους.
Μια οπισθοδρομική, αντιδραστική και χυδαία παροχή παρουσιάζεται σαν προοδευτική.

Η Ομοσπονδία Γυναικών Ελλάδας καταγγέλλει τη νέα επίθεση στη μητρότητα και τη θυσία της στο βωμό της παραγωγικότητας, της ανταγωνιστικότητας και του κέρδους και μάλιστα με το μανδύα «κοινωνικής παροχής». Οι επιχειρηματικοί κολοσσοί “Apple” και “Facebook” επιδοτούν την κρυοσυντήρηση των ωαρίων των εργαζομένων και το παρουσιάζουν σαν κίνητρο παρακίνησης για την προσέλκυση περισσότερων γυναικών, που θέλουν να αφοσιωθούν στη «καριέρα», χωρίς να θυσιάσουν τη μητρότητα και τη δημιουργία οικογένειας. Κι όλα αυτά γιατί υπάρχουν εκτιμήσεις από εταιρείες ότι οι γυναίκες είναι πιο παραγωγικές και μάλιστα σε αυτή την ηλικία όταν δεν έχουν οικογένεια και παιδιά να αποσπούν το ενδιαφέρον τους για την επιχείρηση.
Αυτή η αντιδραστική και χυδαία παροχή κρύβει οπισθοδρομικές αντιλήψεις για τη γυναίκα και τον αναπαραγωγικό της ρόλο. Μετατρέπουν μια επιστημονική κατάκτηση, χρήσιμη σε ειδικές περιπτώσεις για το ζευγάρι, σε στρέβλωση της χρήσης της προς όφελος του μονοπωλιακού κέρδους.
Μ΄ αυτό τον τρόπο στοχεύουν συγχρόνως και στις συνειδήσεις των εργαζομένων με το παραμύθι του «καλού» εργοδότη που «αξίζει» αφοσιωμένες εργαζόμενες στους στόχους της επιχείρησης, χωρίς να θυσιάσουν και τη μητρότητα.
Μέχρι τώρα οι εργοδότες υποχρέωναν με ιδιωτικά συμφωνητικά τις κοπέλες να μη μείνουν έγκυες. Τώρα αλλάζουν το βούρδουλα με το καρότο. Στην ουσία όμως προκαλούν και εκβιάζουν τις γυναίκες στο όνομα της καριέρας, την οποία έτσι και αλλιώς δικαιούνται, να αναβάλλουν την τεκνοποίηση. Μια φυσική λειτουργία που έχεις δικούς της φυσιολογικούς χρόνους και απαιτήσεις. Για πότε όμως;
Όταν θα είναι αναπαραγωγικές για την επιχείρηση και θα τις απέλυαν, με κάποιο τρόπο από τους τόσους που διαθέτουν.
Όταν θα είναι πολύ αργά για βιολογικούς, κοινωνικούς και ψυχολογικούς λόγους για τις ίδιες, για το ζευγάρι, αλλά και για το παιδί.
Η ΟΓΕ θεωρεί ότι η μητρότητα έχει κοινωνικό χαρακτήρα και η προστασία όπως πρέπει να είναι ευθύνη του κράτους. Να παρέχεται δωρεάν μέσα από το Δημόσιο σύστημα υγείας κάθε παροχή και υπηρεσία σε κάθε ηλικία της γυναίκας, όπως και στην αναπαραγωγική ηλικία, ώστε η μητρότητα και το δικαίωμα στη δουλειά να μην έρχονται σε αντιπαράθεση.

Αθήνα,17/10/2014
Το Γραφείο Τύπου
της ΟΓΕ

I
I
I
I
I
I
I
I
I
I
I
I
I
I

…ΔΥΟ ΚΟΡΙΤΣΙΑ ΠΟΥ ΕΦΥΓΑΝ ΝΩΡΙΣ
(Από το Πολιτιστικό τμήμα της ΟΓΕ)

Γεννήθηκαν Ιούνιο μήνα.
Δεν πρόλαβαν να διαγράψουν έναν ολοκληρωμένο κύκλο ζωής. Άφησαν όμως πίσω τους αποτυπώματα. Η βραχύχρονη παρουσία τους δεν έμελλε να σβηστεί από τη μνήμη των ανθρώπων. Κι ο θάνατος, όταν τις βρήκε, δεν εξαφάνισε τα ίχνη από το μικρό πέρασμά τους στον κόσμο των ζωντανών. Ήταν ίχνη που έγιναν παρακαταθήκη για το μέλλον, σημαδεύοντας με τον ένα ή τον άλλο τρόπο μια εποχή. Τη δική τους…
Σωτηρία Βασιλακοπούλου

Για τη Σίση, φοιτήτρια Παντείου, 21 ετών, ο χρόνος σταμάτησε ένα καλοκαιριάτικο μεσημέρι, πριν από 34 χρόνια. Μπροστά σε μια πύλη εργοστασίου. Άγνωστο αν πρόλαβε να πετάξει την τελευταία προκήρυξη μέσα στο λεωφορείο που έπεσε πάνω της ή αν την κρατούσε ακόμα στα χέρια της και η σύγκρουση απλώς την εκσφενδόνισε οπουδήποτε, σαν ένα χαρτί χωρίς ταυτότητα που δεν ενδιέφερε ποτέ και κανέναν. Κι όμως! Αυτή η προκήρυξη σήμανε το τέλος της ζωής για τη νεαρή Σίση ενώ, ταυτόχρονα, σφράγισε ανεξίτηλα την ιστορία της. Ποτέ κανείς δεν θ’ αναφερόταν ξανά στην ΕΤΜΑ σα να ήταν ένα συνηθισμένο εργοστάσιο. Κι η Σίση θα περνούσε στην αθανασία μ’ ένα νέο όνομα-σύμβολο, πραγματικό ορόσημο των σύγχρονων αγώνων του λαϊκού και νεολαιϊστικου κινήματος: Σωτηρία Βασιλακοπούλου!
Γεννήθηκε στις 2 Ιουνίου του 1959
«Ένιωσα τη φλογερή επιθυμία να ριχτώ κι εγώ στον ωραίο αγώνα για μια Αθήνα πραγματικά νοικοκυρεμένη και δημοκρατική, φάρο πολιτισμού και προπύργιο αγωνιστικότητας, για ένα καλύτερο αύριο του λαού, της πατρίδας μας…» (από το ημερολόγιο της Σίσης)

Το φθινόπωρο του ’79, μετά τη γνωριμία της με την ΚΝΕ, η Σωτηρία Βασιλακοπούλου οργανώνεται για να δράσει μέσα από τις γραμμές της.
Το επόμενο καλοκαίρι θα είναι θερμό. Το φοιτητικό κίνημα μόλις είχε βγει από μια νικηφόρα μάχη. Ο αντιδραστικός νόμος πλαίσιο, ο περίφημος 815, πήγε άπατος. Οι φοιτητές είχαν καταφέρει να τον ανατρέψουν. Για τους Κνίτες, ωστόσο, τα πράγματα ήτανε ξεκάθαρα. Η κύρια επίθεση της άρχουσας τάξης εστιαζόταν αλλού. Το 1980 δεν ήταν μια καλή χρονιά για τους εργαζόμενους. Λιτότητα, ανεργία, απολύσεις… Και μια αυταρχική κυβέρνηση της ΝΔ με πρωθυπουργό το Ράλλη.
Η 28η του Ιούλη, σηματοδοτεί την παραμονή μιας πανεργατικής συγκέντρωσης στην Αθήνα. Η Οργάνωση Σπουδάζουσας Αθήνας της ΚΝΕ και η Αχτίδα ΑΕΙ της ΚΟΑ έχουν προγραμματίσει εξορμήσεις σε εργοστάσια. Το μεσημέρι, Κνίτες και κομμουνιστές φοιτητές από το Πάντειο στήνονται με τις προκηρύξεις τους έξω από το εργασιακό γκέτο της κλωστοϋφαντουργίας ΕΤΜΑ. Μέσα, οι εργάτες. Αλλά και οι αμέριστοι συμπαραστάτες του αστικού κράτους και της ΝΔ, της τότε κυβέρνησής του: ΜΑΤ, χαφιέδες, εργοδοτικοί συνδικαλιστές, κουμπουροφόροι οδηγοί, ακόμα και πρώην βασανιστές της Μακρονήσου. Με το σχόλασμα, η εργοδοσία αρχίζει να φυγαδεύει τους εργαζόμενους. Οι εντολές είναι σαφείς: «Να μην πάρουν οι εργάτες προκηρύξεις του ΚΚΕ. Για κανένα λόγο.»
Τα μέλη της ΚΝΕ και του Κόμματος πετάνε από τα παράθυρα των λεωφορείων τις προκηρύξεις, ενώ προσπαθούν να βγουν έξω από την τρελή πορεία τους. Ο οδηγός-μπράβος Χαρίτος παρασέρνει τη Βασιλακοπούλου και την τραυματίζει θανάσιμα. Εκεί θ’ αφήσει την τελευταία της πνοή. Το σωματείο των εργαζομένων στην ΕΤΜΑ προκηρύσσει αμέσως απεργία και, φυσικά, η κυβέρνηση Ράλλη στέλνει τα ΜΑΤ να την καταστείλουν. Το ίδιο βράδυ οργανώνονται συλλαλητήρια στα οποία συμμετέχουν χιλιάδες εργαζόμενοι, φοιτητές και νεολαίοι. Το ίδιο και στην πανεργατική συγκέντρωση της επόμενης μέρας. Η κηδεία της Βασιλακοπούλου πλημμυρίζει κόσμο. Η δολοφονία χαρακτηρίζεται από τη δικαιοσύνη τροχαίο και όλοι οι κατηγορούμενοι αθωώνονται. Μετά τη δολοφονία, τα λόγια μιας εργάτριας αποκαλύπτουν επιγραμματικά την ουσία και της ενέργειας και του αποτελέσματος της: «Ήταν δικό μας σπλάχνο. Τη φάγανε κι είχαν όλους εμάς στο νου τους».
Αλλά ποια ήταν πραγματικά η Σίση;… Όχι κάτι διαφορετικό από τη μεγάλη μάζα των φοιτητών που γέμιζαν τότε τ’ αμφιθέατρα. Ήταν πολλά τα παιδιά εκείνης της εποχής που ονειρεύονταν έναν καλύτερο κόσμο κι ήταν διατεθειμένα να μπουν στον αγώνα για ν’ αλλάξουν τον παλιό. Δεν υποψιάζονταν τι σημαίνει θυσία σε καιρούς «νομιμότητας», ούτε φαντάζονταν πως θα γίνουν ήρωες. Η γενιά εκείνη το έμαθε από τη Σίση, τη νεαρή φοιτήτρια που έπεσε στην πύλη της ΕΤΜΑ. Η Σωτηρία Βασιλακοπούλου δίδαξε στους συντρόφους της ότι ο αγώνας έχει σε κάθε εποχή –και για όλους– μία κορυφαία στιγμή ηρωισμού, μόνο που για κάποιους μπορεί να έρθει αναπάντεχα νωρίς…

«Μείνετε ήσυχοι φίλοι μου, μείνετε ήσυχοι. Φεύγω με σας στην καρδιά μου, με τον αγώνα πάντα στο νου μου» (Ναζίμ Χικμέτ, για τη Σωτηρία Βασιλακοπούλου)

Στη συντρόφισσα Σωτηρία Βασιλακοπούλου
Μικρή μας συντρόφισσα,
καλωσόρισες κι απόψε στη συντροφιά μας,
με μια αγκαλιά ματωμένα τριαντάφυλλα, τα 21 σου χρόνια
-καλωσορίζεις κάθε μέρα, κάθε νύχτα, στις δουλειές, στους αγώνες μας-
μικρή συντρόφισσα με το μικρό χαμόγελο και τα μεγάλα πανανθρώπινα όνειρα,
έχουμε νέες προκηρύξεις να μοιράσουμε,
έχουμε κι άλλα περιστέρια ν’ αμολήσουμε στον ορίζοντα,
έχουμε κι άλλα περιστέρια ν’ αμολήσουμε στις αυλές των φτωχόσπιτων.
Έχουμε πολλές σκοτεινές φυλακές να γκρεμίσουμε,
πολλά φωτεινά σπίτια να χτίσουμε,
γιατί ο κόσμος δεν το αντέχει πια το μαύρο,
ο κόσμος αγαπάει το άσπρο που αγαπούσες κι εσύ Σωτηρία,
μικρή μας συντρόφισσα, καλωσόρισες στη συντροφιά μας κι απόψε
σου ’χουμε κρατημένη τη θέση σου στην πρώτη-πρώτη σειρά της καρδιάς μας
και στην πλατεία μας, να, στην πρώτη-πρώτη σειρά η καρέκλα σου
πλάι στην Ηλέκτρα, πλάι στον Μπελογιάννη,
πλάι στον Πέτρουλα και στον Λαμπράκη,
πλάι στη Σταθοπούλου και στο Ρέππα και στο Διομήδη
-όμορφη συντροφιά, συντροφιά μας, με τα γαρύφαλλα στα χέρια σας-
μικρή μας συντρόφισσα, καλωσόρισες κι απόψε στη συντροφιά μας,
εσύ, μικρή μητέρα των περιστεριών και των ωραίων ονείρων,
μικρή συντρόφισσα που ταϊζεις τα παιδιά με το χαμόγελό σου,
μικρή συντρόφισσα με μια αγκαλιά ματωμένα τριαντάφυλλα, τα 21 σου χρόνια,
μεθαύριο, ξέρε το, θα καταθέσουμε στο μουσείο της επανάστασης τα γυαλιά σου,
σαν δυο ήλιους που φωτίζουν το δρόμο των νέων συντρόφων,
σαν δυο ήλιους που γράφουν με φως τις πινακίδες των καινούργιων
σοσιαλιστικών σχολείων
Αγάπη, Ειρήνη, Ελευθερία Γιάννης Ρίτσος, Καρλόβασι 6.9.1980

Άννα Φρανκ

Στις 12 Ιουνίου του 1942 η Άνελις Μαριάνε (Άννα) Φρανκ πήρε δώρο για τα γενέθλιά της ένα ημερολόγιο.
Είχε γεννηθεί πριν από δεκατρία χρόνια, στις 12 Ιουνίου του 1929.

Σάββατο 20 του Ιούνη 1942
Καταγραφή1
Πέρασαν πολλές μέρες δίχως να γράψω τίποτα. Έπρεπε να σκεφτώ πρώτα, μια και καλή, τι σημασία έχει ένα Ημερολόγιο. Είναι για μένα μια πολύ περίεργη αίσθηση να γράφω έτσι εδώ τις σκέψεις μου, όχι μόνο επειδή ποτέ ως τώρα δεν είχα δοκιμάσει τίποτα τέτοιο, αλλά και γιατί μου φαίνεται πως αργότερα, ούτ’ εγώ, ούτε κανένας άλλος δε θα ενδιαφέρεται για τις εκμυστηρεύσεις μιας μαθήτριας δεκατριών χρόνων. Επιτέλους, κάτι τέτοιο δεν έχει καμιά σημασία. Νιώθω τη διάθεση να γράψω και πολύ περισσότερο ν’ ανοίξω όλ’ αυτά που έχω μέσα στην καρδιά μου για ένα πλήθος πράγματα.
«Το χαρτί είναι πολύ πιο υπομονετικό απ’ τους ανθρώπους». Τούτο το απόφθεγμα μου πέρασε απ’ το μυαλό μια μέρα που μια ελαφριά μελαγχολία μ’ έκανε να πλήττω αφάνταστα, και με το κεφάλι μες στα χέρια μου δεν ήξερα τι ν’ αποφασίσω: να βγω μια βόλτα ή να μείνω σπίτι. Ναι, στ’ αλήθεια, το χαρτί είναι υπομονετικό, και καθώς είμαι βέβαιη πως κανένας δε θα ενδιαφερθεί για το Ημερολόγιο, δεν έχω την παραμικρή πρόθεση να το δώσω σε κανένα να το διαβάσει, τουλάχιστον ώσπου να συναντήσω στη ζωή μου το Φίλο ή τη Φίλη, που θα μπορούσα να το δείξω…»
Η Άννα Φρανκ, από γερμανική οικογένεια εβραϊκής καταγωγής, αναγκάστηκε να μεταναστεύσει με τους δικούς της στην Ολλανδία εξαιτίας του ναζισμού. Αν υπήρχε κάποιος που να της έλεγε εκείνη την εποχή ότι, σε λίγα χρόνια, για το ημερολόγιό της θα ενδιαφέρονταν εκατομμύρια αναγνώστες σε όλο τον κόσμο, μπορεί και να θύμωνε. Θα νόμιζε ασφαλώς ότι πρόκειται για ειρωνεία…
Το Ημερολόγιο της Άννας Φρανκ, εξομολόγηση μιας έφηβης προς μία φανταστική φίλη με το όνομα Κίττυ, βρέθηκε τον Αύγουστο του 1944. Δυστυχώς, η Ολλανδία αποδείχτηκε ανασφαλές καταφύγιο για τους Φρανκ.
… Μετά το 1940, η ησυχία πήρε για μας τέλος, πολύ γρήγορα: πρώτα ο πόλεμος, η κατοχή, κι η εισβολή των Γερμανών μας έφεραν την εξαθλίωση. Το ένα μέτρο εναντίον των Εβραίων ακολουθούσε τ’ άλλο. Οι Εβραίοι ήταν υποχρεωμένοι να φορούν το άστρο, να παραδώσουν τα ποδήλατά τους. Απαγορευόταν για τους Εβραίους να μπαίνουν σ’ ένα τραμ, να οδηγούν αυτοκίνητο. Οι Εβραίοι ήταν υποχρεωμένοι να κάνουν τα ψώνια τους αποκλειστικά στα μαγαζιά που είχαν πάνω τους την πινακίδα: «Εβραϊκό κατάστημα», και μόνο απ’ τις 3 ως τις 5 τ’ απόγευμα. Απαγορευόταν για τους Εβραίους να βγαίνουν απ’ τα σπίτια τους μετά τις 8 το βράδυ –ούτε στον κήπο του σπιτιού τους δε μπορούσαν να εμφανίζονται ή να πηγαίνουν σε σπίτια φίλων τους. Απαγορευόταν για τους Εβραίους ο κινηματογράφος, το θέατρο και γενικά η είσοδός τους σε κάθε τόπο αναψυχής. Απαγορεύονταν για τους Εβραίους τα δημόσια «σπορ»: δε μπορούσαν να πηγαίνουν στην πισίνα, στα γήπεδα του τένις ή του χόκεϊ ή και σ’ όποιο άλλο Γυμναστήριο. Απαγορευόταν οι Εβραίοι να συχνάζουν με χριστιανούς. Απαγορευόταν για τους Εβραίους να πηγαίνουν σ’ άλλα σχολεία, έξω απ’ τα εβραϊκά κι ένα πλήθος άλλες απαγορεύσεις…
Έτσι εξακολουθούμε να φυτοζωούμε, να κάνουμε τούτο, να μην κάνουμε κείνο. Η Ζόπι μου λέει κάθε τόσο: «Δεν τολμώ πια τίποτα να κάνω, μην τυχόν κι απαγορεύεται». Η ελευθερία μας έγινε λοιπόν μια απαγόρευση. Ωστόσο, η ζωή είναι ακόμα υποφερτή…

Η εισβολή των ναζιστικών στρατευμάτων στις Κάτω Χώρες ανάγκασε την εβραϊκή οικογένεια να επιλέξει ανάμεσα σε δύο δύσκολες αποφάσεις. Την υπακοή στην πρόσκληση της Γκεστάπο και την παρανομία. Η δεύτερη επιλογή, την οποία τελικά υιοθέτησαν οι Φρανκ, υποχρέωσε τους κυνηγημένους Εβραίους να απομονωθούν για δύο περίπου χρόνια στο κρυφό πίσω μέρος ενός κτιρίου του Άμστερνταμ, ελπίζοντας μόνο στη βοήθεια των φίλων τους.
Παρασκευή, 26 του Μάη 1944
annefrankhouse
Πολλές φορές αναρωτιέμαι μήπως θα ’ταν καλύτερα για όλους μας να μην είχαμε κρυφτεί και να πεθαίναμε μια δεδομένη στιγμή, παρά να περάσουμε όλη αυτή την αθλιότητα –προπάντων καλύτερα θα ’ταν για τους προστάτες μας που έτσι δε θα κινδύνευαν. Αλλά τούτη τη σκέψη τη διώχνουμε από μέσα μας, αγαπούμε ακόμη τη ζωή, ελπίζουμε ακόμη, παρ’ όλ’ αυτά. Ίσως συμβεί κάτι γρήγορα, ίσως οι βόμβες, αν χρειαστεί, γιατί ούτ’ αυτές δε θα μπορούσαν να μας τσακίσουν περισσότερο από τούτη την ανησυχία. Ίσως το τέλος να ’ρθει, ακόμη κι αν είναι σκληρό, γιατί τουλάχιστο θα ξέρουμε στο κάτω – κάτω αν θα νικήσουμε ή θα χαθούμε.
Το ημερολόγιο της Άννας Φρανκ τελειώνει την πρώτη Αυγούστου του 1944. Στις 4 του μήνα, η Γκεστάπο θ’ ανακαλύψει το κρησφύγετο της εβραϊκής οικογένειας και θα τους συλλάβει όλους. Από το Άουσβιτς, η Άννα με τη μεγαλύτερη αδελφή της Μάργκοτ θα μεταφερθεί στο στρατόπεδο του Μπέργκεν – Μπέλτσεν. Εκεί, τα δύο κορίτσια θα προσβληθούν από τύφο. Πρώτη θα υποκύψει η Μάργκοτ. Μετά τρεις μέρες, θα την ακολουθήσει και η Άννα. Ήταν Μάρτιος του 1945, δύο μήνες πριν την απελευθέρωση της Ολλανδίας.
Το ημερολόγιο, γραμμένο στα ολλανδικά, βρέθηκε πεταμένο στο κρησφύγετο, που ψάχτηκε και λεηλατήθηκε από τους ναζί, ανάμεσα σε βιβλία, περιοδικά, εφημερίδες, παλιόχαρτα… Ο μόνος που επέζησε από την οικογένεια ήταν ο πατέρας. Ο Ότο Φρανκ, μετά την απελευθέρωση, φρόντισε να εκδώσει το Ημερολόγιο της κόρης του, με τίτλο «Το πίσω σπίτι», που κυκλοφόρησε στις 25 Ιουνίου του 1947. Έχει μεταφραστεί σε 30 γλώσσες, ενώ το ενδιαφέρον του κόσμου παραμένει αμείωτο. Στην ελληνική γλώσσα κυκλοφόρησε για πρώτη φορά το 1997.
«Το Ημερολόγιο της Άννας Φρανκ» έχει κατά καιρούς αμφισβητηθεί για την αυθεντικότητά του, κυρίως από «αρνητές του Ολοκαυτώματος». Μερικοί κακοπροαίρετοι (ή και καλοπροαίρετοι) ερευνητές ισχυρίζονται ότι υπέστη σκόπιμες περικοπές, ακόμα και σοβαρές αλλοιώσεις, για οικονομικούς ή άλλους λόγους.
Αδιάφορο…
«Το Ημερολόγιο της Άννας Φρανκ» δεν προσθέτει τίποτε καθοριστικό στη θηριωδία του φασισμού-ναζισμού. Ούτε αφαιρεί κάτι από αυτήν. Μια τέτοια φρίκη δεν χρειάζεται επιπλέον αποδείξεις… Όχι τουλάχιστον γι’ αυτούς που δεν ξεχνούν και δεν θέλουν να ξεχάσουν. Το ίδιο και για εκείνους που δεν θέλουν να αγνοούν και δεν αφήνονται να πνιγούν στην άγνοιά τους.

«Η Άννα Φρανκ είναι όλα τα παιδιά σε κάθε γωνιά του πλανήτη που γνωρίζουν από πρώτο χέρι και με κάθε απάνθρωπη μορφή το ιμπεριαλιστικό άγγιγμα του θανάτου» (Γρηγόρης Τραγγανίδας – «Ριζοσπάστης»)

Τώρα που ο φασισμός και ο νεοναζισμός βρίσκονται για μια ακόμη φορά στην ατζέντα του καπιταλισμού, καλό θα είναι να το θυμόμαστε αυτό. Η Άννα Φρανκ υπήρξε, αλλά δεν πρέπει να υπάρξει ξανά, σε κανένα μέρος του κόσμου και με κανένα άλλο όνομα.
Κι είμαστε όλοι μας υπεύθυνοι γι’ αυτό.

Πέθανε την πρώτη νύχτα του γάμου του εξαιτίας των… εσωτερικών τραυμάτων
Ένα κορίτσι 8 ετών από την Υεμένη, πέθανε τη πρώτη νύχτα του γάμου του εξαιτίας των εσωτερικών τραυμάτων που προκλήθηκαν με την σεξουαλική επαφή με τον 40χρονο σύζυγό του. Οι οργανισμοί για τα ανθρώπινα δικαιώματα ζητούν τη σύλληψη του άνδρα που έχει την πενταπλάσια ηλικία του άτυχου παιδιού.
Το περιστατικό συνέβη στην περιοχή Hardh, στα βορειοδυτικά της χώρας κοντά στα σύνορα με τη Σαουδική Αραβία. Αυτό είναι ένα ακόμη κρούσμα του υπάρχοντος ζητήματος όπου ανήλικα άτομα εξαναγκάζονται σε γάμο.
Σύμφωνα με τον οργανισμό του ΟΗΕ (UNFPA) : “ανάμεσα στο 2011 και 2020, περισσότερα από 140 εκατομμύρια κορίτσια θα γίνουν ανήλικες νύφες. Επιπλέον από αυτά τα 140 εκατομμύρια κορίτσια τα οποία θα παντρευτούν πριν τα 18 τους, τα 50 εκατομμύρια θα είναι κάτω από την ηλικία των 15.” Σύμφωνα με τις αναφορές πάνω από το ένα τέταρτο των κοριτσιών που παντρεύονται δια της βίας στην Υεμένη είναι κάτω των 15.
Κατά αυτόν τον τρόπο δεν χάνουν μόνο την πρόσβασή τους στην υγεία και την παιδεία, αλλά είναι συχνά θύματα σωματικής, ψυχολογικής και σεξουαλικής βίας κατά τη διάρκεια του έγγαμου βίου τους. ‘Ενα από τα κύρια ζητήματα είναι το γεγονός ότι δεν υπάρχει ένας κοινά αποδεκτός όρος της έννοιας “παιδί” σε ολόκληρη την παγκόσμια κοινότητα. Για τον λόγο αυτό υπάρχουν διαφορετικές ερμηνείες ανά χώρα και ελάχιστη προστασία για τα νεαρά άτομα που υποφέρουν. Η θέσπιση ενός τέτοιου ηλικιακού ορίου είναι η κύρια προτεραιότητα οργανισμών όπως το HRC που εξέδωσε μια έκθεση 54 σελίδων στην οποία καταγράφονται η δια βίου βλάβες στα νέα κορίτσια τα οποία παντρεύονται σε μικρή ηλικία.
Οι περισσότεροι οργανισμοί συμφωνούν ότι τα 18 χρόνια θα έπρεπε να είναι η νόμιμη ηλικία γάμου. Τον Φεβρουάριο του 2009, ψηφίστηκε ένας νόμος στην Υεμένη ο οποίος έθετε ως όριο τα 17 χρόνια ως ελάχιστη ηλικία για τελεσθεί ένας γάμος. Δυστυχώς αντικαταστάθηκε καθώς συντηρητικοί νομοθέτες τον χαρακτήρισαν “αντι-ισλαμαμικό.”
parapolitika.gr


Για μια θέση εργασίας…

Το ορατό πρόσωπο των μεθόδων που χρησιμοποιούν εταιρείες για να προσλάβουν ανέργους

Η Κλέο Αλμάνσα κηρύχθηκε το πρόσωπο του ισπανικού facebook της περασμένης εβδομάδας, όταν τα κοινωνικά δίκτυα γέμισαν με μηνύματα συμπαράστασης, έπειτα από συνέντευξή της στην «El Mundo», όπου αποκάλυψε πως η αγωνία της να εξασφαλίσει μια θέση εργασίας τής στοίχισε την υγεία και την αξιοπρέπειά της.

Άνεργη, πριν από ενάμιση χρόνο αποφάσισε να συμμετάσχει σε διαγωνισμό για πρόσληψη πωλητών σε επιχείρηση εμπορίας ηλεκτρικών ειδών. Μαζί με άλλους 40 νέους ανέργους, υποβλήθηκε σε δοκιμασίες υπό τον ήχο δυνατής μουσικής και ταχύτατα εναλλασσόμενου φωτισμού «ώστε να ανέβει η αδρεναλίνη για να πουλήσουν καλύτερα», όπως τους εξήγησαν. Στην πραγματικότητα υποδαύλιζαν τον ανταγωνισμό μεταξύ τους με στόχο ο ισχυρότερος να εξουδετερώσει τον πιο αδύναμο. Ανάμεσα στα άλλα, τους έβαλαν να παίξουν τις μουσικές καρέκλες διαγκωνιζόμενοι μέχρι αίματος για μια θέση, αφού όποιος έμενε όρθιος αποχωρούσε, ή να ανεβαίνουν ανά ομάδες σε μια καρέκλα και να ρίχνουν όσους μπορούσαν αποκλείοντάς τους.

Στο τέλος τούς πέταξαν ένα χαρτονόμισμα των 50 ευρώ λέγοντας πως «θα είναι προκαταβολή του μισθού του για όποιον καταφέρει να το πάρει πρώτος». Η Κλέο βρέθηκε να την πατούν -κυριολεκτικά- δεκάδες πόδια ανθρώπων τυφλωμένων να αρπάξουν το χαρτονόμισμα και την πολυπόθητη θέση εργασίας. Στο νοσοκομείο διαπίστωσαν ότι, εκτός από μώλωπες που έφερε σε χέρια, πόδια, και πρόσωπο, είχε κι ένα σοβαρό τραύμα στη σπονδυλική στήλη, που την άφησε δύο μήνες στο κρεβάτι κι ένα χρόνο χωρίς να μπορεί να δουλέψει. Τώρα, περιμένει να εκδικαστεί η μήνυσή της κατά της εταιρείας νιώθοντας «ταπεινωμένη, κακοποιημένη και αποκαρδιωμένη». Οχι μόνο για τον τραυματισμό της, αλλά κυρίως «γιατί με ώθησαν να κάνω απαράδεκτα πράγματα που ποτέ δεν θα είχα κάνει αν δεν είχα τόση ανάγκη για δουλειά». Στα 25 της χρόνια, η Κλέο έγινε το πιο ορατό πρόσωπο των απάνθρωπων και βίαιων μεθόδων που χρησιμοποιούν εταιρείες για να προσλάβουν ανέργους, ωθώντας τους στην επιθετικότητα ώστε να επιλέξουν όσους μπορούν να πατήσουν επί πτωμάτων.

πηγή: http://www.efsyn.gr/?p=184471

8 Μάρτη – Ιστορικά στοιχεία

Η πρώτη γυναικεία απεργία έγινε στην Αγγλική πόλη Ουόρτσεστερ το 1804 από τις εργάτριες που κατασκεύαζαν γάντια. Το 1831 τις ακολούθησαν οι Γαλλίδες καπελούδες.
Στις ΗΠΑ, η πρώτη αποκλειστικά γυναικεία απεργία έγινε το 1820 στο New England, στις βιοτεχνίες ενδυμάτων, με αιτήματα για καλύτερες συνθήκες δουλειάς, αξιοπρεπείς μισθούς και μικρότερα ωράρια. Η δε απεργία των υφαντριών στο Ντόβερ, το 1828, είχε επιτυχία 100% (και μια εφημερίδα κάλεσε την κυβέρνηση να ενεργοποιήσει την πολιτοφυλακή, για να προλάβει την επιβολή… γυναικοκρατίας!). Το 1834 και το 1836 ακολούθησαν δύο ακόμη μεγάλες απεργίες από τις βαμβακεργάτριες της βιομηχανίας Lowell στη Μασαχουσέτη. Ειδικά το 1836, η απεργία κατατρόμαξε τις αρχές (που νόμιζαν ότι επρόκειτο για λαϊκή επανάσταση!).
Το 1844, οι εργάτριες της συγκεκριμένης βαμβακοβιομηχανίας ίδρυσαν το πρώτο γυναικείο εργατικό σωματείο. Η έντονη δραστηριότητά του είχε σαν αποτέλεσμα τις πρώτες μεταρρυθμίσεις στις συνθήκες εργασίας στην κλωστοϋφαντουργία. Μετά τον εμφύλιο πόλεμο δημιουργήθηκαν σωματεία στους κλάδους των καπνεργατριών, των ραφτρών, των τυπογράφων, των μοδιστρών και των εργαζόμενων σε πλυντήρια.
Το 1900 οι εργαζόμενες στις βιομηχανίες ενδυμάτων συγκρότησαν μερικά από τα πιο σημαντικά σωματεία στην ιστορία των ΗΠΑ. Οι συνθήκες εργασίας στα κέντρα του εμπορίου ενδυμάτων στις μεγάλες πόλεις, όπως η Ν. Υόρκη, ήταν εκείνη την εποχή σε αξιοθρήνητη κατάσταση. Υπήρχαν συχνά πυρκαγιές, το φως ήταν ανεπαρκές, ο ήχος των μηχανημάτων εκκωφαντικός και το περιβάλλον μολυσμένο. Οι γυναίκες δέχονταν πρόστιμα για οτιδήποτε βάζει ο νους. Επειδή μιλούσαν, επειδή γελούσαν ή τραγουδούσαν, για τους λεκέδες από τα λάδια των μηχανών πάνω στα υφάσματα, για τις ραφές που ήταν πολύ στενές ή πολύ χαλαρές. Οι υπερωρίες ήταν συχνές, αλλά η πληρωμή γι’ αυτές όχι.
Στις 8 Μαρτίου 1857, οι εργαζόμενες στις βιοτεχνίες ενδυμάτων της Ν. Υόρκης διοργάνωσαν πορείες με πικετοφορία, απαιτώντας καλύτερες συνθήκες εργασίας, ωράριο 10 ωρών και ισότιμα δικαιώματα για τις γυναίκες. Το συγκεντρωμένο πλήθος δέχτηκε επίθεση από την αστυνομία.
Το Φλεβάρη του 1910 έγινε μια μεγάλη και μακροχρόνια απεργιακή κινητοποίηση, στην οποία πήραν μέρος πάνω από 20000 εργάτριες. Για 13 βδομάδες, μέσα στο καταχείμωνο, γυναίκες μεταξύ 16 και 25 ετών διοργάνωσαν και συμμετείχαν σε πικετοφορίες σε καθημερινή βάση. Σε αυτές δέχονταν την επίθεση των αστυνομικών οι οποίοι τις ξυλοκοπούσαν και τις φόρτωναν σε κλούβες. Τα δικαστήρια ήταν προκατειλημμένα υπέρ των ιδιοκτητών. Ένας δικαστής δοκίμασε να αναμείξει τη θρησκεία, που έχει αποδειχθεί ένα από τα πάγια και πιο αποτελεσματικά όπλα κάθε εκμεταλλευτικού συστήματος: «Απεργείτε εναντίον του θεού και της φύσης, της οποίας ο πρώτος νόμος λέει ότι ο άνθρωπος κερδίζει το ψωμί του με τον ιδρώτα και τον κόπο του. Απεργείτε εναντίον του θεού!»… Από την άλλη πλευρά του Ατλαντικού, ο Μπέρναρντ Σο σχολιάζει: «Θαυμάσια! Η μεσαιωνική Αμερική βρίσκεται πάντα σε στενές προσωπικές σχέσεις με τον παντοδύναμο!» Ωστόσο, η απεργία δεν διαλύθηκε παρά μόνο όταν έγιναν συμβιβασμοί στις περισσότερες επιχειρήσεις. Ο ενθουσιασμός και το πείσμα των γυναικών υπήρξαν πρωτοφανείς.
Ένα χρόνο αργότερα, στις 25 Μαρτίου του 1911, ξέσπασε η περίφημη φωτιά του Τριγώνου. Παγιδεύοντας γυναίκες στους ψηλότερους ορόφους μιας μεγάλης βιομηχανίας (οι έξοδοι κινδύνου είχαν σφραγιστεί από την εξωτερική πλευρά για να εμποδίζουν τους εργάτες να το σκάνε), η πυρκαγιά κόστισε τη ζωή 146 ανθρώπων. Ανάμεσά τους πολλές ήταν οι γυναίκες, ηλικίας μεταξύ 13 και 25 ετών, οι οποίες πρόσφατα είχαν μεταναστεύσει στις ΗΠΑ.
Το Μάρτιο του 1912 έγινε μια μεγαλειώδης πορεία στη Ν. Υόρκη. 23000 γυναίκες, εργάτριες στις κλωστοϋφαντουργίες της Ν. Υόρκης διαδήλωσαν και πάλι, απαιτώντας 10ωρη βάρδια, καλύτερες συνθήκες εργασίας, ίσο μισθό με τους άντρες, την κατάργηση της παιδικής εργασίας και το δικαίωμα ψήφου. Το σύνθημά τους ήταν «Ψωμί και Τριαντάφυλλα».
Αλλά το 1910, κατά τη διάρκεια των εργασιών της Δεύτερης Διεθνούς Συνδιάσκεψης Σοσιαλιστριών γυναικών (Κοπεγχάγη), η επαναστάτρια και αγωνίστρια του παγκόσμιου εργατικού κινήματος Κλάρα Τσέτκιν είχε ήδη προτείνει να καθιερωθεί η 8η Μάρτη ως Παγκόσμια Μέρα της Γυναίκας, ώστε να τιμηθούν οι δυο προηγούμενες ιστορικές διαδηλώσεις των ΗΠΑ. Να αφιερωθεί στις εργαζόμενες γυναίκες όλου του κόσμου και στον αγώνα για το δικαίωμα ψήφου που, ακόμη, δεν είχε καταχτηθεί.
Ακολούθησαν πολλές διαδηλώσεις γυναικών στις 8 του Μάρτη (στη Γερμανία και τη Γαλλία το 1914, στην προεπαναστατική Ρωσία το 1917), διεκδικητικές και τιμητικές ταυτόχρονα.
Το 1977 ο ΟΗΕ καλεί κάθε χώρα να αφιερώνει αυτή την ημέρα στα δικαιώματα των γυναικών.

Στην Ελλάδα, η πρώτη απεργία εργατριών έγινε στις 13 Απριλίου του 1892, από τις υφάντριες του δεύτερου εργοστασίου υφαντουργίας των Αδελφών Ρετσίνα, στον Πειραιά. Εκείνη τη χρονιά, η συγκεκριμένη υφαντουργία αποφασίζει να μειώσει την αμοιβή που κατέβαλλε στις εργάτριες, από 80 σε 65 λεπτά το τόπι υφάσματος (μείωση στο μεροκάματο κατά 20%).
Είναι η χρονιά που οι Αδελφοί Ρετσίνα, εκ Πελοποννήσου καταγόμενοι, αποκτούν και το πέμπτο εργοστάσιό τους, απασχολούν δε συνολικά 2000 εργάτες κι εργάτριες. Παράγουν βαμβακερά υφάσματα, γνωστά και ως ‘ρετσίνες’. Αξίζει να σημειωθεί ότι η υφαντουργία τους ήταν εκείνη την εποχή η σημαντικότερη των Βαλκανίων. Επιπλέον, ο Θεόδωρος Ρετσίνας ήταν τότε δήμαρχος Πειραιά, ενώ ένας αδελφός του θα εκλεγεί βουλευτής Αττικής στις εκλογές της 3ης του Μάη.
Με την κοινοποίηση της απόφασης, 60 (ή και περισσότερες) εργάτριες αρνούνται να δουλέψουν και, διασχίζοντας σε πορεία τους δρόμους του Πειραιά, πηγαίνουν στη διεύθυνση του εργοστασίου να διαμαρτυρηθούν.
Αντίθετα απ’ ό,τι πιστεύεται, οι εργαζόμενες γυναίκες στη χώρα μας πάλευαν από πολύ νωρίς ενάντια στους εργοδότες, όχι απλά συμπληρωματικά στο πλευρό των εργατών, αλλά και αυτόνομα. Σε μια εποχή που η γυναίκα θεωρούνταν ετερόφωτη ακόμα προσωπικότητα και πάντα εξαρτημένη από έναν άντρα, χωρίς δική της άποψη και θέληση, άρα αυτονόητα υποταγμένη και στον άντρα και στον εργοδότη, οι πρώτες εκείνες προσπάθειες αντίστασης αποδεικνύουν τη δυναμική της εργαζόμενης, ανατρέποντας τα ως τότε δεδομένα.
Σχετικά με το γεγονός, ο τύπος τότε τήρησε σιωπή. Η Τρικουπική «Εφημερίς» του Κορομηλά μόλις που αναφέρει την απεργία στις «μικρές ειδήσεις», υποβαθμίζοντας και στηλιτεύοντάς τη. Αν λάβουμε υπόψη ότι γύρω στο 1900, το δεύτερο εργοστάσιο των Αδελφών Ρετσίνα (εκτός από 50 εργάτες και 10 υπαλλήλους) απασχολούσε 200 εργάτριες, το ποσοστό που απέργησε υπολογίζεται περίπου στο 30%. Δε συνέφερε να γίνουν παραδείγματα προς μίμηση. Αντίθετα, έπρεπε να διατηρηθεί το «διαίρει και βασίλευε» ανάμεσα στις γυναίκες (που πληρώνονταν λιγότερα) και στους άντρες εργάτες. Με ανύπαρκτη ακόμα την εργατική νομοθεσία και, στα πλαίσια του ελεύθερου ανταγωνισμού, οι εργάτες δούλευαν εξαντλητικά. Σε ισχύ βρισκόταν η ατομική συμφωνία μεταξύ εργάτη και εργοδότη που μόνος του καθόριζε τον χρόνο δουλειάς, την πρόσληψη και απόλυση των εργατών, χωρίς υποχρέωση αποζημίωσης. Ωστόσο, η «Εφημερίς των Κυριών» της Καλλιρόης Παρέν (που εκδίδεται από το 1887), υπερασπίζεται τις γυναίκες απεργούς: «Φρονούμεν ότι έδει να αυξηθή το ημερομίσθιον των πτωχών εργατίδων, αίτινες δι’ όλης της ημέρας εργαζόμεναι, μόλις πορίζονται τον επιούσιον άρτον, πλουτίζουσαι ολονέν δια του ιδρώτος αυτών τα βαλάντια των εργοστασιαρχών».
Στη συνέχεια, οι γυναίκες της εργατικής τάξης έλαβαν μέρος σε πολλές κινητοποιήσεις, δίνοντας και θύματα στον αγώνα για την κατάκτηση των εργασιακών τους δικαιωμάτων που ήταν το πρώτο ουσιαστικό βήμα για τη χειραφέτηση και την ισοτιμία τους.
Από το 1924 αρχίζουν οι αγώνες των καπνεργατών. Οι συνθήκες εργασίας είναι άσχημες, τα μεροκάματα μικρά, η εφεύρεση των μηχανών και η εφαρμογή τους φέρνουν ανεργία. Τη χρονιά εκείνη (1924) σκοτώνεται η καπνεργάτρια Μαρία Χουσιάδου, στην απεργία της Καβάλας. Αλλά το 1926, οι καπνεργάτες πραγματικά αναστατώνονται. Αρχίζουν οι κινητοποιήσεις. Κατεβαίνουν σε συλλαλητήρια.
Στην απεργία του εργοστασίου «Παπαστράτος» στο Αγρίνιο, η Βασιλική Γεωργαντζέλη (Μικρασιάτισσα που είχε εγκατασταθεί εκεί από το 1923) συμμετέχει στην ομάδα των εργατών που φρουρούν την απεργία και τις συγκεντρώσεις των απεργών.
Στις 8 Αυγούστου 1926 οι γυναίκες συμπορεύονται με τους άντρες. Ανάμεσά τους και η Βασιλική. Είναι νέα, 28 με 30 χρονών. Έχει ήδη δύο παιδιά (τον Γεράσιμο, 9 ετών και την Παρασκευή ή Βούλα, 5) και είναι έγκυος 6 μηνών. Αγωνίζεται για να εξασφαλίσει ένα πιο αισιόδοξο μέλλον στα παιδιά της. Παλεύει για καλύτερο μεροκάματο και ιατροφαρμακευτική περίθαλψη.
Η πορεία συναντά την αντίσταση των αστυνομικών κάπου στις βενζίνες του Πολυχρόνη, κοντά στο πάρκο. Εκτελούν διαταγή. Οι σφαίρες πέφτουν βροχή, βαρούν στο ψαχνό. Στην τύχη, ίσως, σημαδεύουν τη μητέρα με το έμβρυο στην κοιλιά. Την ίδια μέρα σκοτώθηκε κι ο Θεμιστοκλής Καραμιχάλης. Η κηδεία των θυμάτων πήρε τη μορφή συλλαλητηρίου όπου συμμετείχαν όλοι οι κάτοικοι της πόλης. Τελικά, πολλά από τα αιτήματα των καπνεργατών βρήκαν τη λύση τους (600 δρχ ενίσχυση στους ανέργους, αύξηση του μεροκάματου κατά 25 δρχ, καθιέρωση του Ταμείου Ασφάλισης Καπνεργατών).
Το 1927 σκοτώνεται η καπνεργάτρια Κωνσταντέλλη, επίσης από το Αγρίνιο. Αλλά και η Αναστασία Καρανικόλα, στις μεγάλες εργατικές κινητοποιήσεις των καπνεργατών της Θεσσαλονίκης (9 του Μάη 1936).

Ο 19ος αιώνας συνδέεται στενά και άμεσα με την παιδική εργασία, αγοριών και κοριτσιών, αδιάκριτα. Σε Ευρώπη και Αμερική, οι ανήλικοι που απασχολούνταν σε εργοστάσια, ορυχεία, αλλά και κάθε δουλειά που μπορούσε να βγάλει σε πέρας η ιδιομορφία της μικρής ακόμα ανάπτυξης τους, (η οποία συχνά ήταν προτέρημα!) δεν διαχωρίζονταν από τους ενήλικους «συναδέλφους» τους, παρά μόνο στο μεροκάματο. Η βιομηχανική επανάσταση στην Αγγλία έδωσε, ωστόσο, στην έννοια της παιδικής εργασίας μια εντελώς καινούργια διάσταση. Η Μαρξιστική αντίληψη για την εκμετάλλευση αποκάλυψε το μέγεθος του εγκλήματος που συντελούνταν σε βάρος των παιδιών των εργατών, από τη νηπιακή κιόλας ηλικία.
Παιδιά από 4 ετών δούλευαν στα εργοστάσια, κάτω από πολύ άσχημες συνθήκες, αναγκαστικά, αφού πολλές φορές ήταν ορφανά.
Για τις συνθήκες και τον τρόπο συμπεριφοράς απέναντι στα παιδιά, ο Τζον Άλετ δηλώνει χαρακτηριστικά στον Μάικλ Σάντλερ πως «θα προτιμούσε να βλέπει τα παιδιά να πεθαίνουν απ’ την πείνα, παρά να τους συμπεριφέρονται με τον συγκεκριμένο τρόπο. Ο Τσαρλς Αμπερντίν δηλώνει πως η αύξηση της εργασίας μειώνει κατά 1/10 τη ζωή των παιδιών και πως το όριο ζωής τους δεν ξεπερνά τα 40 χρόνια.
Ο Στέφεν Μπίνις αναφέρει πως στα υφαντουργεία η θερμοκρασία του αέρα έφτανε τους 80ο C, του νερού 110-120ο C και τα παιδιά υπέφεραν, καθώς έβρεχαν συνέχεια τα χέρια τους με το καυτό νερό. Τα παράθυρα έμεναν κλειστά και κινδύνευαν να πεθάνουν από την αλλαγή της θερμοκρασίας, όταν έβγαιναν στο κρύο. Κοιμόντουσαν 3 σε 1 κρεβάτι, παρόλο που τους υπόσχονταν καλύτερη ζωή.
Ο Τζον Μπίρλεϊ θυμάται τη μέρα που τον πήραν να δουλέψει σε ένα εργοστάσιο, γυναίκες να κλαίνε και μια να φωνάζει ότι θα ξέφευγε απ’ τη θέση του. Ένα άλλο παιδί, ο Ρόμπερτ Μπλίνικ απέκτησε σοβαρό πρόβλημα στο γόνατο, ζώντας την όμορφη ζωή που του υποσχέθηκαν.
Τα παιδιά έκαναν συνήθως δουλειά σε κλωστοϋφαντουργικές βιομηχανίες. Εκεί, η δουλειά που έκαναν τα μικρότερα, 6-7 χρονών, ήταν αυτή των «σκουπιδιάρηδων». Αυτό που έπρεπε να κάνουν ήταν να μαζεύουν το μαλλί που είχε πέσει στο πάτωμα του εργοστασίου. Περιλάμβανε όμως και το σύρσιμο κάτω από τις μηχανές που δούλευαν, με πολύ συχνά τα ατυχήματα. Φυσικά, απαγορευόταν να κάτσουν τα παιδιά κάτω ή να ξεκουραστούν. Μια άλλη σημαντική δυσκολία ήταν ο τρόμος που ένιωθαν τα παιδιά, ακούγοντας και μόνο το μηχάνημα πάνω από τα κεφάλια τους, η σκόνη που υπήρχε μέσα στα εργοστάσια και τα έπνιγε και ένας δυνατός πόνος στη μέση από τη σκυφτή στάση που έπρεπε να έχουν διαρκώς. Πάντα όμως ακουγόταν και η αντίθετη άποψη των εργοστασιαρχών. Σύμφωνα με αυτούς, η δουλειά που είχαν να κάνουν τα μικρά παιδιά ήταν πανεύκολη, αφού απλά περπατούν και, όποτε θέλουν, μπορούν να καθίσουν!…
Σε όλες αυτές τις ώρες δουλειάς, δεν υπήρχε καμιά ευκαιρία ξεκούρασης. Όποιος τολμούσε να καθίσει, το πλήρωνε στην κυριολεξία με αίμα. Ο Στέφεν Μπίνις, ο οποίος έγινε επιτηρητής, δηλώνει ότι τα παιδιά, για να κάνουν σωστά τη δουλειά τους, τρώνε συνέχεια ξύλο και πως, κάθε φορά που υπάρχει κάποιο αντικείμενο στο οποίο μπορούν να ξεκουραστούν, διατάζει να εξαφανιστεί. Ο Τζον Μπίρλεϊ θυμάται μια φορά που ο γιος ενός τεχνίτη τον χτυπούσε μέχρι που τρόμαξε. Ο λόγος της τρομάρας του νταή νεαρού ήταν ότι ο Τζον λιποθύμησε από τον πόνο και ο δράστης νόμιζε πως τον είχε σκοτώσει. Υπήρχαν όμως κι επιτηρητές που λυπούνταν τα παιδιά. Ο Ρόμπερτ Μπλίνκε αναφέρει πως υπήρχε κάποιος που δεν άντεχε τις φωνές των παιδιών και το αίμα που έσταζε από το ξύλινο ταβάνι και έκανε παρατηρήσεις στους επιτηρητές. Όταν όμως η βάρδια του τελείωνε, οι υπόλοιποι τσάκιζαν τα παιδιά…
Οι τιμωρίες που δέχονταν τα παιδιά, ακόμα και γι’ ασήμαντες αφορμές, ήταν πάρα πολύ σκληρές και, συνήθως, επιβάλλονταν από τους επιτηρητές. Τα παιδιά τους φοβούνταν και τους μισούσαν γι’ αυτά που έκαναν. Οι τιμωρίες μπορεί να ήταν μαστίγωμα ή άγριο γρονθοκόπημα, αρκετές φορές μέχρι θανάτου! Οι προφάσεις που έβρισκαν για να τιμωρήσουν ήταν η παραμικρή καθυστέρηση των παιδιών στη δουλειά ή και η «ανικανότητά» τους να επιτελέσουν κάποια εργασία, ανεξάρτητα από το βαθμό δυσκολίας της. Ακόμη, αν υπήρχε η οποιαδήποτε υποψία ότι κάποιος εργάτης, μεγάλα κορίτσια κυρίως (17-18 χρονών), μπορεί να το έσκαγε, έδεναν στα πόδια του σίδερα με τα οποία έπρεπε να κυκλοφορεί συνέχεια. Αυτά τα σίδερα δένονταν γύρω από τους αστραγάλους και τους γοφούς και συνδέονταν μεταξύ τους. Έτσι, τα κορίτσια έπρεπε να φορούν λιγότερα ρούχα, ακόμη και το βαρύ χειμώνα. Φυσικά, και σε αυτή την περίπτωση, υπήρχαν κάποιοι που υποστήριζαν ότι αυτά ήταν οι εξαιρέσεις και όχι ο κανόνας.
Τα ατυχήματα ήταν επίσης πάρα πολλά. Προς το τέλος της μέρας, τα παιδιά ήταν κουρασμένα και πολύ λιγότερο προσεκτικά. Ο Τζον Άλετ ήταν αυτόπτης μάρτυς ενός ατυχήματος: ένα νυσταγμένο παιδί ετοίμαζε το μαλλί για τη μηχανή παραγωγής υφάσματος. Ένα λουρί όμως τον τράβηξε και τον έσυρε στη μηχανή. Το παιδί διαμελίστηκε.
Ένα κορίτσι με το όνομα Μέρι Ρίτσαρντς, πάρα πολύ όμορφο, έφυγε από το φτωχοκομείο σε ηλικία 10 ετών για να δουλέψει σε εργοστάσιο. Το ατύχημα έγινε ένα απόγευμα, όταν η ποδιά της πιάστηκε στο κοντάρι της μηχανής. Σε μια στιγμή, το κορίτσι σύρθηκε με ακαταμάχητη δύναμη και βρόντηξε στο πάτωμα. Όλοι άκουσαν τις κραυγές της. Ο Μπλίνκε έτρεξε προς το μέρος της, κατατρομαγμένος από τη σκηνή, ανίκανος ωστόσο να κάνει το παραμικρό. Την είδε να στροβιλίζεται μαζί με το κοντάρι. Άκουγε τα κόκαλά της να σπάνε καθώς το μηχάνημα, στροβιλίζοντάς την, την τράβαγε μέσα όλο και πιο βίαια. Το αίμα της σκορπιζόταν πάνω στα τελάρα, έρεε στο πάτωμα. Το κεφάλι της έγινε χίλια κομμάτια. Τέλος, το κατακρεουργημένο σώμα της συνθλίφτηκε τόσο γρήγορα ανάμεσα στο κοντάρι και το πάτωμα, που το νερό χαμήλωσε και οι τροχοί σταμάτησαν. Τότε σταμάτησε και το κεντρικό κοντάρι. Όταν το σώμα της απαγκιστρώθηκε, κανένα κόκαλό της δε βρέθηκε στη θέση του.
Η ζωή στα εργοστάσια ήταν πολύ δύσκολη για τα παιδιά. Σκληρή δουλειά, κακή τροφή, τιμωρίες, ατυχήματα, αναπηρίες, αρρώστιες, θάνατος. Ο Σάμουελ Φίλντεν που, σε ηλικία 8 χρονών, δούλευε σε εργοστάσιο βαμβακιού έγραψε στην αυτοβιογραφία του: «αν ο διάβολος είχε ένα συγκεκριμένο εχθρό, κι ήθελε να τον βασανίσει ανελέητα, το καλύτερο που μπορούσε να κάνει είναι να πάρει την ψυχή του και να τη βάλει μέσα σε ένα εργαζόμενο παιδί στα εργοστάσια. Και να τον κρατήσει εκεί μέχρι το τέλος του!»

Αναφορά της Επιτροπής Ορυχείων του Λόρδου Άσλεϊ (1842)
Από τα Πρακτικά του Κοινοβουλίου

Πηγαίνω στο ορυχείο γύρω στις 4 η ώρα (μερικές φορές κατά τις 3.30 το πρωί) και φεύγω στις 5.30 το απόγευμα. Όταν έχει φως τραγουδάω, ποτέ όμως μέσα στο σκοτάδι. Τότε δεν τολμώ να τραγουδήσω. Δεν αγαπώ τις γαλαρίες… Πολλές φορές έχω ακούσει να μιλούν για το Χριστό. Δεν μπορώ να καταλάβω γιατί ήρθε στη γη, ούτε γιατί πέθανε. Αλλά αυτός έβρισκε κανένα λιθαράκι για να ακουμπάει το κεφάλι του. Πόσο θα ’θελα, αντί για τις γαλαρίες, να πήγαινα στο σχολείο…
Σάρα Γκούντερ, 8 ετών

Κατεβαίνω στη γαλαρία στις 7 το πρωί και βγαίνω κατά τις 6 το απόγευμα, μερικές φορές κατά τις 7. Δουλεύω πάντα χωρίς κάλτσες, χωρίς παπούτσια, χωρίς φόρμα. Μόνο το μισοφόρι μου φοράω. Δουλεύω μαζί με τους άντρες. Εκείνοι είναι ολόγυμνοι. Στην αρχή φοβόμουνα πολύ και δεν μου άρεσε αυτό. Τώρα συνήθισα και δεν με νοιάζει. Μου φέρονται όμως καλά. Δεν ξέρω ούτε να διαβάζω ούτε να γράφω.
Μαίρη Μπάρετ, 14 ετών

Κατάθεση μιας βιομηχανικής εργάτριας στην Κοινοβουλευτική Επιτροπή

-Ποια είναι η ηλικία σου;
-23
-Πού κατοικείς;
-Στο Λυντς.
-Σε ποια ηλικία έπιασες δουλειά στο εργοστάσιο;
-Όταν ήμουν 6 χρονών
-Σε τίνος εργοστάσιο εργαζόσουν;
-Στου κυρίου Μπερκ.
-Τι είδους εργοστάσιο είναι;
-Κλωστήριο λιναριού.
-Ποια ήταν η δική σου δουλειά σ’ αυτό το εργοστάσιο;
-Άλλαζα μασούρια
-Ποιες ήταν οι ώρες εργασίας σου σ’ αυτό το εργοστάσιο;
-Από τις 5 το πρωί ως τις 9 το βράδυ όταν είχε πολλή δουλειά
-Για πόσο συνεχόμενο διάστημα εργάστηκες μ’ αυτό το εξοντωτικό ωράριο;
-Περίπου 1 χρόνο.
-Ποιες ήταν οι συνήθεις ώρες εργασίας όταν δεν είχατε τόση πολλή δουλειά;
-Από τις 6 το πρωί μέχρι τις 7 το βράδυ
-Πόσο χρόνο σας έδιναν για τα γεύματά σας;
-40 λεπτά το μεσημέρι
-Είχατε καθόλου χρόνο για να φάτε πρωινό ή να πιείτε νερό;
-Όχι, αυτά τα κάναμε όποτε μπορούσαμε
-Θεωρείς τη μεταφορά μασουριών κουραστική εργασία;
-Μάλιστα.
-Εξήγησέ μας, τι έπρεπε να κάνεις;
-Όταν τα τελάρα γεμίσουν, τα σταματάμε, βγάζουμε τις σαϊτες, μετά τα
γεμάτα μασούρια, τα πηγαίνουμε στο μαγγάνι, ύστερα βάζουμε τα άδεια και
τα τελάρα ξεκινάνε και πάλι.
-Γι’ αυτή τη δουλειά είσαι συνέχεια όρθια;
-Μάλιστα, έχει τόσα πολλά τελάρα και πάνε τόσο γρήγορα…
-Η εργασία σου είναι πολύ εξοντωτική;
-Μάλιστα, δεν έχεις καιρό για τίποτα.
-Αν καθυστερούσατε λίγο ή αργούσατε τι σας έκαναν;
-Μας χτυπούσαν με τη λουρίδα.
-Και συνηθίζουν να χτυπούν εκείνους που δεν δουλεύουν γρήγορα;
-Μάλιστα.
-Συνεχώς;
-Μάλιστα.
-Και τα κορίτσια και τ’ αγόρια;
-Μάλιστα.
-Εσένα σε χτύπησαν ποτέ;
-Μάλιστα.
-Δυνατά;
-Μάλιστα.
-Χρησιμοποιούν τη λουρίδα για να σας χτυπούν δυνατά;
-Μάλιστα. Ο επιστάτης πήγαινε στην άκρη του δωματίου, εκεί που δουλεύουν
τα μικρά κορίτσια, έπαιρνε μια λουρίδα και μια σφυρίχτρα στο στόμα του
και μερικές φορές έπαιρνε μια αλυσίδα και τα έδενε και τα χτυπούσε.
-Για ποιο λόγο;
-Ήταν πολύ θυμωμένος.
-Έμενες μακριά από το εργοστάσιο;
-Μάλιστα, 2 μίλια.
-Είχες ρολόι;
-Όχι, δεν είχαμε.
-Κατά κανόνα, έφτανες στην ώρα σου;
-Μάλιστα. Η μητέρα μου ξυπνούσε στις 4 το πρωί, αλλά και στις 2 το πρωί.
Οι ανθρακωρύχοι πήγαιναν στη δουλειά τους στις 3 ή στις 4 κι όταν τους άκουγε να προχωρούν, σηκωνόταν από το ζεστό της κρεβάτι κι έβγαινε έξω να τους ρωτήσει την ώρα. Και μερικές φορές ήμουν στο Χάνσλετ Καρ στις 2 το πρωί κι έβρεχε δυνατά και περιμέναμε μέχρι ν’ ανοίξει το εργοστάσιο.
-Η σοβαρή παραμόρφωση στο σώμα σου είναι συνέπεια αυτής της εργασίας;
-Μάλιστα.
-Πότε σου συνέβη;
-Ήμουν περίπου 13 χρονών όταν άρχισε, κι από τότε χειροτέρεψε. Πάνε 5
-Χρόνια αφότου πέθανε η μητέρα μου κι η μητέρα μου δεν κατάφερε ποτέ να
μου πάρει ένα καλό ζευγάρι δεκανίκια για να με κρατούν. Όταν πέθανε η
μητέρα μου, έπρεπε να τα βγάλω πέρα μόνη μου και έτσι πήρα ένα ζευγάρι.
-Είχες ευθυτενές παράστημα και ήσουν υγιής πριν εργαστείς στο εργοστάσιο;
-Μάλιστα, ήμουν τόσο ευθυτενής ως κοριτσάκι, που πηγαινοερχόμουν στην
πόλη.
-Ήσουν ευθυτενής ώσπου να γίνεις 13 ετών;
-Μάλιστα.
-Η παραμόρφωσή σου σου προκάλεσε πολύ πόνο και κούραση;
-Ναι, δεν μπορώ να περιγράψω τον πόνο που μ’ έπιανε κάθε φορά.
-Ξέρεις κανέναν άλλο που η υγεία του να έπαθε παρόμοια βλάβη;
-Βλάβη, μάλιστα, αλλά όχι πολλούς ανάπηρους σαν εμένα.
-Είναι πολύ συνηθισμένο να έχει κανείς αδύνατους αστραγάλους και στραβά
γόνατα;
-Ναι, πραγματικά πολύ συνηθισμένο.
-Αυτό προκαλείται από τη δουλειά στο αδράχτι;
-Ναι.
-Που ζεις τώρα;
-Στο φτωχοκομείο.
-Δήλωσε τι πιστεύεις για τις συνθήκες που αντιμετώπισες όλο αυτό το
διάστημα της εργασίας σου και τι σκεφτόσουν για τη σκληρότητα και τις ταλαιπωρίες της.
Η μάρτυς ήταν πολύ συγκινημένη και δεν μπόρεσε ν’ απαντήσει στην ερώτηση. Ελίζαμπεθ Μπέντλεϊ, 23 ετών

ΑΝΩΤΑΤΗ ΣΥΝΟΜΟΣΠΟΝΔΙΑ ΓΟΝΕΩΝ ΜΑΘΗΤΩΝ ΕΛΛΑΔΑΣ (Α.Σ.Γ.Μ.Ε.)
Βερανζέρου 22, 6ος όροφος, ΤΗΛ – ΦΑΞ : 2105242386, 210 3845434, 210 3835093 gt.asgme@gmail.gr , http://www.goneis.org.
Αθήνα 12-02-2014

ΔΕΛΤΙΟ ΤΥΠΟΥ
ΘΕΛΟΥΜΕ ΠΑΙΔΑΓΩΓΟΥΣ ΚΑΙ ΟΧΙ ΠΑΙΔΟΝΟΜΟΥΣ
Με σχετικό της κείμενο στις 6-2-2014, που σας επισυνάπτουμε, η Γενική Αστυνομική Διεύθυνση Αττικής καλεί τα αστυνομικά τμήματα να μεθοδεύσουν προσωπικές επαφές – συναντήσεις με τους διευθυντές των σχολικών μονάδων… για να καταγράψουν προβλήματα και να συντάξουν εμπεριστατωμένες εκθέσεις γύρω από προβλήματα …..αρμοδιότητας του υπουργείου Δημόσιας Τάξης και ειδικότερα της Αστυνομίας.
Ρωτάμε:
Από πότε στα σχολεία έχουν αρμοδιότητα τα Αστυνομικά Τμήματα; Αναζητούν εγκληματίες μέσα στα σχολεία ή τους έπιασε ο πόνος για την έλλειψη σχολικών φυλάκων;
Ή μήπως θα στέλνουμε τους απείθαρχους και τους ζωηρούς μαθητές στον εισαγγελέα; Γι’ αυτό έχουν χύσει τόσα κροκοδείλια δάκρυα για την ενδοσχολική βία – για να μας μάθουνε να μιλάμε μεταξύ μας, με όρους του εγκληματολογικού;
Τα όποια ζητήματα έχουν τα σχολεία να διαχειριστούν, είναι πολλά και οφείλονται πάντα σε κοινωνικού και πολιτικούς παράγοντες, αλλά σίγουρα δεν αφορούν την αστυνομία.
Εκτιμούμε ότι είναι μια άκρως επικίνδυνη τακτική εκ μέρους του υπουργείου Δημόσιας Τάξης και της Κυβέρνησης γενικά, που θυμίζει ότι οι παλιότερες εποχές μπορούν κάλλιστα να επιστρέφουν σε περιόδους κρίσης. Το κείμενο αυτό που ήδη μπήκε σε εφαρμογή, έρχεται με τον πιο ωμό τρόπο να επιβεβαιώσει το κυνήγι κάθε μαθητή – γονιού και εκπαιδευτικού που αμφισβητεί τις «επιταγές» του ΝΕΟΥ σχολείου. Ας είναι καλά κάποιοι «πρόθυμοι» διευθυντές ή «αγανακτισμένοι» γονείς, αλλά και τα τελειοποιημένα συστήματα παρακολούθησης της σχολικής ζωής όπως το my school. Ήδη, έχουμε δεκάδες κρούσματα σε όλη την Ελλάδα όπου ανήλικοι μαθητές σέρνονται σε αστυνομικά τμήματα γιατί συμμετείχαν σε καταλήψεις (π.χ. Κερατσίνι) και άλλες φορές καταδικάζονται απουσία συνηγόρου και χωρίς δικαίωμα έφεσης (π.χ. Λαμία). Τα μαθητοδικεία καλά κρατούν και το δόγμα «ΝΟΜΟΣ ΚΑΙ ΤΑΞΗ» πρέπει να εμπεδωθούν πλήρως! Όποιος δεν συμφωνεί με τις αλλαγές στην εκπαίδευση ή διαμαρτύρεται για την βαρβαρότητα που επικρατεί –μέσα και έξω από τα σχολεία- πρέπει να σωπάσει τώρα! Γι’ αυτό άλλωστε η αξιολόγηση αναφέρεται σε δύσκολους μαθητές (επικίνδυνη γενικολογία) και καταστάσεις κρίσης μέσα στα σχολεία (π.χ. διαμαρτυρίες, καταλήψεις). Σε όσους έχουν μικρή μνήμη θυμίζουμε και τον αστυνομικό της γειτονιάς που ζήταγε να μπει στα σχολεία για έλεγχο.
Σε κάθε περίπτωση,
ΜΙΑ ΚΟΙΝΩΝΙΑ ΠΟΥ ΠΑΙΡΝΕΙ ΤΟΥΣ ΠΑΙΔΑΓΩΓΟΥΣ ΑΠ’ ΤΑ ΣΧΟΛΕΙΑ ΚΑΙ ΒΑΖΕΙ ΑΣΤΥΝΟΜΙΚΟΥΣ ΕΧΕΙ ΑΠΟΤΥΧΕΙ!
Καλούμε τόσο την σχολική κοινότητα όσο και το λαϊκό κίνημα να καταδικάσουν το γεγονός, να αρνηθούν την όποια εμπλοκή και να πάρουν μέτρα προστασίας ιδίως για τους μαθητές.
Να παρθεί πίσω ΤΩΡΑ η εντολή της ΓΑΔΑ, να αποσυρθούν οι καταγγελίες των μαθητοδικίων.

Συγκλονίζει το γράμμα ενός μαθητή της πρώτης Λυκείου που δημοσιεύει μπλογκ για εκπαιδευτικούς, με παραλήπτη τον υπουργό Παιδείας Κωνσταντίνο Αρβανιτόπουλο.

Ο νεαρός εξιστορεί στον υπουργό την «ατυχία» του να έχεις μητέρα αναπληρώτρια καθηγήτρια καθώς περιγράφει με γλαφυρό τρόπο το γολγοθά της διαρκούς μετακίνησης και αβεβαιότητας για το εργασιακό της μέλλον.

«Κι εγώ μαθητής είμαι αλλά έχω την ατυχία να μην έχω μάνα υπουργό.
Η δική μου μητέρα είναι μια απ’ αυτούς που λες πως δε σε νοιάζουν γιατί εσύ νοιάζεσαι μόνο για μας τους μαθητές. Είμαι γιος αναπληρώτριας κι επειδή μάλλον τα έχεις μπλεγμένα λίγο και δεν ξέρεις τι σημαίνει αυτό θα σου πω εγώ που το ξέρω από πρώτο χέρι.
Να σου πω πρώτα για τη λέξη ΑΣΕΠ… Λοιπόν για μένα η λέξη αυτή σημαίνει να μαγειρεύω μόνος, να τρώω μόνος, να πλένω τα ρούχα μου και της μαμάς μου, να μετακομίζω στο σπίτι της γιαγιάς σε έκτακτες ανάγκες…
Έγινε αυτό κάμποσες φορές. Έπειτα άρχισαν τα ταξίδια… Δε θα σου πω τι σημαίνει σ’ άλλο σχολείο να κάνω αγιασμό κι από άλλο να παίρνω απολυτήριο της τάξης, αυτά είναι ψιλά γράμματα. Στην αρχή επαναστατούσα, μετά συμβιβάστηκα, τώρα καταλαβαίνω. Καταλαβαίνω και τη λέξη «οικονομία» που κάνει μόνη της η μάνα μου για να μη μου στερήσει εμένα τίποτα. Αλλά εγώ κάνω τη δική μου οικονομία και δεν της λέω πως τα τζιν μου κόντυναν και τα παπούτσια μου θέλουν τσαγκάρη.
Τα καλοκαίρια δε μ’ αρέσουν. Η μάνα μου ιδρώνει και ξεϊδρώνει μπροστά στον υπολογιστή να κατεβάζει πίνακες και να μετράει ποσοστά. Αλλά φέτος το μεγάλο πανηγύρι άρχισε από πιο νωρίς.
Η μάνα μου φέτος μου υποσχόταν πως πολλά θ’ αλλάξουν γιατί διορίζεται επιτέλους. Αλλά το τροπάρι άρχισε ν’ αλλάζει από νωρίς. 13 Απρίλη ημέρα Τρίτη ήταν το αποκορύφωμα. Δεν την ξεχνώ αυτή τη μέρα. Από τότε έγινα εγώ ο μεγάλος κι αυτή η μικρή.
Πολλές φορές έχω ζηλέψει τα παιδιά που την είχαν δασκάλα, πάντα της το φιλούσα που έβαζε τη δουλειά πάνω από μένα. Αλλά τώρα πια μόνον την πονάω και φοβάμαι και για τους δυο μας.
Οι συμμαθητές μου περιμένουν το καλοκαίρι πώς και πώς. Εγώ τρέμω πως θα ‘ναι το χειρότερο απ’ όλα. Δε με νοιάζει που δε θα πάω διακοπές, έχω συνηθίσει. Δε με νοιάζει για πράγματα, ρούχα κι ανέσεις που δεν έχω. Το φόβο στο βλέμμα της δεν αντέχω άλλο. Εσείς βάζετε πρώτα εμένα από τη μαμά μου, έτσι λέτε στην τηλεόραση. Η μάνα μου γιατί λέει πως μας αφανίζετε και τους δυο;;;
Αυτά…

Ανακοίνωση της ΟΓΕ
Για το σκάνδαλο αγοροπωλησίας ωαρίων
και παράνομης εισαγωγής φαρμάκων

Η «αποκάλυψη» του εγκληματικού κυκλώματος, από γιατρούς-καθηγητές σε ιδιωτικό κέντρο τεχνητής γονιμοποίησης στη Θεσσαλονίκη με πανελλαδική και ευρωπαϊκή, εμβέλεια, σε συνεργασία με φαρμακεία και φαρμακαποθήκες, όπως αναφέρουν τα δημοσιεύματα, δεν πρέπει να μας αφήνει έκπληκτους.
Η ιδιωτικοποίηση και εμπορευματοποίηση της υγείας, η εγκληματική επίθεση στη μητρότητα σαν κοινωνικό δικαίωμα και λειτουργία, η άκρατη εμπορευματοποίηση του κοινωνικού αγαθού του φαρμάκου, από όλες τις κυβερνήσεις στη χώρα μας που εφαρμόζουν την πολιτική της ΕΕ οδηγεί από τη μια στην υποβάθμιση και εξαθλίωση της υγείας των λαϊκών στρωμάτων και από την άλλη, στην κερδοφορία «νόμιμη» και παράνομη των μονοπωλίων και των αφεντικών τους.
Το παράδειγμα του κυκλώματος αγοροπωλησίας ωαρίων για εξωσωματική γονιμοποίηση και παράνομης εισαγωγής αντίστοιχων φαρμάκων κλπ, πατούσε πάνω στους νόμους της καπιταλιστικής κοινωνίας, στο νόμο της αγοράς που δε σέβεται ούτε το ανθρώπινο σώμα. Στην ασυλία του κεφαλαίου και των ιδιοκτητών του. Από τα 50 περίπου κέντρα της Ιατρικώς Υποβοηθούμενης Αναπαραγωγής (ΙΥΑ) μόνο τα 2-3 είναι δημόσια. Όλα τα άλλα είναι ιδιωτικά κερδοσκοπικά.
Γι’ αυτό ο πρώτος υπεύθυνος για μας, για το ριζοσπαστικό γυναικείο κίνημα για τις γυναίκες και άντρες των λαϊκών στρωμάτων, είναι το αστικό κράτος, το κράτος των μονοπωλίων και οι πολιτικοί υπηρέτες του, που διαχρονικά και σήμερα στηρίζουν τον ιδιωτικό επιχειρηματικό τομέα στην υγεία πρόνοια.
Η ΟΓΕ, όχι μόνο έχει καταγγείλει την κατάσταση στο χώρο της υγείας πρόνοιας γενικά και ειδικότερα την κατάσταση που επικρατεί στα κέντρα ΙΥΑ, αλλά έχει διαμορφώσει συγκεκριμένη πρόταση και έχει κάνει και αγώνες.
Διεκδικούμε:
• Να κλείσουν άμεσα όλα τα ιδιωτικά κέντρα στο χώρο της ΙΥΑ. Να αναπτυχθούν σε όλη την Ελλάδα τα ανάλογα δημόσια και δωρεάν.
• Στήριξη της μητρότητας, της μάνας και του παιδιού με τη δημιουργία των απαραίτητων δημόσιων υποδομών για δωρεάν υπηρεσίες στην πρωτοβάθμια υγεία και στα δημόσια νοσοκομεία, γυναικολογικές και μαιευτικές κλινικές
• Το επίδομα του τοκετού να δοθεί σε όλες τις μητέρες, χωρίς όρους και προϋποθέσεις, ασφαλισμένες και ανασφάλιστες .
Παράλληλα παλεύουμε για την κοινωνία που θα έχει αναγνωρίσει τη υγεία σαν κοινωνικό αγαθό και δικαίωμα. Την κοινωνία που η εκμετάλλευση του ανθρώπου και το κέδρος, δεν θα υπάρχουν

Αθήνα, 26/4/2013
Το Γραφείο Τύπου
της ΟΓΕ

Αυξημένες δυσκολίες συναντούν οι νέοι γονείς, στην προσπάθειά τους να εξασφαλίσουν λίγο χρόνο αναψυχής και ξεκούρασης για τα παιδιά τους το φετινό καλοκαίρι. Για το πρόβλημα που οξύνεται στις συνθήκες της καπιταλιστικής κρίσης και των βάρβαρων μέτρων, για τις ανάγκες των παιδιών της λαϊκής οικογένειας και την ικανοποίησή τους, συζητήσαμε με την Θεοδώρα Δριμάλα, μέλος της Πανελλαδικής Γραμματείας Εκπαιδευτικών του ΠΑΜΕ.

— Πώς έχουν επιδράσει η καπιταλιστική κρίση και τα αντιλαϊκά μέτρα στην ανάγκη της λαϊκής οικογένειας για δημιουργική απασχόληση των παιδιών κατά τη διάρκεια του καλοκαιριού;

Η καπιταλιστική κρίση όξυνε τα ήδη συσσωρευμένα προβλήματα της λαϊκής οικογένειας. Δημιούργησε νέα μεγαλύτερα, με αποτέλεσμα να μην μπορεί να προσφέρει στα παιδιά της πραγματικές διακοπές και να χρειάζεται να βρει λύσεις για το καλοκαιρινό διάστημα που τα παιδιά μένουν στον τόπο κατοικίας, στις πόλεις τους. Η λαϊκή οικογένεια δεν πηγαίνει διακοπές ή πηγαίνει πολύ μειωμένες, δυσκολεύεται να στείλει τα παιδιά της σε κατασκηνώσεις λόγω σημαντικής οικονομικής επιβάρυνσης. Προσπαθεί να τα εντάξει στα διάφορα προγράμματα δημιουργικής απασχόλησης των δήμων, των Μη Κυβερνητικών Οργανώσεων ή και των ιδιωτών, και πάλι καλύπτει ένα μικρό μέρος της καλοκαιρινής περιόδου. Το υπόλοιπο διάστημα τα παιδιά γίνονται θύματα του υπολογιστή και της τηλεόρασης με το γνωστό χαμηλό επίπεδο. Οι πολλές ώρες μπροστά στα ηλεκτρονικά μέσα επικοινωνίας δημιουργούν μορφωτικά, ψυχολογικά, επικοινωνιακά ακόμα και σωματικά προβλήματα, γι’ αυτό οι γονείς πρέπει να βάζουν όρια. Και μην ξεχνάμε ότι τα παιδιά γίνονται αποδέκτες και των γενικότερων προβλημάτων που βιώνει η λαϊκή οικογένεια, πράγμα που είναι αντικειμενικό, πρέπει το παιδί να γνωρίζει, αλλά ταυτόχρονα τα «φορτώνει» παραπέρα.

— Ποια η σημασία της σωστής αξιοποίησης του ελεύθερου χρόνου για τα παιδιά;

Το κλείσιμο των σχολείων βρίσκει τα παιδιά πραγματικά εξουθενωμένα. Αιτία γι’ αυτό είναι το εκπαιδευτικό σύστημα με το πολύωρο καθημερινό πρόγραμμα, όπου το παιδί διδάσκεται ως και 7 διδακτικά αντικείμενα την ημέρα, τα αναλυτικά προγράμματα που φορτώνουν στα παιδιά πληθώρα διάσπαρτων «γνώσεων» και ληξιπρόθεσμων καταρτίσεων. Το γεγονός ότι η διαδικασία αυτή δεν ολοκληρώνεται στα πλαίσια του σχολικού προγράμματος αλλά μεγάλο μέρος μεταφέρεται στο σπίτι καταπονεί σημαντικά τα παιδιά και δημιουργεί μέχρι και αποστροφή για τη μάθηση. Σε όλα αυτά πρέπει να προστεθούν οι εξωσχολικές δραστηριότητες (ξένες γλώσσες, αθλητισμός, κτλ). Το πρόγραμμα αυτό φτάνει τα παιδιά στα όριά τους. Μιλάμε για καθημερινό πρόγραμμα που ξεκινά από τις 7 το πρωί και ολοκληρώνεται αργά το βράδυ.

Ετσι τα παιδιά φτάνουν στο κλείσιμο των σχολείων κατάκοπα. Το καλοκαίρι είναι γι’ αυτά ένα εντελώς απαραίτητο διάλειμμα για να ξεκουραστούν, να παίξουν, να νιώσουν και πάλι παιδιά, να διαβάσουν κάτι που αυτά θέλουν κι όχι κάτι που πρέπει και τελικά να γεμίσουν τις «μπαταρίες τους» για την επόμενη χρονιά.

— Ποιος πρέπει να έχει την ευθύνη για την εξασφάλιση της δημιουργικής απασχόλησης των παιδιών και σε ποιο βαθμό την αναλαμβάνει;

Την ευθύνη αυτή πρέπει να την έχει το κράτος. Επρεπε να εξασφαλίζει τα κονδύλια και την υποδομή, ώστε όλα τα παιδιά να κάνουν καλοκαιρινές διακοπές και να αξιοποιούν δημιουργικά το χρόνο τους. Είναι όμως γνωστό ότι και αυτή την ευθύνη το αστικό κράτος την έχει αποποιηθεί, την έχει φορτώσει στους γονιούς. Οι όποιες δυνατότητες είχαν κατακτηθεί (διακοπές, κατασκηνώσεις, κ.λπ.) μειώνονται, γίνονται απαγορευτικές για τα παιδιά της λαϊκής οικογένειας, με αποτέλεσμα να αναζητούν οι ίδιοι οι γονείς λύση στο πρόβλημα. Ετσι στρέφονται στους δήμους και στις ιδιωτικές εταιρείες οι οποίες, πατώντας στην αντικειμενική ανάγκη που έχουν οι γονείς να «εξασφαλίσουν» τα παιδιά τους για τους καλοκαιρινούς μήνες, κερδοσκοπούν σε βάρος των ίδιων και των παιδιών τους με τα φτηνά και ακατάλληλα τις περισσότερες φορές προγράμματα που προσφέρουν.

— Τι πρέπει να κάνουν οι δήμοι για να ικανοποιούν την υπαρκτή ανάγκη των γονιών και των ίδιων των παιδιών για δημιουργική απασχόληση;

Οι δήμοι θα πρέπει να διεκδικήσουν κρατικά κονδύλια και όχι να χαρατσώνουν τους δημότες, να πάψουν να εμπλέκουν τις εταιρείες για να κάνουν προγράμματα δημιουργικής απασχόλησης. Αυτά πρέπει να είναι για όλα τα παιδιά, χωρίς αποκλεισμούς, εντελώς δωρεάν. Να εξασφαλίζουν όλα εκείνα τα χαρακτηριστικά (σε υποδομή, περιεχόμενο και προσωπικό), που να καλύπτουν τις σύγχρονες ανάγκες των παιδιών για να περνούν ευχάριστα και δημιουργικά την περίοδο αυτή.

Το πρόβλημα που απασχολεί τους γονείς και ιδιαίτερα τις μητέρες που πρακτικά ασχολούνται περισσότερο με τις δραστηριότητες των παιδιών, είναι ο καλοκαιρινός χρόνος των παιδιών να μην είναι μόνο ελεύθερος αλλά και ευχάριστος και δημιουργικός. Τι πρέπει να διεκδικούν οι γονείς για τα παιδιά τους;

Αναφερόμαστε σε παιδιά ηλικίας από 4 ως 12 χρόνων που τότε, σε μεγάλο βαθμό, διαμορφώνουν την προσωπικότητά τους. Αρα, το τι μαθαίνουν, πώς περνούν τα παιδιά, σωστά απασχολεί τους γονείς και ιδιαίτερα τις μητέρες που από τη θέση τους κατανοούν καλύτερα τις ανάγκες των παιδιών τους. Οι αυξημένες ανάγκες των λαϊκών οικογενειών δεν πρέπει να τις οδηγεί στην έκπτωση των απαιτήσεων για τα παιδιά τους. Πρέπει να απαιτούν το καλύτερο και από άποψη υποδομής αλλά κυρίως από άποψη περιεχομένου.

Οι χώροι πρέπει να είναι κατάλληλα διαμορφωμένοι ώστε τα παιδιά να παίζουν, να αθλούνται, να τρώνε, να συζητούν και να ξεκουράζονται σε χώρους ευρύχωρους, ευάερους και κλιματιζόμενους.

Εχει μεγάλη σημασία το τι αποκομίζουν τα παιδιά από τα προγράμματα αυτά κι αυτό εξαρτάται από το αν έχουν παιδαγωγικό – ψυχαγωγικό χαρακτήρα και αν είναι προσαρμοσμένα σε κάθε ηλικία. Επίσης, έχει τεράστια σημασία το τι παιχνίδια παίζουν, αν αθλούνται, τι άλλες δραστηριότητες κάνουν, τι βιβλία διαβάζουν. Αν τελικά όλη η καλοκαιρινή δημιουργική απασχόληση διαπαιδαγωγεί τα παιδιά στη συλλογική δράση, την αγωνιστική στάση ζωής ή ενισχύει τον ατομικισμό, τα μαθαίνει πώς να υποτάσσονται στο σύστημα, όπως κάνουν άλλωστε και τα αναλυτικά προγράμματα στο σχολείο.

Τα προγράμματα αυτά πρέπει να γίνονται αποκλειστικά από παιδαγωγούς (δασκάλους, νηπιαγωγούς, γυμναστές, μουσικούς, εικαστικούς, θεατρολόγους) κάτι που φυσικά δε συμβαίνει με όσα προγράμματα τρέχουν αυτή τη στιγμή.

Η ξεκούραση και η διατροφή έχουν μεγάλη σημασία. Οι χώροι πρέπει να είναι κατάλληλοι ώστε να μπορεί το παιδί να ξαπλώσει, να χαλαρώσει ή και να κοιμηθεί λίγο, ιδιαίτερα τα μικρότερα παιδιά. Η διατροφή πρέπει να είναι πλήρης. Κολατσιό, γεύμα, φρούτα και χυμοί για όλα τα παιδιά. Ιδιαίτερα στην περίοδο της κρίσης, όπου η βαρβαρότητα του υποσιτισμού αγγίζει όλο και περισσότερα παιδιά, η σωστή διατροφή στις κατασκηνώσεις και στους χώρους δημιουργικής απασχόλησης αποκτά ιδιαίτερη αξία. Η άθλια πραγματικότητα που ζουν τα παιδιά με ένα σάντουιτς και ένα χυμό όλη μέρα θα εντείνει το πρόβλημα του υποσιτισμού και θα επιβαρύνει ή και θα δημιουργήσει προβλήματα υγείας στα παιδιά.

— Ποιες είναι οι σχετικές διεκδικήσεις του ταξικού και ριζοσπαστικού κινήματος;

Το ριζοσπαστικό γυναικείο και γονεϊκό κίνημα, το ταξικό συνδικαλιστικό κίνημα διεκδικούν, για όλα τα παιδιά της λαϊκής οικογένειας, χωρίς αποκλεισμούς, μια σειρά αιτήματα:

Μειωμένα ωράρια για γονείς με μικρά παιδιά, ώστε να είναι μαζί τους περισσότερο χρόνο. Φτηνές διακοπές για τις λαϊκές οικογένειες και τα παιδιά τους. Δωρεάν κατασκηνώσεις για όλα τα παιδιά, δωρεάν προγράμματα δημιουργικής απασχόλησης, που να έχουν όλα τα χαρακτηριστικά που προαναφέραμε. Δημιουργία κατάλληλων χώρων άθλησης, παιχνιδιού και ψυχαγωγίας σε κάθε δήμο και γειτονιά, ώστε το παιδί να περνά δημιουργικά τον ελεύθερο χρόνο του.

Ευ. Χαϊντ.