Εδώ Πολυτεχνείο, εδώ Πολυτεχνείο………

post central  Ώρα 3.06 π.μ. Η έξοδος ογίνεται αργά, αλλά συχνά βίαια. Τραυματίζονται παιδιά. Τραυματίζεται η νύχτα. Οι πυροβολισμοί πυκνώνουν. Ζεστός αέρας. Πανικός. Τα τανκς έχουν πιάσει όλο το χώρο μέσα στο Πολυτεχνείο. Πυκνός αέρας. Τα υψωμένα χέρια διασχίζουν τη νύχτα κάθετα. Δεν υπάρχει διαχωριστική γραμμή για να ξεχωρίσεις τα βαριά σιδερένια οχήματα από τις κινούμενες σκιές. Είναι όλα μαζί μια μάζα. Ένα σύνολο από όγκους παράταιρους. Και ασφυξία.

Ώρα 3.07 π.μ. Πυροβολισμοί. Οι φοιτητές τρέχουν. Η νύχτα τρέχει. Τα φώτα μπερδεύτηκαν με τα μάτια των λύκων. Ποιος μπορεί να πει πού αρχίζει τούτη η πορεία; Τα βήματα μπερδεύονται με τους ίσκιους. Πανικός.

Ώρα 3.08 π.μ. Σειρήνες ηχούν αδιάκοπα. Κανένας δεν ξέρει αν θα μπορέσει να περάσει τη γραμμή που χωρίζει την κόλαση από το δρόμο με την επίπεδη κλίση. Κανένας δεν ξέρει αν το χέρι που του απλώνουν είναι για να τον βοηθήσουν να περάσει απέναντι ή για να τον εξαφανίσουν. Πυροβολισμοί. Ξύλο που πέφτει χαμηλά, κλοτσιές στα γεννητικά όργανα και μια τελική ξυλιά στο κεφάλι. Πέφτουν χάμω και αραδιάζονται σαν αδειανοί σάκοι, ξεφούσκωτοι.

Ώρα 3.11 π.μ. Σταματάει κάθε ήχος. Σχεδόν νεκρική σιωπή. Έρευνες μέσα στο «άσυλο», που τους ένωσε όλους τρία ολόκληρα εικοσιτετράωρα. Όσοι κρύβονταν βγαίνουν έξω βίαια. Ψηλά τα χέρια. Βήματα απέναντι στο ανελέητο φως του προβολέα.

Ώρα 3.12 π.μ. Σταματάνε οι σειρήνες. Χάος.

Ώρα 3.13 π.μ. Οι φοιτητές βγαίνουν σιγά σιγά όλοι. Σκορπίζουν. Η νύχτα είναι βολική. Η νύχτα είναι σχεδόν φιλόξενη. Τους εξαφανίζει.

Ώρα 3.30 π.μ. Ο κλειστός χώρος των τριών ημερών αδειάζει. Άδειες αίθουσες. Ρημαγμένα παράθυρα. Ξεχαρβαλωμένες πόρτες. Λέξεις τσακισμένες στους τοίχους. Σωροί από τρόφιμα πάνω σε πάγκους. Και τραγούδια που αιωρούνται στον αέρα. Και ένα σπασμένο κοριτσίστικο βραχιολάκι. Και μια χτένα. Και ένα ζευγάρι γυαλιά χωρίς καθόλου τζάμια. Και μια δεσμίδα χαρτί πολυτελείας. Κι ένα χαρτί μισογραμμένο, «αγαπημένη μου μητέρα, να μην ανησυχείς για μένα, είμαι πιο καλά εδώ από οπουδήποτε αλλού. Εδώ δεν θα είμαι ποτέ μόνος…»

«Το χρονικό των τριών ημερών» – Κωστούλα Μητροπούλου

Επίλογος;… Το όραμα και η μνήμη

ΠΟΛΥΤΕΧΝΕΙΟ3

Advertisements

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s