8η Μάρτη Παγκόσμια ημέρα της Γυναίκας

ΠΑΓΚΟΣΜΙΑ ΗΜΕΡΑ ΤΗΣ ΓΥΝΑΙΚΑΣ
8 ΜΑΡΤΗ

Το <>, η διπλή δηλαδή καταπίεση της γυναίκας λόγω κοινωνικής τάξης και λογω φύλου, είναι μια από τις αρχαιότερες μορφές καταπίεσης, που ξεκινά με τη διάλυση των πρωτόγονων φυλετικών κοινωνιών. Για αιώνες οι γυναίκες περιορίζονταν στην αναπαραγωγή, την ανατροφή των παιδιών και τη φροντίδα του σπιτιού. Οι ανάγκες της κεφαλαιοκρατικής παραγωγής έβγαλαν τις αμόρφωτες και χωρίς δικαιώματα γυναίκες από το στενό κλοιό της οικογένειας, για να αποτελέσουν, μαζί με τα παιδιά, το φτηνό εργατικό δυναμικό προς χάρη της <> στην Ευρώπη και τις ΗΠΑ. Παράλληλα, αρχίζουν δειλά-δειλά να διατυπώνονται απόψεις για ίσα δικαιώματα από προοδευτικούς αστούς διανοούμενους κυρίως στο πλαίσιο του διαφωτισμού. Το Σύνταγμα της Γαλλικής Επανάστασης του 1793 περιλάμβανε διάταξη για την ισότητα των πολιτικών δικαιωμάτων και την ψήφο των γυναικών.
Το νεαρό εργατικό κίνημα και οι διανοούμενοι της εργατικής τάξης συνέδεσαν αδιάρρηκτα στο έργο και τη δράση τους το αίτημα της γυναικείας χειραφέτησης με το σπάσιμο των δεσμών της κεφαλαιοκρατικής εκμετάλλευσης για όλους τους εργαζόμενους, που θα ανέτρεπε παράλληλα και την πατριαρχική οργάνωση της κοινωνίας. Και οι ίδιες οι γυναίκες όμως, στα μέσα του 19ου αιώνα αρχίζουν να αφυπνίζονται.
Η πρώτη γυναικεία απεργία έγινε στην Αγγλική πόλη Ουόρτσεστερ το 1804 από τις εργάτριες που κατασκεύαζαν γάντια. Το 1831 τις ακολούθησαν οι Γαλλίδες καπελούδες.
Στις ΗΠΑ, η πρώτη αποκλειστικά γυναικεία απεργία έγινε το 1820 στο New England, στις βιοτεχνίες ενδυμάτων, με αιτήματα για καλύτερες συνθήκες δουλειάς, αξιοπρεπείς μισθούς και μικρότερα ωράρια. Το 1828 η απεργία των υφαντριών στο Ντόβερ, είχε 100% επιτυχία και μία εφημερίδα κάλεσε την κυβέρνηση να ενεργοποιήσει την πολιτοφυλακή για να προλάβει την…..γυναικοκρατία. Το 1834 και 1836 στην βιομηχανία Lowell της Μασαχουσέτης οι βαμβακεργάτριες τρόμαξαν τόσο πολύ με την απεργία τους τις αρχές , που νόμιζαν ότι επρόκειτο για …λαϊκή επανάσταση. Στο ίδιο εργοστάσιο το 1844 ιδρύθηκε το πρώτο γυναικείο εργατικό σωματείο, με αποτέλεσμα τις πρώτες μεταρρυθμίσεις στις συνθήκες εργασίας στην κλωστοϋφαντουργία. Ακολούθησε το 1900 η συγκρότηση και άλλων σημαντικών γυναικείων σωματείων. Πρέπει να αναφέρουμε ότι οι συνθήκες εργασίας στα κέντρα εμπορίου στις μεγάλες πόλεις ήταν σε αξιοθρήνητη κατάσταση. Υπήρχαν συχνά πυρκαγιές, το φως ήταν ανεπαρκές, ο ήχος των μηχανημάτων εκκωφαντικός και το περιβάλλον μολυσμένο. Οι γυναίκες δέχονταν πρόστιμα για ότιδήποτε βάζει ο νούς. Επειδή μιλούσαν, επειδή γελούσαν ή τραγουδούσαν, για τους λεκέδες από τα λάδια των μηχανών πάνω στα υφάσματα, για τις ραφές που ήταν πολύ στενές ή πολύ χαλαρές. Οι υπερωρίες συχνές αλλά όχι και η πληρωμή γι’ αυτές. Στις 8 Μαρτίου 1857, οι εργαζόμενες στις βιοτεχνίες ενδυμάτων της Ν.Υόρκης διοργάνωσαν πορείες με πικετοφορία, απαιτώντας καλύτερες συνθήκες εργασίας, ωράριο 10 ωρών και ισότιμα δικαιώματα για τις γυναίκες . Το συγκεντρωμένο πλήθος δέχθηκε επίθεση από την αστυνομία. Φεβρουάριος του 1910 και 20.000 εργάτριες, γυναίκες μεταξύ 16-25 χρονών, για 13 εβδομάδες, μέσα στο καταχείμωνο διαδηλώνουν με πικετοφορίες σε καθημερινή βάση. Αστυνομικοί τις ξυλοφορτώνουν και τις φορτώνουν σε κλούβες, Τα δικαστήρια προκατειλημμένα υπέρ των ιδιοκτητών. Ένας δικαστής δοκίμασε να αναμείξει τη θρησκεία. <>. Από την άλλη πλευρά του Ατλαντικού ο Μπέρναρντ Σο σχολιάζει: <>. Ωστόσο η απεργία δεν έληξε , παρά μόνον όταν συμβιβάσθηκαν οι βιομήχανοι, προς μεγάλο ενθουσιασμό των γυναικών. Ένα χρόνο μετά, το 1911, ξέσπασε η περίφημη <>, παγιδεύοντας γυναίκες στους υψηλότερους ορόφους της βιομηχανίας. Οι έξοδοι κινδύνου είχαν σφραγιστεί για να μην το σκάνε οι εργάτες. 146 ανθρώπινες ζωές, στην πλειονότητά τους γυναίκες μεταξύ 13 και 25 χρονών, πλήρωσαν το τίμημα της αναλγησίας. Έτσι , τον Μάρτιο του 1912, 23.000 γυναίκες από τις κλωστοϋφαντουργίες της Ν.Υόρκης, διαδήλωσαν πάλι, απαιτώντας 10ωρη βάρδια, καλύτερες συνθήκες εργασίας, ίσο μισθό με τους άντρες, την κατάργηση της παιδικής εργασίας και το δικαίωμα ψήφου. Το σύνθημά τους ήταν <>.
Αλλά ήδη το 1910, κατά την διάρκεια των εργασιών της Δεύτερης Διεθνούς Συνδιάσκεψης Σοσιαλιστριών Γυναικών στην Κοπεγχάγη, η επαναστάτρια και αγωνίστρια του παγκόσμιου εργατικού κινήματος Κλάρα Τσέτκιν είχε ήδη προτείνει να καθιερωθεί η 8η Μάρτη ως Παγκόσμια ημέρα της Γυναίκας, ώστε να τιμηθούν οι δύο προηγούμενες ιστορικές διαδηλώσεις των ΗΠΑ. Να αφιερωθεί στις εργαζόμενες γυναίκες όλου του κόσμου και στον αγώνα για το δικαίωμα ψήφου , που ακόμη, δεν είχε καταχτηθεί. Το 1977 ο ΟΗΕ καλεί κάθε χώρα να αφιερώσει αυτή την ημέρα στα δικαιώματα των γυναικών.
Στην Ελλάδα, αντίθετα από ό,τι πιστεύεται, οι εργαζόμενες γυναίκες πάλευαν από πολύ νωρίς ενάντια στους εργοδότες, όχι απλά συμπληρωματικά στο πλευρό των ανδρών, αλλά και αυτόνομα. Σε μία εποχή που η γυναίκα θεωρούνταν ετερόφωτη ακόμα προσωπικότητα και πάντα εξαρτημένη από έναν άντρα, χωρίς δική της άποψη και θέληση, άρα αυτονόητα υποταγμένη και στον άντρα και στον εργοδότη, οι πρώτες εκείνες προσπάθειες αντίστασης αποδεικνύουν τη δυναμική της εργαζόμενης , ανατρέποντας τα ως τότε δεδομένα. Η πρώτη απεργία εργατριών έγινε στις 13 Απριλίου του 1892, από τις υφάντριες του δεύτερου εργοστασίου υφαντουργίας των Αδελφών Ρετσίνα στον Πειραιά, διότι θέλησαν να μειώσουν την αμοιβή τους, από 80 σε 65 λεπτά το τόπι του υφάσματος. Περισσότερες από 60 εργάτριες , διασχίζουν σε πορεία τους δρόμους του Πειραιά, αρνούμενες να δουλέψουν. Οι εφημερίδες δεν έγραψαν τίποτα. Αντίθετα η Καλλιρόη Παρέν, στην «εφημερίδα των κυριών», παίρνει το μέρος τους. Από το 1924 αρχίζουν οι αγώνες των καπνεργατών, με θύμα την καπνεργάτρια Μαρία Χουσιάδου από την Καβάλα. Το 1926 στο Αγρίνιο η 30χρονη Βασιλική Γεωργαντζέλη, μάνα 2 παιδιών και έγκυος στο τρίτο, πέφτει από τις σφαίρες των αστυνομικών. Η κηδεία της παίρνει μορφή συλλαλητηρίου. Το 1927 , πάλι στο Αγρίνιο, σκοτώνεται η καπνεργάτρια Κωσταντέλλη. Το 1936 στη Θεσσαλονίκη η Αναστασία Καρανικόλα.
Το 1930 δίδεται δικαίωμα ψήφου (μόνο εκλέγειν) στις γυναίκες, το οποίο αναιρείται το 1936 από την δικτατορία του Μεταξά. Το 1955 ξαναδίνεται το δικαίωμα του εκλέγεσθαι σε Δημαρχιακές εκλογές και το 1957 και στις βουλευτικές. Μην ξεχάσουμε όμως ότι στην Ελεύθερη Ελλάδα, το 194., η γυναίκα είχε ήδη πλήρη ισοτιμία και αυτό είναι ενδεικτικό.

Και σήμερα , λοιπόν, τι κάνουμε? Τι κάνει το «άλλο μισό του ουρανού»?
Επι 100 χρόνια η άρχουσα τάξη προσπάθησε και προσπαθεί να μετατρέψει την 8η Μάρτη σε μια ανώδυνη για τα συμφέροντά της γιορτούλα των γυναικών, που έστω και για μια μέρα τον χρόνο είναι «ελεύθερες» να διασκεδάσουν μόνες τους. Η ΟΓΕ, επι 34 χρόνια από την ίδρυσή της, προβάλλει τη μέρα αυτή και σηκώνει πανελλαδικά όλα όσα παλεύει το εργατικό , το ριζοσπαστικό γυναικείο κίνημα. Και η φετινή 8η του Μάρτη είναι αναγκαίο να αφιερωθεί στον πόλεμο που έχει κηρύξει η άρχουσα τάξη στις κατακτήσεις και στα δικαιώματα των εργαζομένων, με αιχμή το κοινωνικο-ασφαλιστικό σύστημα, το οποίο πλήττει με ιδιαίτερη βαρβαρότητα τις γυναίκες της εργατική τάξης και των φτωχών λαϊκών στρωμάτων. Η Ε.Ε. για να βγεί από την κρίση, αποφάσισε σαρωτικές αλλαγές στα συστήματα κοινωνικής ασφάλισης και στις λεγόμενες κοινωνικές παροχές. Όχι ότι όταν είχαν μεγάλη κερδοφορία ανοίγανε την κάνουλα των παροχών. Και πάλι τα ίδια επιδιώκανε, τώρα όμως θεωρούν ότι έχουν και το άλλοθι της κρίσης. Οι γυναίκες και η νεολαία είναι οι πρώτοι που πλήττονται από όλες τις καπιταλιστικές αναδιαρθρώσεις, όπως η ανατροπή των εργασιακών σχέσεων και η κατεδάφιση της κοινωνικής ασφάλισης, συμπαρασύροντας την Υγεία και την Πρόνοια. Οι εναλλασσόμενες κυβερνήσεις από το 1992 κόβουν και ράβουν τους αντιασφαλιστικούς νομους, ενώ με τους «κοινωνικούς» διαλόγους μεταξύ βιομηχάνων και της πλειοψηφίας της ΓΣΕΕ και ΑΔΕΔΥ προσπαθούν να εξασφαλίσουν κοινωνική συναίνεση, δηλαδή να αποτρέψουν τον αναμενόμενο λαϊκό ξεσηκωμό.
Η νέα κυβέρνηση που προέκυψε από τις πρόσφατες εκλογές έχει στρωθεί στη δουλειά , σύμφωνα πάντα με τις αποφάσεις της Ε.Ε., να ενταφιάσει οριστικά ό,τι απέμεινε από τον κοινωνικό χαρακτήρα της κοινωνικής ασφάλισης, χωρίς να καταργήσει, βέβαια , ούτε ένα νόμο της Ν.Δ. Ένα – ένα βγάζει από τον λάκκο…του διαλόγου τα φαρμακερά μέτρα εναντίον της Κ.Α. και των δικαιωμάτων των εργαζομένων. Οι θέσεις που παρουσιάσθηκαν μετά την τρίτη κατά σειρά συνεδρίαση του διαλόγου-απάτη των κοινωνικών εταίρων και της Επιτροπής ειδικών , για την σωτηρία των ασφαλιστικών ταμείων ανέδειξε τις νέες πηγές χρηματοδότησής τους, που δεν ήταν άλλες παρά τα γνωστά , μόνιμα , υποζύγια, οι ασφαλισμένοι, που καλούνται να πληρώσουν για άλλη μια φορά το σύστημα και μάλιστα με ακόμη πιο ληστρικούς όρους. Οι βασικές σκέψεις τους γι’ αυτή τη ληστεία είναι:1)Οι εισφορές των εργαζομένων θα αποτελούν τη βασική πηγή χρηματοδότησης της Κ.Α. 2) Να περιοριστεί η κρατική χρηματοδότηση μόνο σε μια προνοιακή σύνταξη που την ονομάζουν «βασική» και από κει και πέρα η σύνταξη και γενικά η Κ.Α. γίνεται υπόθεση «ατομική» στη βάση της «ανταποδοτικότητας». 3)Αλλαγή του τρόπου είσπραξης των εργοδοτικών εισφορών ως ποσοστού επι του τζίρου των επιχειρήσεων με παράλληλη μείωση των ασφαλιστικών εισφορών ως ποσοστού επί των αποδοχών των εργαζομένων, με δεδομένο ότι το κεφάλαιο θα βρεί πολλούς τρόπους να εμφανίζει μειωμένα έσοδα και κέρδη. Αυτή η αλλαγή τους ανοίγει την πόρτα να μειώσουν στο ελάχιστο τις εργοδοτικές εισφορές.
Όλα αυτά αποτελούν την πλήρη ανατροπή, σε βάρος των εργαζομένων και προς όφελος των πλουτοκρατών, της υφιστάμενης δομής της Κ.Α. Ποια μπορεί όμως να είναι η προοπτική συνταξιοδότησης των γυναικών? Είναι ήδη δεδομένη η αύξηση των ορίων συνταξιοδότησης με την εξίσωση στα 65 χρόνια (στο όνομα της ισότητας), ενώ σύμφωνα με την πρόοδο της επιστήμης και της τεχνολογίας οι σημερινές εργαζόμενες θα έπρεπε να βγαίνουν νωρίτερα στη σύνταξη από τις μανάδες και τις γιαγιάδες τους. Έστω και αν αναβάλλεται για ένα χρόνο, θεωρείται βέβαιη η κατάργηση της πρόωρης συνταξιοδότησης των γυναικών που έχουν ανήλικο ή ανάπηρο παιδί, αν το εργατικό και το ριζοσπαστικό γυναικείο κίνημα και γενικότερα το λαϊκό κίνημα δεν αντισταθούν αποφασιστικά. Πώς μεταφράζεται πρακτικά η «ατομική σύνταξη» που προβάλλουν για τις γυναίκες , όπου δεσπόζει το καθεστώς της ευελιξίας και της «μαύρης εργασίας»? Ήδη ετοιμάζεται να πάει στη Βουλή νομοσχέδιο που θα θωρακίζει και θα επεκτείνει το απαράδεκτο εργασιακό καθεστώς των ελαστικών μορφών απασχόλησης.
Και σαν κερασάκι στην τούρτα, μας έρχεται και ο Καλλικράτης (Καποδίστριας 2), που δρομολογούν στο όνομα της αποκέντρωσης. Οι γυναίκες έχουν εμπειρία για το τι σημαίνει να αναλαμβάνει η Τ.Α. υποχρεώσεις και αρμοδιότητες στην Υγεία-Πρόνοια (βρεφονηπιακούς σταθμούς, βοήθεια στο σπίτι κ.λ.π.) Επιβάρυνση των οικογενειών, ακατάλληλα κτίρια, απλήρωτο και με ελαστικές σχέσεις εργασίας προσωπικό, ημερομηνία λήξης στα προγράμματα, υποβάθμιση των υπηρεσιών και διαφοροποίηση κατά δήμο, ανάλογα με τις χορηγίες που καταφέρνουν να αποσπάσουν από τις εταιρίες, ανταποδοτικά τέλη από τη δημοτική φορολογία.
Λοιπόν, εμείς οι γυναίκες του ριζοσπαστικού κινήματος, έχουμε χρόνια αγώνων και πείρας στην πλάτη μας για να επιτρέψουμε να μας καταντήσουν επαίτες της ζωής. Αγωνιζόμαστε και διεκδικούμε:
-Πλήρη και σταθερή δουλειά για όλες, Ελληνίδες και μετανάστριες, με όλα τα εργασιακά και ασφαλιστικά δικαιώματα.
-Σύνταξη στα 55 και στα 50 για τα ανθυγιεινά.
-Άδεια κυήσεως, τοκετού και γαλουχίας ίδιες και ίσες για όλες τις εργαζόμενες στον ιδιωτικό και το δημόσιο τομέα. Ανάλογα δικαιώματα για τις αυτοαπασχολούμενες και τις αγρότισσες με κοινωνικά επιδόματα κατά την περίοδο κύησης, τοκετού και γαλουχίας.
-Ενιαίο, καθολικό, αποκλειστικά Δημόσιο και δωρεάν Σύστημα Υγείας-Πρόνοιας-Ασφάλισης για όλες χωρίς όρους και προϋποθέσεις.
-Προληπτική ιατρική και μέτρα προστασίας γης δημόσιας υγείας, μέσα από το Δημόσιο ,Δωρεάν Σύστημα Υγείας.
-Πρωτοβάθμια φροντίδα Υγείας με βασική μονάδα το Κέντρο Υγείας αστικού και αγροτικού τύπου, μέσα στο οποίο να υπάγονται τα Κέντρα Οικογενειακού Προγραμματισμού, και τα Κέντρα Προστασίας Μάνας και Παιδιού.
-¨Όλα τα κέντρα για την Ιατρικώς Υποβοηθούμενη Αναπαραγωγή (εξωσωματική) να είναι Δημόσια και Δωρεάν.
-Δημόσιες και δωρεάν Κοινωνικές Υπηρεσίες που να καλύπτουν τις σύγχρονες ανάγκες της Μητρότητας από τη ν σύλληψη ως την ενηλικίωση του παιδιού.
-Κεντρικά προγράμματα πρόληψης, ΠΑΠ, μαστογραφίες, έλεγχος οστεοπόρωσης και για ό,τι άλλο δίνει τη δυνατότητα η σύγχρονη επιστήμη και τεχνολογία.
-Μέτρα προστασίας, ειδικά για τη γυναίκα, στους χώρους δουλειάς, ειδικότερα κατά την περίοδο κύησης και γαλουχίας.
-Μέτρα στήριξης του νέου ζευγαριού.
-Δημόσιοι και Δωρεάν βρεφονηπιακοί σταθμοί. Κατάργηση των τροφείων.
-Κρατικό δίκτυο κοινωνικών εγκαταστάσεων με δωρεάν υπηρεσίες για την οικογένεια , το παιδί, τα άτομα με αναπηρία, τά άτομα τρίτης ηλικίας.
-Δίκτυο κοινωνικών υπηρεσιών για την πρόληψη από τις κοινωνικές παθογένειες του καπιταλισμού, όπως τα ναρκωτικά, η βία, η πορνεία.

Αν μια εξουσία, λοιπόν, απειλείται από τις γυναίκες είναι αυτή ενός κόσμου γερασμένου, φαύλου, φλύαρου και καθόλου ελπιδοφόρου. Αυτού ακριβώς που μια γυναίκα δεν θα ήθελε να κληροδοτήσει στα παιδιά της, γιατί σήμερα , εξουθενώνει, απειλεί και περιθωριοποιεί αυτήν την ίδια και τα όνειρά της. Με τη συμμετοχή μας αλλάζουμε τον κόσμο , γι’ αυτό και τον διεκδικούμε.

Και όπως λέει το σύνθημα της ΟΓΕ , «γυναίκα εργαζόμενη, άνεργη, νέα γυναίκα, έχεις τη δύναμη, Πίστεψε σ’αυτή.

Αργυρούπολη 7 Μαρτίου 2010

Advertisements

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s