1η Ιούνη, Παγκόσμια ημέρα του παιδιού

Η 1η Ιουνίου δεν είναι η μοναδική επέτειος που «γιορτάζεται» διεθνώς ως Παγκόσμια Μέρα του Παιδιού. Τέτοιες μέρες, σελίδες ηλεκτρονικές και έντυπες προβάλλουν κατά κόρον τη δυστυχία των παιδιών, τακτοποιημένη σε νούμερα, αλλά και τη μεγαλοθυμία των «φιλάνθρωπων», περιτυλιγμένη σε στρώματα μεγαλείου και χλιδής. Παράλληλα, η οικονομική καπιταλιστική κρίση συνεχίζει να προσθέτει δυστυχίες στα φτωχά λαϊκά στρώματα. Σήμερα, τα πεινασμένα παιδικά βλέμματα δε βρίσκονται μόνο σε αφίσες από τριτοκοσμικές περιοχές, αλλά ανήκουν σε παιδιά που περνούν δίπλα μας, που λιποθυμούν από υποσιτισμό στο κοντινό σχολείο. Είναι τα παιδιά που μένουν μέσα στα σπίτια μας, πρόκειται για τα δικά μας παιδιά. Είναι τα παιδιά που πάγωσαν τον περασμένο χειμώνα, είναι τα παιδιά που θα υποφέρουν το καλοκαίρι από τη ζέστη, χωρίς το στοιχειώδη κλιματισμό, χωρίς λίγες μέρες διακοπών, χωρίς ένα θαλασσινό μπάνιο. Το ρεύμα που κόβεται λόγω χρεών, όταν αδειάζουν οι τσέπες των άνεργων ή απλήρωτων γονιών, δε φέρνει το σκοτάδι μόνο στο δωμάτιο αλλά και στην ψυχή, αφήνοντας στα στερημένα παιδιά των λαϊκών οικογενειών το πνιγερό αίσθημα της εγκατάλειψης και της μοναξιάς.
Στον καπιταλισμό, όταν το παιδί γίνεται επέτειος, έχει κιόλας υπογραφτεί η καταδίκη της παιδικότητας αλλά και η χωρίς όρια εκμετάλλευση της ηλικίας του.
Το παιδί των εργατικών – λαϊκών οικογενειών, πιασμένο στη μέγγενη της εκμετάλλευσης ανθρώπου από άνθρωπο, έχει καταδικαστεί να φυτοζωεί σαν ένας ανήλικος γέρος, χωρίς προστασία, χωρίς δικαιώματα, χωρίς μέλλον. Αυτό το παιδί εύκολα γίνεται επέτειος και το ίδιο εύκολα ξεχνιέται, όταν στεγνώσει το μελάνι των εντύπων, όταν σβήσουν οι οθόνες των τηλεοράσεων και τα φώτα των φιλανθρωπικών «γκαλά», μαζί με τις λάμψεις από τ’ ακριβά μπιζού των δεκάδων επώνυμων «κυριών» που έχουν κάνει επάγγελμα τη βοήθεια στους «φτωχούς» και τους «άρρωστους», ειδικά όταν πρόκειται για παιδιά.
Καμιά επέτειος και κανένας γιορτασμός, καμιά ΜΚΟ και κανένας υποκριτικά αυτοαποκαλούμενος «φιλάνθρωπος» δεν πρόκειται να λύσει οριστικά τα προβλήματα της παιδικής θνησιμότητας, της πείνας και της αρρώστιας, της παιδικής εργασίας, της ανυπαρξίας ή της εγκατάλειψης του σχολειού, της χαμένης παιδικότητας. Το πολυδιαφημισμένο «ενδιαφέρον» τους δεν είναι παρά τσιρότο πάνω σ’ ένα μολυσμένο τραύμα που οι ίδιοι προκάλεσαν. Η πρόθεσή τους είναι να το κρύψουν και όχι να το γιατρέψουν.
Αντίθετα, εμείς, οι γυναίκες της εργατικής – λαϊκής οικογένειας, οι μητέρες των καταδικασμένων σ’ ένα μίζερο μέλλον παιδιών έχουμε κάθε συμφέρον να γιατρέψουμε αποφασιστικά την πληγή, χωρίς να την αφήσουμε να ξανανοίξει. Δεν έχουμε την πολυτέλεια να ψάχνουμε για τη σωτηρία της ψυχής μας. Αγωνιζόμαστε για τη σωτηρία της ζωής μας. Της ζωής της δικής μας και των παιδιών μας. Δεν κερδίζουμε τίποτα με το να παρακαλάμε. Εμείς, οι γυναίκες του ριζοσπαστικού γυναικείου κινήματος, όπου υπάρχει Σύλλογος ή Ομάδα της ΟΓΕ, απαιτούμε και διεκδικούμε.
Σε κάθε γυναίκα που αγωνιά για τη ζωή της και για το μέλλον των παιδιών της απλώνουμε το χέρι της αλληλεγγύης και της δράσης. Δεν κλεινόμαστε στους τέσσερις τοίχους του σπιτιού μας. Είναι ένα σπίτι που έχουν βαλθεί να μας το πάρουν αυτοί που έχουν άλλα εκατό. Δεν κοιτάμε μόνο τη «δουλειά» μας. Είναι «δουλειά» που πλουτίζει εκείνους που δεν κάνουν καμία. Δεν σκεφτόμαστε μόνο τον εαυτό μας, νομίζοντας ότι θα σωθούμε. Είναι ο πιο σίγουρος τρόπος για να μείνουμε ανυπεράσπιστες. Καμιά δεν είναι μόνη της! Κανένα παιδί δεν θα επιτρέψουμε να μείνει χωρίς ψωμί, χωρίς εμβόλιο, χωρίς ρεύμα, χωρίς σχολειό, χωρίς μέλλον. Ξεδιπλώνουμε μπροστά στα μάτια των παιδιών μας το βιβλίο της δικής μας ζωής που δεν μπορεί να περιέχει τίποτα λιγότερο από περηφάνια και αξιοπρέπεια, μια και είμαστε αυτοί που παράγουν τον πλούτο και όχι εκείνοι που τον λεηλατούν. Θωρακίζουμε κι εξοπλίζουμε τα παιδιά μας με τη συλλογική μας δράση, δείχνοντάς τους το δρόμο της ελεύθερης σκέψης και όχι του αλυσοδεμένου φόβου, τη δυσκολία αλλά και την ομορφιά του ακούραστου αγώνα για την επίτευξη ενός κοινού σκοπού.
Γιατί και ο δικός τους δρόμος, ο δρόμος του μέλλοντος των παιδιών μας, δεν μπορεί να είναι άλλος από το δρόμο που οδηγεί στη ριζική αλλαγή του κόσμου, στο γκρέμισμα του παλιού και στην οικοδόμηση του καινούργιου.

Ο.Γ.Ε.

Advertisements

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s