ANAKOINΩΣΗ – ΚΑΤΑΓΓΕΛΙΑ ΤΟΥ ΣΥΛΛΟΓΟΥ ΓΥΝΑΙΚΩΝ ΑΡΓΥΡΟΥΠΟΛΗΣ

Φίλες,

Την Τετάρτη 22 Οκτώβρη 2014, ο Σύλλογός μας παραβρέθηκε στην συνεδρίαση του Δημοτικού Συμβουλίου Αργυρούπολης, με σκοπό να θέσει προ ημερησίας διάταξης προς συζήτηση, την αντίθεση του στην εισφορά των 50 ευρώ μηνιαίως, που ζητήθηκε από τους γονείς που έχουν παιδιά σε παιδικούς και βρεφονηπιακούς σταθμούς του Δήμου μας. Σημειωτέον, δε, ότι από την αρχή της χρονιάς έχουν ήδη ζητήσει σε ορισμένους παιδικούς σταθμούς να δίνουν οι γονείς 10 ευρώ τον μήνα για καθαριότητα .
Πράγματι, μας δόθηκε ο λόγος και η τοποθέτησή μας ήταν η εξής: «Σαν γυναικείος σύλλογος έχουμε την ενημέρωση από τα μέλη μας ότι υπεύθυνοι του Δήμου περιόδευσαν στους παιδικούς και βρεφονηπιακούς σταθμούς και ενημέρωσαν τους γονείς ότι πρέπει να καταβάλουν 50 ευρώ για τα αναλώσιμα . Αλλού, ήδη ζητάνε επιπλέον 10 ευρώ για καθαρίστρια ή τραπεζοκόμο κ.λ.π. Αρχίζοντας από πέρυσι όπου ζητούσαν 20 ευρώ για διάφορες ανάγκες, φέτος βλέπουμε να αυξάνεται το κονδύλιο. Μ’ αυτό τον τρόπο φέρνετε τους γονείς σε αδιέξοδο, αναγκάζοντάς τους να στραγγίζουν το αίμα τους για να ανταποκριθούν στις απαιτήσεις σας αυτές. Μέσα στην κρίση, με τις συνεχώς μειούμενες αποδοχές, με τα χαράτσια και τους φόρους, με τα πολλαπλά βάρη στις πλάτες των γυναικών και της λαϊκής οικογένειας απαιτούμε ο Δήμος να έχει μια φιλολαϊκή πολιτική, και να μην επιβαρύνει τους δημότες με νέα βάρη.»
Οι απαντήσεις, φυσικά, που δόθηκαν προσπαθούν να δικαιολογήσουν τα αδικαιολόγητα και να μας πείσουν ότι δήθεν υπάρχει η συναίνεση των γονιών για τα νέα χαράτσια που καλούνται να πληρώσουν.
Καταγγέλουμε την απαράδεκτη αυτή απόφαση του δήμου που προωθεί τα τροφεία από την πίσω πόρτα.
Ταυτόχρονα καταγγέλουμε τη συμπεριφορά του Δημάρχου που μπορεί να χαρακτηριστεί μόνο ως απαξιωτική και εμπαθής προς το Σύλλογό μας. Τα ακριβή του λόγια ήταν: «Εσείς που σας παρέχουμε στέγη χωρίς να πληρώνετε ενοίκιο, χωρίς να πληρώνετε ρεύμα, θα μας υποδείξετε και τι οικονομική πολιτική θα ακολουθήσουμε? Και εν πάσει περιπτώσει τι κάνετε εσείς σαν σύλλογος?…»
Φίλες και φίλοι,
Θέλουμε να σας πληροφορήσουμε ότι στο Δημοτικό κτίριο της Βουλιαγμένης 602 στεγάζονται σχεδόν όλοι οι Σύλλογοι και οι ΜΚΟ της Αργυρούπολης χωρίς μίσθωμα και δεν είμαστε ο μόνος Σύλλογος. Ο Σύλλογός μας , πέραν της στέγασης δεν επιδοτείται οικονομικά από τον Δήμο. Θεωρούμε ως εκ τούτου, εκβιαστική την στάση του Δημάρχου, που ούτε λίγο ούτε πολύ είναι σαν να μας λέει «σας δίνουμε στέγη, οπότε μη μιλάτε». Στα πλαίσια της προσπάθειας μάλιστα να δυσκολέψουν τη δράση μας (μήπως διώχνοντας μας από τα γραφεία αυτά; ) εδώ και ενάμιση μήνα μας έχουν κόψει το νερό με σοβαρό κίνδυνο για την υγεία μας. Γι αυτό απαιτούμε την άμεση επανασύνδεση του.

Είμαστε δημότες αυτού του Δήμου, είμαστε ένας σύλλογος που ιδρύθηκε και δραστηριοποιείται από το 1976 και δικαιούμαστε να έχουμε λόγο. Είμαστε Σύλλογος ριζοσπαστικός, αγωνιστικός, που αναδεικνύει τα προβλήματα της γυναίκας της λαϊκής οικογένειας, ενημερώνει και δραστηριοποιείται διεκδικώντας όλα αυτά που μας ανήκουν και σήμερα μας τα στερούν. Κάθε προσπάθεια φίμωσης ή παρεμπόδισης της δράσης μας όχι μόνο δεν πρόκειται να μας πτοήσει αλλά, αλλά αποτελεί για μας εφαλτήριο για να διεκδικήσουμε αποφασιστικά όλα τα σύγχρονα δικαιώματά μας. Γι αυτό ΑΠΑΙΤΟΥΜΕ ΑΠΟΚΛΕΙΣΤΙΚΑ ΔΗΜΟΣΙΟΥΣ ΚΑΙ ΔΩΡΕΑΝ ΠΑΙΔΙΚΟΥΣ ΣΤΑΘΜΟΥΣ ΓΙΑ ΟΛΑ ΤΑ ΠΑΙΔΙΑ

«Κατάψυξε τα ωάριά σου, απελευθέρωσε την καριέρα σου» Μια αντιδραστική παροχή που πλασάρεται ως «κοινωνική»

https://us-mg42.mail.yahoo.com/ya/download?mid=2%5f0%5f0%5f1%5f206534%5fAJsJDNkAABPUVEIkDgAAALbbCm4&m=YaDownload&pid=2.4&fid=Inbox&inline=1&appid=yahoomail

Την κρυοσυντήρηση των ωαρίων των εργαζομένων τους επιδοτούν οι επιχειρηματικοί κολοσσοί «Apple» και «Facebook» ως κίνητρο για την προσέλκυση περισσότερων γυναικών, μιας και οι έρευνες διαπιστώνουν ότι οι εργαζόμενες είναι πιο παραγωγικές όταν δεν έχουν οικογένεια ή έχουν λυμένα βασικά προβλήματα που απορρέουν από αυτή. Η είδηση προβάλλεται αυτές τις μέρες από διεθνή και εγχώρια μέσα ενημέρωσης σαν ένα μέτρο που διευκολύνει τις γυναίκες να αφοσιωθούν στην «καριέρα» τους χωρίς να αναγκάζονται να θυσιάσουν τη μητρότητα και τη δημιουργία οικογένειας. Στην ουσία, είναι ένα μέτρο εις βάρος των γυναικών που βασίζεται στην πιο χυδαία σκοταδιστική αντίληψη για τη γυναίκα ως «παιδοποιητική» μηχανή, ανεξάρτητα αν χρησιμοποιείται και προβάλλεται προπαγανδιστικά ως η πιο εξελιγμένη επιστημονική μέθοδος. Εξάλλου, στον καπιταλισμό αυτό συμβαίνει: Η έρευνα, η επιστήμη δεν μπαίνουν στην υπηρεσία του λαού αλλά των μονοπωλιακών συμφερόντων, ακόμα και με τον πιο κραυγαλέο τρόπο, όπως στη συγκεκριμένη περίπτωση, κάνοντας το μαύρο άσπρο. Είναι βεβαίως άλλο ζήτημα οι περιπτώσεις των γυναικών που για ιατρικούς λόγους στρέφονται στη μέθοδο της κρυοσυντήρησης, τότε πρόκειται για μέθοδο ευεργετική για τη γυναίκα και την οικογένειά της. Τέτοιες περιπτώσεις όμως είναι οι εξαιρέσεις και όχι ο κανόνας. Η γενίκευση εξάλλου της χρήσης της κρυοσυντήρησης για την αναβολή της τεκνοποίησης συνεπάγεται και άλλα προβλήματα, σχετικά με τον τρόπο που μεγαλώνει ένα παιδί, που καταλήγει να έχει ηλικιωμένους γονείς, με τη δυνατότητα των γονιών αυτών να αντεπεξέλθουν σε ό,τι χρειάζεται η ανατροφή του.

https://us-mg42.mail.yahoo.com/ya/download?mid=2%5f0%5f0%5f1%5f206534%5fAJsJDNkAABPUVEIkDgAAALbbCm4&m=YaDownload&pid=2.5&fid=Inbox&inline=1&appid=yahoomail

Το εξώφυλλο του «Bloomberg Businessweek» με τη σχετική προτροπή

Τελικά, οι εργαζόμενες πότε θα ολοκληρώσουν την «καριέρα» τους για να γίνουν μητέρες; Μήπως όταν, κατά τη γνώμη των επιχειρήσεων, γίνουν αντιπαραγωγικές και τις πετάξουν σαν στυμμένες λεμονόκουπες; Μάλλον τότε θα έχουν όλο τον ελεύθερο χρόνο να κάνουν οικογένεια και παιδιά. Μέχρι πρότινος υπήρχαν τα ιδιωτικά συμφωνητικά με τα οποία εργοδότες αξίωναν από τις νεοπροσλαμβανόμενες ότι δε θα τεκνοποιήσουν. Η νέα μέθοδος με την οποία υπηρετείται ο ίδιος στόχος αναγορεύεται σε παροχή και μάλιστα …αξιοζήλευτη.
Συνείδηση υποταγής στα κέρδη
Αυτό που απασχολεί τα δύο μεγαθήρια είναι η προσπάθεια να προσελκύσουν στις τάξεις των στελεχών τους περισσότερες γυναίκες, προσδοκώντας βελτίωση της ανταγωνιστικότητας και της κερδοφορίας τους. Η ίδια η πρωτοβουλία της «Apple» ήταν πρόταση της νέας επικεφαλής του τμήματος ανθρώπινων πόρων, πράγμα που αποτελεί ένα καλό παράδειγμα για το τι προσδοκούν οι επιχειρηματικοί όμιλοι από την ανάδειξη περισσότερων γυναικών σε διευθυντικές θέσεις.
Η επιδότηση της κρυοσυντήρησης των ωαρίων δεν είναι το μόνο σχετικό μέτρο, καθώς οι επιχειρήσεις αυτές εφαρμόζουν κι άλλες σχετικές παροχές, όπως γονικές άδειες, χρηματικά επιδόματα για τα παιδιά και άλλα παρόμοια. Η κρυοσυντήρηση, όμως, έχει ένα σημαντικό πλεονέκτημα έναντι όλων αυτών: Οι γυναίκες που επιλέγουν τη διαδικασία αυτή μπορούν να είναι «πίσω στη δουλειά την επόμενη μέρα». Αφοσιωμένες στον εργοδότη τους, απερίσπαστες στους στόχους της επιχείρησής «τους» και της «καριέρας τους», αλλά και εφησυχασμένες πως δεν χρειάζεται να θυσιάσουν τη μητρότητα. «Κατάψυξε τα ωάριά σου, απελευθέρωσε την καριέρα σου», σημείωνε στο εξώφυλλό του πριν από λίγους μήνες το «Bloomberg Businessweek», απευθυνόμενο στις γυναίκες που κατέχουν υψηλές θέσεις σε μεγάλες επιχειρήσεις.
Για την πλειοψηφία των γυναικών η «εξισορρόπηση» δουλειάς και οικογένειας «επιτυγχάνεται» κυρίως με άλλα μέσα: Με την «ευελιξία» και τη μερική απασχόληση, την προσωρινή δουλειά, τα «συμφωνητικά» με τα οποία οι εργοδότες αξιώνουν από τις υποψήφιες εργαζόμενες να δεσμευτούν πως δε θα κάνουν οικογένεια και, φυσικά, την ανεργία την οποία φροντίζουν να μοιράζουν απλόχερα στις εργαζόμενες μητέρες. Την ίδια στιγμή τους σερβίρουν το παραμύθι πως ο «καλός εργοδότης» μπορεί να φροντίσει ώστε να «τα έχουν όλα». Ρίχνουν στη συνείδησή τους το δηλητήριο πως η αναβολή της μητρότητας, μια αναγκαστική επιλογή που γίνεται από πολλές γυναίκες κάτω από το βάρος των εργασιακών σχέσεων, των χαμηλών μισθών και της έλλειψης δημόσιων και δωρεάν υπηρεσιών αναγκαίων για την οικογένεια, μπορεί να είναι μια συμφέρουσα «λύση» για τους εργοδότες και για τις ίδιες.

Ερνέστο “Τσε” Γκεβάρα

«Υπήρξε από τους πιο οικείους, από τους πιο θαυμαστούς, από τους πιο αγαπητούς, και, δίχως αμφιβολία, ο πιο εξαίρετος από τους επαναστάτες συντρόφους μας (…).

Ξεχείλιζε από ένα βαθύ πνεύμα μίσους και περιφρόνησης προς τον ιμπεριαλισμό (…).

Ικανός αρχηγός, αυθεντία, δεξιοτέχνης του επαναστατικού πολέμου. Κι όμως, με τον ηρωικό και δοξασμένο θάνατό του, κάποιοι επιχειρούν να αρνηθούν την ισχύ ή την αξία των αντιλήψεων και των αντάρτικων ιδεών του. Μπορεί να πεθάνει ο δεξιοτέχνης, κύρια όταν η τέχνη του είναι τόσο επικίνδυνη όσο η επαναστατική πάλη, αλλά εκείνο που με κανέναν τρόπο δε θα πεθάνει είναι η τέχνη στην οποία αφιέρωσε τη ζωή του και την ευφυΐα του (…).

Επέδρασε σημαντικά στη στάση του η αντίληψη ότι οι άνθρωποι έχουν μια σχετική αξία στην ιστορία, η ιδέα ότι δεν ηττάται η υπόθεση όταν πεθαίνουν οι άνθρωποι, και ότι η ακατάσχετη πορεία της ιστορίας δε σταματά, ούτε θα σταματήσει με το χαμό των αρχηγών(…).

Άνθρωποι σαν κι αυτόν είναι ικανοί, με το παράδειγμά τους, να συμβάλουν στην εμφάνιση άλλων που να τους μοιάζουν (…)».

Με αυτά τα λόγια αποχαιρετούσε ο Φιντέλ Κάστρο, στον επικήδειο που εκφώνησε στην Πλατεία της Επανάστασης, στην Αβάνα, στις 18 Οκτώβρη 1967, τον Ερνέστο Γκεβάρα. Τον Τσε.

Σαν σήμερα πριν από 47 χρόνια, στις 8 προς 9 Οκτώβρη του 1967, ο κομαντάντε Τσε Γκεβάρα περνούσε στο πάνθεον των «αθανάτων» της Ιστορίας του παγκόσμιου κομμουνιστικού κινήματος. «Έφυγε» χτυπημένος από δυο σφαίρες στο σβέρκο, πισώπλατα, αφού οι δολοφόνοι του, αν και αιχμάλωτος, δεν είχαν το κουράγιο να τον κοιτούν στα μάτια ούτε καν τη στιγμή που τον εκτελούσαν.

Όση, όμως, προσπάθεια κι αν κατέβαλαν, όσο μελάνι κι αν έχυσαν, όποια προβοκάτσια κι αν έστησαν, ό,τι κι αν σκόπευαν με τη δολοφονία του, τον Τσε ποτέ δεν κατάφεραν να τον βγάλουν απ’ τη μέση.

Το έγκλημα, αντί να σβήσει τα ίχνη αυτού του ασθματικού γιατρού από την Αργεντινή, μετατράπηκε σε βαθιά, σε ζωογόνα και ελπιδοφόρα ανάσα για τους αδικημένους, για τους λαούς όλου του κόσμου.

Ο Τσε σχεδόν μισό αιώνα μετά τη δολοφονία του συνεχίζει να «ζει»! Και ίσως η εξήγηση αυτής της «αθανασίας» να είναι εκείνη που έδωσε ο Ζαν Πωλ Σαρτρ: «Ο Τσε Γκεβάρα είναι ένας από τους μεγάλους μύθους αυτού του αιώνα. Η ζωή του – έλεγε ο Σαρτρ – είναι η ιστορία του πληρέστερου ανθρώπου της εποχής μας».
Ποιος ήταν ο Τσε;

Ένα παιδί αστών που μέχρι τα παιδικά του χρόνια μεγάλωνε μέσα σε έναν τεράστιο κήπο σε μια επαρχία στα βορειοανατολικά της Αργεντινής και μάζευε τους φίλους του στο πάντοτε ανοιχτό σπίτι που έμενε με τους γονείς του;

Ο αιώνιος έφηβος που ξεκίνησε να ανακαλύψει, παρέα με τον καλύτερό του φίλο και μια μοτοσικλέτα, τη Λατινική Αμερική;

Ο γεννημένος επαναστάτης που σε ηλικία 28 ετών έφτασε με τους άλλους 81 συντρόφους του στην Κούβα, ξεκινώντας τη μεγαλειώδη προσπάθεια για τη νίκη;

Ο άνθρωπος της δράσης που άφησε θέσεις και αξιώματα στην Κούβα για να συνεχίσει την επανάσταση στην Αφρική και τη Λατινική Αμερική;

Ο Τσε ήταν όλα αυτά. Αλλά κυρίως και τελικά, ήταν ένα πράγμα που τα περικλείει όλα: Ήταν ένας ελεύθερος άνθρωπος. Ήταν ένας κομμουνιστής, που εκείνο το πρωινό του Οκτώβρη στη Βολιβία έμελε να γίνει σύμβολο. Το σύμβολο σε έναν αγώνα που η διάρκειά του θα κρατήσει για όσο στον κόσμο η αδικία θα εξακολουθεί το έργο της.

Μόνο που στην περίπτωση του Τσε ο τίτλος του «συμβόλου» δεν του χαρίστηκε μετά θάνατον. Ήταν ένας τίτλος που ως καθοδηγητής και ως σύντροφος, ως οδηγός και ως κομαντάντε στην ανειρήνευτη πάλη του ενάντια σε αυτήν την αδικία, τον είχε κατακτήσει ήδη.

Ποιος ήταν ο Τσε;

Όταν ο πατέρας του Ερνέστο τον συνάντησε νικητή, πια, στην Κούβα, κατάλαβε πως ο νεαρός μποέμ που αποχαιρετούσε πριν από 6 χρόνια στην Αργεντινή, ήταν ένας άλλος άνθρωπος. Ήταν ένας σκληραγωγημένος ήρωας που τον τιμούσε ένας ολόκληρος λαός. Ο πατέρας θα γράψει για το γιο του λίγο αργότερα:

«Ο Τσε είχε μεταμορφωθεί σ’ έναν άνθρωπο του οποίου η πίστη στο θρίαμβο των ιδεών του, άγγιζε τα όρια του μυστικισμού».

Αυτός ήταν ο Τσε. Ασταμάτητος. Αλύγιστος. Παθιασμένος. Αμετανόητος. Τέτοιος ήταν ο Τσε και αυτός ήταν ο λόγος που ανήκει σε εκείνους τους ελάχιστούς που κατάφεραν να μετατρέψουν το θάνατό τους σε ένα τόσο στέρεο σκαλοπάτι για να ανυψωθεί το αίτημα για ζωή, για ανθρώπινη ζωή, ακόμη ψηλότερα.

Από δύο χρόνων μέχρι το τέλος της ζωής του ο Τσε ήταν ασθματικός. Η ασθένειά του δεν τον κατέβαλε ποτέ. Έφηβος έπαιζε ράγκμπι και ποδόσφαιρο, έστω κι αν κάποιες φορές οι πνεύμονές του τον υποχρέωναν να εγκαταλείψει το γήπεδο.

Αργότερα, ως επαναστάτης πια, υποβάλλει τον εαυτό του σε απίστευτες κακουχίες. Γνωρίζοντας την αδυναμία των πνευμόνων του, του αρέσει να «ακροβατεί», καπνίζοντας μεγάλες ποσότητες πούρων. Εδώ υπάρχει και ένα σχετικό ανέκδοτο:

Λέγεται ότι στο διάστημα που ήταν υπουργός Βιομηχανίας στην Κούβα, οι συνεργάτες του, του ζήτησαν να περιορίσει το κάπνισμα. Αυτός τους καθησυχάζει και συμφωνεί ότι πρέπει να ελαττώσει τον αριθμό των πούρων που καπνίζει. Έτσι, την επόμενη μέρα, εμφανίζεται στο γραφείο του με ένα πούρο κοντά στο ένα μέτρο μήκος! «Όπως βλέπετε πλέον θα καπνίζω μόνο ένα πούρο την ημέρα», απαντά στους εμβρόντητους συντρόφους.

Αυτός ήταν ο Τσε. Ο Τσε ουδέποτε αισθάνθηκε ότι ήταν «άγιος», έστω κι αν είχε ήδη θεοποιηθεί από πολλούς ανθρώπους. Δεν άφησε ποτέ περιθώρια για «αγιοποίηση». Τελικά, όπως έλεγε ο ίδιος, ήταν απλώς ένας άνθρωπος. Που έκανε ό,τι πίστευε. Και πίστευε ό,τι έκανε.

«Δεν είμαι απελευθερωτής (libertador). Δεν υπάρχουν libertadores. Οι ίδιοι οι άνθρωποι απελευθερώθηκαν μόνοι τους», έλεγε ο Τσε.

Ο Τσε είχε δίκιο. Οι άνθρωποι δε χρειάζονται απελευθερωτές, αρκεί να αποφασίσουν να ελευθερωθούν.

Ο Τσε είχε δίκιο για τους ανθρώπους. Και δεν έπαψε να πιστεύει στη δύναμή τους ακόμα κι όταν ανακάλυπτε ότι ολοένα και λιγότεροι είχαν το κουράγιο του να συνεχίσουν, να παλέψουν, χωρίς συμβιβασμούς και σκοπιμότητες.

Ο Ερνέστο Τσε Γκεβάρα ήταν και είναι «ο πληρέστερος άνθρωπος της εποχής μας», γιατί στο πρόσωπο του συμπίπτουν απόλυτα τα λόγια με τα έργα. Συμπίπτουν απόλυτα οι ιδέες με τις πράξεις. Ο Τσε Γκεβάρα ήταν, δηλαδή, όπως θα έπρεπε να είναι όλοι οι άνθρωποι.

Κανείς δεν είναι δυνατό να προσθέσει τίποτα περισσότερο στο θρύλο του Ερνέστο Τσε Γκεβάρα. Κανείς πέρα από την Ιστορία. Την Ιστορία των απλών ανθρώπων. Που νιώθουν το δικό του όραμα. Ένα όραμα που ο Τσε το περιέγραφε με λόγια απλά και κατανοητά σε όλους:

«Για μας – έλεγε – δεν υπάρχει κανείς άλλος ορισμός του σοσιαλισμού, πλην της κατάργησης της εκμετάλλευσης του ανθρώπου από άνθρωπο».

enikos.gr
ΝΙΚΟΣ ΜΠΟΓΙΟΠΟΥΛΟΣ

Δελτίο Τύπου της ΟΓΕ

Η ΟΓΕ καλεί τις γυναίκες να πάρουν μέρος στο συλλαλητήριο των συνταξιούχων την Πέμπτη 2 Οκτώβρη, στις 10.30 π.μ. στην πλατεία Κλαυθμώνος. Οι γυναίκες συνταξιούχοι, αλλά και οι εργαζόμενες, οι άνεργες και οι νέες γυναίκες απαιτούμε μαζί με τις Συνεργαζόμενες Συνταξιουχικές Οργανώσεις την αποκατάσταση όλων των περικοπών, την άμεση επαναφορά δώρων και επιδόματος αδείας. Διεκδικούμε τα όρια ηλικίας για τη συνταξιοδότηση να μην ξεπερνούν τα 55 χρόνια για τις γυναίκες και τα 60 για τους άνδρες, τα 50 και 55 αντίστοιχα για τους εργαζόμενους στα Βαρέα και Ανθυγιεινά. Παλεύουμε για σύγχρονα κοινωνικά και ασφαλιστικά δικαιώματα, για ένα ενιαίο αποκλειστικά δημόσιο και δωρεάν σύστημα Υγείας.

Αθήνα, 26/9/2014
Το Γραφείο Τύπου
της ΟΓΕ

Για τις περικοπές στις προληπτικές εξετάσεις

Για τις περικοπές στις προληπτικές εξετάσεις

Η Κυβέρνηση μειώνει ακόμα κι αυτές τις ελάχιστες προληπτικές εξετάσεις, που κάλυπταν τα ασφαλιστικά ταμεία.
Για αυτές τις περικοπές επικαλείται «την επιστημονική κοινότητα» για να συγκαλύψει ότι είναι πολιτική επιλογή. Άλλωστε είναι γνωστό ότι υπάρχουν «επιστήμονες», που βάζουν τις επιστημονικές τους γνώσεις στην υπηρεσία του λαού και άλλοι που υπηρετούν τους επιχειρηματικούς ομίλους, τα μονοπώλια και το κράτος τους. Άρα η υποστήριξη μιας πολιτικής από μια επιστημονική ομάδα ή φορέα δε σημαίνει ότι η πολιτική αυτή είναι αντικειμενικά φιλολαϊκή. Μάλιστα με τους σημερινούς συσχετισμούς στους επιστημονικούς φορείς συνήθως οι θέσεις τους, οι αποφάσεις τους καταλήγουν να είναι αντιλαϊκές, γιατί επικρατεί η πολιτική τους τοποθέτηση. Ουδέτερη, αταξική επιστήμη δεν υπάρχει. Εξάλλου η κυβέρνηση για τις προηγούμενες περικοπές που έκανε μέσω του κανονισμού παροχών του ΕΟΠΥΥ, το κριτήριο της επιστημονικότητας προέβαλε και πάλι.
Όμως ποιες είναι αυτές οι επιστημονικές μελέτες, που μεσολάβησαν από τότε μέχρι σήμερα, που οδηγούν σε επιπλέον περικοπές στις προληπτικές εξετάσεις;
Το πολιτικό κριτήριο, όχι μόνο για τη κυβέρνηση, αλλά για όλη την Ε.Ε. και για αυτή τη περικοπή, είναι αυτό του κόστους – οφέλους. Δηλαδή αν το κόστος της πρόληψης, στη συγκεκριμένη περίπτωση μιας ηλικιακής ομάδας είναι μεγαλύτερο σε σχέση με το όφελος που μπορεί να έχει τότε κόβεται η παροχή. Αδιαφορούν αν έστω σ’ ένα συνάνθρωπο μας μπορεί να διαγνωστεί έγκαιρα η αρρώστια του και να σώσει ακόμα και τη ζωή του.
Παραδείγματα:
1. Για το ΤΕΣΤ Παπανικολάου (PAP) μέχρι πρότινος ο κανονισμός του ΕΟΠΥΥ δικαιολογούσε την ασφαλιστική δαπάνη για μια κοπέλα να κάνει αυτή την εξέταση κάθε χρόνο από την ηλικία έναρξης της ενεργού σεξουαλικής ζωής. Δεν έθετε άλλους περιορισμούς.
Τώρα με τις «κατευθυντήριες οδηγίες» η δαπάνη δικαιολογείται μόνο στην ηλικιακή ομάδα 21 -65 κάθε 3 χρόνια.
Αποκλείει τις γυναίκες κάτω των 21 και άνω των 65 όταν – οι δεύτερες – έχουν τις 3 τελευταίες κυτταρολογικές εξετάσεις αρνητικές. Προβλέπει «τακτικό έλεγχο» μόνο σε περιπτώσεις δυσπλασιών, αδενοκαρκινωμάτων για 20 χρόνια.
2. Για την πρόληψη καρκίνου του μαστού
Μέχρι πρότινος ο ΕΟΠΥΥ κάλυπτε μια μαστογραφία κάθε 2 χρόνια στην ηλικιακή ομάδα από 40 -50 και μια μαστογραφία κάθε χρόνο μετά τα 50 χωρίς να θέτει ηλικιακή «οροφή». Επίσης κάλυπτε μια μαστογραφία κάθε χρόνο μετά τα 45 για τις ομάδες «υψηλού κινδύνου». Δεν έθετε άλλους περιορισμούς.
Με τις «κατευθυντήριες οδηγίες» καλύπτεται από τον ΕΟΠΥΥ μια μαστογραφία κάθε χρόνο μετά τα 40 και για όσο διάστημα δεν πάσχουν από βαρέα χρόνια νοσήματα.
Δεν είναι τυχαίο ότι οι περικοπές γίνονται στις ηλικιακές ομάδες για ορισμένες εξετάσεις κάτω των 20 ή κάτω των 40 ή πάνω των 65 χρονών. Δηλαδή υπολογίζουν ότι σ΄αυτές τις ηλικίες λίγοι άνθρωποι θα ωφεληθούν ενώ το κόστος θα είναι δυσανάλογα μεγαλύτερο.
Εμείς στην ΟΓΕ θεωρούμε ότι η υγεία και η ζωή έστω και ενός ανθρώπου δεν πρέπει να μπαίνει στο ζύγι. Κι αν μπει είναι άπειρες φορές πιο ακριβή.
Η κυβέρνηση ισχυρίζεται ότι παρόμοιες «κατευθυντήριες γραμμές», καθορισμός ορίων σε προληπτικές εξετάσεις που αποζημιώνουν τα ασφαλιστικά ταμεία έχουν επιβληθεί εδώ και χρόνια σε πολλά ευρωπαϊκά κράτη αλλά και διεθνώς.
Αυτό το επιχείρημα δεν μας πείθει, ότι δηλαδή πρέπει να δεχτούμε να μειώνονται αντί να αυξάνονται, σύμφωνα και με την ανάπτυξη της επιστήμης της τεχνολογίας και του πλούτου, εξετάσεις με τις οποίες μπορεί να προληφθεί μια αρρώστια. Εξάλλου και στα κράτη που επικαλούνται δεν ασκείται κάποια φιλολαϊκή πολιτική στον τομέα της υγείας που θάπρεπε ο ελληνικός λαός και οι γυναίκες των λαϊκών νοικοκυριών να τη «ζήλευαν» και να τη διεκδικούσαν για τη χώρα.
Δυστυχώς για τους λαούς και τις γυναίκες των χωρών της ΕΕ η πολιτική που ακολουθιέται ως βασική κατευθυντήρια γραμμή είναι ίδια με μικροπαραλλαγές που δεν αλλάζουν την ουσία που, είναι η εξυπηρέτηση των συμφερόντων των επιχειρηματικών ομίλων.
Μάλιστα η κυβέρνηση εμπλουτίζει το επιχείρημα ότι οι περιορισμοί ισχύουν και σ΄άλλα κράτη για να γίνονται οι έλεγχοι και να παταχθούν οι σπατάλες και οι λαμογιές.
Τους απαντάμε ότι όσο υπάρχει και ενισχύεται η επιχειρηματική δράση είτε στον ιδιωτικό είτε στο δημόσιο τομέα, που κριτήριό της έχει την αύξηση του κέρδους, οι «κομπίνες» στον ένα ή άλλο βαθμό θα υπάρχουν.
Ας σκεφτούμε σ΄ένα σύστημα υγείας που θα είναι όλα στην ευθύνη του κράτους, μ΄αυτή την έννοια δημόσιο και δε θα πληρώνει κανένας τίποτα, δηλαδή δωρεάν, γιατί τότε να υπάρχουν σπατάλες, κομπίνες κλπ; Απλά δε θα υπάρχουν.
Η ΟΓΕ για ένα τέτοιο Αποκλειστικά Δημόσιο – Δωρεάν σύστημα υγείας – πρόνοιας αγωνίζεται, που θα καλύπτει όλες τις σύγχρονες λαϊκές ανάγκες και των γυναικών, που είναι αυξημένες.
Καλούμε τις γυναίκες να αντιπαλέψουν αυτή την πολιτική Ε.Ε. και Κυβέρνησης για την υγεία.
Απαιτούμε άμεση απόσυρση της σχετικής υπουργικής απόφασης .

Αθήνα, 1/9/2014
Το Γραφείο Τύπου
της ΟΓΕ

Η παιδική χαρά είναι από τις πρώτες επαφές των παιδιών με ατομικά αλλά και συλλογικά παιχνίδια σε ανοικτό χώρο. Χαίρονται, διασκεδάζουν, κοινωνικοποιούνται.
Το παιχνίδι στη παιδική χαρά είναι δικαίωμα για όλα τα παιδιά, γι’ αυτό κάθε γειτονιά πρέπει να έχει τη παιδική χαρά της, με τις κατάλληλες προδιαγραφές, με ασφαλή παιχνίδια αλλά και ασφαλή περιβάλλοντα χώρο, με ελεύθερη πρόσβαση σε όλα τα παιδια.
Εμείς οι γυναίκες της ΟΓΕ, διεκδικούμε να δημιουργηθούν παιδικές χαρές σε κάθε γειτονιά. Διεκδικούμε να ελέγχονται, να επιδιορθώνονται με ευθύνη του Δήμου και να είναι δωρεάν και ανοικτές σε κάθε παιδί. Παρεμβαίνουμε δυναμικά στο δημοτικό συμβούλιο και απαιτούμε από το Δήμο να παρέμβει και να διορθώσει κάθε κακοτεχνία, καταστροφή και φθορά που υπάρχει σε κάθε παιδική χαρά.

Σήμερα που η λαϊκή οικογένεια πλήττεται από τη βάρβαρη πολιτική κυβέρνησης και ΕΕ, που σκορπίζει ανεργία και φτώχεια, σήμερα που οι διακοπές στα νέα ζευγάρια γίνονται όλο και πιο απαγορευτικές με τα παιδιά να ασφυκτιούν στις αφιλόξενες πόλεις, σήμερα η παιδική χαρά μπορεί να γίνει μια μικρή όαση χαράς και διασκέδασης για τα παιδιά, αλλά και μια μορφή γειτονιάς και επικοινωνίας για τους γονείς.
Καλούμε τις μαμάδες, τις γιαγιάδες, κάθε γυναίκα της λαϊκής οικογένειας στον αγώνα για να διεκδικήσουμε το δικαίωμα των παιδιών μας στην ελεύθερη πρόσβαση σε ασφαλείς παιδικές χαρές, το δικαίωμα τους στο παιχνίδι, στη μόρφωση, στη ζωή.
ΑΠΑΙΤΟΥΜΕ ΑΝΟΙΚΤΕΣ ΚΑΙ ΑΣΦΑΛΕΙΣ ΠΑΙΔΙΚΕΣ ΧΑΡΕΣ ΓΙΑ ΟΛΑ ΤΑ ΠΑΙΔΙA

ΟΜΟΣΠΟΝΔΙΑ ΓΥΝΑΙΚΩΝ ΕΛΛΑΔΑΣ