Εικόνα

Ημερίδα για την ουσιοεξάρτηση!(ΟΓΕ και ΕΣΥΝ)

Advertisements

ΔΕΛΤΙΟ ΤΥΠΟΥ ΤΗΣ ΟΓΕ ΓΙΑ ΤΗΝ ΕΠΙΔΗΜΙΑ ΙΛΑΡΑΣ

Το τελευταίο διάστημα αυξάνουν ανησυχητικά τα κρούσματα ιλαράς σε χώρες της Ευρώπης, αφού την περίοδο 2016-2017 έχουν καταγραφεί περισσότερα από 14.000 περιστατικά και 43 θάνατοι. Στη χώρα μας, σύμφωνα με τα πρόσφατα επίσημα στοιχεία, έχουν καταγραφεί 196 κρούσματα ιλαράς, τα περισσότερα σε Αττική και Πελοπόννησο. Πρόκειται κυρίως για μικρά παιδιά από κοινότητες των Ρομά, καθώς και άτομα ηλικίας 25-44 ετών από τον γενικό πληθυσμό, μεταξύ των οποίων υπάρχουν και εργαζόμενοι από το χώρο της υγείας δημόσιας και ιδιωτικής που ήταν ανεμβολίαστοι ή ατελώς εμβολιασμένοι.
Τα παραπάνω στοιχεία δείχνουν ότι βρισκόμαστε σε φάση επιδημίας της ιλαράς, μιας νόσου που μπορεί να προκαλέσει πολύ σοβαρές βλάβες στον ανθρώπινο οργανισμό, έως και θάνατο.
Η Ομοσπονδία Γυναικών Ελλάδας (ΟΓΕ) απαιτεί άμεσα το κράτος και οι φορείς του που έχουν την ευθύνη, να αναλάβουν την πλήρη και καθολική εμβολιαστική κάλυψη του πληθυσμού, ανάλογα με την ηλικία, το φύλο, την κατάσταση της υγείας, που αποτελεί κρίσιμο θέμα για τη διασφάλιση της δημόσιας υγείας.
Τα εμβόλια, όπως και κάθε επιστημονικό επίτευγμα, πρέπει να αξιοποιούνται για να συμβάλλουν στην πρόληψη προβλημάτων της υγείας του λαού. Απορρίπτουμε τις απόψεις του λεγόμενου «αντιεμβολιαστικού κινήματος».

Διεκδικούμε :
 Υποχρεωτικό και δωρεάν εμβολιασμό του πληθυσμού από τις κρατικές μονάδες υγείας. Να σταματήσει ο εμβολιασμός να είναι ατομική ευθύνη.
 Ανάπτυξη δημόσιων κέντρων υγείας με πλήρη εξοπλισμό και στελέχωση, που θα καλύπτουν πανελλαδικά και τις εμβολιαστικές ανάγκες όλου του πληθυσμού. Καμία απολύτως εμπλοκή των ΜΚΟ στους εμβολιασμούς.
 Κρατικές κινητές μονάδες για τον εμβολιασμό κοινωνικών ομάδων όπως πρόσφυγες – μετανάστες, Ρομά, ηλικιωμένοι, ΑμΕΑ κλπ.
 Εφοδιασμό των κρατικών μονάδων υγείας με επαρκή αριθμό όλων των εμβολίων, με αποκλειστική ευθύνη και χρηματοδότηση του κράτους από τον κρατικό προϋπολογισμό και όχι από τα ασφαλιστικά ταμεία.
 Με ευθύνη του κράτους να εξασφαλιστεί η έγκαιρη, συνεχής και υπεύθυνη ενημέρωση των γονιών, και συνολικά του πληθυσμού, σχετικά με τον εμβολιασμό, με τους εξειδικευμένους επιστήμονες και τους φορείς τους.
 Συνεχή ενημέρωση και εκπαίδευση σχετικά με τα εμβόλια και την εμβολιαστική κάλυψη όλων των υγειονομικών.
 Ένταξη στο εθνικό πρόγραμμα εμβολιασμού όλων των εμβολίων που είναι επιστημονικά αποδεδειγμένα ασφαλή και αποτελεσματικά. Να παρέχονται σε όλους δωρεάν, με αυστηρά και μόνο επιστημονικά κριτήρια.

Αθήνα, 6/10/2017
Γραφείο Τύπου της ΟΓΕ

H OΓΕ ΓΙΑ ΤΟ ΝΟΜΟΣΧΕΔΙΟ ΤΗΣ ΚΥΒΕΡΝΗΣΗΣ ΣΥΡΙΖΑ-ΑΝΕΛ ΓΙΑ ΤΗ “ΝΟΜΙΚΗ ΑΝΑΓΝΩΡΙΣΗ ΤΗΣ ΤΑΥΤΟΤΗΤΑΣ ΦΥΛΟΥ

Η κυβέρνηση κατέθεσε νομοσχέδιο με το οποίο δίνεται η δυνατότητα αλλαγής φύλου στα νομικά έγγραφα ενός ατόμου με βάση τη βούλησή του, τον αυτοπροσδιορισμό φύλου. Το νομοσχέδιο δεν αφορά τα δικαιώματα των ομοφυλοφίλων, το σεξουαλικό προσανατολισμό. Μέχρι σήμερα οι αποφάσεις των δικαστηρίων, δηλαδή η νομολογία όριζε ότι για την αλλαγή φύλου απαιτούνταν χειρουργικές επεμβάσεις (μαστεκτομής, γεννητικών οργάνων), ιατρικές πράξεις (ορμονοθεραπεία), εξετάσεις και γνωματεύσεις.
Σύμφωνα με το νομοσχέδιο στην αίτηση στο δικαστήριο για τη διόρθωση του καταχωρημένου φύλου “δεν απαιτείται να βεβαιώνεται ότι το πρόσωπο έχει υποβληθεί σε οποιαδήποτε προηγούμενη ιατρική επέμβαση”. Επίσης “δεν απαιτείται η οποιαδήποτε προηγούμενη εξέταση ή ιατρική αγωγή που σχετίζεται με την σωματική ή ψυχική του υγεία.” Το κριτήριο με βάση το οποίο το δικαστήριο θα αποφασίσει τη διόρθωση είναι: “η προσωπική αίσθηση του σώματος, καθώς και η κοινωνική και εξωτερική έκφραση του φύλου, τα οποία αντιστοιχούν στη βούληση του προσώπου”. Επίσης το άτομο που θα αποφασίσει ν’ αλλάξει το φύλο του με αυτή τη διαδικασία, θα μπορεί να την επαναλάβει ακόμη μια φορά στο μέλλον.
Επομένως το νομοσχέδιο δεν απαιτεί ως προϋπόθεση καμία επιστημονική γνωμοδότηση. Αγνοείται η ανάγκη το άτομο να διαθέτει ολόπλευρη επιστημονική και κοινωνική στήριξη σ’ αυτή τη διαδικασία.
Προβλέπεται ότι και οι ανήλικοι 17 ετών θα μπορούν να αλλάξουν την ταυτότητα φύλου με τη συναίνεση των γονιών τους, αφού έχουν το δικαίωμα ψήφου και άλλα “πολιτικά” δικαιώματα και επομένως έχουν την ωριμότητα να αποφασίσουν και γι αυτό, όπως ισχυρίζεται η κυβέρνηση.
Κατά τη διάρκεια της συζήτησης του νομοσχεδίου στη Βουλή η κυβέρνηση άλλαξε το ηλικιακό όριο, προσδιορίζοντάς το στα 15 έτη και θέτοντας ως προϋπόθεση γνωμάτευση ιατρικού συμβουλίου που θα συσταθεί για το σκοπό αυτό σε δημόσιο νοσοκομείο.
Η ΘΕΣΗ ΤΗΣ ΟΓΕ
Η ΟΓΕ θεωρεί ότι στις περιπτώσεις που το άτομο βιώνει μια έντονη σύγκρουση ανάμεσα στα ανατομικά του χαρακτηριστικά και στο φύλο που νοιώθει ότι ανήκει, για μια σειρά βιολογικούς, κοινωνικούς λόγους, αλλά και για λόγους ψυχικής υγείας απαιτείται η ολόπλευρη επιστημονική και κοινωνική του στήριξη προκειμένου να μπορέσει το άτομο να λύσει αυτή την ασυμβατότητα. Στην όποια ατομική επιλογή επιδρά το ευρύτερο κοινωνικό περιβάλλον. Για να μπορέσει να ασκηθεί το ατομικό δικαίωμα με ουσιαστικό και όχι τυπικό τρόπο, προϋποτίθενται ορισμένοι κοινωνικά καθορισμένοι παράγοντες. Για να είναι αποτέλεσμα ώριμης σκέψης και ουσιαστική η ατομική επιλογή στην αλλαγή της ταυτότητας φύλου, χρειάζεται να βασίζεται στη γνώση μιας σειράς παραγόντων και συνεπειών από αυτήν την επιλογή. Αυτή η γνώση μπορεί να μεταφερθεί μέσα από την επιστημονική, κοινωνική στήριξη του ατόμου. Δεν αρκεί η προσωπική του εμπειρία.
Όλα αυτά η κυβέρνηση τα ονομάζει “ιατρικοποίηση”, και τα καταδικάζει. Την ίδια στιγμή στην περίπτωση των 15χρονων και 16χρονων θέτει επιστημονικά κριτήρια και προϋποθέσεις, ενώ για τους 17 ετών και πάνω τα αγνοεί.
Το νομοσχέδιο δεν προσεγγίζει ούτε τις ελάχιστες κοινωνικές προϋποθέσεις για να στηριχθεί το ατομικό δικαίωμα. Αντίθετα τις αρνείται στο όνομα του ατομικού δικαιώματος.
Βασικός ισχυρισμός της κυβέρνησης είναι η “ελευθερία της ατομικής επιλογής”, το ατομικό δικαίωμα για την αλλαγή φύλου χωρίς καμία κοινωνική ευθύνη και στήριξη. Παρουσιάζουν αποσπασμένα τα ατομικά δικαιώματα από τις οικονομικές, κοινωνικές και πολιτικές συνθήκες. Ό,τι όμως δεν ενδιαφέρει την κοινωνία δεν χρειάζεται και καμία θεσμοθέτηση. Κανένα ατομικό δικαίωμα δεν είναι εγγυημένο έξω από τα συλλογικά κοινωνικά δικαιώματα. Γι αυτό και απαιτείται ανάπτυξη κοινωνικών υποδομών για την ολόπλευρη ψυχοσωματική και κοινωνική ανάπτυξη του ατόμου από την παιδική ηλικία . Η έλλειψη κοινωνικών λειτουργών, ψυχολόγων, ιατρικού και νοσηλευτικού προσωπικού στα Κέντρα Υγείας, στα σχολεία στερεί από κάθε νέο και νέα τις απαραίτητες προϋποθέσεις για την ανάπτυξη της προσωπικότητας του, για την ομαλή κοινωνικοποίησή του, για την αντιμετώπιση κοινωνικών προβλημάτων στο οικογενειακό, σχολικό περιβάλλον (πχ. bulling).
Όσο τσακίζεται ο καθολικός χαρακτήρας του κοινωνικού δικαιώματος τόσο περιορίζονται τα ατομικά δικαιώματα. Στις ΗΠΑ για παράδειγμα αναγνωρίζονται 32 χαρακτηρισμοί για τον προσδιορισμό φύλου, όπως ισχυρίστηκε ο βουλευτής του ΠΟΤΑΜΙΟΥ Αμυράς, ενώ την ίδια στιγμή εκατομμύρια Αμερικάνοι δεν έχουν δικαίωμα στην ιατροφαρμακευτική περίθαλψη.
Σήμερα η πλειοψηφία των χωρών έχει νομοθετικές ρυθμίσεις που για την αλλαγή φύλου δεν είναι μεν απαραίτητη η χειρουργική επέμβαση αλλαγής γεννητικών οργάνων, αλλά απαιτείται η ιατρική παρακολούθηση. Εξαίρεση αποτελούν η Μάλτα, η Δανία, η Ιρλανδία, η Νορβηγία, η Αργεντινή που δεν απαιτείται καμία προϋπόθεση. Είναι απορίας άξιον πως αντιλαμβάνονται σε κάποιες απ’ αυτές τις χώρες τα ατομικά δικαιώματα όταν την ίδια στιγμή απαγορεύεται και ποινικοποιείται σ’ αυτές τις χώρες το δικαίωμα στην άμβλωση όπως στη Μάλτα, στην Ιρλανδία, στην Αργεντινή.
Εξάλλου το νομοσχέδιο με ό,τι προβλέπει αφήνει ανοιχτό το πεδίο για αναπαραγωγή ρατσιστικών, προσβλητικών επιθέσεων σε βάρος των διεμφυλικών ατόμων, χωρίς να φράσσει το δρόμο για τις διακρίσεις εις βάρος τους. Προφανώς τα ζητήματα αυτά δε λύνονται με μία δικαστική ή διοικητική πράξη.

Η κυβέρνηση έρχεται με το νομοσχέδιο αυτό να θεσμοθετήσει και νομικά τον πλήρη διαχωρισμό του “βιολογικού” και του “κοινωνικού” φύλου. Σύμφωνα μ’ αυτές τις θεωρίες υπάρχει πλήρης διάσταση των ανατομικών χαρακτηριστικών του φύλου, που αντιλαμβανόμαστε όλες ότι προσδιορίζονται αντικειμενικά, από την αντίληψη που έχει το κάθε άτομο για το φύλο στο οποίο ανήκει. Οι αντιλήψεις για το φύλο διαμορφώνονται κάτω από συγκεκριμένες συνθήκες, ιστορικές, κοινωνικές, οικονομικές, πολιτικές. Δεν διαμορφώνονται από την ατομική εμπειρία του καθενός και της καθεμιάς. Επίσης οι αντιλήψεις αυτές αναπαράγονται κοινωνικά μέσα από το οικογενειακό, το σχολικό, ευρύτερα μέσα από το κοινωνικό περιβάλλον.
Σύμφωνα με την κυβέρνηση το φύλο δεν προσδιορίζεται αντικειμενικά αλλά αποτελεί επιλογή κάθε ατόμου. Δεν υπάρχει φυλετικός διαχωρισμός σε άνδρες και γυναίκες ως αντικειμενικό γεγονός. Σύμφωνα με τις θεωρίες της μετανεωτερικότητας, αυτές που η κυβέρνηση παρουσιάζει ως “επιστημονικές εξελίξεις”, το «κοινωνικό φύλο» αποτελεί μια κοινωνική κατασκευή, μια δοτή ταυτότητα, ένα ρόλο που αποδίδει η κοινωνία στα μέλη της. Η διάκριση άνδρας-γυναίκα αποτελεί “ψευδή διχοτόμηση, που είναι κατασκευασμένη και όχι πραγματική”.
Είναι θεωρίες αντεπιστημονικές και ανορθολογικές, που παρουσιάζουν την πραγματικότητα με το κεφάλι κάτω και τα πόδια πάνω και αποκαλούνται “προοδευτισμός”. Αυτές οι θεωρίες έχουν βρει πρόσφορο έδαφος την εποχή της γενικευμένης επίθεσης στα δικαιώματα των λαϊκών οικογενειών και ιδιαίτερα των γυναικών του καθημερινού μόχθου.
Σύμφωνα με όλες αυτές τις θεωρίες, ο “αυτοπροσδιορισμός” ανάγεται σε μέγιστη αξία. Το κάθε άτομο είναι “αυτό που αισθάνεται και σκέπτεται για το φύλο του”. Αυτό το κριτήριο προτάσσει εξάλλου και η ΕΕ. Αρνούνται ότι το φύλο προσδιορίζεται αντικειμενικά.
Αυτή η αντίληψη όσο και αν εμφανίζεται ότι αφορά μόνο στο φυλετικό προσδιορισμό αναπαράγεται σε όλες τις πλευρές της κοινωνικής ζωής. Θεοποιώντας τον ατομισμό, τον υποκειμενισμό, τη μοιρολατρία, αναπαράγει σμπαραλιασμένες ταυτότητες. Όπως πολύ χαρακτηριστικά σημείωσε μια νέα συναγωνίστρια, σήμερα μέλος του ΔΣ μας, στο τελευταίο συνέδριο, αυτή η αντίληψη στέλνει στη νέα γενιά το εξής μήνυμα: «Δεν χρειάζεται ν’ αλλάξεις την άθλια πραγματικότητα που ζεις. Αρκεί απλά να σκέφτεσαι και να μιλάς διαφορετικά γι αυτήν.» Έχει στόχο κατευθείαν τη συνείδηση, όχι μόνο για να την αδρανοποιήσει, αλλά και για να αποκρύψει την κοινωνική πραγματικότητα που έχει εκμεταλλευτές και εκμεταλλευόμενους, καταπιεστές και καταπιεζόμενες. Επομένως για τις γυναίκες αποτελεί ένα καίριο χτύπημα στην υπόθεση της ισοτιμίας και της χειραφέτησής τους.
Το Προεδρείο της ΟΓΕ
4/10/2017

Δέκα οδηγίες για εκείνους που τολμούν να διδάξουν.

1 Η τάξη δεν είναι ενιαία!
«Δεν χρειάζεται να ‘σαι μάντης για να καταλάβεις. Αρκεί να κοιτάξεις του γονείς συγκεντρωμένους κάθε μέρα στην είσοδο του σχολείου, τους χοντρούς και τους λεπτούς, τους καλοντυμένους και τους φτωχοντυμένους, τους εξαντλημένους και τους ακμαίους» (Dupasc)
Το μαθητικό σώμα είναι ανομοιογενές καθώς προέρχεται από διαφορετικά κοινωνικά στρώματα και διαπερνάται από τις υπάρχουσες κοινωνικές αντιθέσεις. Η σχολική τάξη δεν είναι ενιαία και αυτή η πραγματικότητα είναι τεκμηριωμένη από την έρευνα και την καθημερινή εμπειρία.
Κάθε μαθητής «κουβαλάει» μαζί του ένα ολόκληρο φορτίο προσωπικών, οικογενειακών και κοινωνικών «αποσκευών».
Η γνώση που αποκτά ο καθηγητής για τους μαθητές του μοιάζει, πολλές φορές, με τη γνώση που αποκτά ο θεατής για τον ηθοποιό που παίζει κάποιο ρόλο στη θεατρική σκηνή. Η γνώση του δασκάλου για τον μαθητή δεν μπορεί να «ρυμουλκείται» με το αυστηρό κριτήριο της επιτυχίας ή της αποτυχίας του στο σχολείο, αλλά πρέπει να περιλαμβάνει τα βασικά στοιχεία της ταυτότητας του παιδιού για την καλύτερη «χαρτογράφηση» της τάξης.
Κι αυτό, βέβαια, όχι από την αίσθηση μιας αφηρημένης δικαιοκρισίας αλλά από τη βεβαιότητα ότι μόνο έτσι θα είναι σε θέση να προσεγγίσει τις στάσεις και τις πρακτικές των μαθητών.
2. Δίδαξέ με!
Μια σύγχρονη μορφή διδασκαλίας κάνει το μαθητή παρατηρητή – δράστη, του διεγείρει την παρατηρητικότητα, τον αναγκάζει να πάρει αποφάσεις, του δίνει επιχειρήματα αντί να τον ταυτίζει με ιδέες, συναισθήματα ή πρόσωπα, τελικά ωθεί τα συναισθήματά του στη συνειδητοποίηση.
Στο παραδοσιακό μάθημα η τάξη είναι τάξη και η κοινωνία είναι κοινωνία. Όμως οι τοίχοι της σχολικής αίθουσας δεν μπορεί να είναι τα όρια της επικοινωνίας και χρειάζεται η σχολική ομάδα να γίνει κοινωνός των προβλημάτων της τοπικής κοινωνίας, μάρτυρας, παρατηρητής και αναλυτής των κοινωνικών ζητημάτων.
Ο εκπαιδευτικός απαιτείται να έχει τη γνώση και την ικανότητα να φέρει όλη την κοινωνία στην τάξη όχι με μια παραδοσιακή «επίσκεψη» αλλά αναλύοντας με κάθε ευκαιρία το σύνολο των αντιφάσεων και συγκρούσεών της. Στα πλαίσια αυτά, ο ολιγόλεπτος σχολιασμός πριν από κάθε μάθημα, με οξυδέρκεια και διεισδυτικότητα, των χτεσινών συμβάντων, δεν είναι καθόλου άσχημη ιδέα.
3. Ούτε αυταρχισμός ούτε αντιαυταρχισμός!
Η συζήτηση που αφορά τις σχολικές ποινές συνήθως επικεντρώνεται στη χρησιμότητα ή όχι των κυρώσεων και ποτέ σχεδόν στο τι προκαλεί τις κυρώσεις. Εμφανίζονται έτσι στους σχολικούς χώρους οι «οπαδοί» των ποινών και οι «αρνητές» τους, οι οποίοι δρομολογούν τις θεωρητικές τους αντιθέσεις στο αν πρέπει να επιβάλλονται ποινές, πότε και ποιες, χωρίς να αναφέρονται στη γέννηση και τη «βιογραφία» του μαθητικού παραπτώματος το οποίο «ελκύει» την ποινή.
Η παραπάνω λογική, ενώ για τους «οπαδούς» των ποινών παραπέμπει στην αυταρχικότητα, για τους «αρνητές» τους, κοντολογίς γι εκείνους που «καταργούν» τις ποινές, κλείνοντας τα μάτια στο πλαίσιο που λιπαίνει το έδαφος των μαθητικών παραπτωμάτων, γρήγορα οδηγείται σε αδιέξοδο και πολλές φορές στην «κάθετη» αναθεώρηση της προηγούμενης στάσης τους.
Μια αντίπαλη πρόταση στη λειτουργία του σχολικού ποινολογίου δεν μπορεί να αντιπαραθέτει στον όποιο θεσμοθετημένο αυταρχισμό μια ηθικιστική λογική που μοιάζει με την «ελεημοσύνη στην επαιτεία που ησυχάζει την ψυχή χωρίς η ζητιανιά να εξαλείφεται».
Ο μαθητής δεν έχει ανάγκη ούτε από την αυστηρότητα ούτε από την ανεκτικότητα του εκπαιδευτικού. Αυτό που χρειάζεται είναι η ουσιαστική συμμετοχή του σε μια διαδικασία που θα δρομολογεί τους όρους θέσπισης και τήρησης των κανόνων της σχολικής ζωής που θα εξασφαλίζουν δικαιώματα και καθήκοντα σε όλους.
Η στάση του δασκάλου ορίζεται με το αν και κατά πόσο εξυπηρετεί μια ολόκληρη κίνηση προς τα μπρος, με άλλα λόγια αν διαπαιδαγωγεί και διαπαιδαγωγείται σωστά ολόκληρη η ομάδα.
4. Όχι στη μείωση της αξίας του μαθητή!
«Θυμάμαι ακόμη μια καθηγήτρια που δεν έχανε ευκαιρία να με ξεφτιλίζει μέσα στην τάξη. Είχε πάρει κάποτε μια έκθεσή μου και τη διάβαζε μεγαλόφωνα στην τάξη, με ειρωνευόταν συνέχεια προκαλώντας έντεχνα και τα γέλια των συμμαθητών μου» (Ε.Ν., 36 ετών σήμερα)
Η πρώτη εικόνα που ένα παιδί μπορεί να έχει για τον ίδιο του τον εαυτό είναι συχνά διαμορφωμένη από το σχολείο. Εκεί βρίσκεται για πρώτη φορά αντιμέτωπο με ομάδες παιδιών της ηλικίας του και συγκρίνει τον εαυτό του με τα άτομα που αποτελούν αυτές τις ομάδες.
Περισσότερο όμως από τη συμπεριφορά των συμμαθητών του, οι εκτιμήσεις ου γίνονται από τους δασκάλους θα συντελέσουν στο να αναπτύξει το παιδί μέσα του διαθέσεις αυτοεκτίμησης ή αυτοϋποτίμησης.
Η εξουσία του δασκάλου φανερώνεται με τη βαθμολογία, τον διαχωρισμό και την απροκάλυπτη εκτίμηση. Αυτά είναι τα λεγόμενα «αντικειμενικά μέσα» που έχει ο δάσκαλος στη διάθεσή του ώστε να εκφράσει την εκτίμησή του για την εργασία του παιδιού.
Περισσότερο «ύπουλα» όμως είναι τα υποκειμενικά μέσα, που πολλές φορές ο δάσκαλος δεν συγκρατείται να μη χρησιμοποιήσει. Φανερώνονται μέσα στις κρίσεις, τους συλλογισμούς, τις υποτιμητικές μιμήσεις, την ειρωνεία. Φανερώνονται ακόμα μέσα στη λησμονιά, την εγκατάλειψη, την έλλειψη εκτίμησης, την αδιαφορία.
Η φυσική ποινή έχει θεωρητικά αποδυναμωθεί, χωρίς να έχει εντελώς εξοβελιστεί και συνυπάρχει με τη μη λεκτική επίκριση (παιχνίδι βλεμμάτων, γκριμάτσες αποδοκιμασίας) και με τις πιο πολιτισμένες, όχι λιγότερο οδυνηρές μορφές επίπληξης (ειρωνεία, οίκτος, αδιαφορία). Μπορεί η υποτίμηση να συντελέσει στη σχολική αποτυχία και σε διαταραχές στη φοίτηση;
Έχει αποδειχθεί ότι όχι δύσκολα μπορεί το υποτιμημένο παιδί να οδηγηθεί στην παθητικότητα, την αδιαφορία ή να περάσει στην αντεπίθεση…
5. Ναι στη συλλογικότητα – αλληλεγγύη!
Η σχολική ζωή έχει συρρικνωθεί, η σχολική μάθηση κυριαρχεί έναντι της κοινωνικής μάθησης και αξίες όπως δημοκρατία, συνεργασία, αλληλεγγύη έχουν «παραχωρήσει» τη θέση τους στον ανταγωνισμό, την αντιπαράθεση, τον ατομικισμό, το φθόνο, τη βαθμοθηρία, την υποτέλεια, την κυριαρχία.
Η συλλογική προσπάθεια και ευθύνη, η ομαδικότητα -και μέσα σ΄ αυτήν η ανάπτυξη της ατομικότητας- δίνουν τη θέση τους στην παράλογη διάσπαση και σπατάλη δυνάμεων, σ΄ έναν αδιέξοδο ανταγωνισμό που βρίσκεται σε πλήρη αντίφαση με τις ανάγκες και τις προδιαθέσεις της νέας γενιάς που διψά για διανθρώπινη επαφή, ομαδικότητα και συναδελφικότητα.
Πολύ σωστά επισημαίνεται από πλήθος ειδικών, εκπαιδευτικών, κοινωνιολόγων και ψυχολόγων ότι αυτό το κλίμα ευνοεί τη δημιουργία αντικοινωνικών συναισθημάτων και τάσεων, όπως η υπεροψία, ο φθόνος, η μνησικακία, η κακεντρέχεια, η υποκρισία και η παθολογική φιλοπρωτία.
Στις απαντήσεις των πρώην μαθητών η συνεργασία και η ανάπτυξη φιλικών σχέσεων αποτελεί μια από τις θετικές εμπειρίες και τα ευχάριστα βιώματά τους. Ο δάσκαλος μπορεί να υπονομεύει την ανταγωνιστική σχολική ατμόσφαιρα, δημιουργώντας όρους συνεργασίας, επιβραβεύοντας τη συλλογικότητα και την αλληλεγγύη, επιχειρηματολογώντας υπέρ της θέσης, ότι «τα καλύτερα όνειρα στη ζωή μας είναι τα συλλογικά!»
6. Δίδαξε μαθαίνοντας! Άκουσε κι εμένα!
Ο δάσκαλος που βολεύεται στο «κοστούμι» – πανοπλία της αυθεντίας και την χρησιμοποιεί μάλιστα και ως εφαλτήριο για το κοινωνικό status του ακυρώνει γρήγορα την επικοινωνιακή σύμβαση, αποξηραίνει κάθε δυνατότητα δημιουργικής – ουσιαστικής σχέσης με τους μαθητές του.
Διδάσκουμε μαθαίνοντας, σημαίνει όχι μόνο ότι διαλεκτικά προσεγγίζουμε τη γνώση, αλλά και ότι παίρνουμε από την τάξη καθετί το κοινωνικά χρήσιμο, το αξιοποιήσιμο. Ο καλός δάσκαλος δεν ξέρει μόνο να μιλάει και να μεταδίδει. ξέρει πρώτα να ακούει.
7. Δώσε «χρώμα» στην τάξη!
Διδασκαλία δεν μπορεί να αποτελέσει ο ξύλινος μονόλογος που μετατρέπει τη μαθησιακή διαδικασία σε μια από τις πιο «στημένες» και πιο ασφυκτικές επικοινωνίες στις οποίες συμμετέχει καθημερινά ο μαθητής. Παράλληλα ο σχολικός χώρος δεν είναι απλό θέμα γεωμετρίας ή απλής και ουδέτερης διευθέτησης για τη στέγαση της μαθησιακής διαδικασίας.
Η διάταξη των πραγμάτων στην τάξη (θρανία, πίνακες, έδρα, κατά παράταξιν καθίσματα) έχει συγκεκριμένη εσωτερική συνοχή και λογική, το ίδιο και η αρχιτεκτονική των σχολικών χώρων. Η γλώσσα της κίνησης του σώματος μπορεί να αλλάξει.
Δώστε στις τάξεις ένα άλλο χρώμα πιο ανθρώπινο, πιο ζωηρό, πιο κοινωνικό. Δώστε στους μαθητές τη δυνατότητα να διακοσμήσουν οι ίδιοι την τάξη τους, να φέρουν αφίσες, βιβλία, περιοδικά που αγαπούν και διαβάζουν σε αυτήν. Φτιάξτε μια μικρή βιβλιοθήκη, αν αυτό είναι δυνατόν, μέσα στην τάξη με αυτά που αγαπούν να διαβάζουν τα παιδιά.
Αν δεν υπάρχει πρόβλημα με το μέγεθος της αίθουσας και τον αριθμό των μαθητών αλλάξτε τη διάταξη των θρανίων. Τοποθετείστε τα σε σχήμα Π και ζητήστε από τους μαθητές να εργάζονται ομαδικά προκειμένου να λύσουν μια άσκηση, να μεταφράσουν ένα κείμενο ή να διαμορφώσουν ένα επιχείρημα. Ανοίξτε δίαυλους επικοινωνίας ανάμεσά τους.
Το ομαδικό πνεύμα δεν θα πέσει στα κεφάλια των μαθητών από τον ουρανό ούτε θα έρθει μέσα από τις ανταγωνιστικές εξετάσεις και τη βαθμοθηρία, όπου ο καθένας γράφει σκυφτός μπροστά στην κόλα του. Φυσικά, σε καμία περίπτωση δεν πρέπει να έχουμε την αυταπάτη ότι οι αναγκαίες διδακτικές μας παρεμβάσεις που κινούνται προς την κατεύθυνση ενός άλλου σχολείου αρκούν για να αλλάξουν το σχολείο. Δημιουργούν ρωγμές στο σύστημα και διαμορφώνουν τους όρους να σκεφθεί η νέα γενιά κριτικά προκειμένου να αποκτήσει τα όπλα για να αλλάξει τον κόσμο. Το σχολείο αλλάζει αλλάζοντας την κοινωνία!
8. Άσε με να κάνω λάθος!
Στη διάρκεια της μαθησιακής διαδικασίας, ο μαθητής, αρκετές φορές, είναι υποχρεωμένος να απαντήσει στις ερωτήσεις του εκπαιδευτικού που αφορούν κατά βάση το περιεχόμενο του μαθήματος. Η όχι εύστοχη απάντηση του μαθητή, γίνεται αρκετές φορές αντικείμενο επικρίσεων , γεγονός που προετοιμάζει το έδαφος για «αφοπλισμό» του μαθητή.
Αντίθετα μια λειτουργική εκμετάλλευση του λάθους, μια δυναμική κατανόησή του μέσα από την οποία δε νοείται πλέον ως αποτυχία, η αναδόμηση του σωστού μέσα από την ευκαιρία του λάθους μπορεί όχι μόνο να μην απογοητεύσει το μαθητή αλλά και να ανοίξει το σύνθετο δρόμο της μάθησης.
Η γνώση είναι και αποτέλεσμα σύγκρουσης του σωστού με το λαθεμένο και ακριβώς το λαθεμένο είναι απαραίτητο για τη διατύπωση του ορθού και του κοινωνικά αναγκαίου.
9. Ενθάρρυνέ με!
«Ο καλός δάσκαλος είναι αυτός που απλώνει το χέρι στην ψυχή του παιδιού και τονώνει αυτό που διαθέτει το καθένα» (Μίλτος Κουντουράς)
Το σχολικό σύστημα δεν έχει το δικαίωμα να δημιουργεί «παραμελημένα» παιδιά. Η ενθάρρυνση μπορεί να γίνει θετικό κίνητρο, ενώ η μείωση της αξίας πλήττει το μαθητή καίρια στην εικόνα που έχει για τον εαυτό του. Το πρώτο βήμα για μια επιτυχημένη επικοινωνιακή – μαθησιακή διαδικασία είναι η ενθάρρυνση.
10. Γνώρισέ με! Συνάντησε τις ανάγκες μου!
«Τι ξέρουμε για τους μαθητές μας; επίδοση, διαγωγή, θέση στο θρανίο» (Γ.Κ., εκπαιδευτικός)
Έχει καθοριστική σημασία για την πορεία της διδασκαλίας και τις σχέσεις με τους μαθητές να τους γνωρίσουμε όσο το δυνατόν περισσότερο, να συναντήσουμε τις ανάγκες τους. Και σε καμία περίπτωση γνωριμία με τους μαθητές δεν σημαίνει να πουν το όνομα τους, όπως γίνεται συνήθως στο πρώτο μάθημα.
Γνωριμία με τους μαθητές σημαίνει να γνωρίσουμε την άποψη τους για τον κόσμο και τη ζωή τους, τις επιθυμίες τους, τις εργασίες που κάνουν οι γονείς τους, τις συνθήκες που επικρατούν στο σπίτι τους, τις συνθήκες κάτω από τις οποίες ζουν και μελετούν, τη σχέση τους με το σχολείο, το πώς περνούν τον ελεύθερο χρόνο τους, το πώς σκέφτονται.
Μόνο έτσι θα μπορέσουμε να αποκωδικοποιήσουμε το λόγο και τη συμπεριφορά τους και να συναντήσουμε πραγματικά τις ανάγκες τους προσαρμόζοντας τη διδασκαλία στο πολιτιστικό τους κεφάλαιο και στα υλικά μέσα που έχουν διαθέσιμα.
Χρήστος Κάτσικας

ΑΝΑΚΟΙΝΩΣΗ-ΚΑΤΑΓΓΕΛΙΑ

Για ακόμα μία φορά στο στόχαστρο το δικαίωμα χιλιάδων παιδιών στη δωρεάν προσχολική αγωγή.
50.000 παιδιά μένουν εκτός προσχολικής αγωγής, σύμφωνα με τα προσωρινά αποτελέσματα των δικαιούχων του προγράμματος για την δωρεάν φιλοξενία σε παιδικούς σταθμούς, κέντρα δημιουργικής απασχόλησης παιδιών και παιδιών Αμεα (ΕΕΤΑΑ).
Ο πραγματικός αριθμός είναι πολύ μεγαλύτερος μιας και πολλές οικογένειες δεν είχαν δικαίωμα συμμετοχής στο πρόγραμμα και δεν κατέθεσαν καν αίτηση.
Και φέτος, όπως πέρυσι οι νέες μητέρες θα ψάχνουν με το κουπόνι στο χέρι να βρουν δομή για τα παιδιά τους, δημόσια ή ιδιωτική, ενώ πολλές δε θα μπορέσουν να χρησιμοποιήσουν το κουπόνι και να βρουν μια θέση για τα παιδιά τους λόγω ελλείψεων στις υποδομές.
Οι γονείς καλούνται να βάλουν βαθιά το χέρι στην τσέπη για να καλύψουν αυτή την ανάγκη. Τόσο αυτοί που θα αποκλειστούν από το πρόγραμμα, όσο και αυτοί που θα πληρώνουν τις ιδιωτικές δομές για να καλύψουν από το φαγητό μέχρι αθλητικές και πολιτιστικές δραστηριότητες.

Νέα μητέρα, εργαζόμενη ή άνεργη
Το δικαίωμα των παιδιών μας στην προσχολική αγωγή δεν μπορεί να «κοστολογείται», να μπαίνει συνεχώς στη μέγγενη των περικοπών, των αντιλαϊκών μέτρων της κυβέρνησης ΣΥΡΙΖΑ-ΑΝΕΛ, που είναι πιστή στα κελεύσματα της Ευρωπαϊκής Ένωσης και στα συμφέροντα των επιχειρηματικών ομίλων.
Τέρμα πια η κοροϊδία! Η προσχολική αγωγή δεν είναι πολυτέλεια.
Είναι βασική ανάγκη για τη λαϊκή οικογένεια και ταυτόχρονα απαραίτητη για την ομαλή ψυχοσωματική ανάπτυξη και την κοινωνικοποίηση του παιδιού.
Απαιτούμε
Αποκλειστικά δημόσιους και δωρεάν παιδικούς σταθμούς για όλα τα παιδιά

Δεν είσαι μόνη! Έλα να μας γνωρίσεις και ν’ αγωνιστούμε μαζί
Για σένα εργαζόμενη και άνεργη μητέρα,
Για σένα που η αίτησή σου στο πρόγραμμα ΕΕΤΑΑ απορρίφθηκε
υπάρχει ο Σύλλογος/Ομάδα γυναικών της ΟΓΕ στη γειτονιά σου, που παλεύει διαχρονικά για το δικαίωμα των παιδιών μας στην προσχολική αγωγή, για όλα όσα μας ανήκουν και μας στερούν οι κυβερνήσεις για να υπηρετούν τα κέρδη των επιχειρηματικών ομίλων.

Σύλλογος  Γυναικών Αργυρούπολης (μέλος της ΟΓΕ)
29.6.2017

H Ο.Γ.Ε. για τους παιδικούς σταθμούς

Δελτίο Τύπου
Για τον αποκλεισμό χιλιάδων παιδιών από το ΕΣΠΑ
για τη φιλοξενία σε παιδικούς σταθμούς

Η Ομοσπονδία Γυναικών Ελλάδας καταγγέλλει το γεγονός ότι δεκάδες χιλιάδες παιδιά και φέτος αποκλείστηκαν από το πρόγραμμα «Εναρμόνιση Επαγγελματικής και Οικογενειακής ζωή» (ΕΕΤΑΑ) για τη φιλοξενία βρεφών και νηπίων στους παιδικούς σταθμούς, στα ΚΔΑΠ.

Φέτος οι αιτήσεις που κατατέθηκαν συνολικά στο πρόγραμμα αφορούσαν 132.859 παιδιά. Είναι αυξημένες κατά 9,2% σε σχέση με το 2015, καθώς για όλο και περισσότερα νέα ζευγάρια, το κόστος του παιδικού σταθμού, δημοτικού ή ιδιωτικού, είναι δυσβάσταχτο για τον οικογενειακό
προϋπολογισμό. Την ίδια στιγμή, χιλιάδες είναι οι γονείς που δεν καταθέτουν καν αίτηση, γνωρίζοντας ότι θα απορριφθεί με βάση τα εισοδηματικά κριτήρια που προϋποθέτει η ένταξη στο πρόγραμμα.
Ωστόσο, τα παιδιά που τελικά θα πάρουν το πολυπόθητο «κουπόνι» (voucher) είναι μόλις 84.800!!!
Δηλαδή, αποκλείστηκαν 48.059 παιδιά!!! Μάλιστα, τα 36.769 πληρούσαν όλες τις προϋποθέσεις (τυπικές και ουσιαστικές) και τα κριτήρια (εισοδηματικά και άλλα) για να γίνουν δεκτά στο πρόγραμμα.
Η αιτιολογία της απόρριψης της αίτησης ήταν ότι το κονδύλι του προγράμματος δε φτάνει για να χρηματοδοτήσει τόσες θέσεις!!!

Επιστρέφουμε ως απαράδεκτες τις «υποσχέσεις» και τις «δεσμεύσεις» της κυβέρνησης πως δε θα μείνει εκτός προγράμματος κανένα παιδί οικογένειας με εισόδημα κάτω από τα «όρια της φτώχειας». Δεν αποδεχόμαστε τη λογική να συμβιβαζόμαστε με όλο και λιγότερα.
Η προσχολική αγωγή δεν είναι προνόμιο όσων μπορούν να πληρώσουν για αυτή, ούτε παροχή πτωχοκομείου που κατευθύνεται σε όσους ζουν στην έσχατη φτώχεια.
Η ΠΡΟΣΧΟΛΙΚΗ ΑΓΩΓΗ ΑΠΟΤΕΛΕΙ ΛΑΪΚΗ ΑΝΑΓΚΗ
ΚΑΙ ΕΙΝΑΙ ΔΙΚΑΙΩΜΑ ΚΑΘΕ ΠΑΙΔΙΟΥ!

Η ΟΓΕ καλεί τις εργαζόμενες και άνεργες μητέρες σε κινητοποίηση στο υπουργείο Εσωτερικών (Δραγατσανίου 2,πλατείαΚλαυθμώνος)
Πέμπτη 1 Σεπτέμβρη, 9 πμ

Διεκδικούμε Δημόσιους και Δωρεάν, Σύγχρονους και ασφαλείς Παιδικούς Σταθμούς για όλα τα παιδιά.

Γραφείο Τύπου ΟΓΕ
25/8/2016

Η ΠΡΟΣΧΟΛΙΚΗ ΑΓΩΓΗ ΑΠΟΤΕΛΕΙ ΛΑΪΚΗ ΑΝΑΓΚΗ ΚΑΙ ΕΙΝΑΙ ΔΙΚΑΙΩΜΑ ΚΑΘΕ ΠΑΙΔΙΟΥ!

Νέες μητέρες, νέοι γονείς,

Αυτό το διάστημα γίνονται οι αιτήσεις για το πρόγραμμα του ΕΣΠΑ για τη φιλοξενία παιδιών στους παιδικούς και βρεφονηπιακούς σταθμούς, στα ΚΔΑΠ. Αγωνία, ανασφάλεια κι ερωτηματικά για τα νέα ζευγάρια, τις λαϊκές οικογένειες, για μια θέση στον παιδικό σταθμό, αλλά και για τις συνθήκες λειτουργίας κάθε σταθμού.
Ιδιαίτερα φέτος, με το μειωμένο κονδύλι του προγράμματος ΕΣΠΑ και με τις αλλαγές που προωθεί η κυβέρνηση, πλήττεται περισσότερο από κάθε άλλη χρονιά το δικαίωμα των παιδιών από τις εργατικές-λαϊκές οικογένειες στην προσχολική αγωγή. Πιο συγκεκριμένα:
o Με απόφαση της κυβέρνησης, από εδώ και στο εξής, η χρηματοδότηση, που προβλέπεται μέσω του προγράμματος ΕΣΠΑ για τη φιλοξενία παιδιών, δε θα δίνεται στους παιδικούς σταθμούς, αλλά απευθείας στον κάθε «ωφελούμενο» ξεχωριστά, δηλαδή στους γονείς. Αυτό σημαίνει ότι μέχρι τελευταία στιγμή, ο κάθε γονιός θα αναζητά μόνος του τον παιδικό σταθμό που θα στείλει το παιδί του. Επιπλέον, μέσα από αυτή τη διαδικασία οι ιδιωτικοί παιδικοί σταθμοί πριμοδοτούνται καθώς χιλιάδες γονείς θα προτιμήσουν πιθανότατα τους ιδιωτικούς έναντι των δημοτικών σταθμών. Ταυτόχρονα, οι δημοτικοί παιδικοί σταθμοί δε θα μπορούν να προγραμματίσουν τη λειτουργία τους, καθώς μέχρι τελευταία στιγμή δε θα ξέρουν πόσα παιδιά πρόκειται να φιλοξενήσουν, επομένως, δε θα μπορούν και να χρηματοδοτηθούν ή να προσλάβουν το απαραίτητο προσωπικό. Οι δημοτικοί παιδικοί σταθμοί θα στερηθούν δηλαδή σημαντικούς πόρους αλλά και προσωπικό, δεδομένου ότι η χρηματοδότησή τους εξαρτάται πλέον σε μεγάλο ποσοστό από τη λειτουργία του προγράμματος ΕΣΠΑ.
o Η κυβέρνηση μειώνει το σχετικό voucher ανά ωφελούμενο κατά 5%, προκειμένου προφανώς να εξοικονομήσει χρήματα και να κερδίσει μερικές θέσεις, με αρνητικές όμως συνέπειες στις υπηρεσίες που θα παρέχονται. Θυμίζουμε ότι αντίστοιχες περικοπές στο voucher που έχουν γίνει κατά καιρούς, οδήγησαν σε περικοπές στη μεταφορά, στις εξωσχολικές δραστηριότητες, αλλά και στη σίτιση των παιδιών. Πολλοί ιδιωτικοί σταθμοί, για παράδειγμα, καλούσαν τους γονείς να φέρνουν οι ίδιοι το φαγητό των παιδιών τους.
o Καταργείται ο περιορισμός που ίσχυε και σύμφωνα με τον οποίο μία δομή μπορούσε να φιλοξενήσει έως και το 70% των θέσεών της μέσω του προγράμματος ΕΣΠΑ. Πλέον, έως και το 100% των θέσεων μιας δομής μπορεί να καλύπτεται από τους δικαιούχους του προγράμματος. Στην πράξη, αυτό συνεπάγεται νέο αποκλεισμό για τα παιδιά λαϊκών οικογενειών ή για τα παιδιά δημοσίων και δημοτικών υπαλλήλων που δεν έχουν δικαίωμα συμμετοχής στο πρόγραμμα του ΕΣΠΑ.
Τι θα γίνουν λοιπόν τα υπόλοιπα νήπια, που μένουν εκτός του προγράμματος ΕΣΠΑ; Είτε θα πρέπει ένας γονιός ή συγγενής να παραμείνει στο σπίτι και να τα προσέχει, είτε να μπει πολύ βαθιά το χέρι στην τσέπη προκειμένου να πληρωθούν τα τροφεία στους δημοτικούς ή τα δίδακτρα στους ιδιωτικούς παιδικούς σταθμούς. Αντίστοιχα, θα πολλαπλασιαστούν οι περιπτώσεις που οι δημοτικές αρχές, με βάση τις κατευθύνσεις κυβέρνησης και Περιφερειών, καλούν τους γονείς να αναλάβουν με διάφορους τρόπους ένα μέρος του κόστους της λειτουργίας των παιδικών σταθμών (π.χ. πληρωμή συμβασιούχων μέσα από την αύξηση των τροφείων, εθελοντισμός, ΚΟΙΝΣΕΠ κλπ.).
Οι επιχειρούμενες αλλαγές επιβεβαιώνουν ότι επιδίωξη της κυβέρνησης και της Ευρωπαϊκής Ένωσης είναι να ενισχυθεί ακόμα περισσότερο η μετατροπή της προσχολικής αγωγής -ενός συλλογικού δηλαδή κοινωνικού δικαιώματος που θα έπρεπε να είναι υποχρέωση του κράτους- σε ατομική υπόθεση της κάθε οικογένειας.

Δε θυσιάζουμε τα δικαιώματα των παιδιών μας!

Νέες μητέρες, νέοι γονείς,

Η προσχολική αγωγή δεν είναι πολυτέλεια. Είναι βασική ανάγκη για τη λαϊκή οικογένεια και ταυτόχρονα απαραίτητη για την ομαλή ψυχοσωματική ανάπτυξη και την κοινωνικοποίηση του παιδιού. Και ως τέτοια πρέπει ν’ αντιμετωπίζεται. Απαιτεί ένα ασφαλές και υγιεινό περιβάλλον, πλήρως εξοπλισμένο σε υλικοτεχνική υποδομή, πλήρως στελεχωμένο με προσωπικό, με σύγχρονο εκπαιδευτικό πρόγραμμα, σύμφωνα με την ηλικία των παιδιών, έτσι ώστε να βοηθηθεί το κάθε παιδί να αναπτυχθεί σωματικά, πνευματικά, κοινωνικά.
Η ΟΓΕ, το ριζοσπαστικό γυναικείο κίνημα, ενώνουμε τη φωνή μας με τις εργαζόμενες, άνεργες, αυτοαπασχολούμενες και αγρότισσες, με τα νέα ζευγάρια των λαϊκών οικογενειών. Παλεύουμε μαζί με τις εργαζόμενες στους παιδικούς σταθμούς, μαζί με τους γονείς, με όλους τους εργαζόμενους, με τοπικές κινητοποιήσεις για τα άμεσα προβλήματα των παιδικών σταθμών που προκύπτουν σε κάθε περιοχή αλλά και με κεντρικές παρεμβάσεις.

ΑΝΥΠΟΧΩΡΗΤΑ ΔΙΕΚΔΙΚΟΥΜΕ:
 Να γίνουν δεκτά στους δημοτικούς παιδικούς και βρεφονηπιακούς σταθμούς όλα τα παιδιά –Ελλήνων και μεταναστών– χωρίς όρους και προϋποθέσεις.
 Να μην κλείσει κανένας παιδικός και βρεφονηπιακός σταθμός. Να αξιοποιηθούν κρατικά και δημοτικά κτήρια για να καλυφτούν οι ανάγκες.
 Να καταργηθούν τα τροφεία και κάθε είδους οικονομική επιβάρυνση για τους γονείς. Να σταματήσουν οι εκβιασμοί από τις δημοτικές αρχές σε όσους γονείς δεν μπόρεσαν ν’ ανταποκριθούν στο κόστος των τροφείων.
 Να μη γίνει καμιά απόλυση. Να μονιμοποιηθούν όλοι οι συμβασιούχοι, χωρίς όρους και προϋποθέσεις.
 Σταθερή και μόνιμη δουλειά για όλους τους εργαζόμενους, με 6ωρο, 5ήμερο, 30ωρο.
 Αποκλειστικά κρατικούς – δημόσιους – δωρεάν – σύγχρονους – ασφαλείς βρεφικούς και παιδικούς σταθμούς, με χρηματοδότηση από τον κρατικό προϋπολογισμό, με κτιριακή επάρκεια, καταλληλότητα, υποδομή, επάρκεια και ποιότητα φαγητού.
 Μόνιμο, εξειδικευμένο κι επαρκές προσωπικό, με ενιαίο φορέα προσχολικής αγωγής που ν’ ανήκει στο υπουργείο Παιδείας, με ενιαίο παιδαγωγικό πρόγραμμα σύμφωνα με τις ηλικιακές ανάγκες βρεφών και νηπίων.
 Άμεση κρατική επιχορήγηση στους δήμους για ν’ αντιμετωπιστεί η σημερινή εκρηκτική κατάσταση.

Για σένα γυναίκα, υπάρχει ο Σύλλογος/Ομάδα γυναικών της ΟΓΕ στη γειτονιά σου, που παλεύει διαχρονικά για το δικαίωμα των παιδιών μας στην προσχολική αγωγή, στη μόρφωση, στον αθλητισμό, στον πολιτισμό, στις διακοπές.
Έλα να μας γνωρίσεις και ν’ αγωνιστούμε μαζί!

To Γραφείο Τύπου
της ΟΓΕ
Αθήνα, 11/7/2016

Παράσταση διαμαρτυρίας στο υπουργείο Εσωτερικών για τους βρεφονηπιακούς σταθμούς

ypoyrgeio-eswterikwn-kinhtopoihsh-gia-paidikous-stathmous-11-7-2016
Παράσταση διαμαρτυρίας στο υπουργείο Εσωτερικών, για το ζήτημα των παιδικών σταθμών, πραγματοποίησε το μεσημέρι της Δευτέρας 11 Ιούλη το Συνδικάτο ΟΤΑ Αττικής. Στην παρέμβαση πήραν μέρος σωματεία εργαζομένων σε δήμους, η ΟΓΕ, ο Σύλλογος Γονέων Παιδικών Σταθμών Δήμων Αθήνας, Αγίας Παρασκευής, Ζωγράφου, το Σωματείο Εργαζομένων στους Ιδιωτικούς Παιδικούς Σταθμούς. Απαίτησαν δημόσιους, δωρεάν, σύγχρονους παιδικούς σταθμούς για όλα τα παιδιά.

Επίσης, έξω από το υπουργείο, στο πλευρό των συγκεντρωμένων, βρέθηκαν δημοτικοί σύμβουλοι της «Λαϊκής Συσπείρωσης», ο περιφερειακός σύμβουλος Αττικής Γιάννης Μανουσογιαννάκης, ο δήμαρχος Καισαριανής, Ηλίας Σταμέλος.

Αντιπροσωπεία των συγκεντρωμένων συναντήθηκε με τον υπουργό Π. Κουρουμπλή και τον υφυπουργό, Γ. Μπαλάφα, οι οποίοι υπερασπίστηκαν το χαρακτήρα του προγράμματος και τις αλλαγές σε αυτό. Ενημερώνοντας για τα αποτελέσματα της συνάντησης, ο Σπύρος Κωνσταντάς, πρόεδρος του Συνδικάτου ΟΤΑ Αττικής, κάλεσε σε ετοιμότητα για κινητοποιήσεις τόσο για το δικαίωμα των εργαζομένων στη δουλειά όσο και για το δικαίωμα των παιδιών στην προσχολική αγωγή.

Το Συνδικάτο και οι φορείς εκφράζουν την αντίθεσή τους στην απόφαση της κυβέρνησης να αλλάξει τον τρόπο χρηματοδότησης των παιδικών σταθμών και Κέντρων Δημιουργικής Απασχόλησης Παιδιών (ΚΔΑΠ), μέσα από το συγχρηματοδοτούμενο από το ΕΣΠΑ πρόγραμμα, αντικαθιστώντας την επιδότηση κάθε θέσης στις δομές προσχολικής αγωγής με κουπόνι (voucher) που θα δίνεται απευθείας στους γονείς. Όπως εξηγούν, η αλλαγή αυτή έρχεται ουσιαστικά να ενισχύσει τους ιδιωτικούς παιδικούς σταθμούς σε βάρος των δημοτικών παιδικών σταθμών.

Όσον αφορά τη χρηματοδότηση, το Συνδικάτο ΟΤΑ Αττικής σημειώνει πως είναι πολύ μακριά από τις ανάγκες που υπάρχουν: «Το ποσό που θα δοθεί θα είναι μειωμένο κατά 5%. (…) Να θυμίσουμε ότι και πέρυσι μειώθηκε άλλο ένα 5%, με αποτέλεσμα να μείνουν εκτός 45.000, φέτος που μειώνεται άλλο ένα 5% πόσα παιδιά θα μείνουν εκτός;», αναφέρει στην ανακοίνωσή του.

Τέλος, το Συνδικάτο επισημαίνει πως το προσωπικό που είχε προσληφθεί μέσα από το πρόγραμμα ουσιαστικά βρίσκεται «στον αέρα», αφού η επαναπρόσληψή του είναι άμεσα συνδεδεμένη με τις αιτήσεις των παιδιών. Εφόσον οι δήμοι δεν θα γνωρίζουν τον αριθμό των παιδιών που θα εγγραφούν στους σταθμούς μέσω του προγράμματος, παραμένει άγνωστο και πόσοι από τους εργαζόμενους θα ανανεώσουν τις συμβάσεις τους. Σε αντίστοιχη θέση βρίσκονται και οι γονείς. Με δεδομένο ότι πλέον δεν ισχύει η υποχρέωση κάθε δομής να φιλοξενεί παιδιά μέσω του προγράμματος ΕΣΠΑ έως το 70% του συνόλου των θέσεων που διαθέτει, ήδη έχουν αρχίσει να διαφαίνονται παρενέργειες. Για παράδειγμα, ο Δήμος Ζωγράφου ενημέρωσε τους γονείς πως δεν θα προχωρήσει σε επανεγγραφές στους παιδικούς του σταθμούς.

Με πρόσχημα ότι δεν έλαβε ειδοποίηση για την κινητοποίηση και για το αίτημα για συνάντηση, η πολιτική ηγεσία αρνήθηκε να δεχθεί την αντιπροσωπεία, ενώ ήδη βρισκόταν σε εξέλιξη η συγκέντρωση. «Ανοίξτε τις πόρτες, σηκώστε τα ρολά, δεν πρόκειται να φύγουμε ακούστε το καλά», ήταν η απάντηση των συγκεντρωμένων. Κάνοντας πράξη το σύνθημα αντιπροσωπεία έφτασε μέχρι το γραφείο του υπουργού, όπου τελικά έγινε συνάντηση με τον υπουργό και τον υφυπουργό.(από τον 902.gr)

ΔΕΛΤΙΟ ΤΥΠΟΥ ΤΗΣ ΟΓΕ ΓΙΑ ΤΗΝ ΠΡΟΣΧΟΛΙΚΗ ΑΓΩΓΗ

Παράσταση διαμαρτυρίας για την Προσχολική Αγωγή
Η Ομοσπονδία Γυναικών Ελλάδας (ΟΓΕ) καλεί τους Συλλόγους και τις Ομάδες της, τις γυναίκες των λαϊκών οικογενειών στην μαζική παράσταση διαμαρτυρίας που πραγματοποιεί μαζί με Συνδικάτο Εργαζομένων ΟΤΑ Αττικής, Λαϊκές Επιτροπές και Συλλόγους Γονέων, τη Δευτέρα 11 Ιούλη, στη 1 το μεσημέρι, στο υπουργείο Εσωτερικών (Σταδίου 27).
Διαμαρτυρόμαστε για την απόφαση της συγκυβέρνησης ΣΥΡΙΖΑ – ΑΝΕΛ να αλλάξει τον τρόπο χρηματοδότησης των σταθμών, μέσα από το ΕΣΠΑ, προκειμένου να ενισχύσει τους ιδιωτικούς παιδικούς σταθμούς σε βάρος των δημοτικών παιδικών σταθμών. Ταυτόχρονα προσπαθεί να κάνει ατομική υπόθεση της κάθε οικογένειας το δικαίωμα στον παιδικό σταθμό απαλλάσσοντας το κράτος από την υποχρέωσή του για Δημόσιους και Δωρεάν Παιδικούς Σταθμούς για όλα τα παιδιά.
Η Προσχολική Αγωγή δεν είναι προνόμιο, είναι δικαίωμα για όλα τα παιδιά!
Αθήνα, 6/7/2016
Το Γραφείο Τύπου
της ΟΓΕ

H ΟΓΕ για την υπόθεση Μαρινόπουλου

Η Ομοσπονδία Γυναικών Ελλάδας (ΟΓΕ) εκφράζει τη συμπαράστασή της στους χιλιάδες εργαζόμενους στην επιχείρηση «Μαρινόπουλος» σε όλη τη χώρα. Καταγγέλλει το γεγονός ότι σήμερα 12.000 οικογένειες, οι οικογένειες των εργαζομένων στα καταστήματα, τις αποθήκες και τα γραφεία της εταιρείας, βρίσκονται «στον αέρα» μετά την αίτηση της εργοδοσίας για υπαγωγή στον πτωχευτικό κώδικα. Οι γυναίκες, εργαζόμενες και άνεργες, γνωρίζουμε από πρώτο χέρι τι σημαίνει η επίθεση που βιώσατε όλο το προηγούμενο διάστημα με μειώσεις μισθών και περικοπή επιδομάτων, καθυστερήσεις στην καταβολή της μισθοδοσίας, κλείσιμο καταστημάτων και απολύσεις, αφού τα ίδια έχουν αντιμετωπίσει σε μια σειρά χώρους δουλειάς.
Η ΟΓΕ, με τους Συλλόγους και τις Ομάδες της, θα δώσει αγωνιστικό «παρών» στις πρωτοβουλίες που θα πάρετε οι εργαζόμενοι στο «Μαρινόπουλο» μαζί με τα σωματεία σας. Στις εξορμήσεις για την ενημέρωση όλου του λαού για τα αποτελέσματα που φέρνουν για εμάς, τις εργαζόμενες και τους εργαζόμενους, οι ανταγωνισμοί των επιχειρηματικών ομίλων για το ποιος θα κυριαρχήσει στην αγορά. Έξω από τα καταστήματα και τα γραφεία της εταιρείας, στα υπουργεία και όπου αλλού οργανωθούν κινητοποιήσεις για το δικαίωμα όλων στη δουλειά.
«Προστασία από τους πιστωτές», «σχέδιο εξυγίανσης», «εξεύρεση βιώσιμης λύσης», αναζήτηση «επενδυτών» που θα σώσουν την επιχείρηση, όλα όσα ακούμε και διαβάζουμε, όλα όσα προβλέπουν οι νόμοι, θέτουν τα δικαιώματα και τις ανάγκες των εργαζομένων στο περιθώριο. Να φέρουμε εμείς τα δικαιώματα και τις ανάγκες μας στο επίκεντρο, κόντρα στα συμφέροντα των επιχειρηματικών ομίλων και της πολιτικής που τους υπηρετεί, με τον συλλογικό αγώνα, την οργάνωση, την αλληλεγγύη και τη συμπαράσταση του λαού.

Αθήνα, 29/6/2016
Το Γραφείο Τύπου
της ΟΓΕ