Βάρναλης (στη μνήμη τού Δασκάλου)

Απόσπασμα απο την » Αληθινή απολογία του Σωκράτη » του Κ. Βάρναλη

» Λέφτεροι πολίτες! Αφτός ο τόπος, κι άν ακόμα βρισκότανε στη Σκυθία , όπου σπάνια ξεμυτίζει ο γήλιος ανάμεσ’ απο μάβρα σύνεφα και πάνου σ’ άλιωτα χιόνια , πάλε θα τανε ο καλύτερος απ’ όλους, γιατί το θέλ’ η καρδιά σας. Είναι η πατρίδα. Δικιά σας η πατρίδα , μα τίποτα δικό σας μέσα σ’ αφτήνε : χωράφια και παλάτια , καράβια και χρήμα, θεοί κ’ εξουσία , σκέψη και θέληση –όλα ξένα ! Λιγοστοί σας έχετε τόσο μέρος , όσο να τρυπώνετε ζωντανοί και να θάβεστε πεθαμένοι και τόση λεφτεριά , όσο να κάνετε τη φυσική σας ανάγκη στη ρεματιά, όταν δε σας βλέπει ο χωροφύλακας… Και όταν βυθίζετε το μάτι σας πέρα απο το γαλάζιο πέλαγος , όπου πάνε κ’ έρχονται καϊκια και φρεγάδες κουβαλώντας απο το στόμα του Νείλου κι απ’ τον Κιμμέριο Βόσπορο κι απ’ τις Ηρακλείδες στήλες σιτάρι , χάλκωμα, μετάξι και γυναίκες, περηφανέβεστε, πως είναι δικά σας, γιατί είναι «εθνικά!» Και κανένας δε συλλογάται , πως όλα τ’ αγαθά μαζέβονται σε λίγα χέρια. Ατζέμηδες, Μοραϊτες, Θηβαίοι και Κορθιανοί σας σκοτώνουνε μια φορά οι ξένοι’ με τα χέρια τ’ αδερφικά σας σφίγγουνε το καρύδι του λαρυγγιού σ’ όλη σας τη ζωή και σας δολοφονούνε κάθε μέρα. Όχι μονάχα τίποτα δικό σας γύρα, μα κι όλος ο εαφτός σας κ’ η ψυχή σας είναι δικά τους» .

Γράφτηκε το 1931

Ημερίδα της ΟΓΕ για την Πρωτοβάθμια Φροντίδα Υγείας

Την Τετάρτη , 10 του μηνός και ώρα 17:οο στο Αρεταίειο Νοσοκομείο.
Ας μην αφήσουμε άλλο την υγεία μας να γίνεται εμπόρευμα στα χέρια των κερδοσκόπων και των μαριονετών τους.
Προσκληση στην Ημερίδα της ΟΓΕ

ΞΕΣΗΚΩΜΟΣ!! ΑΝΤΕΠΙΘΕΣΗ ΤΩΡΑ!

Η Ομοσπονδία Γυναικών Ελλάδας (ΟΓΕ) απευθύνει αγωνιστικό κάλεσμα στους Συλλόγους και τις Ομάδες, στις γυναίκες των λαϊκών οικογενειών να αντεπιτεθούν στη νέα αντιασφαλιστική επέλαση που πλήττει εργαζόμενους και συνταξιούχους και ιδιαίτερα τις γυναίκες, τα νέα ζευγάρια. Άλλη μια φορά απαξιώνεται ο κοινωνικός χαρακτήρας της μητρότητας φορτώνοντας τις μητέρες ανηλίκων με επιπλέον χρόνια δουλειάς. Να μην επιτρέψουμε τον σφαγιασμό των δικαιωμάτων μας. Ανταποκρινόμαστε με μαζικότητα στο κάλεσμα του ΠΑΜΕ και δίνουμε μαχητικό παρόν στα συλλαλητήρια σε κάθε πόλη της Ελλάδας την Κυριακή 7 Δεκέμβρη. Στην Αθήνα στις 5:30 μμ, στην Ομόνοια.
Αθήνα, 3/12/2014
Το Γραφείο Τύπου
της ΟΓΕ

3 Δεκέμβρη 1944

Η στήλη παραχωρεί σήμερα τη θέση της στον ακριβό και αλησμόνητο δάσκαλο, το «διαμάντι» της ελληνικής δημοσιογραφίας, τον «Διονύση» της Εθνικής Αντίστασης, τον Νίκο Καραντηνό.

Τα αποσπάσματα που ακολουθούν είναι από το κείμενό του «3 ΔΕΚΕΜΒΡΗ 1944 – Η ένοπλη αγγλική επέμβαση» που δημοσιεύτηκε για πρώτη φορά στον «Ριζοσπάστη» στις 3/12/2000.
***
«ΔΕΝ ξεχνιέται αυτή η μέρα. Εκείνη η ματωμένη Κυριακή (3 Δεκέμβρη 1944), που θα ζούσε η αδούλωτη Αθήνα. Ήταν μια κοσμογονική ώρα, που έχει καταγράψει η νεότερη ιστορία μας που ο λαός μας ξανάλεγε στους αποικιοκράτες επιδρομείς το δικό του ΟΧΙ. Βεβαίωνε για τρίτη φορά πως δε σκύβει το κεφάλι. Φανέρωνε την αδάμαστη θέλησή του να υπερασπίσει τη λευτεριά και την εθνική ανεξαρτησία του.

ΗΤΑΝ τον Οκτώβρη του 1940 που έλεγε το πρώτο ΟΧΙ στης Αλβανίας τα βουνά, όταν μπροστά στις φασιστικές λεγεώνες έκανε κάθε βράχο πολεμίστρα, τους έφραξε το δρόμο και τους ανέτρεπε τα σχέδια που λογάριαζαν πως μέσα σε λίγες μέρες μ’ ένα στρατιωτικό περίπατο θα τέλειωναν όλα.

Η ΜΙΚΡΗ χώρα ξάφνιαζε, κυνηγούσε τους εισβολείς. Κι έκανε τη χρονιά της πανευρωπαϊκής ήττας χρονιά ελπίδας και νίκης. Η σκλαβωμένη Ευρώπη έβλεπε στον ορίζοντα το ουράνιο τόξο να στέλνει το μήνυμα πως η χιτλεροφασιστική ορδή δεν ήταν αήττητη, πως οι λαοί μπορούσαν να τη νικήσουν.

ΘΑ ΑΚΟΛΟΥΘΗΣΕΙ η Εθνική Αντίσταση. Το δεύτερο ΟΧΙ. Η πατρίδα μας σε στιγμές μεγάλης οδύνης συνεχίζει τον αγώνα, πολεμάει τους ξένους κατακτητές. Αδούλωτη νύχτα – μέρα συνεχίζει τον αγώνα στη μεγάλη αντιστασιακή μάχη, που τελικά θα οδηγήσει στη συντριβή των χιτλεροφασιστών και θα απαλλάξει την ανθρωπότητα από την πανούκλα και το φασιστικό μεσαίωνα.

ΟΙ ΠΟΛΕΜΙΣΤΕΣ της Αντίστασης, του ΕΛΑΣ, της ΕΠΟΝ, τα παλικάρια του εθνικοαπελευθερωτικού αγώνα, τα εκατομμύρια των πατριωτών του λαού μας που θυσιάστηκαν και με επιμονή και συνέπεια πάλεψαν ως την ύστατη ώρα που διώχτηκαν οι εισβολείς περίμεναν με λαχτάρα, γεμάτη ελπίδα τη μέρα της ολοκληρωμένης εθνικής λευτεριάς. Τη μέρα, που η λευτεριά αυτή θα στεφάνωνε τις θυσίες του. Θα αξιοποιούσε τα αίματα και τους αγώνες του. Θα δόξαζε το μεγάλο έπος που έγραψε ο λαός μας. Αυτό το νέο Εικοσιένα.

ΑΥΤΑ είναι εκείνα που περίμενε ο ελληνικός λαός, κι άλλα εκείνα που βρήκε όταν ήρθε η μεγάλη μέρα της λευτεριάς και στην Ακρόπολη κατέβηκε το χιτλερικό κουρέλι με τον αγκυλωτό και υψώθηκε ξανά η γαλανόλευκη ύστερα από τα μαύρα χρόνια της χιτλερικής κατοχής.

ΠΕΝΗΝΤΑ μέρες κράτησε η λευτεριά της Αθήνας – ως τις 3 του Δεκέμβρη – και η κυβέρνηση της εθνικής ενότητας. Κι έπρεπε μέσα σ’ αυτές τις μέρες να πραγματοποιηθούν όλα όσα είχε αποφασίσει η Συμφωνία του Λιβάνου, όσα είχε υποσχεθεί η Εθνική Κυβέρνηση, όσα απαιτούσε ο ελληνικός λαός.

ΘΑ ΕΠΡΕΠΕ ν’ αρχίσει ο ριζικός ηθικός καθαρμός με την παραπομπή σε δίκη των δοσιλόγων, να ξεκαθαριστεί η αστυνομία, η ασφάλεια, το δικαστικό σώμα. Να διαλυθεί η Χωροφυλακή που είχε περάσει στου καταχτητή τη δούλεψη. Θα ‘πρεπε να συλληφθούν όλοι οι ταγματασφαλίτες του Ράλλη. Θα ‘πρεπε να διαλυθούν οι ένοπλες φασιστικές συμμορίες της «Χ» κι οι άλλες που είχαν «φωλιάσει» σε κεντρικά ξενοδοχεία.

ΟΛΑ αυτά, αν γίνονταν, θα οδηγούσαν στην ομαλή και δημοκρατική λύση του εσωτερικού ελληνικού προβλήματος, πολιτειακού, πολιτικού, στρατιωτικού και κοινωνικού. Αυτή την ομαλή δημοκρατική λύση διακήρυσσε και γι’ αυτήν πορεύονταν το ΕΑΜ. Οι πενήντα μέρες ως τη ματωμένη Κυριακή απέδειξαν ότι οι Αγγλοι ιμπεριαλιστές και οι ντόπιοι συνεργάτες τους – οι αντιδραστικές δυνάμεις – φοβόντουσαν ακριβώς την ομαλή δημοκρατική λύση.

ΑΛΛΑ οι αντιδραστικές δυνάμεις που είχαν πριν προδώσει τον τόπο στους ξένους φασίστες προτιμούσαν εκατό φορές να τον αιματοκυλήσουν παρά να υποταχθούν στη λαϊκή θέληση. Κι είναι γεγονός ότι σ’ αυτό βρήκαν απόλυτα σύμφωνη στο πλευρό τους την πολιτική των Αγγλων συντηρητικών.

ΜΙΑ δήλωση του Τσόρτσιλ τα δείχνει και τα λέει όλα: «Είμαι εις θέσιν να βεβαιώσω την Βουλήν ότι εν μέσω της ανεμοζάλης προχωρούμε μετά κόπου. Αλλά δεν προχωρούμε χωρίς σχέδιον». Και το σχέδιο αυτό ήταν ο Δεκέμβρης, μια ψυχρά υπολογισμένη σκευωρία και πλεκτάνη για να αφοπλιστεί ο λαός – ό,τι κι αν θα στοίχιζε αυτό σε αίμα λαϊκό – και να παραδοθεί άοπλος (…)

ΚΙ ΑΥΤΗ τη δύσκολη ώρα ήταν που ο λαός μας έλεγε το τρίτο ΟΧΙ. Ο Μάρκος Αυγέρης, γράφοντας στα «Ελεύθερα Γράμματα» παρατηρεί ότι τα τρία αυτά ΟΧΙ δεν τα είπαν βέβαια τα σκυλόψαρα της ελληνικής ολιγαρχίας, οι δουλόφρονες, οι ξένοι πράκτορες, η μαφία της μαύρης αντίδρασης. Αυτοί πάντα ήσαν κι είχαν κοινά συμφέροντα. Αυτοί συνεργάστηκαν με τους ξένους και τους δυνάστες. Και μαζί τους πολέμησαν κι έβαψαν στο αίμα τον ελληνικό λαό. Άθλιοι συνεργάτες.

Η ΚΑΤΑΜΑΤΩΜΕΝΗ εκείνη Κυριακή(…). Τα πυρά της Αστυνομίας πάνω στο πλήθος των διαδηλωτών που παρέλαυνε ειρηνικά στην πλατεία Συντάγματος. Ο Αγγελος Εβερτ (διευθυντής Αστυνομίας) διέταξε να χτυπήσουν στο ψαχνό με την εντολή του τότε πρωθυπουργού, Γ. Παπανδρέου, άνοιγε τις 33 εκείνες ηρωικές μέρες, που ο λαός μας, η αδούλωτη Αθήνα πολεμούσε πάνω στα οδοφράγματα. Θα μένει για πάντα ολοζώντανο το μήνυμα που έστελνε το συγκλονιστικό αξέχαστο πανό, που κρατούσαν οι κοπέλες του ΕΑΜ, της ΕΠΟΝ στην κηδεία των δολοφονημένων στο συλλαλητήριο της Κυριακής. «Οταν ο λαός βρίσκεται μπροστά στον κίνδυνο της τυραννίας, διαλέγει ή τις αλυσίδες ή τα όπλα». Η Ελλάδα πολέμησε στα οδοφράγματα τους Εγγλέζους αποικιοκράτες. Πολέμησε τον κόσμο της προδοσίας και του δοσιλογισμού, της υποτέλειας.

Ο ΔΕΚΕΜΒΡΗΣ του 1944 στάθηκε μια εξέγερση της ανθρώπινης και της εθνικής αξιοπρέπειας. «Ακούστηκε», τότε, γράφει ο Μ. Αυγέρης, «η παλιά αγέρωχη κραυγή ενός αιωνόβιου λαού. «ΟΧΙ», «Μολών λαβέ». Ήταν μια ηφαιστειακή έκρηξη, που αποκάλυψε τις απέραντες παρθένες δυνάμεις της εθνικής ψυχής, του λαού μας».

Σήμερα, στη συμπλήρωση 70 ακριβώς χρόνων από την έναρξη του Δεκέμβρη του ’44 που έμελε να αποτελέσει ορόσημο, στο κείμενο που η στήλη είχε δημοσιεύσει πέρσι εδώ από την ίδια θέση δεν έχουμε να αφαιρέσουμε ή να προσθέσουμε τίποτα
N.Mπογιόπουλος-ΕΝΙΚΟΣ

κ ά λ ε σ μ α

Η Ομοσπονδία Γυναικών Ελλάδας (ΟΓΕ) στα πλαίσια της Καμπάνιας για την Πρωτοβάθμια Φροντίδα Υγείας καλεί τους Συλλόγους και τις Ομάδες της σε κινητοποίηση στο Υπουργείο Εργασίας (Σταδίου 29) τη Δευτέρα 24 Νοέμβρη, στις 9πμ, για το επίδομα τοκετού.

ΜΗΝ ΠΥΡΟΒΟΛΕΙΤΕ ΤΗ ΜΗΤΡΟΤΗΤΑ

Γυναίκες ΞΕΣΗΚΩΜΟΣ !

Εργαζόμενες, μωρομάνες, ως πότε θα αφήνουμε να στήνουν τη μητρότητα στο απόσπασμα; Ως πότε θα επιτρέπουμε να μας βάζουν όρους και προϋποθέσεις ή και να μας στερούν το δικαίωμα να φέρουμε στη ζωή το παιδί μας;
Η περίπτωση του εργοδότη που απείλησε με απόλυση την έγκυο εργαζόμενη αν δεν έκανε έκτρωση, καθρεφτίζει την εργοδοτική τρομοκρατία και αυθαιρεσία που αντιμετωπίζουν χιλιάδες νέες γυναίκες. Οι αντιλαϊκές και αντεργατικές πολιτικές της ΕΕ και της εκάστοτε κυβέρνησης λύνουν τα χέρια των εργοδοτών να ζητάνε πιστοποιητικά ότι δεν είμαστε έγκυες ή ότι δεν θα μείνουμε έγκυες για να προσληφθούμε ή μας απολύουν μόλις φανεί η εγκυμοσύνη. Φθάνουν μέχρι του σημείου να εξαγοράζουν τη μητρότητα με τα «κρυοσυντηρημένα ωάρια» και να μετατρέπουν τις νέες γυναίκες του καθημερινού μόχθου σε ζόμπι των επιχειρήσεων τους. Κατάργησαν το επίδομα τοκετού. «Έβαλαν χέρι» στο οικογενειακό επίδομα, στις αναγκαίες προληπτικές εξετάσεις, στην υποβοηθούμενη αναπαραγωγή.
Και όλα αυτά γιατί η μητρότητα θεωρείται «κόστος» και θυσιάζεται στο βωμό της ανταγωνιστικότητας.

ΦΤΑΝΕΙ ΠΙΑ! Δε δεχόμαστε να μας στερείτε τη μητρότητα.

Η ΟΓΕ σας καλεί να σπάσετε τις αλυσίδες του φόβου, να πάρετε θέση στο μετερίζι του αγώνα μέσα από τα εργατικά σωματεία, τους συλλόγους της ΟΓΕ, γιατί μόνο μέσα από τον οργανωμένο αγώνα που βάζει στο στόχαστρο τους εκμεταλλευτές του μόχθου μας μπορούμε να βάλουμε εμπόδια, μέχρι να ανατρέψουμε την αντιλαϊκή πολιτική. Να βάλουμε τέλος στο δρόμο της εξαθλίωσης. Να αγωνιστούμε για μόνιμη και σταθερή δουλειά με όλα τα ασφαλιστικά και εργασιακά μας δικαιώματα και κοινωνικές παροχές, για έμπρακτη αναγνώριση της κοινωνικής αξίας της μητρότητας, για αποκλειστικά δημόσια και δωρεάν Υγεία – Πρόνοια – Φάρμακο.
Καλούμε κάθε γυναίκα της λαϊκής οικογένειας και ιδιαίτερα τις νέες γυναίκες, τις μωρομάνες να δώσουμε το ηχηρό αγωνιστικό μας μήνυμα με τη συμμετοχή μας στην απεργία του ΠΑΜΕ στις 27 Νοέμβρη.
Αθήνα, 20/11/2014
Το Γραφείο Τύπου
της ΟΓΕ

ΚΑΛΕΣΜΑ ΟΛΕΣ στην απεργία και στις απεργιακές συγκεντρώσεις του ΠΑΜΕ την Πέμπτη 27 Νοέμβρη

Η Ομοσπονδία Γυναικών Ελλάδας (ΟΓΕ) χαιρετίζει τις εργαζόμενες, τις αυταποασχολούμενες, τις άνεργες, τις συνταξιούχες, τις μετανάστριες, τις νέες γυναίκες και όλες όσες συμμετείχαν στο Πανελλαδικό Συλλαλητήριο της 1ης Νοέμβρη και τις καλεί να ενώσουν τις δυνάμεις τους στη μάχη για την επιτυχία της απεργίας στις 27 Νοέμβρη.
Η αντιλαϊκή επίθεση κυβέρνησης – ΕΕ δεν έχει τελειωμό.
Η κοινωνική ασφάλιση, η ιατροφαρμακευτική περίθαλψη, οι μισθοί και οι συντάξεις πείνας, τα επιδόματα μπαίνουν για άλλη μια φορά στην γκιλοτίνα. Η ανεργία, τα τετράωρα και τα 5μηνα, η απλήρωτη δουλειά και ο εθελοντισμός είναι το μέλλον που θέλουν για μας τις γυναίκες και τα παιδιά μας.
Απέναντι σ’ αυτή την πολιτική είναι ΣΗΜΕΡΑ – ΤΩΡΑ πιο αναγκαίο από ποτέ να ορθώσουμε το ανάστημά μας όλες οι γυναίκες των λαϊκών οικογενειών και μέσα από την ΟΓΕ μαζί με τους φορείς της Κοινωνικής Συμμαχίας – το ΠΑΜΕ, την ΠΑΣΕΒΕ, την ΠΑΣΥ, το ΜΑΣ, όλοι μαζί σαν μια γροθιά, να αντιμετωπίσουμε τα μονοπώλια, τους επιχειρηματικούς ομίλους, την ΕΕ και την κυβέρνηση, ώστε να μπει τέρμα στον εφιάλτη που ζούμε.
• Να μην ανεχόμαστε να ζούμε με ψίχουλα!
Μπορούμε να απαιτήσουμε δικαιώματα σύμφωνα με τις σύγχρονες ανάγκες μας και με το πλούτο που παράγουμε, αρκεί να πάρουμε τη ζωή και το μέλλον μας στα δικά μας χέρια.
• Απεργούμε συνεχίζοντας και κλιμακώνοντας τον αγώνα μας.
Στην Αθήνα η ΟΓΕ θα συμμετέχει στην απεργιακή συγκέντρωση που διοργανώνει το ΠΑΜΕ στις 11π.μ. στην ΟΜΟΝΟΙΑ.
Αθήνα, 19/11/2014
Το Γραφείο Τύπου
της ΟΓΕ

Παγκόσμια ημέρα για τα δικαιώματα του παιδιού

women3Μόνο σαν αστείο ακούγεται !
Αξίζει να σκεφτούμε σήμερα ότι 19 εκατ. βρέφη και 148 εκατ. παιδιά κάτω των 5 ετών είναι λιπόβαρα, 22 εκατ. βρέφη δεν προστατεύονται με εμβολιασμούς, 4 εκατ. νεογέννητα πεθαίνουν τον πρώτο μήνα της ζωής τους, 4 εκατ. παιδιά πριν γίνουν 5 ετών πεθαίνουν κάθε χρόνο από διάρροια, ελονοσία και πνευμονία, 2 εκατ. παιδιά κάτω των 15 ετών ζουν με Εϊτζ, 101 εκατ. παιδιά, κυρίως κορίτσια, δεν πηγαίνουν σχολείο, 1,2 εκατομμύρια παιδιά πέφτουν θύμα παράνομης διακίνησης και εμπορίας κάθε χρόνο, περισσότερα από 250.000 παιδιά υπηρετούν ως στρατιώτες, ενώ 1 δισ. παιδιά στερούνται μία ή περισσότερες βασικές υπηρεσίες, απαραίτητες για την επιβίωση και την ανάπτυξή τους.
Οι παραπάνω δεν είναι μόνο αριθμοί, είναι εκατομμύρια παιδικά μάτια που μας εκλιπαρούν. Αξίζει να μη στρέψουμε το κεφάλι μας από την άλλη πλευρά.
mana[3]
Και στην Ελλαδίτσα μας? Είναι μήπως καλά τα πράγματα για τα παιδιά που βλέπουμε γύρω μας? Τα παιδιά που δεν είναι παιδιά της φωτογραφίας ή της οθόνης! Πάνω από 30% η παιδική φτώχεια στην πατρίδα μας. Παιδιά υποσιτισμένα! Παιδιά που σταδιακά χάνουν το δικαίωμα και την πρόσβασή τους στην μόρφωση. Αύξηση της βρεφικής θνησιμότητας κατά 27%. Η Υγεία γίνεται από αγαθό, προνόμιο για λίγους. Χτύπημα στα δικαιώματα των παιδιών είναι η ανεργία και η ανέχεια που χτυπά την λαϊκή οικογένεια και στερεί από τα παιδιά βασικά αγαθά. Που τα κάνει να λιποθυμάνε στα σχολεία. Που δεν έχουν χώρους να παίξουν. Που καταστρέφεται το περιβάλλον όπου ζούν για να γίνει «γκέτο» με κατοικίες για υψηλά βαλάντια.
Ποιός χάρτης των δικαιωμάτων των παιδιών προβλέπει όλα αυτά?
Ποιούς κοροϊδεύουν?

Εδώ Πολυτεχνείο, εδώ Πολυτεχνείο………

post central  Ώρα 3.06 π.μ. Η έξοδος ογίνεται αργά, αλλά συχνά βίαια. Τραυματίζονται παιδιά. Τραυματίζεται η νύχτα. Οι πυροβολισμοί πυκνώνουν. Ζεστός αέρας. Πανικός. Τα τανκς έχουν πιάσει όλο το χώρο μέσα στο Πολυτεχνείο. Πυκνός αέρας. Τα υψωμένα χέρια διασχίζουν τη νύχτα κάθετα. Δεν υπάρχει διαχωριστική γραμμή για να ξεχωρίσεις τα βαριά σιδερένια οχήματα από τις κινούμενες σκιές. Είναι όλα μαζί μια μάζα. Ένα σύνολο από όγκους παράταιρους. Και ασφυξία.

Ώρα 3.07 π.μ. Πυροβολισμοί. Οι φοιτητές τρέχουν. Η νύχτα τρέχει. Τα φώτα μπερδεύτηκαν με τα μάτια των λύκων. Ποιος μπορεί να πει πού αρχίζει τούτη η πορεία; Τα βήματα μπερδεύονται με τους ίσκιους. Πανικός.

Ώρα 3.08 π.μ. Σειρήνες ηχούν αδιάκοπα. Κανένας δεν ξέρει αν θα μπορέσει να περάσει τη γραμμή που χωρίζει την κόλαση από το δρόμο με την επίπεδη κλίση. Κανένας δεν ξέρει αν το χέρι που του απλώνουν είναι για να τον βοηθήσουν να περάσει απέναντι ή για να τον εξαφανίσουν. Πυροβολισμοί. Ξύλο που πέφτει χαμηλά, κλοτσιές στα γεννητικά όργανα και μια τελική ξυλιά στο κεφάλι. Πέφτουν χάμω και αραδιάζονται σαν αδειανοί σάκοι, ξεφούσκωτοι.

Ώρα 3.11 π.μ. Σταματάει κάθε ήχος. Σχεδόν νεκρική σιωπή. Έρευνες μέσα στο «άσυλο», που τους ένωσε όλους τρία ολόκληρα εικοσιτετράωρα. Όσοι κρύβονταν βγαίνουν έξω βίαια. Ψηλά τα χέρια. Βήματα απέναντι στο ανελέητο φως του προβολέα.

Ώρα 3.12 π.μ. Σταματάνε οι σειρήνες. Χάος.

Ώρα 3.13 π.μ. Οι φοιτητές βγαίνουν σιγά σιγά όλοι. Σκορπίζουν. Η νύχτα είναι βολική. Η νύχτα είναι σχεδόν φιλόξενη. Τους εξαφανίζει.

Ώρα 3.30 π.μ. Ο κλειστός χώρος των τριών ημερών αδειάζει. Άδειες αίθουσες. Ρημαγμένα παράθυρα. Ξεχαρβαλωμένες πόρτες. Λέξεις τσακισμένες στους τοίχους. Σωροί από τρόφιμα πάνω σε πάγκους. Και τραγούδια που αιωρούνται στον αέρα. Και ένα σπασμένο κοριτσίστικο βραχιολάκι. Και μια χτένα. Και ένα ζευγάρι γυαλιά χωρίς καθόλου τζάμια. Και μια δεσμίδα χαρτί πολυτελείας. Κι ένα χαρτί μισογραμμένο, «αγαπημένη μου μητέρα, να μην ανησυχείς για μένα, είμαι πιο καλά εδώ από οπουδήποτε αλλού. Εδώ δεν θα είμαι ποτέ μόνος…»

«Το χρονικό των τριών ημερών» – Κωστούλα Μητροπούλου

Επίλογος;… Το όραμα και η μνήμη

ΠΟΛΥΤΕΧΝΕΙΟ3